2 Samuel 19

Di Heilich Shrift (PDC) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Es voah no ksawt gvest zumm Joab, “Da kaynich is am heila, am heila fa da Absalom.”
1 Disseram a Joabe: Eis que o rei está chorando e se lamentando por Absalão.
2 So is di frayt fa di feinda ivvah-kumma im greek zu dreebsawl gedrayt fa awl di leit, veil si keaht henn sellah dawk es da kaynich am heila voah fa sei boo.
2 Então a vitória se tornou naquele dia em tristeza para todo o povo, porque nesse dia o povo ouviu dizer: O rei está muito triste por causa de seu filho.
3 Si sinn in di shtatt nei kshlicha es vi mennah es sich kshemd henn vann si faloahra henn im greek.
3 E nesse dia o povo entrou furtivamente na cidade, como o faz quando, envergonhado, foge da peleja.
4 Da kaynich hott sei ksicht zu kohva un hott laut keild, “Oh mei kind Absalom! Oh Absalom, mei kind, mei kind!”
4 Estava, pois, o rei com o rosto coberto, e clamava em alta voz: Meu filho Absalão, Absalão meu filho, meu filho!
5 No is da Joab nei in's haus ganga zumm kaynich un hott ksawt, “Heit hosht du dei mennah fashohmd, selli es dich levendich kalda henn, un aw dei boova un mayt un veivah un nayva-veivah.
5 Então entrou Joabe na casa onde estava o rei, e disse: Hoje envergonhaste todos os teus servos, que livraram neste dia a tua vida, a vida de teus filhos e filhas, e a vida de tuas mulheres e concubinas,
6 Du leebsht selli es dich hassa, un hasht selli es dich leeva. Du hosht gvissa heit es dei ivvah-saynah un iahra mennah nix mayna zu diah. Ich sayn es du froh veahsht vann da Absalom layva dayt un miah awl doht veahra.
6 amando aos que te odeiam, e odiando aos que te amam. Porque hoje dás a entender que nada valem para ti nem chefes nem servos; pois agora entendo que se Absalão vivesse, e todos nós hoje fôssemos mortos, ficarias bem contente.
7 Nau gay naus un drohsht dei mennah. Ich shveah beim nohma fumm Hah, vann du nett naus gaysht, zayld nett en mann bei diah sei ivvah-nacht. Sell veah shlimmah es awl's evil es uf dich kumma is funn yungem uf biss nau.”
7 Levanta-te, pois, agora; sai e fala ao coração de teus servos. Porque pelo Senhor te juro que, se não saíres, nem um só homem ficará contigo esta noite; e isso te será pior do que todo o mal que tem vindo sobre ti desde a tua mocidade até agora.
8 So is da kaynich ufkshtanna, is nunnah an's shtatt-doah ganga un hott sich datt anna kokt. Vo di leit ksawt gvest voahra es da kaynich am doah hokka is, sinn si awl fannich een kumma.
8 Pelo que o rei se levantou, e se sentou à porta; e avisaram a todo o povo, dizendo: Eis que o rei está sentado à porta. Então todo o povo veio apresentar-se diante do rei. Ora, Israel havia fugido, cada um para a sua tenda.
9 Un ivvahrawlich deich Israel voahra si am zadda mitt-nannah un am sawwa, “Da kaynich hott uns frei gmacht funn unsah feinda, un funn di Philishtah, avvah nau hott eah sich aus em land fabutzt veyyich em Absalom.
9 Entrementes todo o povo, em todas as tribos de Israel, andava altercando entre si, dizendo: O rei nos tirou das mãos de nossos inimigos, e nos livrou das mãos dos filisteus; e agora fugiu da terra por causa de Absalão.
10 Un da Absalom es miah ksalbt henn fa ivvah uns sei, is doht gmacht vadda im greek. So favass sawkt nimmand ebbes veyyich da kaynich zrikk bringa?”
10 Também Absalão, a quem ungimos sobre nós, morreu na peleja. Agora, pois, porque vos calais, e não fazeis voltar o rei?
11 Da Kaynich Dawfit hott no dess vatt kshikt zu di preeshtah Zadok un Abiathar: “Frohwet di eldishti funn Juda, ‘Favass seddet diah di letshta sei fa da kaynich zrikk an sei kaynich-haus bringa, siddah es es vatt funn gans Israel zumm kaynich kumma is vo eah bleibt?
11 Então o rei Davi mandou dizer a Zadoque e a Abiatar, sacerdotes: Falai aos anciãos de Judá, dizendo: Por que seríeis vós os últimos em tornar a trazer o rei para sua casa? Porque a palavra de todo o Israel tem chegado ao rei, até a sua casa.
12 Diah sind mei breedah, mei ayya flaysh un bloot. So favass sind diah di letshta fa da kaynich zrikk bringa?’
12 Vós sois meus irmãos; meus ossos e minha carne sois vós; por que, pois, seríeis os últimos em tornar a trazer o rei?
13 Un sawwet zumm Amasa, ‘Du bisht mei flaysh un bloot. Loss Gott mich hatt shtrohfa, vann ich dich nett da ivvah-sayna mach funn mei greeks-gnechta in blatz funn da Joab.’”
13 Dizei a Amasa: Porventura não és tu meu osso e minha carne? Assim me faça Deus e outro tanto, se não fores chefe do exercito diante e mim para sempre, em lugar de Joabe.
14 Mitt selli vadda hott eah di mennah funn Juda iahra hatza ivvah-gvunna so es si gans aynich voahra. No henn si vatt kshikt zumm kaynich, “Kumm zrikk, du un awl dei mennah.”
14 Assim moveu ele o coração de todos os homens de Judá, como se fosse o de um só homem; e enviaram ao rei, dizendo: Volta, com todos os teus servos.
15 Da kaynich is no zrikk ganga so veit es da Jordan Revvah. Di mennah funn Juda voahra an Gilgal ganga gvest fa da kaynich ohdreffa un een ivvah da Jordan rivvah bringa.
15 Então o rei voltou, e chegou até o Jordão; e Judá veio a Gilgal, para encontrar-se com o rei, a fim de fazê-lo passar o Jordão.
16 Em Gera sei boo da Simei, da Benjaminiddah funn Bahurim, hott sich gedummeld fa mitt di mennah funn Juda nunnah gay un da kaynich Dawfit ohdreffa.
16 Ora, apressou-se Simei, filho de Gêra, benjamita, que era de Baurim, e desceu com os homens de Judá a encontrar-se com o rei Davi;
17 Es voahra en dausend Benjaminiddah bei eem. Da Ziba, em Saul sei gnecht, mitt sei fuftzay boova, un zvansich gnechta, sinn kshvind nunnah an da Jordan ganga fannich da kaynich.
17 e com ele mil homens de Benjamim, como também Ziba, servo da casa de Saul, e seus quinze filhos, e seus vinte servos com ele; desceram apressadamente ao Jordão adiante do rei,
18 Si sinn ivvah da revvah nivvah ganga fa em kaynich sei family un sei sach zrikk rivvah bringa, un fa du vass eah havva hott vella. Em Gera sei boo da Simei, hott sich anna gebikt fannich da kaynich, yusht vi eah sich grisht hott fa ivvah da Jordan gay.
18 atravessando o vau para trazer a casa do rei e para fazer o que aprouvesse a ele. Quando o rei ia passar o Jordão, Simei, filho de Gêra, se prostrou diante dele,
19 Eah hott ksawt zumm kaynich, “Loss mei hah mich nett shuldich hayva. Meind nett vi dei gnecht letz gedu hott uf em dawk es mei hah da kaynich Jerusalem falossa hott. Hayb's nett geyyich mich avvah fagess es.
19 e lhe disse: Não me impute meu senhor à minha culpa, e não te lembres do que tão perversamente fez teu servo, no dia em que o rei meu senhor saiu de Jerusalém; não conserve o rei isso no coração.
20 Ich vays es ich ksindicht habb, avvah heit binn ich do runnah kumma es da eahsht funn di gans family fumm Joseph fa mei hah da kaynich ohdreffa.”
20 Porque eu, teu servo, deveras confesso que pequei; por isso eis que eu sou o primeiro, de toda a casa de José, a descer ao encontro do rei meu senhor.
21 No hott di Zeruia iahra boo da Abisai ksawt, “Sett eah nett doht gmacht sei fa dess? Eah hott em Hah sei ksalbdah faflucht!”
21 Respondeu Abisai, filho de Zeruia, dizendo: Não há de ser morto Simei por haver amaldiçoado ao ungido do Senhor?
22 Avvah da Dawfit hott ksawt, “Vass henn miah zu du mitt-nannah, diah kinnah funn di Zeruia, es diah heit mei feinda sei seddet? Heit binn ich da kaynich funn Israel, un's vatt nimmand funn Israel doht gmacht heit.”
22 Mas Davi disse: Que tenho eu convosco, filhos de Zeruia, para que hoje me sejais adversários? Será morto alguém hoje em Israel? pois não sei eu que hoje sou rei sobre Israel?
23 Da kaynich hott no ksawt zumm Simei, “Du zaylsht nett shtauva.” Un da kaynich hott dess kshvoahra zu eem.
23 Então disse o rei a Simei: Não morrerás. E o rei lho jurou.
24 Da Mephibosheth, em Saul sei kinds-kind, is aw nunnah ganga fa da Dawfit ohdreffa. Eah hott nett acht gevva uf sei fees un boaht, un hott sei glaydah nett gvesha katt fumm dawk es da kaynich ganga is biss an da dawk es eah zrikk kumma is in fridda.
24 Também Mefibosete, filho de Saul, desceu a encontrar-se com o rei, e não cuidara dos pés, nem fizera a barba, nem lavara as suas vestes desde o dia em que o rei saíra até o dia em que voltou em paz.
25 Vo eah funn Jerusalem kumma is fa da kaynich ohdreffa, hott da kaynich een kfrohkt, “Favass bisht du nett mitt miah ganga, Mephibosheth?”
25 E sucedeu que, vindo ele a Jerusalém a encontrar-se com o rei, este lhe perguntou: Por que não foste comigo, Mefibosete?
26 Eah hott ksawt, “Mei hah un kaynich, siddah es ich dei gnecht lohm binn, habb ich ksawt, ‘Ich grikk mei aysel ufksaddeld un reit uf eem, so es ich mitt em kaynich gay kann.’ Avvah mei gnecht da Ziba hott mich fafiaht.
26 Respondeu ele: O rei meu senhor, o meu servo me enganou. Porque o teu servo dizia: Albardarei um jumento, para nele montar e ir com o rei; pois o teu servo é coxo.
27 Un eah hott aw di unvoahret ksawt veyyich dei gnecht zu meim hah da kaynich. Mei hah un kaynich is vi en engel funn Gott, so du vass kfellich is zu diah.
27 E ele acusou falsamente o teu servo diante do rei meu senhor; porém o rei meu senhor é como um anjo de Deus; faze, pois, o que bem te parecer.
28 Awl meim dawdi sei nohch-kummashaft voah shuldich fa doht gmacht sei bei meim hah da kaynich, avvah du hosht miah en blatz gevva an deim dish. So vass recht habb ich fa ebbes may foddahra fumm kaynich?”
28 Pois toda a casa de meu pai não era senão de homens dignos de morte diante do rei meu senhor; contudo, puseste teu servo entre os que comem à tua mesa. E que direito mais tenho eu de clamar ainda ao rei.
29 Da kaynich hott ksawt, “Du brauchsht nett may sawwa. Ich habb ausgmacht du un da Ziba sellet's land fadayla.”
29 Ao que lhe respondeu o rei: Por que falas ainda de teus negócios? Já decidi: Tu e Ziba reparti as terras.
30 Da Mephibosheth hott ksawt, “Loss een alles havva, siddah es mei hah da kaynich nau sayf dihaym is.”
30 Então disse Mefibosete ao rei: Deixe que ele tome tudo, uma vez que o rei meu senhor já voltou em paz à sua casa.
31 Da Barsillai, da Gileadiddah, is aw runnah funn Rogelim kumma fa mitt em kaynich zrikk ivvah da Jordan gay un een on haym shikka funn datt.
31 Também Barzilai, o gileadita, desceu de Rogelim, e passou com o rei o Jordão, para acompanhá-lo até a outra banda do rio.
32 Da Barsillai voah nau en aldah mann. Eah voah achtzich yoah ald, un voah en reichah mann. Eah hott faseikt fa da kaynich diveil es eah an Mahanaim geblivva is.
32 E era Barzilai mui velho, da idade de oitenta anos; e ele tinha provido o rei de víveres enquanto este se demorara em Maanaim, pois era homem muito rico.
33 Da kaynich hott ksawt zumm Barsillai, “Gay mitt miah ivvah da Jordan un bleib bei miah in Jerusalem; ich gebb acht uf dich.”
33 Disse, pois, o rei a Barzilai: Passa tu comigo e eu te sustentarei em Jerusalém, em minha companhia.
34 Avvah da Barsillai hott ksawt zumm kaynich, “Vee feel yoah zayl ich noch layva, es ich mitt em kaynich an Jerusalem gay sett?
34 Barzilai, porém, respondeu ao rei: Quantos anos viverei ainda, para que suba com o rei a Jerusalém.
35 Ich binn nau achtzich yoah ald. Ich kann nimmi sawwa zvishich vass goot is un vass nett goot is, un kann nett sawwa vass ich ess un drink. Ich kann nimmi di shtimma heahra funn mansleit un veibsleit singah. Favass sett ich en lasht sei zu meim hah da kaynich?
35 Oitenta anos tenho hoje; poderei eu discernir entre e bom e o mau? poderá o teu servo perceber sabor no que comer e beber? poderei eu mais ouvir a voz dos cantores e das cantoras? e por que será o teu servo ainda pesado ao rei meu senhor?
36 Dei gnecht gayt mitt em kaynich ivvah da Jordan un en shtikk vayks veidah, avvah favass sett da kaynich mich betzawla mitt so en hohchi eah?
36 O teu servo passará com o rei até um pouco além do Jordão. Por que me daria o rei tal recompensa?
37 Loss mich zrikk gay so es ich shtauva kann in mei aykni shtatt nayksht am grawb funn mei maemm un daett. Avvah do is dei gnecht da Chimham. Loss een mitt em kaynich drivvah nivvah gay. No du fa een vass diah kfellich is.”
37 Deixa voltar o teu servo, para que eu morra na minha cidade, junto à sepultura de meu pai e de minha mãe. Mas eis aí o teu servo Quimã; passe ele com o rei meu senhor, e faze-lhe o que for do teu agrado.
38 Da kaynich hott ksawt, “Da Chimham soll mitt miah drivvah nivvah gay un ich vill du fa een vass du havva vitt. Ich du ennich ebbes fa dich es du havva vitt.”
38 Ao que disse o rei: Quimã passará comigo, e eu lhe farei o que te parecer bem, e tudo quanto me pedires te farei.
39 Di leit sinn awl ivvah da Jordan ganga, no is da kaynich drivvah nivvah ganga. Da Dawfit hott da Barsillai gekist un hott een ksaykend, no is da Barsillai zrikk haym ganga.
39 Havendo, pois, todo o povo passado o Jordão, e tendo passado também o rei, beijou o rei a Barzilai, e o abençoou; e este voltou para o seu lugar.
40 Da kaynich is no on an Gilgal ganga un da Chimham is mitt eem ganga. Awl di leit funn Juda un dihelft funn di leit funn Israel sinn mitt em kaynich kumma.
40 Dali passou o rei a Gilgal, e Quimã com ele; e todo o povo de Judá, juntamente com a metade do povo de Israel, conduziu o rei.
41 Glei sinn awl di leit funn Israel zumm kaynich kumma un henn ksawt zu eem, “Favass henn unsah breedah, di mennah funn Juda, da kaynich vekk kshtohla un henn een un sei mennah un sei family ivvah da Jordan rivvah gebrocht?”
41 Então todos os homens de Israel vieram ter com o rei, e lhe disseram: Por que te furtaram nossos irmãos, os homens de Judá, e fizeram passar o Jordão o rei e a sua casa, e todos os seus homens com ele?
42 Awl di mennah funn Juda henn no ksawt zu di mennah funn Israel, “Miah henn dess gedu veil eah nayksht in difreind is mitt uns. Favass sind diah bays veyyich demm? Hott da kaynich unsah ess-sach betzawld? Henn miah ennich ebbes gnumma fa uns selvaht?”
42 Responderam todos os homens de Judá aos homens de Israel: Porquanto o rei é nosso parente: Por que vos irais por isso. Acaso temos comido à custa do rei, ou nos deu ele algum presente?
43 Di mennah funn Israel henn no ksawt zu di mennah funn Juda, “Miah henn zeyya shiahra im kaynich, un so henn miah may recht zumm Dawfit es diah hend. So favass gukket diah nunnah uf uns? Voahra miah nett di eahshta fa shvetza veyyich da kaynich zrikk bringa?” Avvah di mennah funn Juda henn even grobbah zrikk kshvetzt zu di mennah funn Israel.
43 Ao que os homens de Israel responderam aos homens de Judá: Dez partes temos no rei; mais temos nós em Davi do que vós. Por que, pois, fizestes pouca conta de nós. Não foi a nossa palavra a primeira, para tornar a trazer o nosso rei? Porém a palavra dos homens de Judá foi mais forte do que a palavra dos homens de Israel.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Samuel 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.