Marcos 5
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs ARA
1 Tớq Yê-su alứng top rian te án khoiq ticáng clóng Ca-lilê, nha-án tớq nga cruong Yê-rasê.
1 Entrementes, chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Tư Yê-su siar te tuoc, ndóng ngki táp ticuoi conh ndon bôn yang saq piyúh ngốh te carlom cumuiq tớq nga Yê-su.
2 Ao desembarcar, logo veio dos sepulcros, ao seu encontro, um homem possesso de espírito imundo,
3 Án át níc tớq carlom cumuiq. Lớiq bôn ngai têq tacáp án nnáng tớq ntár sic.
3 o qual vivia nos sepulcros, e nem mesmo com cadeias alguém podia prendê-lo;
4 A-ưi cantứq te nsuoi ngai clieng dyưng nha ati án tớq callieng alứng sic. Ma án táq sic ti-ŏ́h nhéq alứng án alcáiq nhéq callieng, alứng lớiq bôn ngai bôn rêng têq táq dyôn án cơt alvai lieh.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e os grilhões, despedaçados. E ninguém podia subjugá-lo.
5 Idáu alứng ingái án át níc tớq carlom cumuiq, lớiq la tớq cóh. Án hiar níc alứng án chic cháq án bôm na búl dyôn bác.
5 Andava sempre, de noite e de dia, clamando por entre os sepulcros e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Ma tớq án hôm Yê-su nnáng te yông, án lúh nga Yê-su, alứng án chóh tarcol chứng mát Yê-su.
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e o adorou,
7 Án hiar yứng lư idô: “Amớh inha ính táq ada he, Yê-su? Inha la Acái Yang Arbang-pilŏ́ng, án ndon sút clưi nhéq te cannŏ́h. He seq te inha chứng mát Yang Arbang-pilŏ́ng êq táq toiq bap ada he.”
7 exclamando com alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes!
8 Án tông iki co án khoiq sáng Yê-su yua án idô: “Yang saq! Mái ngốh táp te cháq ticuoi ndô.”
8 Porque Jesus lhe dissera: Espírito imundo, sai desse homem!
9 Dyơ Yê-su plốh án: “Amớh nốh mái?”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ticuoi ngki tarseq tarsuong te Yê-su êq chuih top yang saq te cruong ngki.
10 E rogou-lhe encarecidamente que os não mandasse para fora do país.
11 Tumán ngki bôn cóh alứng bôn cantóh alic át suo cha.
11 Ora, pastava ali pelo monte uma grande manada de porcos.
12 Iki máh yang saq seq te Yê-su idô: “Dyôn he mot tớq cantóh alic ngki.”
12 E os espíritos imundos rogaram a Jesus, dizendo: Manda-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Yê-su dyôn nha-án mot. Iki nha-án ngốh te cháq ticuoi, dyơ mot tớq cantóh alic. Dyơ cantóh alic ngki lúh chái lư na acáng alứng páh-apŏ́ng nga dơq clóng, dyơ tumic cuchet nhéq. Alic ngki bôn sám bar ngin lám.
13 Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Máh ticuoi bán alic lúh chô tông ticuoi tớq vel alứng ticuoi ndon át tớq panu pidái chom tưi te arnáq nha-án khoiq hôm. Máh ticuoi ngki pôq me amớh ndon táq ada alic.
14 Os porqueiros fugiram e o anunciaram na cidade e pelos campos. Então, saiu o povo para ver o que sucedera.
15 Tư nha-án tớq nga Yê-su, nha-án hôm ticuoi ndon bôn pớl yang saq át hoi-nsuoi ticu tớq ngki. Án tớc tampớc alứng lớiq bôn cơt yúh nnáng. Iki nha-án sáng adáh lư.
15 Indo ter com Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Máh ticuoi ndon khoiq hôm arnáq te ticuoi bôn yang saq piyúh alứng te cantóh alic, iki nha-án chô táq-ntêr dyôn ticuoi cannŏ́h chom tưi.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Dyơ máh ticuoi ngki seq Yê-su ngốh te cruong nha-án.
17 E entraram a rogar-lhe que se retirasse da terra deles.
18 Iki Yê-su sớr lieh tớq tuoc. Ndóng ngki táp ticuoi bôn yang saq te nsuoi tớq nga Yê-su, alứng án cucúh cucuoi seq pôq tưi alứng Yê-su.
18 Ao entrar Jesus no barco, suplicava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Ma Yê-su lớiq dyôn án pôq, alứng yua án idô: “Mái chô nga dúng, alứng táq-ntêr dyôn máh ticuoi tớq abŏ́h mái chom te máh arnáq Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq choi mái, alứng sruiq táq mái.”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas ordenou-lhe: Vai para tua casa, para os teus. Anuncia-lhes tudo o que o Senhor te fez e como teve compaixão de ti.
20 Iki án chô. Dyơ án táq-ntêr dyôn máh ticuoi tớq cruong Dê-ca-palớt chom tưi te arnáq pưt Yê-su khoiq táq dyôn án. Nhéq máh ticuoi ngki sáng dut lư.
20 Então, ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe fizera; e todos se admiravam.
21 Vít ngki Yê-su sớr lieh tớq tuoc alứng píh lieh pa dyang atóh dơq. Tư Yê-su tớq nga tor pa dyáng atóh, bôn clứng lư ticuoi tớq nga án.
21 Tendo Jesus voltado no barco, para o outro lado, afluiu para ele grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Bôn munáq conh nốh Yaru, án cơt sút mui dúng rum ticuoi Isa-ra-el. Án chóh tarcol alứng mpop tumán dyưng Yê-su.
22 Eis que se chegou a ele um dos principais da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se a seus pés
23 Án cucúh seq te Yê-su idô: “Acái cán cư a-ái ntróq lư, tumán ính cuchet dyơ. Cư seq thới pôq capơiq tớq cháq án, dyôn án têq cơt bánh alứng bôn tumống.”
23 e insistentemente lhe suplicou: Minha filhinha está à morte; vem, impõe as mãos sobre ela, para que seja salva, e viverá.
24 Iki Yê-su pôq alứng án. Clứng ticuoi cannŏ́h veng Yê-su tưi. Nha-án át chôp paniar Yê-su alứng són Yê-su hơ.
24 Jesus foi com ele. Grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Bôn munáq cán ndon bôn a-ái dyứp nnai khoiq muchít la bar cumo dyơ, alứng lớiq nai dyớt.
25 Aconteceu que certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia
26 Án khoiq pôq tumúh a-ưi náq ticuoi palai. Án pít nhéq tien práq dŏq palai, ma lớiq bôn khaq amớh. Ma hoi-ndô án a-ái ntáng lư loi.
26 e muito padecera à mão de vários médicos, tendo despendido tudo quanto possuía, sem, contudo, nada aproveitar, antes, pelo contrário, indo a pior,
27 Tư án sáng ngai táq-ntêr te Yê-su, iki án pôq át tớq pandi ticuoi clứng. Án át pa crŏ́ng Yê-su; dyơ án capơiq au thor Yê-su.
27 tendo ouvido a fama de Jesus, vindo por trás dele, por entre a multidão, tocou-lhe a veste.
28 Co án khoiq parngíh idô: “Ncháng cư bôn capơiq tampớc Yê-su sớng, cư lư cơt bánh táp.”
28 Porque, dizia: Se eu apenas lhe tocar as vestes, ficarei curada.
29 Ndóng ngki táp aham án dyớt, alứng án lớiq sáng a-ái nnáng tớq cháq án.
29 E logo se lhe estancou a hemorragia, e sentiu no corpo estar curada do seu flagelo.
30 Yê-su chom táp rêng ngốh te cháq án dyôn cơt arnáq ndô. Án píh me nga ticuoi clứng, alứng án plốh idô: “Nnáu capơiq au cư?”
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele saíra poder, virando-se no meio da multidão, perguntou: Quem me tocou nas vestes?
31 Top rian te Yê-su ôi: “Thới hôm dyơ, bôn clứng ticuoi tarsón thới. Imo nnáng thới plốh: ‘Nnáu capơiq cư?’”
31 Responderam-lhe seus discípulos: Vês que a multidão te aperta e dizes: Quem me tocou?
32 Ma Yê-su tilêq me nga ticuoi clứng ính chom ticuoi mmo capơiq au án.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem fizera isto.
33 Cán ngki dyandyír adáh lư, co án khoiq capơiq au Yê-su, dyơ cơt bánh. Iki án tớq nga Yê-su, alứng án mpop tumán dyưng Yê-su. Án tông Yê-su tinớng lư.
33 Então, a mulher, atemorizada e tremendo, cônscia do que nela se operara, veio, prostrou-se diante dele e declarou-lhe toda a verdade.
34 Yê-su tông án idô: “Ama ơi! Cháq mái cơt bánh, co mái tin. Mái chô bánh suanh ien ŏ. Mái lư lớiq cơt a-ái nnáng arớq ndô.”
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz e fica livre do teu mal.
35 Ndóng Yê-su nnáng táq-ntêr alứng cán ngki, bôn bar pe náq te dúng Yaru ndon sút mui dúng rum ticuoi Isa-ra-el, tớq. Nha-án tông Yaru idô: “Acái cán mái khoiq cuchet dyơ. Imo mái nnáng pidieiq thới?”
35 Falava ele ainda, quando chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: Tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Ma Yê-su lớiq cammáng parnai nha-án tông. Án tông Yaru idô: “Êq adáh, mái tin sớng.”
36 Mas Jesus, sem acudir a tais palavras, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Vít ngki Yê-su dyôn Phi-er, Yacơ, alứng Yon a-em Yacơ, pôq alứng án. Ma ticuoi cannŏ́h, án lớiq dyôn pôq.
37 Contudo, não permitiu que alguém o acompanhasse, senão Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Tư nha-án tớq nga dúng Yaru, Yê-su hôm clứng ticuoi nhiem atíh alứng cuc yứng lư.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Án mot tớq dúng alứng plốh nha-án idô: “Imo inha nhiem alứng cuc yứng lư? Mun ngki lớiq bôn cuchet; án bíq sớng.”
39 Ao entrar, lhes disse: Por que estais em alvoroço e chorais? A criança não está morta, mas dorme.
40 Ma nha-án ayê tar-ac Yê-su. Iki Yê-su chuih angốh nhéq nha-án te dúng. Án dông a-i a-ám cán ngki alứng pe náq top rian te án sớng mot nga ntúq ngai dŏq cumuiq.
40 E riam-se dele. Tendo ele, porém, mandado sair a todos, tomou o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Án tec ati mun ngki alứng tông idô: “Tali-tha cumi.” Parnai ndô titoiq lieh la “Mun ơi! Mái yôr tayứng.”
41 Tomando-a pela mão, disse: Talitá cumi!, que quer dizer: Menina, eu te mando, levanta-te!
42 Ndóng ngki táp mun ngki yôr tayứng. Dyơ án têq pôq lieh. (Anhúq án khoiq bôn muchít la bar cumo.) Máh ticuoi ndon át ngki sáng dut lư tớq nha-án hôm mun ngki tumống lieh.
42 Imediatamente, a menina se levantou e pôs-se a andar; pois tinha doze anos. Então, ficaram todos sobremaneira admirados.
43 Ma Yê-su patáp nha-án idô: “Êq táq-ntêr te arnáq ndô dyôn ticuoi cannŏ́h chom. Inha ial crơng tanna dyôn án cha.”
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que dessem de comer à menina.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.