2 Samuel 19
Di Heilich Shrift (PDC) vs NAA
1 Es voah no ksawt gvest zumm Joab, “Da kaynich is am heila, am heila fa da Absalom.”
1 Disseram a Joabe: — Eis que o rei anda chorando e se lamentando por Absalão.
2 So is di frayt fa di feinda ivvah-kumma im greek zu dreebsawl gedrayt fa awl di leit, veil si keaht henn sellah dawk es da kaynich am heila voah fa sei boo.
2 Assim, a vitória se tornou, naquele mesmo dia, em luto para todo o povo, porque, naquele dia, o povo tinha ouvido dizer: “O rei está de luto por causa de seu filho.”
3 Si sinn in di shtatt nei kshlicha es vi mennah es sich kshemd henn vann si faloahra henn im greek.
3 Naquele mesmo dia, o povo entrou às escondidas na cidade, como o faz quando foge envergonhado da batalha.
4 Da kaynich hott sei ksicht zu kohva un hott laut keild, “Oh mei kind Absalom! Oh Absalom, mei kind, mei kind!”
4 O rei tinha coberto o rosto e exclamava em alta voz: — Meu filho Absalão! Absalão, meu filho! Meu filho!
5 No is da Joab nei in's haus ganga zumm kaynich un hott ksawt, “Heit hosht du dei mennah fashohmd, selli es dich levendich kalda henn, un aw dei boova un mayt un veivah un nayva-veivah.
5 Então Joabe entrou na casa do rei e lhe disse: — Hoje o rei envergonhou a face de todos os seus servos, que hoje mesmo livraram a sua vida, a vida de seus filhos e de suas filhas e a vida de suas mulheres e de suas concubinas.
6 Du leebsht selli es dich hassa, un hasht selli es dich leeva. Du hosht gvissa heit es dei ivvah-saynah un iahra mennah nix mayna zu diah. Ich sayn es du froh veahsht vann da Absalom layva dayt un miah awl doht veahra.
6 Você ama os que o odeiam e odeia os que o amam. Hoje dá a entender que os seus comandantes e soldados não têm qualquer valor. Porque agora entendo que, se Absalão estivesse vivo e todos nós hoje estivéssemos mortos, então você estaria contente.
7 Nau gay naus un drohsht dei mennah. Ich shveah beim nohma fumm Hah, vann du nett naus gaysht, zayld nett en mann bei diah sei ivvah-nacht. Sell veah shlimmah es awl's evil es uf dich kumma is funn yungem uf biss nau.”
7 Agora, levante-se, saia e diga uma palavra de encorajamento aos seus soldados. Juro pelo Senhor que, se não sair, nem um só homem ficará com você esta noite. E este mal seria maior do que todos que têm vindo sobre você desde a sua mocidade até agora.
8 So is da kaynich ufkshtanna, is nunnah an's shtatt-doah ganga un hott sich datt anna kokt. Vo di leit ksawt gvest voahra es da kaynich am doah hokka is, sinn si awl fannich een kumma.
8 Então o rei se levantou e sentou junto ao portão da cidade. E anunciaram isso a todo o povo, dizendo: — Eis que o rei está sentado junto ao portão da cidade. E todo o povo veio apresentar-se diante do rei. Ora, Israel havia fugido, cada um para a sua tenda.
9 Un ivvahrawlich deich Israel voahra si am zadda mitt-nannah un am sawwa, “Da kaynich hott uns frei gmacht funn unsah feinda, un funn di Philishtah, avvah nau hott eah sich aus em land fabutzt veyyich em Absalom.
9 Todo o povo, em todas as tribos de Israel, andava discutindo entre si, dizendo: — O rei nos tirou das mãos de nossos inimigos, livrou-nos das mãos dos filisteus e, agora, fugiu da terra por causa de Absalão.
10 Un da Absalom es miah ksalbt henn fa ivvah uns sei, is doht gmacht vadda im greek. So favass sawkt nimmand ebbes veyyich da kaynich zrikk bringa?”
10 Absalão, a quem ungimos sobre nós, morreu na batalha. Agora por que vocês estão calados e não fazem com que o rei volte?
11 Da Kaynich Dawfit hott no dess vatt kshikt zu di preeshtah Zadok un Abiathar: “Frohwet di eldishti funn Juda, ‘Favass seddet diah di letshta sei fa da kaynich zrikk an sei kaynich-haus bringa, siddah es es vatt funn gans Israel zumm kaynich kumma is vo eah bleibt?
11 Então o rei Davi mandou dizer aos sacerdotes Zadoque e Abiatar: — Perguntem aos anciãos de Judá: “Por que vocês seriam os últimos a trazer o rei de volta ao seu palácio, visto que aquilo que todo o Israel dizia já chegou aos ouvidos do rei?
12 Diah sind mei breedah, mei ayya flaysh un bloot. So favass sind diah di letshta fa da kaynich zrikk bringa?’
12 Vocês são meus irmãos. São do mesmo povo que eu. Por que, então, seriam os últimos a trazer o rei de volta?”
13 Un sawwet zumm Amasa, ‘Du bisht mei flaysh un bloot. Loss Gott mich hatt shtrohfa, vann ich dich nett da ivvah-sayna mach funn mei greeks-gnechta in blatz funn da Joab.’”
13 Digam a Amasa: “Você não é da mesma família que eu? Que Deus me castigue se você não vier a ser para sempre comandante do meu exército, em lugar de Joabe.”
14 Mitt selli vadda hott eah di mennah funn Juda iahra hatza ivvah-gvunna so es si gans aynich voahra. No henn si vatt kshikt zumm kaynich, “Kumm zrikk, du un awl dei mennah.”
14 Com isto o rei moveu o coração de todos os homens de Judá, como se fossem um só homem. E mandaram dizer ao rei: — Volte com todos os seus servos.
15 Da kaynich is no zrikk ganga so veit es da Jordan Revvah. Di mennah funn Juda voahra an Gilgal ganga gvest fa da kaynich ohdreffa un een ivvah da Jordan rivvah bringa.
15 Então o rei voltou e chegou ao Jordão. E os homens de Judá foram a Gilgal, para encontrar-se com o rei, a fim de fazê-lo passar o Jordão.
16 Em Gera sei boo da Simei, da Benjaminiddah funn Bahurim, hott sich gedummeld fa mitt di mennah funn Juda nunnah gay un da kaynich Dawfit ohdreffa.
16 Simei, filho de Gera, benjamita, que era de Baurim, apressou-se e desceu com os homens de Judá a encontrar-se com o rei Davi.
17 Es voahra en dausend Benjaminiddah bei eem. Da Ziba, em Saul sei gnecht, mitt sei fuftzay boova, un zvansich gnechta, sinn kshvind nunnah an da Jordan ganga fannich da kaynich.
17 Com ele estavam mil homens de Benjamim, bem como Ziba, servo da casa de Saul, acompanhado de seus quinze filhos e seus vinte servos. Entraram no Jordão à vista do rei
18 Si sinn ivvah da revvah nivvah ganga fa em kaynich sei family un sei sach zrikk rivvah bringa, un fa du vass eah havva hott vella. Em Gera sei boo da Simei, hott sich anna gebikt fannich da kaynich, yusht vi eah sich grisht hott fa ivvah da Jordan gay.
18 e o atravessaram, para fazerem passar a casa real e para fazerem o que lhe era agradável. Então Simei, filho de Gera, prostrou-se diante do rei, quando este ia passar o Jordão,
19 Eah hott ksawt zumm kaynich, “Loss mei hah mich nett shuldich hayva. Meind nett vi dei gnecht letz gedu hott uf em dawk es mei hah da kaynich Jerusalem falossa hott. Hayb's nett geyyich mich avvah fagess es.
19 e lhe disse: — Que o meu senhor, o rei, não me tenha por culpado nem se lembre do mal que este seu servo cometeu no dia em que o rei, meu senhor, saiu de Jerusalém. Que o rei não guarde isso em seu coração.
20 Ich vays es ich ksindicht habb, avvah heit binn ich do runnah kumma es da eahsht funn di gans family fumm Joseph fa mei hah da kaynich ohdreffa.”
20 Porque este seu servo sabe que pecou. Por isso, de toda a casa de José, sou hoje o primeiro que veio encontrar-se com o rei, meu senhor.
21 No hott di Zeruia iahra boo da Abisai ksawt, “Sett eah nett doht gmacht sei fa dess? Eah hott em Hah sei ksalbdah faflucht!”
21 Então Abisai, filho de Zeruia, disse: — Será que Simei não deveria morrer pelo que fez? Ele amaldiçoou o ungido do
22 Avvah da Dawfit hott ksawt, “Vass henn miah zu du mitt-nannah, diah kinnah funn di Zeruia, es diah heit mei feinda sei seddet? Heit binn ich da kaynich funn Israel, un's vatt nimmand funn Israel doht gmacht heit.”
22 Porém Davi disse: — Que tenho eu a ver com vocês, filhos de Zeruia? Querem agora se tornar meus adversários? Morreria alguém hoje em Israel? Será que eu não sei que hoje novamente sou rei sobre Israel?
23 Da kaynich hott no ksawt zumm Simei, “Du zaylsht nett shtauva.” Un da kaynich hott dess kshvoahra zu eem.
23 Então o rei disse a Simei: — Você não será morto. E o rei jurou que seria assim.
24 Da Mephibosheth, em Saul sei kinds-kind, is aw nunnah ganga fa da Dawfit ohdreffa. Eah hott nett acht gevva uf sei fees un boaht, un hott sei glaydah nett gvesha katt fumm dawk es da kaynich ganga is biss an da dawk es eah zrikk kumma is in fridda.
24 Também Mefibosete, neto de Saul, desceu a encontrar-se com o rei. Ele não tinha tratado dos pés, nem aparado a barba, nem lavado as roupas, desde o dia em que o rei tinha saído até o dia em que voltou em paz.
25 Vo eah funn Jerusalem kumma is fa da kaynich ohdreffa, hott da kaynich een kfrohkt, “Favass bisht du nett mitt miah ganga, Mephibosheth?”
25 Quando ele chegou de Jerusalém para encontrar-se com o rei, este lhe perguntou: — Por que você não foi comigo, Mefibosete?
26 Eah hott ksawt, “Mei hah un kaynich, siddah es ich dei gnecht lohm binn, habb ich ksawt, ‘Ich grikk mei aysel ufksaddeld un reit uf eem, so es ich mitt em kaynich gay kann.’ Avvah mei gnecht da Ziba hott mich fafiaht.
26 Ele respondeu: — Ó rei, meu senhor, o meu criado me enganou. Porque este seu servo dizia: “Vou mandar preparar um jumento e montarei nele para ir com o rei.” Porque este seu servo é coxo.
27 Un eah hott aw di unvoahret ksawt veyyich dei gnecht zu meim hah da kaynich. Mei hah un kaynich is vi en engel funn Gott, so du vass kfellich is zu diah.
27 Além do mais, o meu criado falsamente acusou este seu servo diante do rei, meu senhor. Porém o rei, meu senhor, é como um anjo de Deus; que faça o que achar melhor.
28 Awl meim dawdi sei nohch-kummashaft voah shuldich fa doht gmacht sei bei meim hah da kaynich, avvah du hosht miah en blatz gevva an deim dish. So vass recht habb ich fa ebbes may foddahra fumm kaynich?”
28 Porque toda a casa de meu pai era digna de morte diante do rei, meu senhor, mas o rei pôs este seu servo entre os que sentam à sua mesa para comer. Que direito ainda tenho? Que mais posso pedir ao rei?
29 Da kaynich hott ksawt, “Du brauchsht nett may sawwa. Ich habb ausgmacht du un da Ziba sellet's land fadayla.”
29 Então o rei disse: — Por que você ainda fala dos seus negócios? Eu decido que você e Ziba repartam as terras.
30 Da Mephibosheth hott ksawt, “Loss een alles havva, siddah es mei hah da kaynich nau sayf dihaym is.”
30 Mas Mefibosete disse ao rei: — Que ele fique com tudo, uma vez que o rei, meu senhor, já voltou em paz à sua casa.
31 Da Barsillai, da Gileadiddah, is aw runnah funn Rogelim kumma fa mitt em kaynich zrikk ivvah da Jordan gay un een on haym shikka funn datt.
31 Também Barzilai, o gileadita, desceu de Rogelim e passou com o rei o Jordão, para o acompanhar até o outro lado.
32 Da Barsillai voah nau en aldah mann. Eah voah achtzich yoah ald, un voah en reichah mann. Eah hott faseikt fa da kaynich diveil es eah an Mahanaim geblivva is.
32 Barzilai era bem velho, da idade de oitenta anos. Ele havia sustentado o rei quando este estava em Maanaim, porque era um homem muito rico.
33 Da kaynich hott ksawt zumm Barsillai, “Gay mitt miah ivvah da Jordan un bleib bei miah in Jerusalem; ich gebb acht uf dich.”
33 O rei disse a Barzilai: — Venha comigo, e eu o sustentarei em Jerusalém.
34 Avvah da Barsillai hott ksawt zumm kaynich, “Vee feel yoah zayl ich noch layva, es ich mitt em kaynich an Jerusalem gay sett?
34 Mas Barzilai respondeu ao rei: — Quantos serão ainda os dias dos anos da minha vida? Não vale a pena subir com o rei a Jerusalém.
35 Ich binn nau achtzich yoah ald. Ich kann nimmi sawwa zvishich vass goot is un vass nett goot is, un kann nett sawwa vass ich ess un drink. Ich kann nimmi di shtimma heahra funn mansleit un veibsleit singah. Favass sett ich en lasht sei zu meim hah da kaynich?
35 Hoje tenho oitenta anos. Poderia eu discernir entre o que é bom e o que é mau? Poderia este seu servo perceber o sabor do que come e do que bebe? Poderia eu ainda ouvir a voz dos cantores e cantoras? E por que este seu servo se tornaria ainda um peso ao rei, meu senhor?
36 Dei gnecht gayt mitt em kaynich ivvah da Jordan un en shtikk vayks veidah, avvah favass sett da kaynich mich betzawla mitt so en hohchi eah?
36 Este seu servo irá com o rei só um pouco além do Jordão. Por que o rei iria me retribuir com tal recompensa?
37 Loss mich zrikk gay so es ich shtauva kann in mei aykni shtatt nayksht am grawb funn mei maemm un daett. Avvah do is dei gnecht da Chimham. Loss een mitt em kaynich drivvah nivvah gay. No du fa een vass diah kfellich is.”
37 Deixe que este seu servo volte, e morrerei na minha cidade e serei sepultado junto de meu pai e de minha mãe. Mas aqui está o seu servo Quimã. Deixe que ele passe com o rei, meu senhor. Faça por ele o que achar melhor.
38 Da kaynich hott ksawt, “Da Chimham soll mitt miah drivvah nivvah gay un ich vill du fa een vass du havva vitt. Ich du ennich ebbes fa dich es du havva vitt.”
38 O rei respondeu: — Quimã passará comigo, e eu farei por ele o que você achar melhor. E tudo o que você me pedir, isso farei por você.
39 Di leit sinn awl ivvah da Jordan ganga, no is da kaynich drivvah nivvah ganga. Da Dawfit hott da Barsillai gekist un hott een ksaykend, no is da Barsillai zrikk haym ganga.
39 Todo o povo passou o Jordão, e o rei também passou. E o rei beijou Barzilai e o abençoou. E Barzilai voltou para casa.
40 Da kaynich is no on an Gilgal ganga un da Chimham is mitt eem ganga. Awl di leit funn Juda un dihelft funn di leit funn Israel sinn mitt em kaynich kumma.
40 Dali o rei foi para Gilgal, e Quimã foi com ele. Todo o povo de Judá e metade do povo de Israel acompanharam o rei.
41 Glei sinn awl di leit funn Israel zumm kaynich kumma un henn ksawt zu eem, “Favass henn unsah breedah, di mennah funn Juda, da kaynich vekk kshtohla un henn een un sei mennah un sei family ivvah da Jordan rivvah gebrocht?”
41 Eis que todos os homens de Israel vieram falar com o rei e lhe disseram: — Por que os nossos irmãos, os homens de Judá, roubaram o rei e o trouxeram para este lado do Jordão com a casa dele e todos os servos de Davi?
42 Awl di mennah funn Juda henn no ksawt zu di mennah funn Israel, “Miah henn dess gedu veil eah nayksht in difreind is mitt uns. Favass sind diah bays veyyich demm? Hott da kaynich unsah ess-sach betzawld? Henn miah ennich ebbes gnumma fa uns selvaht?”
42 Então todos os homens de Judá responderam aos homens de Israel: — Porque o rei é nosso parente. E por que estão irados por causa disso? Será que comemos à custa do rei ou ele nos deu algum presente?
43 Di mennah funn Israel henn no ksawt zu di mennah funn Juda, “Miah henn zeyya shiahra im kaynich, un so henn miah may recht zumm Dawfit es diah hend. So favass gukket diah nunnah uf uns? Voahra miah nett di eahshta fa shvetza veyyich da kaynich zrikk bringa?” Avvah di mennah funn Juda henn even grobbah zrikk kshvetzt zu di mennah funn Israel.
43 E os homens de Israel responderam aos homens de Judá e disseram: — Nós temos dez vezes mais direito sobre o rei do que vocês, e Davi é mais nosso do que de vocês. Por que, então, fizeram pouco caso de nós? Não fomos nós os primeiros a falar em trazer o nosso rei de volta? Porém a palavra dos homens de Judá foi mais dura do que a palavra dos homens de Israel.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.