Marcos 12
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs ARIB
1 Dyơ Yê-su tabớq cato máh ticuoi sút ngki tớq parnai acám idô: Bôn munáq ticuoi conh chóh ntớng nho tớq nưong. Án táq carrong chôp paniar nưong. Án píq prúng alứng tabôt búl caviel prúng ien dếq culái nho dyôn dơq nho hoi nga prúng. Án táq panu atieng hơ dŏq kiaq nưong. Cua ngki án dyôn ticuoi táq dơ nưong án. Nha-án sŏ́ng chúng munơi máh culái tớq nưong ngki. Dyơ ngki án pôq nga cruong cannŏ́h.
1 Então começou Jesus a falar-lhes por parábolas. Um homem plantou uma vinha, cercou-a com uma sebe, cavou um lagar, e edificou uma torre; depois arrendou-a a uns lavradores e ausentou-se do país.
2 Tớq ngư culái nho dom, ticuoi ưlla ndô yua sol án pôq nga ticuoi táq dơ nưong. Án yua ticuoi sol ial phê án te ticuoi táq dơ nưong.
2 No tempo próprio, enviou um servo aos lavradores para que deles recebesse do fruto da vinha.
3 Tư ticuoi sol tớq nga nưong, ticuoi táq dơ nưong cŏp án, tính án, alứng chuih angốh án. Nha-án dyôn án chô ati nnŏ́h sớng.
3 Mas estes, apoderando-se dele, o espancaram e o mandaram embora de mãos vazias.
4 Dyơ ưlla nưong yua ticuoi sol cannŏ́h loi pôq. Ma nha-án tính plô án alứng pandyớp pandyér án.
4 E tornou a enviar-lhes outro servo; e a este feriram na cabeça e o ultrajaram.
5 Ưlla ngki yua ticuoi sol cannŏ́h loi pôq. Nha-án cachet sol ngki. Nha-án táq muchứng te nsuoi sa; án ndon nha-án tính, án ndon nha-án cachet.
5 Então enviou ainda outro, e a este mataram; e a outros muitos, dos quais a uns espancaram e a outros mataram.
6 Ưlla ndô nnáng bôn mui náq acái conh ndon án amoih lư. Tớq talloiq tháng, án yua acái án loi pôq nga nưong. Án parngíh idô: ‘Nha-án lư dyám náp acái cư.’
6 Ora, tinha ele ainda um, o seu filho amado; a este lhes enviou por último, dizendo: A meu filho terão respeito.
7 “Ma máh ticuoi táq dơ nưong tanghúng idô: ‘Ndô la acái tŏ́ng ưlla. He! He cachet viang án. Iki nhéq mun án cơt na he loi.’
7 Mas aqueles lavradores disseram entre si: Este é o herdeiro; vinde, matemo-lo, e a herança será nossa.
8 Dyơ nha-án cŏp alứng cachet conh ngki. Dyơ nha-án lúq angốh án te nưong nga culái tieh.
8 E, agarrando-o, o mataram, e o lançaram fora da vinha.
9 “Imo táp ưlla nưong ính táq ada nha-án? Lư án tớq cachet nhéq máh ticuoi táq dơ nưong, dyơ án mŏp dyôn ticuoi cannŏ́h loi táq dơ nưong án.
9 Que fará, pois, o senhor da vinha? Virá e destruirá os lavradores, e dará a vinha a outros.
10 Imo arớq inha lớiq nai dŏc tớq tám uráq Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq tông idô:
10 Nunca lestes esta escritura: A pedra que os edificadores rejeitaram, essa foi posta como pedra angular;
11 Arnáq ndô Ưlla he táp khoiq táq, la arnáq sileh lư chứng mát he.’”
11 pelo Senhor foi feito isso, e é maravilhoso aos nossos olhos?
12 Máh ticuoi sút te arnáq sang ndon sáng Yê-su tông iki, nha-án suo ngê ính cŏp án, co nha-án chom án táq-ntêr parnai acám ndô te nha-án. Ma nha-án adáh ticuoi clứng. Iki nha-án ngốh te án, dyơ pôq nga ntúq cannŏ́h loi.
12 Procuravam então prendê-lo, mas temeram a multidão, pois perceberam que contra eles proferira essa parábola; e, deixando-o, se retiraram.
13 Vít ngki ngai yua ticuoi te top Pha-rasi alứng ticuoi veng ngê Hê-rôt tớq nga Yê-su, dyôn nha-án sisuo callong thét te Yê-su táq-ntêr.
13 Enviaram-lhe então alguns dos fariseus e dos herodianos, para que o apanhassem em alguma palavra.
14 Top nha-án tớq nga Yê-su alứng tông án idô: “Thới ơi! He chom dyơ thới la ticuoi tinớng. Chứng mát thới, nhéq tưh ticuoi li-arli nhéq. Co iki thới lớiq bôn dyám náp ticuoi bôn chức. Thới tông ngê Yang Arbang-pilŏ́ng crái lư. Veng phep rit he, crái lớiq he cóq dyôn práq thêq nga puo Rô-ma?”
14 Aproximando-se, pois, disseram-lhe: Mestre, sabemos que és verdadeiro, e de ninguém se te dá; porque não olhas à aparência dos homens, mas ensinas segundo a verdade o caminho de Deus; é lícito dar tributo a César, ou não? Daremos, ou não daremos?
15 Ma Yê-su chom nha-án sisuo ngê. Iki án plốh lieh nha-án idô: “Imo inha suo callong luaih te cư? Inha dông mui callong práq dyôn cư me.”
15 Mas Jesus, percebendo a hipocrisia deles, respondeu-lhes: Por que me experimentais? trazei-me um denário para que eu o veja.
16 Iki nha-án dông mui callong práq nga án. Dyơ án plốh nha-án idô: “Rớp alứng tarran ndô arớq nnáu?”
16 E eles lho trouxeram. Perguntou-lhes Jesus: De quem é esta imagem e inscrição? Responderam-lhe: De César.
17 Iki Yê-su tông nha-án: “Crơng puo Rô-ma, cóq culieh lieh dyôn puo Rô-ma; crơng Yang Arbang-pilŏ́ng, cóq culieh lieh dyôn Yang Arbang-pilŏ́ng.”
17 Disse-lhes Jesus: Dai, pois, a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus. E admiravam-se dele.
18 Bôn ticuoi te top Sa-dusê tớq nga Yê-su. Nha-án tông ticuoi khoiq cuchet lớiq têq tumống lieh.
18 Então se aproximaram dele alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição, e lhe perguntaram, dizendo:
19 Nha-án plốh Yê-su idô: “Thới ơi! Môi-se khoiq taran dyôn he chom, khán ai cuchet, ma campái án yôl tumống, alứng nha-án iyốh bôn acái, iki munáq te em ai án cóq atŏ́ng cán ngki táq campái, dŏq bôn acái cơt acái tŏ́ng ai.
19 Mestre, Moisés nos deixou escrito que se morrer alguém, deixando mulher sem deixar filhos, o irmão dele case com a mulher, e suscite descendência ao irmão.
20 Acám bôn tupul náq em ai. Ai pông ial campái, dyơ án cuchet ma iyốh bôn acái.
20 Ora, havia sete irmãos; o primeiro casou-se e morreu sem deixar descendência;
21 Iki a-em tandi án atŏ́ng campái ai. Ma án cuchet iyốh bôn acái tưi. Iki a-em carlớh la táq muchứng top ai tưi.
21 o segundo casou-se com a viúva, e morreu, não deixando descendência; e da mesma forma, o terceiro; e assim os sete, e não deixaram descendência.
22 Nha-án tupul náq atŏ́ng cán ngki táq campái. Ma nhéq náq nha-án cuchet nsuoi iyốh bôn acái; ma tatun tháng, cán ngki cuchet tưi.
22 Depois de todos, morreu também a mulher.
23 Tư máh ticuoi cuchet bôn tumống lieh, cán ngki cơt campái nnáu? Co tupul náq em ai ưlla nhéq cán ngki.”
23 Na ressurreição, de qual deles será ela esposa, pois os sete por esposa a tiveram?
24 Yê-su tông lieh nha-án idô: “Inha táq-ntêr lớiq crái, co inha lớiq chom arlớih te tám uráq Yang Arbang-pilŏ́ng ndon ngai khoiq taran te inớh; alứng inha lớiq chom díh chức pưt na Yang Arbang-pilŏ́ng.
24 Respondeu-lhes Jesus: Porventura não errais vós em razão de não compreenderdes as Escrituras nem o poder de Deus?
25 Tư nha-án ndon khoiq cuchet bôn tumống lieh, nha-án lớiq bôn cơt nnáng campái cayieq. Ma nha-án át tớq pilŏ́ng muchứng top tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng tưi.
25 Porquanto, ao ressuscitarem dos mortos, nem se casam, nem se dão em casamento; pelo contrário, são como os anjos nos céus.
26 Te arnáq ticuoi cuchet tumống lieh, imo arớq inha lớiq nai dŏc tớq tám uráq Môi-se khoiq taran te arbu bôn uih chéh ma lớiq ngcat. Tớq ntúq ngki Yang Arbang-pilŏ́ng táq-ntêr alứng Môi-se idô: ‘Cư la Yang Arbang-pilŏ́ng ndon A-praham sang, I-sac sang, alứng Yacốp sang.’
26 Quanto aos mortos, porém, serem ressuscitados, não lestes no livro de Moisés, onde se fala da sarça, como Deus lhe disse: Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó?
27 “He chom ticuoi cuchet lớiq têq sang nnáng Yang Arbang-pilŏ́ng. Nưm ticuoi tumống sớng têq sang án. Lư inha lớiq chom amớh tháng.”
27 Ora, ele não é Deus de mortos, mas de vivos. Estais em grande erro.
28 Bôn munáq te top thới sái rit tớq nga tuki, alứng án sáng nha-án tarlái iki. Án sáng Yê-su ôi ŏ lư, iki án plốh Yê-su idô: “Te máh callong Yang Arbang-pilŏ́ng patáp, callong mmo pưt clưi nhéq te cannŏ́h?”
28 Aproximou-se dele um dos escribas que os ouvira discutir e, percebendo que lhes havia respondido bem, perguntou-lhe: Qual é o primeiro de todos os mandamentos?
29 Yê-su ôi án: “Callong pưt clưi nhéq te cannŏ́h ndon Yang Arbang-pilŏ́ng patáp la idô: ‘Top Isa-ra-el ơi! Cóq inha cammáng: Yang Arbang-pilŏ́ng, Ưlla he, la munáq án sớng cơt Ưlla!
29 Respondeu Jesus: O primeiro é: Ouve, Israel, o Senhor nosso Deus é o único Senhor.
30 Cóq inha amoih Yang Arbang-pilŏ́ng, Ưlla inha, nhéq te mít cannính, nhéq te tarngứh tarhơ, nhéq te parngíh, alứng nhéq te rêng inha.’
30 Amarás, pois, ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todo o teu entendimento e de todas as tuas forças.
31 Alứng callong patáp bar ndon pưt clưi nhéq te cannŏ́h la idô:
31 E o segundo é este: Amarás ao teu próximo como a ti mesmo. Não há outro mandamento maior do que esses.
32 Án ndon te top thới sái rit ôi lieh Yê-su idô: “Thới ơi! Thới tông tinớng lư. Lư crái, nưm munáq Yang Arbang-pilŏ́ng táp la Ưlla. Vít te Yang Arbang-pilŏ́ng, lớiq bôn yang cannŏ́h nnáng sút.
32 Ao que lhe disse o escriba: Muito bem, Mestre; com verdade disseste que ele é um, e fora dele não há outro;
33 Khán he amoih Yang Arbang-pilŏ́ng nhéq te mít cannính, nhéq te tarngứh tarhơ, nhéq te parngíh alứng nhéq te bánh rêng, alứng khán he amoih yớu muchứng he amoih cháq bôm, arnáq ndô lư ŏ hơn te bóh sang máh pannán, lớiq la mŏp sang máh crơng dyôn Yang Arbang-pilŏ́ng.”
33 e que amá-lo de todo o coração, de todo o entendimento e de todas as forças, e amar o próximo como a si mesmo, é mais do que todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Yê-su sáng án ôi tubáiq lư, dyơ Yê-su tông lieh án idô: “Tumán lư dyơ mái bôn mot tớq top Yang Arbang-pilŏ́ng sút.”
34 E Jesus, vendo que havia respondido sabiamente, disse-lhe: Não estás longe do reino de Deus. E ninguém ousava mais interrogá-lo.
35 Ndóng Yê-su cato tớq Dúng Sang Pưt, án plốh idô: “Imo thới sái rit tông: Crit tớq te tŏ́ng toiq Davit?
35 Por sua vez, Jesus, enquanto ensinava no templo, perguntou: Como é que os escribas dizem que o Cristo é filho de Davi?
36 Ma to Davit táp tông nhơ te Arvai Yang Arbang-pilŏ́ng yua án tông idô:
36 O próprio Davi falou, movido pelo Espírito Santo: Disse o Senhor ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita, até que eu ponha os teus inimigos debaixo dos teus pés.
37 To Davit táp dŏq Crit la ‘Ưlla’. Iki imo têq Davit dŏq ticuoi te tŏ́ng toiq án bôm la Ưlla?”
37 Davi mesmo lhe chama Senhor; como é ele seu filho? E a grande multidão o ouvia com prazer.
38 Ndóng Yê-su cato, án tông idô: “Inha êq táq arớq thới sái rit. Nha-án ính lư sứp au thor amaiq lư, alứng ính ticuoi cannŏ́h pasôl ŏ ndóng nha-án át alứng ticuoi clứng.
38 E prosseguindo ele no seu ensino, disse: Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes compridas, e das saudações nas praças,
39 Ndóng nha-án át tớq dúng rum, nha-án ính bôn kichơng ticu ŏ clưi nhéq te cannŏ́h, alứng tớq ngai mơi nha-án tớq cha, nha-án ính lư ticu pa tanieng.
39 e dos primeiros assentos nas sinagogas, e dos primeiros lugares nos banquetes,
40 Nha-án lop máh dúng cán cammai; nha-án cớu seq toiq lư ính ngai ayô nha-án la ticuoi tinớng ŏ. Ma urớh, tôt nha-án ntáng hơn te ticuoi cannŏ́h.”
40 que devoram as casas das viúvas, e por pretexto fazem longas orações; estes hão de receber muito maior condenação.
41 Vít ngki Yê-su ticu tumán ntúq ngai cacháq práq sang. Án me nga ticuoi clứng cacháq práq sang. Máh ticuoi súc cacháq práq a-ưi lư.
41 E sentando-se Jesus defronte do cofre das ofertas, observava como a multidão lançava dinheiro no cofre; e muitos ricos deitavam muito.
42 Ma bôn munáq cán cammai kidit lư tớq ntúq ngki. Án cacháq bar nhac práq kem ndon tarnáp biq lư.
42 Vindo, porém, uma pobre viúva, lançou dois leptos, que valiam um quadrante.
43 Dyơ Yê-su arô top rian te án tớq nga án, alứng án tông idô: “Cư tông inha arlớih lư, cán cammai kidit ndô cacháq práq sang a-ưi hơn te máh ticuoi cannŏ́h.
43 E chamando ele os seus discípulos, disse-lhes: Em verdade vos digo que esta pobre viúva deu mais do que todos os que deitavam ofertas no cofre;
44 Co ticuoi cannŏ́h cacháq práq sang clưi te nha-án tớc cha; ma cán cammai ndô, ớq lư; máh-mmo án bôn, án cacháq nhéq máh ngki.”
44 porque todos deram daquilo que lhes sobrava; mas esta, da sua pobreza, deu tudo o que tinha, mesmo todo o seu sustento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.