Marcos 6
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs ARA
1 Vít ngki Yê-su ngốh te ntúq ngki; án chô lieh nga vel án la vel Na-saret. Top rian te án pôq alứng án tưi.
1 Tendo Jesus partido dali, foi para a sua terra, e os seus discípulos o acompanharam.
2 Tớq Ingái Angô án pôq cato tớq dúng rum ticuoi Isa-ra-el. Máh ticuoi ndon cammáng sáng dut lư. Nha-án tarplốh idô: “Te mmo conh ndô bôn parnai idô? Imo án bôn callong tubáiq a-ưi lư, alứng têq táq a-ưi arnáq sileh?”
2 Chegando o sábado, passou a ensinar na sinagoga; e muitos, ouvindo-o, se maravilhavam, dizendo: Donde vêm a este estas coisas? Que sabedoria é esta que lhe foi dada? E como se fazem tais maravilhas por suas mãos?
3 Alứng nha-án tông loi: “Lư ma lớiq, án la thơq táq pan, acái Mari? Lư ma lớiq án la ai Yacơ, Yuda, alứng Si-môn? Lư ma lớiq, a-em cán án át alứng he?” Nha-án pamat Yê-su co nha-án sáng lớiq êm te parnai án cato iki.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, irmão de Tiago, José, Judas e Simão? E não vivem aqui entre nós suas irmãs? E escandalizavam-se nele.
4 Yê-su tông nha-án idô: “Khán bôn munáq ticuoi pôq cato parnai Yang Arbang-pilŏ́ng tớq vel cannŏ́h, ticuoi tớq vel ngki lư dyám náp án. Ma khán án cato tớq vel án bôm, lớiq la tớq abŏ́h án bôm, lư nha-án lớiq dyám náp án.”
4 Jesus, porém, lhes disse: Não há profeta sem honra, senão na sua terra, entre os seus parentes e na sua casa.
5 Iki Yê-su lớiq têq táq a-ưi arnáq sileh tớq vel án bôm. Ma án capơiq nưm tớq pe puan náq ticuoi a-ái sớng, alứng táq dyôn nha-án cơt bánh.
5 Não pôde fazer ali nenhum milagre, senão curar uns poucos enfermos, impondo-lhes as mãos.
6 Án sáng dut lư, co ticuoi tớq vel ngki lớiq tin. Dyơ án pôq cato nga cứp vel ndon át tumán vel ngki loi.
6 Admirou-se da incredulidade deles. Contudo, percorria as aldeias circunvizinhas, a ensinar.
7 Yê-su arô top mui chít la bar náq ndon rian te án, alứng án yua nha-án pôq tudô, pôq tuki, pôq tutíh, bar náq pôq munơi. Án dyôn nha-án bôn chức rap chuih angốh yang saq.
7 Chamou Jesus os doze e passou a enviá-los de dois a dois, dando-lhes autoridade sobre os espíritos imundos.
8 Án patáp nha-án idô: “Inha pôq pitứng, pôq pitốq, êq dông amớh. Êq dông crơng tanna; êq báq tui; alứng êq dông práq. Ma têq inha dông mui ntráih tarlông.
8 Ordenou-lhes que nada levassem para o caminho, exceto um bordão; nem pão, nem alforje, nem dinheiro;
9 Têq dếq cơp. Ma êq sứp bar pláh au.”
9 que fossem calçados de sandálias e não usassem duas túnicas.
10 Dyơ án patáp loi nha-án idô: “Inha mot tớq vel mmo, inha át tớq mui dúng sớng tingôi ingái inha ngốh te vel ngki.
10 E recomendou-lhes: Quando entrardes nalguma casa, permanecei aí até vos retirardes do lugar.
11 Khán inha mot tớq vel, ma ngai lớiq ráp pasôl ŏ inha, alứng ngai lớiq ính cammáng parnai inha; tớq inha ngốh te vel ngki, cóq inha tangkhír cuteq mbúi te dyưng, táq tíc ticuoi tớq vel ngki lớiq ráp inha.”
11 Se nalgum lugar não vos receberem nem vos ouvirem, ao sairdes dali, sacudi o pó dos pés, em testemunho contra eles.
12 Iki nha-án mui chít la bar náq ngốh te ngki. Nha-án cato máh ticuoi cóq pien cơt mít tamme loi.
12 Então, saindo eles, pregavam ao povo que se arrependesse;
13 Nha-án chuih angốh a-ưi yang saq, alứng nha-án tir dơq nseng o-li-vê tớq cháq máh ticuoi a-ái dyôn cơt bánh.
13 expeliam muitos demônios e curavam numerosos enfermos, ungindo-os com óleo.
14 Puo Hê-rôt An-tipa khoiq sáng te arnáq ndô, co nốh Yê-su cơt rŏ́h mưt-mư cứp vel. Bôn ticuoi ndon tông idô: “Yon ndon táq tíc na dơq yôr tumống lieh te ping. Co iki án bôn chức têq táq arnáq sileh.”
14 Chegou isto aos ouvidos do rei Herodes, porque o nome de Jesus já se tornara notório; e alguns diziam: João Batista ressuscitou dentre os mortos, e, por isso, nele operam forças miraculosas.
15 Ma bôn ticuoi cannŏ́h tông idô: “Án ndô la Ê-li.”
15 Outros diziam: É Elias; ainda outros: É profeta como um dos profetas.
16 Ma tư Hê-rôt An-tipa sáng ngai táq-ntêr te Yê-su, án tông idô: “Yon ndon cư khoiq yua ngai ticŏ́h ticong te nsuoi, hoi-ndô án tumống lieh.”
16 Herodes, porém, ouvindo isto, disse: É João, a quem eu mandei decapitar, que ressurgiu.
17 Án tông iki, co án khoiq dyôn ngai cŏp Yon te nsuoi, alứng cacháq tớq coq tôt. Án táq iki la co tian Hê-rô-die campái án sáng uan lư ada Yon. Co te nsuoi Hê-rô-die la campái Phi-lip, a-em án. Ma án ial cán ngki táq campái án loi.
17 Porque o mesmo Herodes, por causa de Herodias, mulher de seu irmão Filipe (porquanto Herodes se casara com ela), mandara prender a João e atá-lo no cárcere.
18 Ma Yon khoiq tíq án idô: “Khán mái ial campái a-em mái, iki mái táq luaih tớq phep rit.”
18 Pois João lhe dizia: Não te é lícito possuir a mulher de teu irmão.
19 Co Yon khoiq tông iki a-ưi chư, iki Hê-rô-die sáng uan lư ada Yon, alứng án ính Hê-rôt An-tipa cachet Yon.
19 E Herodias o odiava, querendo matá-lo, e não podia.
20 Ma án lớiq têq, co Hê-rôt adáh Yon, co Hê-rôt chom Yon la ticuoi tinớng ŏ alứng mmar na Yang Arbang-pilŏ́ng. Iki Hê-rôt An-tipa lớiq dyôn ngai cachet Yon. Tư án cammáng parnai Yon cato, án cơt tambang parngíh. Ma án ính lư cammáng Yon cato.
20 Porque Herodes temia a João, sabendo que era homem justo e santo, e o tinha em segurança. E, quando o ouvia, ficava perplexo, escutando-o de boa mente.
21 Ma ingái Hê-rô-die bôn cachet Yon la ingái Hê-rôt An-tipa cha ayư ingái a-i án carnian án. Iki án táq mui pêl pưt dŏq cha bui alứng máh ticuoi sút tadưp án, ticuoi sút líng, alứng ticuoi ndon bôn chức tớq vúng Ca-lilê.
21 E, chegando um dia favorável, em que Herodes no seu aniversário natalício dera um banquete aos seus dignitários, aos oficiais militares e aos principais da Galileia,
22 Tư acái cán Hê-rô-die mot tớq callúng ngai cha, án ayưn pon liauq. Hê-rôt alứng máh tumoi sáng bui lư te án ayưn. Dyơ Hê-rôt tông án idô: “Amớh mái ính bôn, mái seq te cư. Cư lư dyôn a mái ngki.”
22 entrou a filha de Herodias e, dançando, agradou a Herodes e aos seus convivas. Então, disse o rei à jovem: Pede-me o que quiseres, e eu to darei.
23 Hê-rôt cantŏ́h callih ada cán ngki idô: “Amớh mái seq te cư, cư lư dyôn mái nốh ngki. Khán mái ính bôn mui calláh cruong cư, la cư dyôn.”
23 E jurou-lhe: Se pedires mesmo que seja a metade do meu reino, eu ta darei.
24 Dyơ cán ngki ngốh chô plốh a-i án idô: “Nốh amớh mái ính cư seq te puo Hê-rôt?”
24 Saindo ela, perguntou à sua mãe: Que pedirei? Esta respondeu: A cabeça de João Batista.
25 Cán ngki talúh táp nga puo Hê-rôt alứng seq idô: “Cư seq plô Yon ndon táq tíc na dơq. Seq mái cacháq plô án tớq adien hoi-ngki táp.”
25 No mesmo instante, voltando apressadamente para junto do rei, disse: Quero que, sem demora, me dês num prato a cabeça de João Batista.
26 Puo sáng anguaq lư, ma co án khoiq cantŏ́h callih chứng mát máh ticuoi tumoi, iki án lớiq ính táh nnáng parnai án khoiq ưq te nsuoi.
26 Entristeceu-se profundamente o rei; mas, por causa do juramento e dos que estavam com ele à mesa, não lha quis negar.
27 Dyơ puo yua líng pôq ticŏ́h ticong Yon alứng dông nga cán ngki. Líng ngki mot tớq coq, alứng ticŏ́h ticong Yon.
27 E, enviando logo o executor, mandou que lhe trouxessem a cabeça de João. Ele foi, e o decapitou no cárcere,
28 Líng ngki dŏq plô Yon tớq adien, dyơ dông achô dyôn cán ngki. Dyơ cán ngki dông achô dyôn a-i án.
28 e, trazendo a cabeça num prato, a entregou à jovem, e esta, por sua vez, a sua mãe.
29 Tớq top rian te Yon sáng arnáq ngki, nha-án pôq ial cháq Yon dông tứp tớq ping.
29 Os discípulos de João, logo que souberam disto, vieram, levaram-lhe o corpo e o depositaram no túmulo.
30 Máh ticuoi dyưng ati ndon Yê-su khoiq yua dyôn pôq cato tớq cứp vel, nha-án píh chô nga Yê-su, alứng tông án te máh arnáq nha-án khoiq táq alứng khoiq cato.
30 Voltaram os apóstolos à presença de Jesus e lhe relataram tudo quanto haviam feito e ensinado.
31 Yê-su tông lieh nha-án idô: “He pôq nưm he sớng nga ntúq lớiq bôn ticuoi át. He át angô tuki avai.” Án tông iki co clứng ticuoi lulieh pôq chô níc nga án, tingôi nha-án ớq díh chicha.
31 E ele lhes disse: Vinde repousar um pouco, à parte, num lugar deserto; porque eles não tinham tempo nem para comer, visto serem numerosos os que iam e vinham.
32 Dyơ nha-án sớr tớq tuoc, ính pôq mui ntúq ớq ticuoi át.
32 Então, foram sós no barco para um lugar solitário.
33 Ma clứng ticuoi hôm nha-án pôq, alứng ngai acớl nha-án. Iki ngai talúh te máh vel pôq côn nga ntúq Yê-su ính tớq.
33 Muitos, porém, os viram partir e, reconhecendo-os, correram para lá, a pé, de todas as cidades, e chegaram antes deles.
34 Tư Yê-su siar te tuoc, án hôm clứng lư ticuoi. Án sáng sruiq táq, co nha-án arớq pannán cưu ớq ticuoi kiaq me. Iki án tabớq cato nha-án a-ưi nốh.
34 Ao desembarcar, viu Jesus uma grande multidão e compadeceu-se deles, porque eram como ovelhas que não têm pastor. E passou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Tumán mát pandang tangcưl cóh, top rian te Yê-su tớq nga án alứng tông án idô: “Ntúq ndô yông te ticuoi át, alứng khoiq tumán idáu dyơ.
35 Em declinando a tarde, vieram os discípulos a Jesus e lhe disseram: É deserto este lugar, e já avançada a hora;
36 Seq thới yua ticuoi clứng ndô chô, mot tớq vel paniar ndô, alứng dyôn nha-án plới bôm crơng tanna cha.”
36 despede-os para que, passando pelos campos ao redor e pelas aldeias, comprem para si o que comer.
37 Ma Yê-su ôi nha-án idô: “Inha táp dyôn nha-án bôn crơng tanna cha.”
37 Porém ele lhes respondeu: Dai-lhes vós mesmos de comer. Disseram-lhe: Iremos comprar duzentos denários de pão para lhes dar de comer?
38 Yê-su plốh lieh nha-án idô: “Sếq lám beng inha bôn? Inha pôq me avai.”
38 E ele lhes disse: Quantos pães tendes? Ide ver! E, sabendo-o eles, responderam: Cinco pães e dois peixes.
39 Dyơ Yê-su yua top rian te án mpô máh ticuoi ngki ticu cơt top tớq sác asam.
39 Então, Jesus lhes ordenou que todos se assentassem, em grupos, sobre a relva verde.
40 Iki nha-án ticu cơt a-ưi top. Mui top bôn mui culám náq. Mui top bôn sông chít náq.
40 E o fizeram, repartindo-se em grupos de cem em cem e de cinquenta em cinquenta.
41 Yê-su ial sông lám beng alứng bar lám buaiq. Dyơ án tingưi nga pilŏ́ng alứng si-ơn Yang Arbang-pilŏ́ng bôn crơng tanna ndô. Cua ngki án péq beng alứng avôi dyôn top rian te án mpô dyôn máh ticuoi cha. Án dyôn mpô bar lám buaiq hơ dyôn nhéq máh ticuoi ngki cha.
41 Tomando ele os cinco pães e os dois peixes, erguendo os olhos ao céu, os abençoou; e, partindo os pães, deu-os aos discípulos para que os distribuíssem; e por todos repartiu também os dois peixes.
42 Cứp náq cha sái nhéq.
42 Todos comeram e se fartaram;
43 Cua nha-án cha, top rian te Yê-su pachúng lieh máh beng alứng buaiq ndon clưi te nha-án cha, bôn pớnh mui chít la bar carie.
43 e ainda recolheram doze cestos cheios de pedaços de pão e de peixe.
44 Máh ticuoi conh sasai bôn sông ngin náq ndon cha beng ngki.
44 Os que comeram dos pães eram cinco mil homens.
45 Cua ngki Yê-su yua top rian te án sớr tớq tuoc alứng pôq nsuoi án nga tor pa dyáng atóh nga vel Bet-sada. Dyơ án yua máh ticuoi clứng ngki chô nga vel nha-án.
45 Logo a seguir, compeliu Jesus os seus discípulos a embarcar e passar adiante para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Vít nha-án chô, án sớr tớq cóh ính cớu seq tuki.
46 E, tendo-os despedido, subiu ao monte para orar.
47 Tớq pilŏ́ng khoiq idáu dyơ, top rian te Yê-su át tớq tuoc pandi dơq clóng. Ma Yê-su át munáq án tớq pứh tumán dơq.
47 Ao cair da tarde, estava o barco no meio do mar, e ele, sozinho em terra.
48 Yê-su hôm top rian te án cor tuoc dieiq arức lư, co cuyiel phớt plớq tuoc nha-án. Pilŏ́ng tumán sưm-turưm, Yê-su tớq nga nha-án. Án ticaq tớq lar dơq. Án tumán pôq tilớt nha-án.
48 E, vendo-os em dificuldade a remar, porque o vento lhes era contrário, por volta da quarta vigília da noite, veio ter com eles, andando por sobre o mar; e queria tomar-lhes a dianteira.
49 Ma tư nha-án hôm án ticaq pôq tớq lar dơq, nha-án parngíh cumuiq lánh; ngki nha-án hiar yứng lư.
49 Eles, porém, vendo-o andar sobre o mar, pensaram tratar-se de um fantasma e gritaram.
50 Co cứp náq nha-án hôm nhéq, iki nha-án sáng adáh lư.
50 Pois todos ficaram aterrados à vista dele. Mas logo lhes falou e disse: Tende bom ânimo! Sou eu. Não temais!
51 Dyơ án sớr át tớq tuoc alứng nha-án tưi, alứng cuyiel tangít. Nha-án sáng dut lư,
51 E subiu para o barco para estar com eles, e o vento cessou. Ficaram entre si atônitos,
52 co nha-án lớiq bôn apúh te arnáq Yê-su táq ndóng án péq beng te nsuoi. Co mít nha-án yôl cớng.
52 porque não haviam compreendido o milagre dos pães; antes, o seu coração estava endurecido.
53 Dyơ nha-án dyang dơq na tuoc nga cruong Canê-saret, alứng nha-án chóq tuoc tớq tor.
53 Estando já no outro lado, chegaram a terra, em Genesaré, onde aportaram.
54 Tư nha-án siar te tuoc, máh ticuoi acớl táp Yê-su.
54 Saindo eles do barco, logo o povo reconheceu Jesus;
55 Dyơ nha-án mmar talúh chô nga vel nha-án, alứng dông ticuoi a-ái tớq carrang. Khán nha-án sáng Yê-su át tớq ntúq mmo, nha-án dông ticuoi a-ái nga ntúq ngki.
55 e, percorrendo toda aquela região, traziam em leitos os enfermos, para onde ouviam que ele estava.
56 Nga ntúq mmo Yê-su pôq, tam vel két lớiq la vel pưt, ma ngai dông ticuoi a-ái parchúng nga ntúq ngki. Nha-án cucúh seq te Yê-su dyôn máh ticuoi a-ái capơiq biq mbaiq au thor án. Ticuoi mmo capơiq, cháq ticuoi ngki lư cơt bánh.
56 Onde quer que ele entrasse nas aldeias, cidades ou campos, punham os enfermos nas praças, rogando-lhe que os deixasse tocar ao menos na orla da sua veste; e quantos a tocavam saíam curados.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.