Mateus 13
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs NAA
1 Tớq ingái ngki Yê-su ngốh te dúng, alứng pôq ticu tumán tor dơq clóng.
1 Naquele mesmo dia, Jesus saiu de casa e se assentou à beira-mar.
2 Bôn clứng ticuoi át rum paniar án. Iki án sớr ticu tớq tuoc. Ma máh ticuoi clứng yôl át tayứng tớq tor.
2 E grandes multidões se reuniram em volta dele, de modo que entrou num barco e se assentou. E toda a multidão estava em pé na praia.
3 Dyơ án cato máh ticuoi ngki te a-ưi nốh tớq parnai acám idô: “Bôn munáq ticuoi pôq trứh callong mma.
3 E de muitas coisas lhes falou por parábolas, dizendo:
4 Ndóng án trứh, bôn callong atôh tớq carna. Dyơ achếq srúp tŏ́h callong ngki.
4 E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, e, vindo as aves, a comeram.
5 Bôn callong cannŏ́h atôh tớq cuteq kida, tadưp bôn máng cantar. Callong ngki dáh chái lư, co cuteq lớiq sru.
5 Outra parte caiu em solo rochoso, onde a terra era pouca, e logo nasceu, visto não ser profunda a terra.
6 Ma tớq mát pandang ngốh puoq téng-péng, bát ngki cơt ngngot, co riaih lớiq sru. Dyơ án ráng.
6 Saindo, porém, o sol, a queimou; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Bôn callong cannŏ́h loi atôh tớq cuteq bôn sác tangháng. Tư sác tangháng dáh, án cluom nhéq bát ndon mbơiq dáh te callong ticuoi trứh.
7 Outra parte caiu entre os espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram.
8 Alứng bôn callong cannŏ́h loi atôh tớq cuteq ŏ. Callong ngki dáh ŏ alứng cơt culái ŏ. Mui tôm cơt mui culám callong. Mui tôm loi cơt tupát chít callong. Alứng mui tôm cannŏ́h loi cơt pe chít callong.
8 Outra, enfim, caiu em boa terra e deu fruto: a cem, a sessenta e a trinta por um.
9 Ticuoi mmo bôn cutor ính cammáng, ngki dyôn án cammáng.”
9 Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
10 Top rian te Yê-su tớq nga án alứng plốh idô: “Co imo thới cato tớq parnai acám ada máh ticuoi ngki?”
10 Então os discípulos se aproximaram de Jesus e lhe perguntaram: — Por que o senhor fala com eles por meio de parábolas?
11 Yê-su ôi nha-án idô: “Co Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq dyôn inha chom máh parnai catốq te Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút, ma án lớiq dyôn máh ticuoi ngki chom.
11 Ao que Jesus respondeu:
12 Ticuoi mmo khoiq bôn dyơ, urớh cư dyôn án bôn a-ưi lư loi. Ma ticuoi mmo ớq, máh callong án khoiq bôn, urớh cơt pít nhéq.
12 Pois ao que tem, mais será dado, e terá em abundância; mas, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
13 Cư cato máh ticuoi ngki tớq parnai acám la co nha-án me ma lớiq hôm, nha-án cammáng ma lớiq sáng alứng lớiq apúh.
13 Por isso, falo com eles por meio de parábolas: porque, vendo, não veem; e, ouvindo, não ouvem, nem entendem.
14 Co nha-án, iki cơt tarvớiq simớt parnai Ê-sai la ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq tông idô:
14 Assim, neles se cumpre a profecia de Isaías:
15 Co máh ticuoi ndô bôn mít cớng,
15 Porque o coração deste povo
16 “Ma inha bôn callong bún a-ưi lư. Inha bôn mát têq bôn hôm, alứng bôn cutor têq bôn sáng.
16 — Bem-aventurados, porém, são os olhos de vocês, porque veem; e bem-aventurados são os ouvidos de vocês, porque ouvem.
17 Cư tông inha arlớih lư, bôn a-ưi náq ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng te inớh, alứng bôn clứng ticuoi tinớng ŏ, máh nha-án ngki tél-sél tháng ính hôm máh arnáq inha hôm hoi-ndô, ma nha-án lớiq bôn hôm. Alứng nha-án ính lư sáng máh parnai inha sáng hoi-ndô, ma nha-án lớiq bôn sáng.
17 Pois em verdade lhes digo que muitos profetas e justos desejaram ver o que vocês estão vendo, mas não viram; e quiseram ouvir o que vocês estão ouvindo, mas não ouviram.
18 “Iki, inha cammáng dyôn acláng parnai acám te munáq ticuoi trứh callong la acám te amớh.
18 — Ouçam, portanto, o que significa a parábola do semeador.
19 Bôn ticuoi cammáng parnai ŏ te Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút, ma nha-án lớiq apúh. Dyơ yang Satán tớq pur ial viang parnai ŏ ngki te mít cannính nha-án. Ndô la arớq callong mma atôh tớq cuteq tớq carna.
19 A todos os que ouvem a palavra do Reino e não a compreendem, vem o Maligno e arrebata o que lhes foi semeado no coração. Este é o que foi semeado à beira do caminho.
20 Bôn callong mma atôh tớq cuteq kida tadưp máng cantar. Ndô la arớq ticuoi ndon cammáng parnai ŏ te Yang Arbang-pilŏ́ng, alứng chái lư nha-án ráp ial bui hơr.
20 O que foi semeado em solo rochoso, esse é o que ouve a palavra e logo a recebe com alegria.
21 Ma callong tin nha-án lớiq bôn riaih sru. Iki nha-án tin muhoi sớng. Khán nha-án tumúh dieiq arức co tian nha-án tin parnai Yang Arbang-pilŏ́ng, ngki nha-án lớiq tin nnáng.
21 Mas ele não tem raiz em si mesmo, sendo de pouca duração. Quando chega a angústia ou a perseguição por causa da palavra, logo se escandaliza.
22 Bôn callong mma atôh tớq cuteq bôn sác tangháng. Ndô la arớq ticuoi ndon cammáng parnai ŏ te Yang Arbang-pilŏ́ng. Ma mít nha-án át lo khít tớq pang ndô, alứng nha-án ham súc bôn. Máh nốh ngki cluom viang parnai Yang Arbang-pilŏ́ng, dyơ táq dyôn lớiq cơt culái.
22 O que foi semeado entre os espinhos é o que ouve a palavra, porém as preocupações deste mundo e a fascinação das riquezas sufocam a palavra, e ela fica infrutífera.
23 Alứng bôn callong mma cannŏ́h loi atôh tớq cuteq ŏ. Ndô la arớq ticuoi ndon cammáng parnai ŏ te Yang Arbang-pilŏ́ng, alứng nha-án apúh arlớih arlêng. Dyơ nha-án cơt culái. Mui tôm cơt culái mui culám callong. Mui tôm cannŏ́h cơt culái tupát chít callong. Alứng mui tôm cannŏ́h loi cơt culái pe chít callong.”
23 Mas o que foi semeado em boa terra é o que ouve a palavra e a compreende; este frutifica e produz a cem, a sessenta e a trinta por um.
24 Yê-su cato nha-án tớq parnai acám loi idô: “Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq munáq conh chớt sro chong ŏ tớq pidái.
24 Jesus lhes propôs outra parábola, dizendo:
25 Ma bôn mui idáu, ndóng máh ticuoi bíq, án ndon uan ticuoi ưlla pidái mot trứh callong sác ayuoq yáq nưan tớq pidái ngki. Cua án trứh, án ngốh te pidái.
25 Mas, enquanto todos estavam dormindo, veio o inimigo dele, semeou o joio no meio do trigo e foi embora.
26 Tớq sro dáh alứng panung, callong sác yáq nưan ngki dáh tưi.
26 E, quando as plantas cresceram e produziram fruto, apareceu também o joio.
27 Iki máh ticuoi prái tarráih tớq tông ưlla nha-án idô: ‘Ưlla ơi! Lư ma lớiq, ưlla chớt nưm sro sớng tớq pidái ưlla? Khán iki, te mmo sác yáq nưan tớq?’
27 Então os servos do dono da casa chegaram e disseram: “Patrão, o senhor não semeou boa semente no seu campo? De onde, então, vem o joio?”
28 Ưlla ôi nha-án idô: ‘Bôn munáq ndon uan ada cư táq arnáq ngki.’ Máh ticuoi prái tarráih plốh sa idô: ‘Ưlla ính he pôq rưc viang tôm sác yáq nưan ngki lớiq?’
28 Ele, porém, lhes respondeu: “Um inimigo fez isso.” Mas os servos lhe perguntaram: “O senhor quer que a gente vá e arranque o joio?”
29 Ưlla ôi nha-án: ‘Êq. Cư adáh ndóng inha rưc tôm yáq nưan, inha rưc díh tôm sro.
29 O dono da casa respondeu: “Não! Porque, ao separar o joio, vocês poderão arrancar também com ele o trigo.
30 He dŏq tôm sro alứng tôm yáq nưan pưt munơi tingôi tớq ingái he sot. Tư ingái ngki tớq, cư ính yua nha-án ndon sot sro idô: Inha rưc tôm yáq nưan avai. Inha cunhóm alứng apŏ́ng máh tôm yáq nưan tớq uih. Cua ngki inha sot sro alứng cacháq tớq tinong sro na cư.”
30 Deixem que cresçam juntos até a colheita. E, no tempo da colheita, direi aos ceifeiros: ‘Ajuntem primeiro o joio e amarrem-no em feixes para ser queimado; mas recolham o trigo no meu celeiro.’”
31 Yê-su cato nha-án tớq parnai acám sa idô: “Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq mui callong mma me.
31 Jesus lhes propôs outra parábola, dizendo:
32 Bôn ticuoi ial callong ndô dông trứh tớq pidái. Callong ndô la két clưi nhéq te máh callong cannŏ́h. Ma tớq án dáh, án pưt hơn nhéq te máh bát cannŏ́h. Án cơt arớq tôm along, têq achếq táq sáp tớq abeng án.”
32 Esse grão é, na verdade, a menor de todas as sementes, mas, quando cresce, é maior do que as hortaliças, e chega a ser uma árvore, de modo que as aves do céu vêm se aninhar nos seus ramos.
33 Yê-su cato nha-án mui parnai acám loi idô: “Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq bôt táq dyôn beng mi cơt pôih. Bôn ticuoi cán ial mubiq bôt pôih cacháq tớq bôt mi a-ưi tớq adéh púng, alứng án cacháq dơq nha crơng cannŏ́h hơ; cua ngki án cuvír. Dyơ crơng ndon khoiq carchúc ngki cơt pôih nhéq.”
33 Jesus lhes contou ainda outra parábola:
34 Yê-su cato cứp nốh ndô tớq parnai acám ada máh ticuoi clứng ngki. Cứp parnai án cato nha-án la nhéq tớq parnai acám.
34 Jesus disse todas estas coisas às multidões por parábolas e sem parábolas nada lhes dizia.
35 Án táq iki dyôn cơt tarvớiq simớt parnai munáq ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng te inớh khoiq tông te án idô:
35 Isso aconteceu para se cumprir o que foi dito por meio do profeta: “Abrirei a minha boca em parábolas; publicarei coisas ocultas desde a criação do mundo.”
36 Cua ngki Yê-su ngốh te ticuoi clứng; dyơ án mot tớq dúng. Top rian te án tớq alứng seq idô: “Thới ơi! He seq thới angốh ngê te parnai acám te sro alứng sác ayuoq yáq nưan.”
36 Então, despedindo as multidões, Jesus foi para casa. E, aproximando-se dele os seus discípulos, disseram: — Explique-nos a parábola do joio do campo.
37 Yê-su ôi nha-án idô: “Án ndon chớt sro chong ŏ la acám te Acái Yang Cơt Ticuoi.
37 E Jesus respondeu:
38 Pidái la acám te máh cruong tớq cúc cuteq ndô. Callong mma ŏ la acám te nhéq máh ticuoi ndon cơt acái acon Yang Arbang-pilŏ́ng. Sác yáq nưan la acám te nhéq máh ticuoi ndon cơt acái acon yang Satán.
38 O campo é o mundo. A boa semente são os filhos do Reino; o joio são os filhos do Maligno.
39 Án ndon chớt callong sác yáq nưan la acám te yang Satán, án uan ada Ưlla pidái. Tớq ngư sot sro la acám te ingái Yang Arbang-pilŏ́ng sưq nhéq tưh ticuoi. Nha-án ndon sot sro la acám te máh tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng.
39 O inimigo que o semeou é o diabo. A colheita é o fim dos tempos, e os ceifeiros são os anjos.
40 Nha-án ính rưc alứng cunhóm sác yáq nưan ngki apŏ́ng tớq uih. Muchứng ngki tưi, Yang Arbang-pilŏ́ng ính táq ada ticuoi luaih tớq ingái án sưq nhéq tưh ticuoi.
40 Pois, assim como o joio é colhido e jogado no fogo, assim será no fim dos tempos.
41 Acái Yang Cơt Ticuoi ính yua máh tarneng án pôq cứp ntúq án sút, dyôn pachúng nhéq máh ticuoi táq luaih alứng máh ticuoi paryông ticuoi cannŏ́h táq luaih.
41 O Filho do Homem mandará os seus anjos, que ajuntarão do seu Reino todos os que servem de pedra de tropeço e os que praticam o mal
42 Dyơ máh tarneng ngki ính apŏ́ng nha-án tớq ntúq uih chéh níc-níc. Ntúq ngki nha-án chiuq toiq bap lư. Nha-án nhiem cucloiq alứng caltưat kineng tabang co sáng dieiq arức lư.
42 e os lançarão na fornalha acesa; ali haverá choro e ranger de dentes.
43 Ndóng ngki, máh ticuoi tinớng ŏ bôn át tớq ntúq A-ám nha-án tớq pilŏ́ng sút. Nha-án cơt arớq mát pandang claq tớq ntúq ngki. Ticuoi mmo bôn cutor ính cammáng, ngki dyôn án cammáng.”
43 Então os justos resplandecerão como o sol, no Reino de seu Pai. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
44 “Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq crơng ngáih ngai tứp tớq pidái. Tớq ticuoi cannŏ́h tumúh crơng ngki, án cabur dyôn clôp lieh alứng án sáng ơn lư. Dyơ án chô táiq nhéq máh mun án, cua ngki án pôq plới tám pidái ngki.”
44 — O Reino dos Céus é semelhante a um tesouro escondido no campo, que um homem achou e escondeu. Então, transbordante de alegria, vai, vende tudo o que tem e compra aquele campo.
45 “Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq munáq suo ính plới hôt tieq clŏq ŏ lư.
45 — O Reino dos Céus é também semelhante a um homem que negocia e procura boas pérolas.
46 Tớq án tumúh mui callong hôt clŏq ŏ hơn te cannŏ́h. Dyơ án pôq táiq nhéq máh mun án. Cua ngki án pôq plới callong hôt ngki.”
46 Quando encontrou uma pérola de grande valor, ele foi, vendeu tudo o que tinha e comprou a pérola.
47 “Alứng cư acám idô: Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq mben ngai lai tớq dơq. Mben ngki cŏp cứp nốh buaiq.
47 — O Reino dos Céus é ainda semelhante a uma rede que foi lançada ao mar e apanhou peixes de toda espécie.
48 Tư buaiq chuot pớnh mben, máh ticuoi suo buaiq lúq mben asớr tớq tor. Dyơ nha-án ticu rêh buaiq. Buaiq mmo ŏ, nha-án cacháq tớq adư. Buaiq mmo lớiq ŏ, nha-án adúh.
48 E, quando já estava cheia, os pescadores a arrastaram para a praia e, assentados, escolheram os bons para os cestos e jogaram fora os ruins.
49 Tớq ingái Yang Arbang-pilŏ́ng sưq nhéq tưh ticuoi, án táq muchứng ngki tưi. Án yua máh tarneng án pôq pachúng máh ticuoi, alứng rêh payáh ticuoi lớiq ŏ te ticuoi tinớng ŏ.
49 Assim será no fim dos tempos: os anjos sairão, separarão os maus dentre os justos
50 Dyơ máh tarneng ngki ính apŏ́ng máh ticuoi lớiq ŏ tớq uih chéh níc-níc. Tớq ntúq ngki nha-án chiuq toiq bap lư. Nha-án nhiem cucloiq alứng caltưat kineng tabang co sáng dieiq arức lư.”
50 e os lançarão na fornalha acesa; ali haverá choro e ranger de dentes.
51 Cua ngki Yê-su plốh top rian te án idô: “Máh nốh ndô inha apúh, ma lớiq?”
51 Então Jesus perguntou: Eles responderam: — Sim!
52 Yê-su tông loi idô: “Co iki cứp náq thới sái rit top Isa-ra-el ndon khoiq rian alứng chom te ngê Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút, nha-án têq cato te ngê tieq alứng ngê tamme dyôn ticuoi cannŏ́h chom. Ndô la arớq ticuoi ưlla dúng angốh máh mun án, díh crơng tieq alứng crơng tamme.”
52 Então Jesus lhes disse:
53 Tớq cua Yê-su cato parnai acám, dyơ án ngốh te ntúq ngki.
53 Quando Jesus acabou de contar essas parábolas, retirou-se dali.
54 Án chô lieh nga vel án, la vel Na-saret. Át ngki án tabớq cato tớq dúng rum ticuoi Isa-ra-el. Nha-án ndon cammáng parnai án cato sáng dut lư. Dyơ nha-án plốh idô: “Te mmo án bôn ngê tubáiq ndô? Alứng co imo án têq táq arnáq sileh?
54 E, chegando à sua terra, ensinava-os na sinagoga, de modo que se maravilhavam e diziam: — De onde lhe vêm esta sabedoria e estes poderes miraculosos?
55 Lư lớiq, án la acái ticuoi thơq táq pan? Lư lớiq, Mari la a-i án, alứng Yacơ, Yô-sê, Si-môn, nha Yudê la a-em conh án?
55 Não é este o filho do carpinteiro? A sua mãe não se chama Maria, e seus irmãos não são Tiago, José, Simão e Judas?
56 Alứng lư lớiq, máh amoq adứp án át mui vel alứng he? Ma te mmo án bôn máh ngê ngki?”
56 Todas as suas irmãs não vivem entre nós? Então, de onde lhe vem tudo isto?
57 Dyơ nha-án pamat Yê-su; nha-án sáng uan lư te án cato iki. Án tông nha-án loi idô: “Khán bôn munáq ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng pôq cato tớq vel cannŏ́h, máh ticuoi tớq vel ngki dyám náp án. Ma khán án cato tớq vel án bôm, alứng tớq abŏ́h án bôm, nha-án lớiq dyám náp án.”
57 E escandalizavam-se por causa dele. Jesus, porém, lhes disse:
58 Co nha-án lớiq tin, iki Yê-su lớiq táq a-ưi arnáq sileh tớq vel án.
58 E não fez ali muitos milagres, por causa da incredulidade deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.