Mateus 13

Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Tớq ingái ngki Yê-su ngốh te dúng, alứng pôq ticu tumán tor dơq clóng.
1 No mesmo dia, tendo Jesus saído de casa, sentou-se à beira do mar;
2 Bôn clứng ticuoi át rum paniar án. Iki án sớr ticu tớq tuoc. Ma máh ticuoi clứng yôl át tayứng tớq tor.
2 e reuniram-se a ele grandes multidões, de modo que entrou num barco, e se sentou; e todo o povo estava em pé na praia.
3 Dyơ án cato máh ticuoi ngki te a-ưi nốh tớq parnai acám idô: “Bôn munáq ticuoi pôq trứh callong mma.
3 E falou-lhes muitas coisas por parábolas, dizendo: Eis que o semeador saiu a semear.
4 Ndóng án trứh, bôn callong atôh tớq carna. Dyơ achếq srúp tŏ́h callong ngki.
4 e quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho, e vieram as aves e comeram.
5 Bôn callong cannŏ́h atôh tớq cuteq kida, tadưp bôn máng cantar. Callong ngki dáh chái lư, co cuteq lớiq sru.
5 E outra parte caiu em lugares pedregosos, onde não havia muita terra: e logo nasceu, porque não tinha terra profunda;
6 Ma tớq mát pandang ngốh puoq téng-péng, bát ngki cơt ngngot, co riaih lớiq sru. Dyơ án ráng.
6 mas, saindo o sol, queimou-se e, por não ter raiz, secou-se.
7 Bôn callong cannŏ́h loi atôh tớq cuteq bôn sác tangháng. Tư sác tangháng dáh, án cluom nhéq bát ndon mbơiq dáh te callong ticuoi trứh.
7 E outra caiu entre espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram.
8 Alứng bôn callong cannŏ́h loi atôh tớq cuteq ŏ. Callong ngki dáh ŏ alứng cơt culái ŏ. Mui tôm cơt mui culám callong. Mui tôm loi cơt tupát chít callong. Alứng mui tôm cannŏ́h loi cơt pe chít callong.
8 Mas outra caiu em boa terra, e dava fruto, um a cem, outro a sessenta e outro a trinta por um.
9 Ticuoi mmo bôn cutor ính cammáng, ngki dyôn án cammáng.”
9 Quem tem ouvidos, ouça.
10 Top rian te Yê-su tớq nga án alứng plốh idô: “Co imo thới cato tớq parnai acám ada máh ticuoi ngki?”
10 E chegando-se a ele os discípulos, perguntaram-lhe: Por que lhes falas por parábolas?
11 Yê-su ôi nha-án idô: “Co Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq dyôn inha chom máh parnai catốq te Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút, ma án lớiq dyôn máh ticuoi ngki chom.
11 Respondeu-lhes Jesus: Porque a vós é dado conhecer os mistérios do reino dos céus, mas a eles não lhes é dado;
12 Ticuoi mmo khoiq bôn dyơ, urớh cư dyôn án bôn a-ưi lư loi. Ma ticuoi mmo ớq, máh callong án khoiq bôn, urớh cơt pít nhéq.
12 pois ao que tem, dar-se-lhe-á, e terá em abundância; mas ao que não tem, até aquilo que tem lhe será tirado.
13 Cư cato máh ticuoi ngki tớq parnai acám la co nha-án me ma lớiq hôm, nha-án cammáng ma lớiq sáng alứng lớiq apúh.
13 Por isso lhes falo por parábolas; porque eles, vendo, não vêem; e ouvindo, não ouvem nem entendem.
14 Co nha-án, iki cơt tarvớiq simớt parnai Ê-sai la ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq tông idô:
14 E neles se cumpre a profecia de Isaías, que diz: Ouvindo, ouvireis, e de maneira alguma entendereis; e, vendo, vereis, e de maneira alguma percebereis.
15 Co máh ticuoi ndô bôn mít cớng,
15 Porque o coração deste povo se endureceu, e com os ouvidos ouviram tardiamente, e fecharam os olhos, para que não vejam com os olhos, nem ouçam com os ouvidos, nem entendam com o coração, nem se convertam, e eu os cure.
16 “Ma inha bôn callong bún a-ưi lư. Inha bôn mát têq bôn hôm, alứng bôn cutor têq bôn sáng.
16 Mas bem-aventurados os vossos olhos, porque vêem, e os vossos ouvidos, porque ouvem.
17 Cư tông inha arlớih lư, bôn a-ưi náq ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng te inớh, alứng bôn clứng ticuoi tinớng ŏ, máh nha-án ngki tél-sél tháng ính hôm máh arnáq inha hôm hoi-ndô, ma nha-án lớiq bôn hôm. Alứng nha-án ính lư sáng máh parnai inha sáng hoi-ndô, ma nha-án lớiq bôn sáng.
17 Pois, em verdade vos digo que muitos profetas e justos desejaram ver o que vedes, e não o viram; e ouvir o que ouvis, e não o ouviram.
18 “Iki, inha cammáng dyôn acláng parnai acám te munáq ticuoi trứh callong la acám te amớh.
18 Ouvi, pois, vós a parábola do semeador.
19 Bôn ticuoi cammáng parnai ŏ te Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút, ma nha-án lớiq apúh. Dyơ yang Satán tớq pur ial viang parnai ŏ ngki te mít cannính nha-án. Ndô la arớq callong mma atôh tớq cuteq tớq carna.
19 A todo o que ouve a palavra do reino e não a entende, vem o Maligno e arrebata o que lhe foi semeado no coração; este é o que foi semeado à beira do caminho.
20 Bôn callong mma atôh tớq cuteq kida tadưp máng cantar. Ndô la arớq ticuoi ndon cammáng parnai ŏ te Yang Arbang-pilŏ́ng, alứng chái lư nha-án ráp ial bui hơr.
20 E o que foi semeado nos lugares pedregosos, este é o que ouve a palavra, e logo a recebe com alegria;
21 Ma callong tin nha-án lớiq bôn riaih sru. Iki nha-án tin muhoi sớng. Khán nha-án tumúh dieiq arức co tian nha-án tin parnai Yang Arbang-pilŏ́ng, ngki nha-án lớiq tin nnáng.
21 mas não tem raiz em si mesmo, antes é de pouca duração; e sobrevindo a angústia e a perseguição por causa da palavra, logo se escandaliza.
22 Bôn callong mma atôh tớq cuteq bôn sác tangháng. Ndô la arớq ticuoi ndon cammáng parnai ŏ te Yang Arbang-pilŏ́ng. Ma mít nha-án át lo khít tớq pang ndô, alứng nha-án ham súc bôn. Máh nốh ngki cluom viang parnai Yang Arbang-pilŏ́ng, dyơ táq dyôn lớiq cơt culái.
22 E o que foi semeado entre os espinhos, este é o que ouve a palavra; mas os cuidados deste mundo e a sedução das riquezas sufocam a palavra, e ela fica infrutífera.
23 Alứng bôn callong mma cannŏ́h loi atôh tớq cuteq ŏ. Ndô la arớq ticuoi ndon cammáng parnai ŏ te Yang Arbang-pilŏ́ng, alứng nha-án apúh arlớih arlêng. Dyơ nha-án cơt culái. Mui tôm cơt culái mui culám callong. Mui tôm cannŏ́h cơt culái tupát chít callong. Alứng mui tôm cannŏ́h loi cơt culái pe chít callong.”
23 Mas o que foi semeado em boa terra, este é o que ouve a palavra, e a entende; e dá fruto, e um produz cem, outro sessenta, e outro trinta.
24 Yê-su cato nha-án tớq parnai acám loi idô: “Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq munáq conh chớt sro chong ŏ tớq pidái.
24 Propôs-lhes outra parábola, dizendo: O reino dos céus é semelhante ao homem que semeou boa semente no seu campo;
25 Ma bôn mui idáu, ndóng máh ticuoi bíq, án ndon uan ticuoi ưlla pidái mot trứh callong sác ayuoq yáq nưan tớq pidái ngki. Cua án trứh, án ngốh te pidái.
25 mas, enquanto os homens dormiam, veio o inimigo dele, semeou joio no meio do trigo, e retirou-se.
26 Tớq sro dáh alứng panung, callong sác yáq nưan ngki dáh tưi.
26 Quando, porém, a erva cresceu e começou a espigar, então apareceu também o joio.
27 Iki máh ticuoi prái tarráih tớq tông ưlla nha-án idô: ‘Ưlla ơi! Lư ma lớiq, ưlla chớt nưm sro sớng tớq pidái ưlla? Khán iki, te mmo sác yáq nưan tớq?’
27 Chegaram, pois, os servos do proprietário, e disseram-lhe: Senhor, não semeaste no teu campo boa semente? Donde, pois, vem o joio?
28 Ưlla ôi nha-án idô: ‘Bôn munáq ndon uan ada cư táq arnáq ngki.’ Máh ticuoi prái tarráih plốh sa idô: ‘Ưlla ính he pôq rưc viang tôm sác yáq nưan ngki lớiq?’
28 Respondeu-lhes: Algum inimigo é quem fez isso. E os servos lhe disseram: Queres, pois, que vamos arrancá-lo?
29 Ưlla ôi nha-án: ‘Êq. Cư adáh ndóng inha rưc tôm yáq nưan, inha rưc díh tôm sro.
29 Ele, porém, disse: Não; para que, ao colher o joio, não arranqueis com ele também o trigo.
30 He dŏq tôm sro alứng tôm yáq nưan pưt munơi tingôi tớq ingái he sot. Tư ingái ngki tớq, cư ính yua nha-án ndon sot sro idô: Inha rưc tôm yáq nưan avai. Inha cunhóm alứng apŏ́ng máh tôm yáq nưan tớq uih. Cua ngki inha sot sro alứng cacháq tớq tinong sro na cư.”
30 Deixai crescer ambos juntos até a ceifa; e, por ocasião da ceifa, direi aos ceifeiros: Ajuntai primeiro o joio, e atai-o em molhos para o queimar; o trigo, porém, recolhei-o no meu celeiro.
31 Yê-su cato nha-án tớq parnai acám sa idô: “Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq mui callong mma me.
31 Propôs-lhes outra parábola, dizendo: O reino dos céus é semelhante a um grão de mostarda que um homem tomou, e semeou no seu campo;
32 Bôn ticuoi ial callong ndô dông trứh tớq pidái. Callong ndô la két clưi nhéq te máh callong cannŏ́h. Ma tớq án dáh, án pưt hơn nhéq te máh bát cannŏ́h. Án cơt arớq tôm along, têq achếq táq sáp tớq abeng án.”
32 o qual é realmente a menor de todas as sementes; mas, depois de ter crescido, é a maior das hortaliças, e faz-se árvore, de sorte que vêm as aves do céu, e se aninham nos seus ramos.
33 Yê-su cato nha-án mui parnai acám loi idô: “Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq bôt táq dyôn beng mi cơt pôih. Bôn ticuoi cán ial mubiq bôt pôih cacháq tớq bôt mi a-ưi tớq adéh púng, alứng án cacháq dơq nha crơng cannŏ́h hơ; cua ngki án cuvír. Dyơ crơng ndon khoiq carchúc ngki cơt pôih nhéq.”
33 Outra parábola lhes disse: O reino dos céus é semelhante ao fermento que uma mulher tomou e misturou com três medidas de farinha, até ficar tudo levedado.
34 Yê-su cato cứp nốh ndô tớq parnai acám ada máh ticuoi clứng ngki. Cứp parnai án cato nha-án la nhéq tớq parnai acám.
34 Todas estas coisas falou Jesus às multidões por parábolas, e sem parábolas nada lhes falava;
35 Án táq iki dyôn cơt tarvớiq simớt parnai munáq ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng te inớh khoiq tông te án idô:
35 para que se cumprisse o que foi dito pelo profeta: Abrirei em parábolas a minha boca; publicarei coisas ocultas desde a fundação do mundo.
36 Cua ngki Yê-su ngốh te ticuoi clứng; dyơ án mot tớq dúng. Top rian te án tớq alứng seq idô: “Thới ơi! He seq thới angốh ngê te parnai acám te sro alứng sác ayuoq yáq nưan.”
36 Então Jesus, deixando as multidões, entrou em casa. E chegaram-se a ele os seus discípulos, dizendo: Explica-nos a parábola do joio do campo.
37 Yê-su ôi nha-án idô: “Án ndon chớt sro chong ŏ la acám te Acái Yang Cơt Ticuoi.
37 E ele, respondendo, disse: O que semeia a boa semente é o Filho do homem;
38 Pidái la acám te máh cruong tớq cúc cuteq ndô. Callong mma ŏ la acám te nhéq máh ticuoi ndon cơt acái acon Yang Arbang-pilŏ́ng. Sác yáq nưan la acám te nhéq máh ticuoi ndon cơt acái acon yang Satán.
38 o campo é o mundo; a boa semente são os filhos do reino; o joio são os filhos do maligno;
39 Án ndon chớt callong sác yáq nưan la acám te yang Satán, án uan ada Ưlla pidái. Tớq ngư sot sro la acám te ingái Yang Arbang-pilŏ́ng sưq nhéq tưh ticuoi. Nha-án ndon sot sro la acám te máh tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng.
39 o inimigo que o semeou é o Diabo; a ceifa é o fim do mundo, e os celeiros são os anjos.
40 Nha-án ính rưc alứng cunhóm sác yáq nưan ngki apŏ́ng tớq uih. Muchứng ngki tưi, Yang Arbang-pilŏ́ng ính táq ada ticuoi luaih tớq ingái án sưq nhéq tưh ticuoi.
40 Pois assim como o joio é colhido e queimado no fogo, assim será no fim do mundo.
41 Acái Yang Cơt Ticuoi ính yua máh tarneng án pôq cứp ntúq án sút, dyôn pachúng nhéq máh ticuoi táq luaih alứng máh ticuoi paryông ticuoi cannŏ́h táq luaih.
41 Mandará o Filho do homem os seus anjos, e eles ajuntarão do seu reino todos os que servem de tropeço, e os que praticam a iniqüidade,
42 Dyơ máh tarneng ngki ính apŏ́ng nha-án tớq ntúq uih chéh níc-níc. Ntúq ngki nha-án chiuq toiq bap lư. Nha-án nhiem cucloiq alứng caltưat kineng tabang co sáng dieiq arức lư.
42 e lançá-los-ão na fornalha de fogo; ali haverá choro e ranger de dentes.
43 Ndóng ngki, máh ticuoi tinớng ŏ bôn át tớq ntúq A-ám nha-án tớq pilŏ́ng sút. Nha-án cơt arớq mát pandang claq tớq ntúq ngki. Ticuoi mmo bôn cutor ính cammáng, ngki dyôn án cammáng.”
43 Então os justos resplandecerão como o sol, no reino de seu Pai. Quem tem ouvidos, ouça.
44 “Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq crơng ngáih ngai tứp tớq pidái. Tớq ticuoi cannŏ́h tumúh crơng ngki, án cabur dyôn clôp lieh alứng án sáng ơn lư. Dyơ án chô táiq nhéq máh mun án, cua ngki án pôq plới tám pidái ngki.”
44 O reino dos céus é semelhante a um tesouro escondido no campo, que um homem, ao descobri-lo, esconde; então, movido de gozo, vai, vende tudo quanto tem, e compra aquele campo.
45 “Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq munáq suo ính plới hôt tieq clŏq ŏ lư.
45 Outrossim, o reino dos céus é semelhante a um negociante que buscava boas pérolas;
46 Tớq án tumúh mui callong hôt clŏq ŏ hơn te cannŏ́h. Dyơ án pôq táiq nhéq máh mun án. Cua ngki án pôq plới callong hôt ngki.”
46 e encontrando uma pérola de grande valor, foi, vendeu tudo quanto tinha, e a comprou.
47 “Alứng cư acám idô: Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq mben ngai lai tớq dơq. Mben ngki cŏp cứp nốh buaiq.
47 Igualmente, o reino dos céus é semelhante a uma rede lançada ao mar, e que apanhou toda espécie de peixes.
48 Tư buaiq chuot pớnh mben, máh ticuoi suo buaiq lúq mben asớr tớq tor. Dyơ nha-án ticu rêh buaiq. Buaiq mmo ŏ, nha-án cacháq tớq adư. Buaiq mmo lớiq ŏ, nha-án adúh.
48 E, quando cheia, puxaram-na para a praia; e, sentando-se, puseram os bons em cestos; os ruins, porém, lançaram fora.
49 Tớq ingái Yang Arbang-pilŏ́ng sưq nhéq tưh ticuoi, án táq muchứng ngki tưi. Án yua máh tarneng án pôq pachúng máh ticuoi, alứng rêh payáh ticuoi lớiq ŏ te ticuoi tinớng ŏ.
49 Assim será no fim do mundo: sairão os anjos, e separarão os maus dentre os justos,
50 Dyơ máh tarneng ngki ính apŏ́ng máh ticuoi lớiq ŏ tớq uih chéh níc-níc. Tớq ntúq ngki nha-án chiuq toiq bap lư. Nha-án nhiem cucloiq alứng caltưat kineng tabang co sáng dieiq arức lư.”
50 e lançá-los-ão na fornalha de fogo; ali haverá choro e ranger de dentes.
51 Cua ngki Yê-su plốh top rian te án idô: “Máh nốh ndô inha apúh, ma lớiq?”
51 Entendestes todas estas coisas? Disseram-lhe eles: Entendemos.
52 Yê-su tông loi idô: “Co iki cứp náq thới sái rit top Isa-ra-el ndon khoiq rian alứng chom te ngê Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút, nha-án têq cato te ngê tieq alứng ngê tamme dyôn ticuoi cannŏ́h chom. Ndô la arớq ticuoi ưlla dúng angốh máh mun án, díh crơng tieq alứng crơng tamme.”
52 E disse-lhes: Por isso, todo escriba que se fez discípulo do reino dos céus é semelhante a um homem, proprietário, que tira do seu tesouro coisas novas e velhas.
53 Tớq cua Yê-su cato parnai acám, dyơ án ngốh te ntúq ngki.
53 E Jesus, tendo concluído estas parábolas, se retirou dali.
54 Án chô lieh nga vel án, la vel Na-saret. Át ngki án tabớq cato tớq dúng rum ticuoi Isa-ra-el. Nha-án ndon cammáng parnai án cato sáng dut lư. Dyơ nha-án plốh idô: “Te mmo án bôn ngê tubáiq ndô? Alứng co imo án têq táq arnáq sileh?
54 E, chegando à sua terra, ensinava o povo na sinagoga, de modo que este se maravilhava e dizia: Donde lhe vem esta sabedoria, e estes poderes milagrosos?
55 Lư lớiq, án la acái ticuoi thơq táq pan? Lư lớiq, Mari la a-i án, alứng Yacơ, Yô-sê, Si-môn, nha Yudê la a-em conh án?
55 Não é este o filho do carpinteiro? e não se chama sua mãe Maria, e seus irmãos Tiago, José, Simão, e Judas?
56 Alứng lư lớiq, máh amoq adứp án át mui vel alứng he? Ma te mmo án bôn máh ngê ngki?”
56 E não estão entre nós todas as suas irmãs? Donde lhe vem, pois, tudo isto?
57 Dyơ nha-án pamat Yê-su; nha-án sáng uan lư te án cato iki. Án tông nha-án loi idô: “Khán bôn munáq ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng pôq cato tớq vel cannŏ́h, máh ticuoi tớq vel ngki dyám náp án. Ma khán án cato tớq vel án bôm, alứng tớq abŏ́h án bôm, nha-án lớiq dyám náp án.”
57 E escandalizavam-se dele. Jesus, porém, lhes disse: Um profeta não fica sem honra senão na sua terra e na sua própria casa.
58 Co nha-án lớiq tin, iki Yê-su lớiq táq a-ưi arnáq sileh tớq vel án.
58 E não fez ali muitos milagres, por causa da incredulidade deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.