Mateus 13
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs ARC
1 Tớq ingái ngki Yê-su ngốh te dúng, alứng pôq ticu tumán tor dơq clóng.
1 Tendo Jesus saído de casa naquele dia, estava assentado junto ao mar.
2 Bôn clứng ticuoi át rum paniar án. Iki án sớr ticu tớq tuoc. Ma máh ticuoi clứng yôl át tayứng tớq tor.
2 E ajuntou-se muita gente ao pé dele, de sorte que, entrando num barco, se assentou; e toda a multidão estava em pé na praia.
3 Dyơ án cato máh ticuoi ngki te a-ưi nốh tớq parnai acám idô: “Bôn munáq ticuoi pôq trứh callong mma.
3 E falou-lhe de muitas coisas por parábolas, dizendo: Eis que o semeador saiu a semear.
4 Ndóng án trứh, bôn callong atôh tớq carna. Dyơ achếq srúp tŏ́h callong ngki.
4 E, quando semeava,
5 Bôn callong cannŏ́h atôh tớq cuteq kida, tadưp bôn máng cantar. Callong ngki dáh chái lư, co cuteq lớiq sru.
5 e outra
6 Ma tớq mát pandang ngốh puoq téng-péng, bát ngki cơt ngngot, co riaih lớiq sru. Dyơ án ráng.
6 Mas, vindo o sol, queimou-se e secou-se, porque não tinha raiz.
7 Bôn callong cannŏ́h loi atôh tớq cuteq bôn sác tangháng. Tư sác tangháng dáh, án cluom nhéq bát ndon mbơiq dáh te callong ticuoi trứh.
7 E outra caiu entre espinhos, e os espinhos cresceram e sufocaram-na.
8 Alứng bôn callong cannŏ́h loi atôh tớq cuteq ŏ. Callong ngki dáh ŏ alứng cơt culái ŏ. Mui tôm cơt mui culám callong. Mui tôm loi cơt tupát chít callong. Alứng mui tôm cannŏ́h loi cơt pe chít callong.
8 E outra caiu em boa terra e deu fruto: um, a cem, outro, a sessenta, e outro, a trinta.
9 Ticuoi mmo bôn cutor ính cammáng, ngki dyôn án cammáng.”
9 Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
10 Top rian te Yê-su tớq nga án alứng plốh idô: “Co imo thới cato tớq parnai acám ada máh ticuoi ngki?”
10 E, acercando-se dele os discípulos, disseram-lhe: Por que lhes falas por parábolas?
11 Yê-su ôi nha-án idô: “Co Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq dyôn inha chom máh parnai catốq te Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút, ma án lớiq dyôn máh ticuoi ngki chom.
11 Ele, respondendo, disse-lhes: Porque a vós é dado conhecer os mistérios do Reino dos céus, mas a eles não lhes é dado;
12 Ticuoi mmo khoiq bôn dyơ, urớh cư dyôn án bôn a-ưi lư loi. Ma ticuoi mmo ớq, máh callong án khoiq bôn, urớh cơt pít nhéq.
12 porque àquele que tem se dará, e terá em abundância; mas aquele que não tem, até aquilo que tem lhe será tirado.
13 Cư cato máh ticuoi ngki tớq parnai acám la co nha-án me ma lớiq hôm, nha-án cammáng ma lớiq sáng alứng lớiq apúh.
13 Por isso, lhes falo por parábolas, porque eles, vendo, não veem; e, ouvindo, não ouvem, nem compreendem.
14 Co nha-án, iki cơt tarvớiq simớt parnai Ê-sai la ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq tông idô:
14 E neles se cumpre a profecia de Isaías, que diz: Ouvindo, ouvireis, mas não compreendereis e, vendo, vereis, mas não percebereis.
15 Co máh ticuoi ndô bôn mít cớng,
15 Porque o coração deste povo está endurecido, e ouviu de mau grado com seus ouvidos e fechou os olhos, para que não veja com os olhos, e ouça com os ouvidos, e compreenda com o coração, e se converta, e eu o cure.
16 “Ma inha bôn callong bún a-ưi lư. Inha bôn mát têq bôn hôm, alứng bôn cutor têq bôn sáng.
16 Mas bem-aventurados os vossos olhos, porque veem, e os vossos ouvidos, porque ouvem.
17 Cư tông inha arlớih lư, bôn a-ưi náq ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng te inớh, alứng bôn clứng ticuoi tinớng ŏ, máh nha-án ngki tél-sél tháng ính hôm máh arnáq inha hôm hoi-ndô, ma nha-án lớiq bôn hôm. Alứng nha-án ính lư sáng máh parnai inha sáng hoi-ndô, ma nha-án lớiq bôn sáng.
17 Porque em verdade vos digo que muitos profetas e justos desejaram ver o que vós vedes e não
18 “Iki, inha cammáng dyôn acláng parnai acám te munáq ticuoi trứh callong la acám te amớh.
18 Escutai vós, pois, a parábola do semeador.
19 Bôn ticuoi cammáng parnai ŏ te Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút, ma nha-án lớiq apúh. Dyơ yang Satán tớq pur ial viang parnai ŏ ngki te mít cannính nha-án. Ndô la arớq callong mma atôh tớq cuteq tớq carna.
19 Ouvindo alguém a palavra do Reino e não a entendendo, vem o maligno e arrebata o que foi semeado no seu coração; este é o que foi semeado ao pé do caminho;
20 Bôn callong mma atôh tớq cuteq kida tadưp máng cantar. Ndô la arớq ticuoi ndon cammáng parnai ŏ te Yang Arbang-pilŏ́ng, alứng chái lư nha-án ráp ial bui hơr.
20 porém o que foi semeado em pedregais é o que ouve a palavra e logo a recebe com alegria;
21 Ma callong tin nha-án lớiq bôn riaih sru. Iki nha-án tin muhoi sớng. Khán nha-án tumúh dieiq arức co tian nha-án tin parnai Yang Arbang-pilŏ́ng, ngki nha-án lớiq tin nnáng.
21 mas não tem raiz em si mesmo; antes, é de pouca duração; e, chegada a angústia e a perseguição por causa da palavra, logo se ofende;
22 Bôn callong mma atôh tớq cuteq bôn sác tangháng. Ndô la arớq ticuoi ndon cammáng parnai ŏ te Yang Arbang-pilŏ́ng. Ma mít nha-án át lo khít tớq pang ndô, alứng nha-án ham súc bôn. Máh nốh ngki cluom viang parnai Yang Arbang-pilŏ́ng, dyơ táq dyôn lớiq cơt culái.
22 e o que foi semeado entre espinhos é o que ouve a palavra, mas os cuidados deste mundo e a sedução das riquezas sufocam a palavra, e fica infrutífera;
23 Alứng bôn callong mma cannŏ́h loi atôh tớq cuteq ŏ. Ndô la arớq ticuoi ndon cammáng parnai ŏ te Yang Arbang-pilŏ́ng, alứng nha-án apúh arlớih arlêng. Dyơ nha-án cơt culái. Mui tôm cơt culái mui culám callong. Mui tôm cannŏ́h cơt culái tupát chít callong. Alứng mui tôm cannŏ́h loi cơt culái pe chít callong.”
23 mas o que foi semeado em boa terra é o que ouve e compreende a palavra; e dá fruto, e um produz cem, outro, sessenta, e outro, trinta.
24 Yê-su cato nha-án tớq parnai acám loi idô: “Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq munáq conh chớt sro chong ŏ tớq pidái.
24 Propôs-lhes outra parábola, dizendo: O Reino dos céus é semelhante ao homem que semeia boa semente no seu campo;
25 Ma bôn mui idáu, ndóng máh ticuoi bíq, án ndon uan ticuoi ưlla pidái mot trứh callong sác ayuoq yáq nưan tớq pidái ngki. Cua án trứh, án ngốh te pidái.
25 mas, dormindo os homens, veio o seu inimigo, e semeou o joio no meio do trigo, e retirou-se.
26 Tớq sro dáh alứng panung, callong sác yáq nưan ngki dáh tưi.
26 E, quando a erva cresceu e frutificou, apareceu também o joio.
27 Iki máh ticuoi prái tarráih tớq tông ưlla nha-án idô: ‘Ưlla ơi! Lư ma lớiq, ưlla chớt nưm sro sớng tớq pidái ưlla? Khán iki, te mmo sác yáq nưan tớq?’
27 E os servos do pai de família, indo ter
28 Ưlla ôi nha-án idô: ‘Bôn munáq ndon uan ada cư táq arnáq ngki.’ Máh ticuoi prái tarráih plốh sa idô: ‘Ưlla ính he pôq rưc viang tôm sác yáq nưan ngki lớiq?’
28 E ele lhes disse: Um inimigo é quem fez isso. E os servos lhe disseram: Queres, pois, que vamos arrancá-lo?
29 Ưlla ôi nha-án: ‘Êq. Cư adáh ndóng inha rưc tôm yáq nưan, inha rưc díh tôm sro.
29 Porém ele lhes disse: Não; para que, ao colher o joio, não arranqueis também o trigo com ele.
30 He dŏq tôm sro alứng tôm yáq nưan pưt munơi tingôi tớq ingái he sot. Tư ingái ngki tớq, cư ính yua nha-án ndon sot sro idô: Inha rưc tôm yáq nưan avai. Inha cunhóm alứng apŏ́ng máh tôm yáq nưan tớq uih. Cua ngki inha sot sro alứng cacháq tớq tinong sro na cư.”
30 Deixai crescer ambos juntos até à ceifa; e, por ocasião da ceifa, direi aos ceifeiros: colhei primeiro o joio e atai-o em molhos para o queimar; mas o trigo, ajuntai-o no meu celeiro.
31 Yê-su cato nha-án tớq parnai acám sa idô: “Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq mui callong mma me.
31 Outra parábola lhes propôs, dizendo: O Reino dos céus é semelhante a um grão de mostarda que um homem, pegando dele, semeou no seu campo;
32 Bôn ticuoi ial callong ndô dông trứh tớq pidái. Callong ndô la két clưi nhéq te máh callong cannŏ́h. Ma tớq án dáh, án pưt hơn nhéq te máh bát cannŏ́h. Án cơt arớq tôm along, têq achếq táq sáp tớq abeng án.”
32 o qual é realmente a menor de todas as sementes; mas, crescendo, é a maior das plantas e faz-se uma árvore, de sorte que vêm as aves do céu e se aninham nos seus ramos.
33 Yê-su cato nha-án mui parnai acám loi idô: “Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq bôt táq dyôn beng mi cơt pôih. Bôn ticuoi cán ial mubiq bôt pôih cacháq tớq bôt mi a-ưi tớq adéh púng, alứng án cacháq dơq nha crơng cannŏ́h hơ; cua ngki án cuvír. Dyơ crơng ndon khoiq carchúc ngki cơt pôih nhéq.”
33 Outra parábola lhes disse: O Reino dos céus é semelhante ao fermento que uma mulher toma e introduz em três medidas de farinha, até que tudo esteja levedado.
34 Yê-su cato cứp nốh ndô tớq parnai acám ada máh ticuoi clứng ngki. Cứp parnai án cato nha-án la nhéq tớq parnai acám.
34 Tudo isso disse Jesus por parábolas à multidão e nada lhes falava sem parábolas,
35 Án táq iki dyôn cơt tarvớiq simớt parnai munáq ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng te inớh khoiq tông te án idô:
35 para que se cumprisse o que fora dito pelo profeta, que disse: Abrirei em parábolas a boca; publicarei coisas ocultas desde a criação do mundo.
36 Cua ngki Yê-su ngốh te ticuoi clứng; dyơ án mot tớq dúng. Top rian te án tớq alứng seq idô: “Thới ơi! He seq thới angốh ngê te parnai acám te sro alứng sác ayuoq yáq nưan.”
36 Então, tendo despedido a multidão, foi Jesus para casa. E chegaram ao pé dele os seus discípulos, dizendo: Explica-nos a parábola do joio do campo.
37 Yê-su ôi nha-án idô: “Án ndon chớt sro chong ŏ la acám te Acái Yang Cơt Ticuoi.
37 E ele, respondendo, disse-lhes: O que semeia a boa semente é o Filho do Homem,
38 Pidái la acám te máh cruong tớq cúc cuteq ndô. Callong mma ŏ la acám te nhéq máh ticuoi ndon cơt acái acon Yang Arbang-pilŏ́ng. Sác yáq nưan la acám te nhéq máh ticuoi ndon cơt acái acon yang Satán.
38 o campo é o mundo, a boa semente são os filhos do Reino, e o joio são os filhos do Maligno.
39 Án ndon chớt callong sác yáq nưan la acám te yang Satán, án uan ada Ưlla pidái. Tớq ngư sot sro la acám te ingái Yang Arbang-pilŏ́ng sưq nhéq tưh ticuoi. Nha-án ndon sot sro la acám te máh tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng.
39 O inimigo que o semeou é o diabo; e a ceifa é o fim do mundo; e os ceifeiros são os anjos.
40 Nha-án ính rưc alứng cunhóm sác yáq nưan ngki apŏ́ng tớq uih. Muchứng ngki tưi, Yang Arbang-pilŏ́ng ính táq ada ticuoi luaih tớq ingái án sưq nhéq tưh ticuoi.
40 Assim como o joio é colhido e queimado no fogo, assim será na consumação deste mundo.
41 Acái Yang Cơt Ticuoi ính yua máh tarneng án pôq cứp ntúq án sút, dyôn pachúng nhéq máh ticuoi táq luaih alứng máh ticuoi paryông ticuoi cannŏ́h táq luaih.
41 Mandará o Filho do Homem os seus anjos, e eles colherão do seu Reino tudo o que causa escândalo e os que cometem iniquidade.
42 Dyơ máh tarneng ngki ính apŏ́ng nha-án tớq ntúq uih chéh níc-níc. Ntúq ngki nha-án chiuq toiq bap lư. Nha-án nhiem cucloiq alứng caltưat kineng tabang co sáng dieiq arức lư.
42 E lançá-los-ão na fornalha de fogo; ali, haverá pranto e ranger de dentes.
43 Ndóng ngki, máh ticuoi tinớng ŏ bôn át tớq ntúq A-ám nha-án tớq pilŏ́ng sút. Nha-án cơt arớq mát pandang claq tớq ntúq ngki. Ticuoi mmo bôn cutor ính cammáng, ngki dyôn án cammáng.”
43 Então, os justos resplandecerão como o sol, no Reino de seu Pai. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
44 “Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq crơng ngáih ngai tứp tớq pidái. Tớq ticuoi cannŏ́h tumúh crơng ngki, án cabur dyôn clôp lieh alứng án sáng ơn lư. Dyơ án chô táiq nhéq máh mun án, cua ngki án pôq plới tám pidái ngki.”
44 Também o Reino dos céus é semelhante a um tesouro escondido n dele, vai, vende tudo quanto tem e compra aquele campo.
45 “Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq munáq suo ính plới hôt tieq clŏq ŏ lư.
45 Outrossim, o Reino dos céus é semelhante ao homem negociante que busca boas pérolas;
46 Tớq án tumúh mui callong hôt clŏq ŏ hơn te cannŏ́h. Dyơ án pôq táiq nhéq máh mun án. Cua ngki án pôq plới callong hôt ngki.”
46 e, encontrando uma pérola de grande valor, foi, vendeu tudo quanto tinha e comprou-a.
47 “Alứng cư acám idô: Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút la arớq mben ngai lai tớq dơq. Mben ngki cŏp cứp nốh buaiq.
47 Igualmente, o Reino dos céus é semelhante a uma rede lançada ao mar e que apanha toda qualidade
48 Tư buaiq chuot pớnh mben, máh ticuoi suo buaiq lúq mben asớr tớq tor. Dyơ nha-án ticu rêh buaiq. Buaiq mmo ŏ, nha-án cacháq tớq adư. Buaiq mmo lớiq ŏ, nha-án adúh.
48 E, estando cheia, a puxam para a praia e, assentando-se, apanham para os cestos os bons; os ruins, porém, lançam fora.
49 Tớq ingái Yang Arbang-pilŏ́ng sưq nhéq tưh ticuoi, án táq muchứng ngki tưi. Án yua máh tarneng án pôq pachúng máh ticuoi, alứng rêh payáh ticuoi lớiq ŏ te ticuoi tinớng ŏ.
49 Assim será na consumação dos séculos: virão os anjos e separarão os maus dentre os justos.
50 Dyơ máh tarneng ngki ính apŏ́ng máh ticuoi lớiq ŏ tớq uih chéh níc-níc. Tớq ntúq ngki nha-án chiuq toiq bap lư. Nha-án nhiem cucloiq alứng caltưat kineng tabang co sáng dieiq arức lư.”
50 E lançá-los-ão na fornalha de fogo; ali, haverá pranto e ranger de dentes.
51 Cua ngki Yê-su plốh top rian te án idô: “Máh nốh ndô inha apúh, ma lớiq?”
51 E disse-lhes Jesus: Entendestes todas estas Disseram-lhe eles: Sim, Senhor.
52 Yê-su tông loi idô: “Co iki cứp náq thới sái rit top Isa-ra-el ndon khoiq rian alứng chom te ngê Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút, nha-án têq cato te ngê tieq alứng ngê tamme dyôn ticuoi cannŏ́h chom. Ndô la arớq ticuoi ưlla dúng angốh máh mun án, díh crơng tieq alứng crơng tamme.”
52 E ele disse-lhes: Por isso, todo escriba instruído acerca do Reino dos céus é semelhante a um pai de família que tira do seu tesouro
53 Tớq cua Yê-su cato parnai acám, dyơ án ngốh te ntúq ngki.
53 E aconteceu que Jesus, concluindo essas parábolas, se retirou dali.
54 Án chô lieh nga vel án, la vel Na-saret. Át ngki án tabớq cato tớq dúng rum ticuoi Isa-ra-el. Nha-án ndon cammáng parnai án cato sáng dut lư. Dyơ nha-án plốh idô: “Te mmo án bôn ngê tubáiq ndô? Alứng co imo án têq táq arnáq sileh?
54 E, chegando à sua pátria, ensinava-os na sinagoga deles, de sorte que se maravilhavam e diziam: Donde veio a este a sabedoria e estas maravilhas?
55 Lư lớiq, án la acái ticuoi thơq táq pan? Lư lớiq, Mari la a-i án, alứng Yacơ, Yô-sê, Si-môn, nha Yudê la a-em conh án?
55 Não é este o filho do carpinteiro? E não se chama sua mãe Maria, e seus irmãos, Tiago, e José, e Simão, e Judas?
56 Alứng lư lớiq, máh amoq adứp án át mui vel alứng he? Ma te mmo án bôn máh ngê ngki?”
56 E não estão entre nós todas as suas irmãs? Donde lhe veio, pois, tudo isso?
57 Dyơ nha-án pamat Yê-su; nha-án sáng uan lư te án cato iki. Án tông nha-án loi idô: “Khán bôn munáq ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng pôq cato tớq vel cannŏ́h, máh ticuoi tớq vel ngki dyám náp án. Ma khán án cato tớq vel án bôm, alứng tớq abŏ́h án bôm, nha-án lớiq dyám náp án.”
57 E escandalizavam-se nele. Jesus, porém, lhes disse: Não há profeta sem honra, a não ser na sua pátria e na sua casa.
58 Co nha-án lớiq tin, iki Yê-su lớiq táq a-ưi arnáq sileh tớq vel án.
58 E não fez ali muitas maravilhas, por causa da incredulidade deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.