Lucas 20

Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Bôn mui ingái Yê-su cato parnai ŏ te Yang Arbang-pilŏ́ng dyôn máh ticuoi tớq Dúng Sang Pưt cammáng. Ndóng ngki bôn máh ticuoi sút top teng rit sang, máh thới sái rit, alứng máh ticuoi sút tớq sớu, tớq nga án alứng plốh idô:
1 E aconteceu num daqueles dias que, estando ele ensinando o povo no templo, e anunciando o evangelho, sobrevieram os principais dos sacerdotes e os escribas com os anciãos,
2 “Cóq mái táq-ntêr a he, mái bôn chức amớh dŏq táq arnáq ndô? Nnáu dyôn mái bôn chức ndô?”
2 E falaram-lhe, dizendo: Dize-nos, com que autoridade fazes estas coisas? Ou, quem é que te deu esta autoridade?
3 Yê-su ôi nha-án: “Cư ính plốh inha mui callong tưi. Cóq inha ôi cư:
3 E, respondendo ele, disse-lhes: Também eu vos farei uma pergunta: Dizei-me pois:
4 Tíc na dơq ndon Yon táq, te mmo arnáq ngki tớq, te Yang Arbang-pilŏ́ng lớiq la te ticuoi?”
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Dyơ nha-án tanghúng idô: “Khán he ôi án: ‘Arnáq Yon táq tớq te Yang Arbang-pilŏ́ng,’ cumáiq án plốh lieh he idô: ‘Khán iki, imo inha lớiq tin Yon?’
5 E eles arrazoavam entre si, dizendo: Se dissermos: Do céu, ele nos dirá: Então por que o não crestes?
6 Ma khán he ôi án: ‘Arnáq Yon táq chóng tớq te ticuoi,’ ngki máh ticuoi prái lư tíq búl ada he, co nha-án tin Yon la ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng.”
6 E se dissermos: Dos homens; todo o povo nos apedrejará, pois têm por certo que João era profeta.
7 Iki nha-án ôi Yê-su idô: “He lớiq chom.”
7 E responderam que não sabiam de onde era.
8 Yê-su ôi lieh nha-án idô: “Dyơ! Cư lớiq tông a inha chom tưi nnáu dyôn cư bôn chức táq máh arnáq ndô.”
8 E Jesus lhes disse: Tampouco vos direi com que autoridade faço isto.
9 Yê-su cato máh ticuoi clứng ngki tớq parnai acám idô: “Bôn munáq conh chóh ntớng nho tớq nưong. Dyơ án dyôn máh ticuoi táq dơ nưong án. Án alứng máh ticuoi ngki sŏ́ng chúng munơi máh culái. Cua ngki án pôq nga cruong cannŏ́h dưnh lư.
9 E começou a dizer ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, e arrendou-a a uns lavradores, e partiu para fora da terra por muito tempo;
10 Tớq ngư culái dom, ưlla ngki yua ticuoi sol tớq nga nha-án ndon táq dơ nưong dyôn ial phê án te nha-án. Ma nha-án tính ticuoi sol, alứng chuih sol ngki chô ati nnŏ́h.
10 E no tempo próprio mandou um servo aos lavradores, para que lhe dessem dos frutos da vinha; mas os lavradores, espancando-o, mandaram-no vazio.
11 Dyơ ưlla ngki yua sol cannŏ́h loi pôq nga nưong. Ma nha-án ndon táq dơ nưong tính ticuoi sol ngki tưi, alứng nha-án acraiq án; dyơ nha-án chuih án dyôn chô ati nnŏ́h.
11 E tornou ainda a mandar outro servo; mas eles, espancando também a este, e afrontando-o, mandaram-no vazio.
12 Vít ngki ưlla yua munáq sol loi. Ma ticuoi táq dơ nưong táq ada sol ngki cơt bác chol, alứng nha-án chuih angốh án.
12 E tornou ainda a mandar um terceiro; mas eles, ferindo também a este, o expulsaram.
13 Dyơ ưlla ngki parngíh idô: ‘Imo loi cư ính táq? Cư ính yua acái conh ndon cư ayáu lư loi pôq. Lư nha-án dyám náp án.’
13 E disse o senhor da vinha: Que farei? Mandarei o meu filho amado; talvez que, vendo, o respeitem.
14 Ma tư nha-án ndon táq dơ nưong hôm acái conh ưlla, dyơ nha-án tanghúng idô: ‘Ndô la lư acái tŏ́ng na ưlla. He! He cachet viang án! Dyơ máh mun án cơt na he!’
14 Mas, vendo-o os lavradores, arrazoaram entre si, dizendo: Este é o herdeiro; vinde, matemo-lo, para que a herança seja nossa.
15 Dyơ nha-án lúq ndŏ́h acái ưlla angốh te nưong, alứng nha-án cachet án. Iki, imo táp ưlla ngki ính táq ada nha-án?
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o senhor da vinha?
16 Lư án tớq cachet táh nhéq nha-án, alứng án dyôn ticuoi cannŏ́h loi táq dơ nưong án.”
16 Irá, e destruirá estes lavradores, e dará a outros a vinha. E, ouvindo eles isto, disseram: Não seja assim!
17 Ma Yê-su me nga nha-án alứng plốh idô: “Khán tới iki, amớh la ngê te parnai tớq tám uráq Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq tông te inớh idô:
17 Mas ele, olhando para eles, disse: Que é isto, pois, que está escrito? A pedra, que os edificadores reprovaram, Essa foi feita cabeça da esquina.
18 Ticuoi mmo dứm tớq búl ndô, án prớm lớng. Ma khán búl ndô atôh piaiq cháq ticuoi, ticuoi ngki alíq tháng.”
18 Qualquer que cair sobre aquela pedra ficará em pedaços, e aquele sobre quem ela cair será feito em pó.
19 Máh ticuoi sút top teng rit sang alứng máh thới sái rit suo ngê ính cŏp Yê-su, co nha-án chom Yê-su tông parnai acám ngki te nha-án. Ma nha-án lớiq dáh cŏp Yê-su, co nha-án adáh máh ticuoi prái.
19 E os principais dos sacerdotes e os escribas procuravam lançar mão dele naquela mesma hora; mas temeram o povo; porque entenderam que contra eles dissera esta parábola.
20 Ma nha-án tituaiq níc te Yê-su. Dyơ nha-án yua ticuoi pôq cammáng te Yê-su cato. Máh ticuoi ngki táq náh-nnan arớq ticuoi partát ŏ, ma callong lư la nha-án tớq suo callong luaih dŏq têq bôn cŏp án, alứng mŏp án nga ati ticuoi sút.
20 E, observando-o, mandaram espias, que se fingissem justos, para o apanharem nalguma palavra, e o entregarem à jurisdição e poder do presidente.
21 Máh ticuoi suo ngê ngki plốh Yê-su idô: “Thới ơi! He chom dyơ thới tông piaiq níc. Alứng chứng mát thới, nhéq tưh ticuoi la li-arli nhéq. Thới cato te ngê Yang Arbang-pilŏ́ng piaiq lư.
21 E perguntaram-lhe, dizendo: Mestre, nós sabemos que falas e ensinas bem e retamente, e que não consideras a aparência da pessoa, mas ensinas com verdade o caminho de Deus.
22 Iki he seq thới tông he: Amớh thới parngíh, crái lớiq khán he dyôn práq thêq nga puo Rô-ma?”
22 É-nos lícito dar tributo a César ou não?
23 Ma Yê-su khoiq chom nha-án bôn ngê ính chim án; dyơ án tông ada nha-án idô:
23 E, entendendo ele a sua astúcia, disse-lhes: Por que me tentais?
24 “Inha dông dyôn cư me mui callong práq! Callong práq ndô bôn rớp alứng tarran arớq nnáu?”
24 Mostrai-me uma moeda. De quem tem a imagem e a inscrição? E, respondendo eles, disseram: De César.
25 Nha-án ôi: “Puo Rô-ma.”
25 Disse-lhes então: Dai, pois, a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus.
26 Ndóng Yê-su yôl át cato ticuoi clứng, máh ticuoi ndon chim Yê-su lớiq bôn tumúh mui callong luaih amớh te parnai Yê-su cato. Iki nha-án sáng dut lư te parnai Yê-su ôi. Dyơ nha-án lớiq bôn tacang amớh nnáng.
26 E não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, maravilhados da sua resposta, calaram-se.
27 Bôn ticuoi te top Sa-dusê tớq nga Yê-su. Nha-án tông ticuoi khoiq cuchet lớiq têq tumống lieh. Nha-án tông Yê-su idô:
27 E, chegando-se alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição, perguntaram-lhe,
28 “Thới ơi! Môi-se khoiq taran dyôn he chom idô: ‘Khán munáq conh khoiq ial campái ma án cuchet, ma campái án yôl tumống, alứng nha-án iyốh bôn acái, iki em ai án cóq atŏ́ng campái án, dŏq pitŏ́ng lieh dyôn án.’
28 Dizendo: Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se o irmão de algum falecer, tendo mulher, e não deixar filhos, o irmão dele tome a mulher, e suscite posteridade a seu irmão.
29 Tớq top he bôn tupul náq em ai. Án ndon ai pông khoiq ial campái. Ma án cuchet iyốh bôn acái.
29 Houve, pois, sete irmãos, e o primeiro tomou mulher, e morreu sem filhos;
30 Iki a-em pandi án atŏ́ng campái án.
30 E tomou-a o segundo por mulher, e ele morreu sem filhos.
31 Alứng muchứng ngki tưi, te a-em pandi tingôi a-em tuloiq. Tupul náq nha-án la táq muchứng nhéq. Ma nha-án cuchet iyốh bôn acái.
31 E tomou-a o terceiro, e igualmente também os sete; e morreram, e nào deixaram filhos.
32 Tớq talloiq tháng, cán ngki cuchet tưi.
32 E por último, depois de todos, morreu também a mulher.
33 Tư máh ticuoi cuchet bôn tumống lieh, cán ngki cơt campái án mmo? Co nha-án tupul náq ưlla nhéq cán ngki!”
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles será a mulher, pois que os sete por mulher a tiveram?
34 Yê-su ôi nha-án idô: “Cán conh ial campái cayieq nưm tớq pang ndô sớng.
34 E, respondendo Jesus, disse-lhes: Os filhos deste mundo casam-se, e dão-se em casamento;
35 Ma nha-án ndon tin Yang Arbang-pilŏ́ng, lư Yang Arbang-pilŏ́ng dyôn nha-án tumống lieh te cuchet, alứng án dyôn nha-án tumống níc-níc. Nha-án lớiq ial nnáng campái cayieq.
35 Mas os que forem havidos por dignos de alcançar o mundo vindouro, e a ressurreição dentre os mortos, nem hão de casar, nem ser dados em casamento;
36 Nha-án cơt arớq tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng tưi; nha-án lớiq nai cuchet nnáng. Nha-án lư cơt acái acon Yang Arbang-pilŏ́ng, co nha-án khoiq tumống lieh te cuchet.
36 Porque já não podem mais morrer; pois são iguais aos anjos, e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Ma te arnáq ticuoi cuchet bôn tumống lieh, Môi-se khoiq dyôn he chom arlớih lư te callong ngki, ndóng án taran te arbu bôn uih chéh, ma lớiq ngcat. Ntúq ngki án anốh Yang Arbang-pilŏ́ng la:
37 E que os mortos hão de ressuscitar também o mostrou Moisés junto da sarça, quando chama ao Senhor Deus de Abraão, e Deus de Isaque, e Deus de Jacó.
38 He têq chom nha-án tumống lieh te cuchet, co ticuoi cuchet lớiq têq sang nnáng Yang Arbang-pilŏ́ng. Nưm nha-án ndon yôl tumống sớng têq sang án, alứng nhéq tưh ticuoi bôn tumống co nhơ te án.”
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, mas de vivos; porque para ele vivem todos.
39 Cua Yê-su tông iki, máh ticuoi te top thới sái rit ráp parnai Yê-su idô: “Thới ơi! Lư piaiq máh parnai thới tông!”
39 E, respondendo alguns dos escribas, disseram: Mestre, disseste bem.
40 Vít ngki, nha-án lớiq dáh plốh Yê-su mui callong amớh nnáng.
40 E não ousavam perguntar-lhe mais coisa alguma.
41 Yê-su plốh nha-án idô: “Co imo ticuoi báq tông Crit tớq te tŏ́ng toiq puo Davit?
41 E ele lhes disse: Como dizem que o Cristo é filho de Davi?
42 — ausente —
42 Visto como o mesmo Davi diz no livro dos Salmos: Disse o SENHOR ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita,
43 — ausente —
43 Até que eu ponha os teus inimigos por escabelo de teus pés.
44 To Davit táp dŏq Crit la ‘Ưlla’. Ngki imo têq Davit dŏq ticuoi te tŏ́ng toiq án bôm ‘Ưlla’?”
44 Se Davi lhe chama Senhor, como é ele seu filho?
45 Ndóng clứng ticuoi át cammáng parnai Yê-su, án tông top rian te án idô:
45 E, ouvindo-o todo o povo, disse Jesus aos seus discípulos:
46 “Inha êq táq arớq thới sái rit. Nha-án ính lư sứp au thor dát, alứng ính lư ticuoi cannŏ́h pasôl ŏ ndóng nha-án át alứng ticuoi clứng. Nha-án ính bôn kichơng ticu ŏ clưi nhéq te cannŏ́h tớq dúng rum, alứng nha-án ính ticu pa tanieng tớq ngai mơi nha-án tớq cha.
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar com vestes compridas; e amam as saudações nas praças, e as principais cadeiras nas sinagogas, e os primeiros lugares nos banquetes;
47 Nha-án lop máh mun cán cammai, alứng nha-án cớu toiq lư ính ngai tông nha-án la ticuoi tinớng ŏ. Ma chô-mát, tôt nha-án ntáng hơn te máh ticuoi cannŏ́h!”
47 Que devoram as casas das viúvas, fazendo, por pretexto, largas orações. Estes receberão maior condenação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.