Gênesis 47
Di Heilich Shrift (PDC) vs NVT
1 Da Joseph is no nei zumm Pharao ganga un hott ksawt, “Mei daett un mei breedah mitt iahra glay un grohs fee, un alles es si henn sinn fumm land Kanaan kumma, un si sinn nau im land funn Goshen.”
1 José foi ver o faraó e lhe disse: “Meus pais e meus irmãos chegaram da terra de Canaã. Trouxeram seus rebanhos, seu gado e todos os seus bens, e agora estão na região de Gósen”.
2 Un eah hott fimf funn sei breedah mitt sich gnumma un hott si gvissa zumm Pharao.
2 José levou consigo cinco de seus irmãos e os apresentou ao faraó.
3 Da Pharao hott no sei breedah kfrohkt, “Vass is eiyah eahvet?” Si henn ksawt zumm Pharao, “Dei gnechta sinn fee-heedah—miah un aw unsah foah-eldra eb miah.”
3 “Em que vocês trabalham?”, o faraó perguntou aos irmãos. Eles responderam: “Nós, seus servos, somos pastores, como nossos antepassados.
4 Un si henn ksawt zumm Pharao, “Miah sinn kumma fa in demm land voona. Di hungahs-noht is oahrich grohs im land funn Kanaan, un's is kenn vayt fa dei gnechta iahra fee. So bidda miah dich fa dei gnechta lossa im land funn Goshen voona.”
4 Viemos morar no Egito por algum tempo, pois não há pastagem para nossos rebanhos em Canaã. A fome é terrível naquela região. Por isso, pedimos sua permissão para morar na região de Gósen”.
5 No hott da Pharao ksawt zumm Joseph, “Dei daett un dei breedah sinn zu diah kumma.
5 Então o faraó disse a José: “Agora que seu pai e seus irmãos estão com você,
6 Es Egypya-land is uf gmacht zu diah. Loss dei daett un dei breedah im beshta land voona. Loss si im land funn Goshen voona. Un vann du vaysht funn ennichi goodi mennah unnich eena, dann setz si ivvah mei ayya fee.”
6 escolha qualquer lugar em todo o Egito para morarem. Dê-lhes a melhor terra do Egito. Que vivam na região de Gósen. Se você descobrir entre eles homens capazes, coloque-os para cuidar de meus rebanhos”.
7 Da Joseph hott no sei daett da Jakob zumm Pharao gebrocht, un da Jakob hott da Pharao ksaykend.
7 Em seguida, José trouxe seu pai, Jacó, e o apresentou ao faraó. E Jacó abençoou o faraó.
8 Da Pharao hott da Jakob kfrohkt, “Vee ald bisht du?”
8 “Quantos anos o senhor tem?”, perguntou o faraó.
9 Da Jakob hott ksawt zumm Pharao, “Di yoahra es ich deich dess layva ganga binn sinn en hunnaht un dreisich. Vennich un unblasiahlich voahra di yoahra funn mei layva. Un ich habb nett so lang glaybt es mei foah-eldra henn diveil es si do deich's layva ganga sinn.”
9 Jacó respondeu: “Tenho andado por este mundo há 130 árduos anos. Comparada à vida de meus antepassados, minha vida foi curta”.
10 Da Jakob hott da Pharao ksaykend un is no vekk funn eem ganga.
10 Então Jacó abençoou o faraó novamente antes de deixar a corte.
11 Da Joseph hott no sei daett un breedah nunnah kseddeld in Egypta-Land un hott eena's besht land gevva im land funn Raemses, grawt vi da Pharao eem gebodda hott.
11 José deu a seu pai e a seus irmãos a melhor terra do Egito, a região de Ramessés, e os acomodou ali, conforme o faraó havia ordenado.
12 Da Joseph hott kseikt fa sei daett, sei breedah un awl seim daett sei haus-halding mitt ess-sach, so feel es yaydah vann gebraucht hott fa sei kinnah.
12 José também providenciou mantimentos para seu pai e seus irmãos, em quantidades proporcionais ao número de seus dependentes, incluindo as crianças pequenas.
13 Nau's voah kenn ess-sach im gansa land veil di hungahs-noht so grohs voah. Un di lendah funn Egypta un Kanaan henn oahrich leida missa deich di hungahs-noht.
13 A essa altura, a escassez era tanta que se esgotaram todos os mantimentos, e havia gente passando fome em toda a terra do Egito e de Canaã.
14 Fa di frucht es di leit gekawft henn, hott da Joseph awl's geld zammah ksammeld in Egypta un Kanaan, un hott's zumm Pharao sei haus gebrocht.
14 Com o tempo, vendendo cereais para o povo, José arrecadou todo o dinheiro do Egito e de Canaã e o depositou no tesouro do faraó.
15 Vo's geld awl kshpend voah in di lendah funn Egypta un Kanaan, sinn awl di Egyptah zumm Joseph kumma un henn ksawt, “Gebb uns ess-sach. Favass losht du uns shtauva fannich diah veil mich kenn geld henn?”
15 Quando acabou o dinheiro do povo do Egito e de Canaã, todos os egípcios foram implorar a José: “Não temos mais dinheiro! Mas, por favor, dê-nos alimento, ou morreremos de fome diante dos seus olhos!”.
16 No hott da Joseph ksawt, “Bringet eiyah fee, un ich fahandel eich ess-sach fa eiyah fee, siddah es diah kenn geld may hend.”
16 José respondeu: “Visto que seu dinheiro acabou, tragam-me seus animais. Eu lhes darei alimento em troca”.
17 So henn si iahra fee zumm Joseph gebrocht un da Joseph hott eena ess-sach fahandeld fa iahra geil, shohf, kee, un aysla. Eah hott ess-sach kandeld mitt eena fa iahra fee sell yoah.
17 Então eles entregaram seus animais a José em troca de alimento. José lhes forneceu mantimentos para mais um ano em troca de seus cavalos, rebanhos de ovelhas, bois e jumentos.
18 Vo sell yoah ivvah voah, sinn si zu eem kumma's neksht yoah un henn ksawt, “Miah kenna's nett fashtekla funn unsah meishtah es awl unsah geld kshpend is un's fee heaht zu diah. 'Sis nix ivvahrich fa unsah meishtah vi yusht unsah leivah un unsah land.
18 Mas aquele ano chegou ao fim e, no ano seguinte, o povo voltou a José, dizendo: “Não podemos esconder a verdade. Nosso dinheiro acabou, e nossos rebanhos e gado lhe pertencem. Não nos resta coisa alguma para oferecer além de nosso corpo e nossas terras.
19 Favass losht du uns shtauva fannich dei awwa, miah un aw unsah land? Kawf uns un unsah land fa ess-sach. No sinn miah un unsah land gnechta zumm Pharao. Gebb uns sohma so es miah layva kenna un nett shtauva, un so es unsah land nett zu nix gayt.”
19 Por que morreríamos de fome diante dos seus olhos? Compre nossas terras em troca de mantimento; oferecemos nossas propriedades e a nós mesmos como servos do faraó. Dê-nos cereais para que vivamos e não morramos, e para que a terra não fique vazia e desolada”.
20 So hott da Joseph awl's land uf gekawft in Egypta fa da Pharao. Alli Egyptah hott sei feldah fakawft veil di hungahs-noht so grohs voah. Un da Pharao hott endlich awl's land gaygend.
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para o faraó. Todos os egípcios venderam seus campos, pois a fome era terrível, e em pouco tempo todas as terras passaram a ser propriedade do faraó.
21 Un eah hott di leit gmacht nei in di shtett zeeya, funn ay end funn Egypta biss an's anra.
21 Quanto ao povo, José os tornou todos escravos, de uma extremidade do Egito à outra.
22 Avvah eah hott di preeshtah iahra land nett gekawft veil di preeshtah kfeedaht voahra beim Pharao. Si henn glaybt fumm ess-sach es da Pharao eena gevva hott, un henn iahra land nett fakawfa braucha.
22 As únicas terras que ele não comprou foram as dos sacerdotes. Eles recebiam do faraó uma porção regular de mantimentos, por isso não precisaram vender suas terras.
23 Da Joseph hott no ksawt zu di leit, “Gukket moll, ich habb heit eich un eiyah land gekawft fa da Pharao. Nau do is sohma fa eich so es diah's land sayya kennet.
23 Então José disse ao povo: “Hoje eu comprei vocês e suas terras para o faraó. Em troca, fornecerei sementes para cultivarem os campos.
24 An di eahn sellet diah en fimfdel zumm Pharao gevva, un's ivvahricha soll eiyahs sei fa sohma fa's feld, un fa ess-sach fa eich, eiyah haus-haldinga un eiyah kinnah.”
24 Quando vocês os ceifarem, um quinto da colheita será do faraó. Fiquem com os outros quatro quintos e usem como alimento para vocês, para os membros de sua casa e para suas crianças”.
25 No henn si ksawt, “Du hosht uns kalda funn shtauva. Loss uns gnawt finna fannich diah, unsah meishtah. Miah vella geahn gnechta sei zumm Pharao.”
25 “O senhor salvou nossa vida!”, exclamaram. “Permita-nos servir ao faraó.”
26 Un da Joseph hott en ksetz ausglaykt veyyich em land funn Egypta, es en fimfdel funn di eahn heaht zumm Pharao. Dess ksetz shtayt heit noch. Avvah di preeshtah iahra land dutt da Pharao nett aykna.
26 Então José mandou publicar um decreto que vale até hoje na terra do Egito, segundo o qual um quinto de todas as colheitas pertence ao faraó. Apenas as terras dos sacerdotes não foram entregues ao faraó.
27 Nau di Israeliddah henn im land Goshen in Egypta gvoond. Si sinn reich vadda un henn sich shteik fameaht biss es feel funn eena voahra.
27 Enquanto isso, o povo de Israel se estabeleceu na região de Gósen, no Egito. Ali, adquiriram propriedades e tiveram muitos filhos, e sua população cresceu rapidamente.
28 Da Jakob hott sivvatzay yoah im land funn Egypta gvoond, un's gans leng funn seim layva voah en hunnaht un sivvana fatzich yoah.
28 Depois de chegar ao Egito, Jacó viveu mais dezessete anos; portanto, viveu ao todo 147 anos.
29 Vo em Israel sei zeit fa shtauva nayksht kumma is, hott eah sei boo da Joseph zu sich groofa un hott ksawt zu eem, “Vann ich gnawt kfunna habb in dei awwa dann du dei hand unnich mei hift un sei bamhatzich un shtandhaftich zu miah. Ich bitt dich, fagrawb mich nett do in Egypta.
29 Quando se aproximava a hora de sua morte, Jacó chamou seu filho José e lhe disse: “Peço que me faça um favor. Coloque sua mão debaixo da minha coxa e jure que mostrará sua bondade e lealdade a mim atendendo a este último desejo: não me sepulte no Egito.
30 Avvah loss mich leiya mitt mei foah-feddah. Du solsht mich aus Egypta drawwa un mich fagrawva vo si sinn.” Da Joseph hott ksawt, “Ich vill du vi du ksawt hosht.”
30 Quando eu morrer, leve meu corpo para fora do Egito e sepulte-me com meus antepassados”. José prometeu: “Farei como o senhor me pede”.
31 Da Jakob hott ksawt, “Shveah zu miah.” Un da Joseph hott kshvoahra zu eem. No hott da Israel sich nunnah gebikt am kobb end funn seim bett un hott gebayda.
31 “Jure que o fará”, insistiu. José fez o juramento, e Jacó se curvou humildemente à cabeceira de sua cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.