Lucas 7

Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Cua Yê-su cato máh parnai ngki dyôn ticuoi clứng cammáng, án mot tớq vel Cabê-na-um.
1 Tendo Jesus concluído todos os seus discursos ao povo que o escutava, entrou em Cafarnaum.
2 Tớq vel ngki, bôn munáq ticuoi Rô-ma, cơt sút mui culám náq líng. Án bôn ticuoi sol ndon án amoih. Ma sol ngki a-ái ớp lư alứng tumán cuchet.
2 Havia lá um centurião que tinha um servo a quem muito estimava e que estava à morte.
3 Tư sút líng ngki sáng ngai táq-ntêr te Yê-su, iki án yua máh ticuoi te top sút tớq sớu top Isa-ra-el pôq nga Yê-su alứng seq Yê-su tớq táq bánh ticuoi sol án.
3 Tendo ouvido falar de Jesus, enviou-lhe alguns anciãos dos judeus, rogando-lhe que o viesse curar.
4 Nha-án tớq nga Yê-su, alứng seq nhéq te tarngứh tarhơ idô: “Sút líng ngki la ticuoi partát. Iki he seq thới choi án.
4 Aproximando-se eles de Jesus, rogavam-lhe encarecidamente: Ele bem merece que lhe faças este favor,
5 Án amoih lư ticuoi Isa-ra-el, alứng án táq dúng rum dyôn he hơ.”
5 pois é amigo da nossa nação e foi ele mesmo quem nos edificou uma sinagoga.
6 Iki Yê-su pôq alứng nha-án.
6 Jesus então foi com eles. E já não estava longe da casa, quando o centurião lhe mandou dizer por amigos seus: Senhor, não te incomodes tanto assim, porque não sou digno de que entres em minha casa;
7 Alứng cư lớiq piaiq díh tớq nga Ưlla. Ma cư seq Ưlla tông dyôn sol cư cơt bánh, la piaiq dyơ.
7 por isso nem me achei digno de chegar-me a ti, mas dize somente uma palavra e o meu servo será curado.
8 Co cư bôn tưi ticuoi ndon sút cư, alứng cư cơt sút ticuoi cannŏ́h tưi. Khán cư yua líng ndô: ‘Pôq!’, ngki án pôq. Khán cư yua líng ngki: ‘Tớq tudô!’, ngki án tớq. Khán cư yua ticuoi sol cư: ‘Táq ndô!’, ngki án táq.”
8 Pois também eu, simples subalterno, tenho soldados às minhas ordens; e digo a um: Vai ali! E ele vai; e a outro: Vem cá! E ele vem; e ao meu servo: Faze isto! E ele o faz.
9 Ndóng Yê-su sáng parnai ngki, án sáng dut lư. Dyơ án tông ada máh ticuoi át paniar án idô: “Cư tông inha arlớih lư, cư lớiq nai hôm ngai te ticuoi Isa-ra-el tin arớq ticuoi ndô.”
9 Ouvindo estas palavras, Jesus ficou admirado. E, voltando-se para o povo que o ia seguindo, disse: Em verdade vos digo: nem mesmo em Israel encontrei tamanha fé.
10 Máh ticuoi ndon ticuoi sút líng yua pôq nga Yê-su, nha-án chô nga dúng, alứng nha-án hôm sol ticuoi sút líng khoiq bánh.
10 Voltando para a casa do centurião os que haviam sido enviados, encontraram o servo curado.
11 Ingái tatun loi, Yê-su mot tớq vel Na-in. Top rian te án alứng clứng ticuoi cannŏ́h pôq alứng án.
11 No dia seguinte dirigiu-se Jesus a uma cidade chamada Naim. Iam com ele diversos discípulos e muito povo.
12 Tư Yê-su tớq nga parngốh vel, piaiq ngai crang angốh ticuoi cuchet. A-i ticuoi cuchet la cán cammai; án bôn nưm mui lám acái conh ngki táp. Bôn clứng ticuoi te vel pôq munơi alứng án.
12 Ao chegar perto da porta da cidade, eis que levavam um defunto a ser sepultado, filho único de uma viúva; acompanhava-a muita gente da cidade.
13 Tư Yê-su hôm cán cammai ngki, án sáng sruiq táq alứng tông idô: “Mái êq nhiem.”
13 Vendo-a o Senhor, movido de compaixão para com ela, disse-lhe: Não chores!
14 Dyơ Yê-su tớq capơiq along cumuiq; máh ticuoi crang cumuiq ngki trín. Yê-su tông idô: “A-em ơi! Cư yua mái yôr!”
14 E aproximando-se, tocou no esquife, e os que o levavam pararam. Disse Jesus: Moço, eu te ordeno, levanta-te.
15 Ticuoi cuchet ngki yôr ticu, alứng mbơiq táq-ntêr lieh. Dyơ Yê-su mŏp án dyôn a-i án.
15 Sentou-se o que estivera morto e começou a falar, e Jesus entregou-o à sua mãe.
16 Nhéq máh ticuoi sáng adáh lư, alứng nha-án ayô Yang Arbang-pilŏ́ng idô: “Munáq tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng ndon bôn chức pưt lư khoiq tớq pandi top he dyơ!”
16 Apoderou-se de todos o temor, e glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta surgiu entre nós: Deus voltou os olhos para o seu povo.
17 Te arnáq Yê-su khoiq táq cơt parhanh cứp ntúq tớq vúng Yudê alứng máh cruong tumán vúng ngki.
17 A notícia deste fato correu por toda a Judéia e por toda a circunvizinhança.
18 Top rian te Yon tớq tông Yon te arnáq nha-án hôm Yê-su khoiq táq. Yon arô bar náq top rian te án,
18 Os discípulos de João referiram-lhe todas estas coisas.
19 alứng án yua nha-án pôq plốh Yê-su idô: “Thới ơi! Lư ma lớiq, thới la munáq ndon Yang Arbang-pilŏ́ng rêh dyôn choi tamống ticuoi? Lớiq la cóq he ngcong ticuoi cannŏ́h loi?”
19 E João chamou dois dos seus discípulos e enviou-os a Jesus, perguntando: És tu o que há de vir ou devemos esperar por outro?
20 Tư bar náq ngki tớq nga Yê-su nha-án tông idô: “Yon báq táq tíc na dơq yua he tớq plốh thới idô: ‘Thới la munáq ndon Yang Arbang-pilŏ́ng rêh dyôn choi tamống ticuoi lớiq? Lớiq la cóq he ngcong ticuoi cannŏ́h loi?’”
20 Chegando estes homens a ele, disseram: João Batista enviou-nos a ti, perguntando: És tu o que há de vir ou devemos esperar por outro?
21 Ndóng nha-án yôl át tớq ngki, Yê-su táq bánh a-ưi nốh ticuoi a-ái, bôn díh ticuoi a-ái tarui alứng ticuoi bôn yang saq piyúh hơ. Alứng án táq dyôn máh ticuoi sot mát cơt plang.
21 Ora, naquele momento Jesus havia curado muitas pessoas de enfermidades, de doenças e de espíritos malignos, e dado a vista a muitos cegos.
22 Dyơ Yê-su ôi bar náq top rian te Yon idô: “Inha chô tông Yon te máh arnáq inha khoiq sáng alứng khoiq hôm. Ticuoi sot cơt plang. Ticuoi dyuat têq pupôq. Ticuoi a-ái bŏ́q cơt bánh. Ticuoi túng têq bôn sáng. Ticuoi khoiq cuchet yôr tumống lieh. Alứng máh ticuoi kidit bôn sáng tưi parnai ŏ te Yang Arbang-pilŏ́ng.
22 Respondeu-lhes ele: Ide anunciar a João o que tendes visto e ouvido: os cegos vêem, os coxos andam, os leprosos ficam limpos, os surdos ouvem, os mortos ressuscitam, aos pobres é anunciado o Evangelho;
23 Bún lư ticuoi ndon lớiq táh ngê cư!”
23 e bem-aventurado é aquele para quem eu não for ocasião de queda!
24 Vít top rian te Yon chô, Yê-su tông te Yon dyôn máh ticuoi clứng ngki cammáng. Alứng án plốh nha-án idô: “Ndóng inha pôq tumúh Yon tớq ntúq aih, amớh inha ính hôm tớq ntúq ngki? Inha ính hôm cuyiel phớt sác pitứng pitốq lớiq?
24 Depois que se retiraram os mensageiros de João, ele começou a falar de João ao povo: Que fostes ver no deserto? Um caniço agitado pelo vento?
25 Khán lớiq iki, amớh inha ính hôm? Inha ính hôm munáq ndon sứp au dêu ŏ lớiq? Ticuoi ndon sứp au dêu alứng tớc cha thưong, ngki át tớq dúng puo.
25 Mas que fostes ver? Um homem vestido de roupas finas? Mas os que vestem roupas preciosas e vivem no luxo estão nos palácios dos reis.
26 Ma amớh inha ính hôm tớq ntúq ngki? Inha ính hôm ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng lớiq? Cư tông inha arlớih lư, Yon la ticuoi tang ngcang tưi, ma án bôn chức pưt hơn te ticuoi tang ngcang cannŏ́h.
26 Mas, enfim, que fostes ver? Um profeta? Sim, digo-vos, e mais do que profeta.
27 Tớq tám uráq te inớh, ticuoi tang ngcang khoiq taran acớiq te Yon idô:
27 Este é aquele de quem está escrito: Eis que envio o meu mensageiro ante a tua face; ele preparará o teu caminho diante de ti {Ml 3,1}.
28 Cư tông inha, cứp náq ticuoi ndon cán carnian tớq cúc cuteq ndô, lớiq bôn nnáu pưt hơn te Yon ndon báq táq tíc na dơq. Ma cư tông inha idô tưi: Ticuoi mmo lớiq bôn pưt amớh tớq top Yang Arbang-pilŏ́ng sút, lư Yang Arbang-pilŏ́ng dyôn ticuoi ngki bôn chức pưt hơn te chức Yon.”
28 Pois vos digo: entre os nascidos de mulher não há maior que João. Entretanto, o menor no Reino de Deus é maior do que ele.
29 Máh ticuoi ndon bôn sáng te parnai Yon tông, díh nha-án ndon ial práq thêq, nhéq náq nha-án ngin Yang Arbang-pilŏ́ng la tinớng ŏ. Iki nha-án seq Yon táq tíc na dơq dyôn nha-án.
29 Ouvindo-o todo o povo, e mesmo os publicanos, deram razão a Deus, fazendo-se batizar com o batismo de João.
30 Ma máh ticuoi Pha-rasi alứng máh thới sái rit lớiq ính náp alứng lớiq ính veng ngê Yang Arbang-pilŏ́ng. Iki nha-án lớiq dyôn Yon táq tíc na dơq dyôn nha-án.
30 Os fariseus, porém, e os doutores da lei, recusando o seu batismo, frustraram o desígnio de Deus a seu respeito.
31 Yê-su tông loi: “Máh ticuoi tớq pang ndô la arớq amớh?
31 A quem compararei os homens desta geração? Com quem se assemelham?
32 Máh ticuoi tớq pang ndô la arớq ngai-acái át parlơ tớq ngcưm. Bôn mui top ngai-acái arô yớu nha-án idô: ‘He khoiq plŏ́ng tirel alứng parlơ aryoc. Ma inha lớiq mot ayưn alứng he! Alứng he parlơ táq arpưp, ma inha lớiq bôn sŏ́ng mot nhiem cucloiq alứng he!’
32 São semelhantes a meninos que, sentados na praça, falam uns com os outros, dizendo: Tocamos a flauta e não dançastes; entoamos lamentações e não chorastes.
33 Yon ndon táq tíc na dơq tớq nga ndô, lớiq ngoiq cha arớq ticuoi cannŏ́h; ma án cha nưm aliem alứng ngoiq nưm dơq canyiel. Dyơ inha tông án bôn yang saq át.
33 Pois veio João Batista, que nem comia pão nem bebia vinho, e dizeis: Ele está possuído do demônio.
34 Ma cư Acái Yang Cơt Ticuoi, cư tớq ngoiq cha muchứng ticuoi cannŏ́h tưi. Iki inha tông te cư idô: ‘Ngki! Án ngoiq cha tham lư! Díh án cơt yớu alứng ticuoi ial práq thêq nha ticuoi luaih cannŏ́h!’
34 Veio o Filho do Homem, que come e bebe, e dizeis: Eis um comilão e beberrão, amigo dos publicanos e libertinos.
35 Ma ticuoi ndon lư tubáiq, urớh ngai ngin án la lư ticuoi tubáiq, co ngai hôm te máh arnáq án táq.”
35 Mas a sabedoria foi justificada por todos os seus filhos.
36 Bôn munáq te top Pha-rasi mơi Yê-su tớq cha mui pêl nga dúng án. Dyơ Yê-su pôq cha.
36 Um fariseu convidou Jesus a ir comer com ele. Jesus entrou na casa dele e pôs-se à mesa.
37 Tớq vel ngki, bôn munáq cán ndon táq a-ưi arnáq saq. Án khoiq sáng ngai táq-ntêr te Yê-su tớq chicha nga dúng ticuoi Pha-rasi; dyơ án dông mui be dơq thum. Be ngki ngai táq tớq búl, nốh a-labat.
37 Uma mulher pecadora da cidade, quando soube que estava à mesa em casa do fariseu, trouxe um vaso de alabastro cheio de perfume;
38 Án tayứng pa crŏ́ng tumán dyưng Yê-su. Án nhiem alứng tandyŏ́h dơq mát dyứp nhéq dyưng Yê-su. Dyơ án chut dyưng Yê-su tớq sóc án. Án honh hit dyưng Yê-su, dyơ án tốq dơq thum tớq dyưng Yê-su.
38 e, estando a seus pés, por detrás dele, começou a chorar. Pouco depois suas lágrimas banhavam os pés do Senhor e ela os enxugava com os cabelos, beijava-os e os ungia com o perfume.
39 Tư ticuoi Pha-rasi ndon mơi Yê-su hôm iki, án parngíh tớq mít án idô: “Khán ticuoi ndô lư munáq tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng, ngki án chom cán ndon capơiq án la nnáu. Alứng án chom cán ndô táq a-ưi arnáq saq.”
39 Ao presenciar isto, o fariseu, que o tinha convidado, dizia consigo mesmo: Se este homem fosse profeta, bem saberia quem e qual é a mulher que o toca, pois é pecadora.
40 Yê-su tông ticuoi ngki idô: “Si-môn ơi! Cư bôn mui parnai ính tông mái.”
40 Então Jesus lhe disse: Simão, tenho uma coisa a dizer-te. Fala, Mestre, disse ele.
41 Dyơ Yê-su tông án idô: “Bôn bar náq váq práq te ticuoi parai práq. Munáq tu sông culám. Munáq loi tu sông chít.
41 Um credor tinha dois devedores: um lhe devia quinhentos denários e o outro, cinqüenta.
42 Ma bar náq ngki lớiq bôn amớh ính culieh tu án ndon parai práq. Iki án ndon parai práq táh nhéq máh práq nha-án tu án. Ma te bar náq ngki, nnáu amoih hơn án ndon parai práq?”
42 Não tendo eles com que pagar, perdoou a ambos a sua dívida. Qual deles o amará mais?
43 Si-môn ôi: “Cư parngíh, án ndon tu a-ưi ngki amoih hơn.”
43 Simão respondeu: A meu ver, aquele a quem ele mais perdoou. Jesus replicou-lhe: Julgaste bem.
44 Dyơ Yê-su me nga cán ngki alứng tông Si-môn idô: “Mái hôm lớiq cán ndô? Án arau dyưng cư tớq dơq mát án. Alứng án ial sóc án táp chut dyưng cư. Ma tư cư tớq nga dúng mái, mái lớiq bôn ial dơq dyôn cư arau dyưng.
44 E voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês esta mulher? Entrei em tua casa e não me deste água para lavar os pés; mas esta, com as suas lágrimas, regou-me os pés e enxugou-os com os seus cabelos.
45 Alứng mái lớiq bôn honh hit cư veng rit alang tumoi. Ma cán ndô honh hit níc dyưng cư, te ndóng cư mot tớq dúng tingôi hoi-ndô.
45 Não me deste o ósculo; mas esta, desde que entrou, não cessou de beijar-me os pés.
46 Mái lớiq bôn ial dơq nseng tir tớq plô cư veng rit alang tumoi. Ma cán ndô tốq dơq thum dát lư tớq dyưng cư.
46 Não me ungiste a cabeça com óleo; mas esta, com perfume, ungiu-me os pés.
47 Iki cư tông mái: Cán ndô lư bôn luaih a-ưi, ma cư khoiq táh dyôn án, co án amoih lư cư. Ticuoi mmo ma parngíh án bôn biq sớng luaih dyôn cư táh, ticuoi ngki amoih cư biq tưi.”
47 Por isso te digo: seus numerosos pecados lhe foram perdoados, porque ela tem demonstrado muito amor. Mas ao que pouco se perdoa, pouco ama.
48 Dyơ Yê-su tông cán ngki idô: “Luaih mái, cư khoiq táh dyơ.”
48 E disse a ela: Perdoados te são os pecados.
49 Máh ticuoi ndon át cha alứng Yê-su, nha-án parngíh idô: “Ticuoi ndô la nnáu, ma án dáh tông án táh luaih dyôn ticuoi?”
49 Os que estavam com ele à mesa começaram a dizer, então: Quem é este homem que até perdoa pecados?
50 Dyơ Yê-su tông sa cán ngki idô: “Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq choi tamống mái, co mái tin lư cư. Mái pôq bánh suanh ien ŏ.”
50 Mas Jesus, dirigindo-se à mulher, disse-lhe: Tua fé te salvou; vai em paz.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.