Lucas 19

Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Yê-su pôq pha pandi vel Yê-ri-cô.
1 Entrando em Jericó, atravessava Jesus a cidade.
2 Át tớq vel ngki bôn munáq conh, nốh Sachê. Án la ticuoi sút máh ticuoi ial práq thêq, alứng án súc lư.
2 Eis que um homem, chamado Zaqueu, maioral dos publicanos e rico,
3 Án ính me Yê-su. Ma án a-êp, iki án lớiq bôn hôm Yê-su, co ticuoi clứng dáh-cadíl án.
3 procurava ver quem era Jesus, mas não podia, por causa da multidão, por ser ele de pequena estatura.
4 Iki án talúh pôq nsuoi máh ticuoi clứng. Dyơ án sớr tớq tôm along luah ính hôm Yê-su pôq pha tumán along ngki.
4 Então, correndo adiante, subiu a um sicômoro a fim de vê-lo, porque por ali havia de passar.
5 Ndóng Yê-su tớq nga ntúq tôm along ngki, án tingưi asớr, alứng án tông Sachê idô: “Sachê ơi! Mái siar achái, co ingái ndô cư cóq át tớq dúng mái.”
5 Quando Jesus chegou àquele lugar, olhando para cima, disse-lhe: Zaqueu, desce depressa, pois me convém ficar hoje em tua casa.
6 Iki Sachê siar táp, alứng án ráp pasôl Yê-su bui ŏ lư.
6 Ele desceu a toda a pressa e o recebeu com alegria.
7 Máh ticuoi ndon hôm nhannha-nhannhóm idô: “Ticuoi ndô pôq át nga dúng ticuoi luaih.”
7 Todos os que viram isto murmuravam, dizendo que ele se hospedara com homem pecador.
8 Ma Sachê tayứng chứng mát nhéq máh ticuoi ngki, alứng án tông Yê-su idô: “Ưlla ơi! Máh mun cư, cư ial tadi dŏq choi máh ticuoi kidit. Alứng khán bôn ticuoi mmo cư khoiq lop án mui phê, hoi-ndô cư culieh lieh án puan phê.”
8 Entrementes, Zaqueu se levantou e disse ao Senhor: Senhor, resolvo dar aos pobres a metade dos meus bens; e, se nalguma coisa tenho defraudado alguém, restituo quatro vezes mais.
9 Yê-su tông án idô: “Ingái ndô Yang Arbang-pilŏ́ng choi tamống abŏ́h ndô, co án la te tŏ́ng toiq A-praham muchứng he tưi.
9 Então, Jesus lhe disse: Hoje, houve salvação nesta casa, pois que também este é filho de Abraão.
10 Cư Acái Yang Cơt Ticuoi tớq nga ndô ính suo alứng ính choi tamống máh ticuoi khoiq clu carna.”
10 Porque o Filho do Homem veio buscar e salvar o perdido.
11 Cua ngki, Yê-su cato tớq parnai acám sa ada ticuoi ndon khoiq sáng án tông iki. Án tumán ính tớq vel Yaru-salem dyơ, alứng máh ticuoi parngíh khoiq tumán tớq dyơ ingái Yang Arbang-pilŏ́ng cơt sút tớq cruong nha-án.
11 Ouvindo eles estas coisas, Jesus propôs uma parábola, visto estar perto de Jerusalém e lhes parecer que o reino de Deus havia de manifestar-se imediatamente.
12 Iki Yê-su tông idô: “Bôn munáq ticuoi sút pôq nga cruong cannŏ́h, alứng ính máh ticuoi sút tớq cruong ngki chóh án cơt puo tớq cruong án bôm. Vít ngki án ính chô lieh nga cruong án.
12 Então, disse: Certo homem nobre partiu para uma terra distante, com o fim de tomar posse de um reino e voltar.
13 Nsuoi án ính pôq, án arô mui chít náq ticuoi táq arnáq án. Án dyôn mui náq mui nen práq, alứng án patáp idô: ‘Inha táq imo dyôn práq ndô bôn lơi tingôi tớq ingái cư chô lieh.’
13 Chamou dez servos seus, confiou-lhes dez minas e disse-lhes: Negociai até que eu volte.
14 Máh ticuoi prái tớq cruong án, nha-án a-ính án, alứng lớiq ính án cơt puo nha-án. Iki nha-án yua ngai pôq tông ticuoi sút ndon ính chóh án dyôn cơt puo idô: ‘He lớiq ính ticuoi ndô cơt puo he.’
14 Mas os seus concidadãos o odiavam e enviaram após ele uma embaixada, dizendo: Não queremos que este reine sobre nós.
15 “Ma ticuoi ngki bôn cơt puo, dyơ án chô lieh nga cruong án. Án arô máh ticuoi táq arnáq án ndon khoiq ráp práq, co án ính chom máh-mmo a-ưi nha-án bôn lơi te práq ngki.
15 Quando ele voltou, depois de haver tomado posse do reino, mandou chamar os servos a quem dera o dinheiro, a fim de saber que negócio cada um teria conseguido.
16 Ticuoi tớq nsuoi tông idô: ‘Ưlla ơi! Cư bôn lơi mui chít nen te mui nen ndon ưlla khoiq dyôn cư.’
16 Compareceu o primeiro e disse: Senhor, a tua mina rendeu dez.
17 Ticuoi sút tông án idô: ‘Ŏ lư mái táq! Mái la ticuoi ŏ táq arnáq cư! Co mái táq ŏ te práq biq ndô, iki cư ính chóh mái dyôn cơt sút tớq mui chít vel.’
17 Respondeu-lhe o senhor: Muito bem, servo bom; porque foste fiel no pouco, terás autoridade sobre dez cidades.
18 Bôn munáq loi tớq, alứng tông idô: ‘Ưlla ơi! Cư bôn lơi sông nen te mui nen ndon ưlla khoiq dyôn cư.’
18 Veio o segundo, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu cinco.
19 Ticuoi sút ngki tông án idô: ‘Cư ính chóh mái dyôn cơt sút tớq sông vel.’
19 A este disse: Terás autoridade sobre cinco cidades.
20 Alứng bôn munáq loi tớq, alứng tông idô: ‘Ưlla ơi! Ndô la práq nen ưlla khoiq dyôn cư. Cư cadyom dŏq práq ndô tớq prới.
20 Veio, então, outro, dizendo: Eis aqui, senhor, a tua mina, que eu guardei embrulhada num lenço.
21 Cư adáh ưlla, co cư chom ưlla crêng lư. Ưlla lớiq táq, ma ưlla ính ial. Ưlla lớiq chớt, ma ưlla ính sot.’
21 Pois tive medo de ti, que és homem rigoroso; tiras o que não puseste e ceifas o que não semeaste.
22 Ticuoi sút ngki tông ada án idô: ‘Mái la ticuoi lới lư ndon táq arnáq cư! Parnai mái tíq mái bôm. Mái khoiq chom dyơ cư ayáu práq cư. Alứng mái chom cư lớiq táq, ma cư ính ial. Cư lớiq chớt, ma cư ính sot.
22 Respondeu-lhe: Servo mau, por tua própria boca te condenarei. Sabias que eu sou homem rigoroso, que tiro o que não pus e ceifo o que não semeei;
23 Khán iki, co imo mái lớiq dyôn ticuoi cannŏ́h váq práq cư. Dyơ tớq ingái cư chô lieh, cư bôn práq ngki alứng bôn lơi hơ.’
23 por que não puseste o meu dinheiro no banco? E, então, na minha vinda, o receberia com juros.
24 Vít ngki, ticuoi sút tông máh ticuoi át paniar ngki idô: ‘Ial lieh práq mui nen ngki te án. Dyơ dyôn nga ticuoi ndon bôn mui chít nen.’
24 E disse aos que o assistiam: Tirai-lhe a mina e dai-a ao que tem as dez.
25 Ma máh ticuoi ngki tông ticuoi sút idô: ‘Ưlla ơi! Án khoiq bôn mui chít nen dyơ!’
25 Eles ponderaram: Senhor, ele já tem dez.
26 Ma ticuoi sút ôi nha-án idô: ‘Án ndon bôn a-ưi, cư dyôn án bôn a-ưi lư loi. Ma án ndon lớiq bôn, cư dyôn án ớq lớng.
26 Pois eu vos declaro: a todo o que tem dar-se-lhe-á; mas ao que não tem, o que tem lhe será tirado.
27 Ma máh nha-án ndon lớiq ính cư cơt puo nha-án, dông nha-án tudô, alứng cachet nhéq nha-án chứng mát cư táp!’”
27 Quanto, porém, a esses meus inimigos, que não quiseram que eu reinasse sobre eles, trazei-os aqui e executai-os na minha presença.
28 Cua Yê-su tông iki, án pôq carlíq máh ticuoi ndon pôq nga vel Yaru-salem.
28 E, dito isto, prosseguia Jesus subindo para Jerusalém.
29 Tư tumán ính tớq vel Bê-phayê alứng vel Bê-thani, nga ntúq king O-li-vê, án yua bar náq top rian te án pôq nsuoi.
29 Ora, aconteceu que, ao aproximar-se de Betfagé e de Betânia, junto ao monte das Oliveiras, enviou dois de seus discípulos,
30 Án patáp nha-án idô: “Inha pôq nga vel ngki. Ndóng inha tớq parngốh vel, inha lư tumúh mui lám acái aséh a-êp ndon iyốh ngai diq. Ngai chóq dŏq án tớq ntúq ngki. Inha lếh alứng dông án nga cư.
30 dizendo-lhes: Ide à aldeia fronteira e ali, ao entrardes, achareis preso um jumentinho que jamais homem algum montou; soltai-o e trazei-o.
31 Khán ngai plốh inha: ‘Imo inha lếh aséh ndô?’ Dyôn inha ôi idô: ‘Ưlla he ính manh.’”
31 Se alguém vos perguntar: Por que o soltais? Respondereis assim: Porque o Senhor precisa dele.
32 Dyơ nha-án bar náq pôq alứng hôm arớq Yê-su khoiq tông nha-án.
32 E, indo os que foram mandados, acharam segundo lhes dissera Jesus.
33 Ndóng nha-án lếh aséh, ticuoi ưlla aséh plốh nha-án idô: “Inha lếh aséh ndô táq amớh?”
33 Quando eles estavam soltando o jumentinho, seus donos lhes disseram: Por que o soltais?
34 Nha-án ôi án idô: “Ưlla he ính manh aséh ndô.”
34 Responderam: Porque o Senhor precisa dele.
35 Dyơ nha-án dông achô aséh a-êp ngki dyôn Yê-su. Cua ngki nha-án ial tampớc nha-án lêp tớq crŏ́ng aséh. Dyơ nha-án kitưq Yê-su sớr ticu tớq crŏ́ng aséh.
35 Então, o trouxeram e, pondo as suas vestes sobre ele, ajudaram Jesus a montar.
36 Ndóng Yê-su pôq, nha-án lêp tampớc tớq carna dyôn án dếq.
36 Indo ele, estendiam no caminho as suas vestes.
37 Tư án pôq tumán ính tớq vel Yaru-salem nga ntúq carna siar te king O-li-vê, bôn clứng ticuoi ndon rian te án crau cariau. Nha-án si-ơn alứng ayô Yang Arbang-pilŏ́ng yứng lư, co nha-án khoiq hôm máh arnáq sileh.
37 E, quando se aproximava da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos passou, jubilosa, a louvar a Deus em alta voz, por todos os milagres que tinham visto,
38 Nha-án tông idô: “Seq Yang Arbang-pilŏ́ng tốq callong bún dyôn puo ndô, án ndon tớq nga ndô nhơ nốh Yang Arbang-pilŏ́ng. Seq dyôn bôn callong ien ŏ tớq pilŏ́ng, alứng seq parnai ayô tớq nga Yang Arbang-pilŏ́ng.”
38 dizendo: Bendito é o Rei que vem em nome do Senhor! Paz no céu e glória nas maiores alturas!
39 Tớq ticuoi clứng ngki bôn díh ticuoi Pha-rasi hơ. Nha-án tông Yê-su idô: “Thới ơi! Cóq thới dyŏq máh ticuoi rian te thới êq crau cariau nnáng.”
39 Ora, alguns dos fariseus lhe disseram em meio à multidão: Mestre, repreende os teus discípulos!
40 Ma Yê-su ôi nha-án idô: “Khán máh ticuoi ndô lớiq crau cariau iki, cư tông inha arlớih lư, Yang Arbang-pilŏ́ng lư dyôn búl loi crau cariau.”
40 Mas ele lhes respondeu: Asseguro-vos que, se eles se calarem, as próprias pedras clamarão.
41 Tư Yê-su tumán ính tớq vel Yaru-salem, án me clang nga vel ngki, dyơ án nhiem.
41 Quando ia chegando, vendo a cidade, chorou
42 Alứng án tông idô: “Ingái ndô cư ính lư máh inha ndon át tớq vel pưt ndô chom cóq táq imo dyôn têq át ien ŏ. Ma hoi-ndô, te callong ndô inha lớiq apúh.
42 e dizia: Ah! Se conheceras por ti mesma, ainda hoje, o que é devido à paz! Mas isto está agora oculto aos teus olhos.
43 Urớh, tớq máh ingái ticuoi picon inha ính puon cuteq lavíng paniar vel inha, alứng nha-án lớiq dyôn inha ngốh te vel. Nha-án catáng cứp carna.
43 Pois sobre ti virão dias em que os teus inimigos te cercarão de trincheiras e, por todos os lados, te apertarão o cerco;
44 Nha-án ính cachet cứp náq inha, alứng talóh nhéq vel pưt inha. Nha-án lớiq dyôn mui nốh amớh tớq vel inha nnáng plŏt, co inha lớiq chom ingái Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq tớq ính choi tamống inha!”
44 e te arrasarão e aos teus filhos dentro de ti; não deixarão em ti pedra sobre pedra, porque não reconheceste a oportunidade da tua visitação.
45 Yê-su mot tớq Dúng Sang Pưt, dyơ án chuih angốh nhéq máh ticuoi táiq plới tớq ngki.
45 Depois, entrando no templo, expulsou os que ali vendiam,
46 Án tông ada nha-án idô: “Tớq tám uráq Yang Arbang-pilŏ́ng te inớh khoiq tông idô:
46 dizendo-lhes: Está escrito:
47 Cứp ingái Yê-su cato tớq Dúng Sang Pưt. Máh ticuoi sút top teng rit sang, máh thới sái rit, alứng máh ticuoi sút cannŏ́h, suo ngê ính cachet Yê-su.
47 Diariamente, Jesus ensinava no templo; mas os principais sacerdotes, os escribas e os maiorais do povo procuravam eliminá-lo;
48 Ma nha-án lớiq chom amớh ính táq dyôn ngai bôn cachet Yê-su, co máh ticuoi ính lư cammáng parnai án cato.
48 contudo, não atinavam em como fazê-lo, porque todo o povo, ao ouvi-lo, ficava dominado por ele.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.