Atos 22
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs NTLH
1 Dyơ Phau-lô tông idô: “Máh conh anhi em ai ơi! Inha cammáng, cư ính tông inha dyôn chom te máh arnáq cư táq.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Tư nha-án sáng Phau-lô táq-ntêr tớq cang Isa-ra-el, iki nha-án át arngiac.
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “Cư la lư ticuoi Isa-ra-el. A-i cư carnian cư tớq vel Tarsơ cruong Si-lasi, ma te ndóng cư yôl két, cư át tớq vel Yaru-salem ndô. Cư rian te thới Cama-liel; án pasoi dyôn chom arlớih lư cứp callong te phep rit achúc achiac he. Alứng cư tél-sél lư ính veng ngê Yang Arbang-pilŏ́ng muchứng inha veng hoi-ngki tưi.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Ndóng ngki cư ính pupít nhéq ngê Yê-su. Iki cư cŏp máh ticuoi ndon veng ngê ngki, díh cán díh conh, alứng ính crál tớq coq tôt dyôn ngai cachet.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Ariaih top teng rit sang alứng máh ticuoi sút cannŏ́h chom cư tông parnai lư, co nha-án táp dyôn cư bôn chớiq ngki dŏq têq cŏp máh ticuoi tin tớq vel Damac. Tư cư apáh chớiq ngki dyôn máh ticuoi sút top Isa-ra-el tớq vel ngki hôm, nha-án chom arlớih lư cư têq pôq suo alứng cŏp máh ticuoi veng ngê Yê-su, alứng chóq dông máh ticuoi ngki nga vel Yaru-salem dyôn ráp tôt.”
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 “Tumán pandang tứng, cư chón pôq na carna, khoiq tumán ính tớq vel Damac. Ndóng ngki bôn ang te pilŏ́ng claq asiar nga cháq cư.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Dyơ cư dứm tớq carna, alứng cư sáng sieng tubau cư idô: ‘Salơ ơi! Ơ Salơ! Imo mái táq cư?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Cư ôi sieng ngki idô: ‘Ưlla ơi! Inha la nnáu?’ Án ôi cư idô: ‘Cư la Yê-su, te vel Na-saret. Mái táq iki lớiq piaiq a cư.’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Máh ticuoi pôq alứng cư hôm tưi ang ngki, alứng nha-án sáng sieng ma lớiq chom sieng ngki tông amớh.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Dyơ cư plốh Yê-su loi idô: ‘Ưlla ơi! Imo cư ính táq hoi-ngki?’ Yê-su ôi lieh cư idô: ‘Mái yôr tayứng, dyơ mot tớq vel Damac. Tớq vel ngki bôn ticuoi ính tông mái chom amớh cư ính mái táq.’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Tư ang ngki claq tớq cháq cư, mát cư cơt sot. Iki yớu cư tec chuor cư amot tớq vel Damac.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 “Tớq vel Damac bôn munáq conh, nốh A-nanie. Án peh phep rit he, alứng top Isa-ra-el tớq vel ngki dyám náp lư án.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 A-nanie tớq tông cư idô: ‘Salơ ơi! Mái la em ai cư. Mát mái lư cơt plang lieh.’ Ndóng ngki táp mát cư cơt plang alứng cư hôm A-nanie.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 Dyơ án tông loi idô: ‘Yang Arbang-pilŏ́ng achúc achiac he sang te inớh, án táp rêh mái dyôn chom ngê án. Án apáh dyôn mái hôm Yê-su ndon tinớng ŏ lư. Alứng án rêh mái dyôn bôn sáng sieng Yê-su.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Yang Arbang-pilŏ́ng táq iki dŏq mái têq pôq cato dyôn nhéq máh ticuoi chom te nốh mái khoiq hôm alứng khoiq sáng.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Amớh mái yôl pớn sa? Mái yôr tayứng, dyơ ráp tíc na dơq, alứng mái cớu seq dŏq Yê-su táh luaih dyôn mái.’”
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 “Tư cư chô nga vel Yaru-salem, cư mot tớq Dúng Sang Pưt ính cớu. Ndóng cư cớu cơt arớq cư mpáu.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Cư hôm Yê-su apáh cháq án alứng tông cư idô: ‘Pôq achái! Mái ngốh hoi-ngki táp te vel Yaru-salem. Ticuoi tớq vel ndô lớiq ính cammáng parnai mái cato te cư.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Cư ôi Yê-su idô: ‘Ưlla ơi! Top ndô khoiq chom dyơ cư báq mot tớq dúng rum ính cŏp máh ticuoi tin Ưlla. Alứng cư crál nha-án tớq coq tôt, co ính ngai cachet nha-án.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Alứng ndóng ngai cachet Satien la co tian án cato parnai inha, cư sŏ́ng tưi alứng nha-án ndon cachet án. Cư táp át kiaq me tampớc nha-án.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Ma Yê-su ôi lieh cư idô: ‘Mái pôq achái! Cư yua mái pôq nga cruong ticuoi tới ticuoi Isa-ra-el.’”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Te tôm lư ticuoi clứng ngki cammáng Phau-lô cato. Ma tư nha-án sáng án tông Yê-su yua án pôq cato ticuoi tới ticuoi Isa-ra-el, ngki nha-án lớiq ính cammáng nnáng. Alứng nha-án tông yứng lư idô: “Ticuoi arớq ndô tumống la nưm ntáng ada cuteq! Cachet viang án!”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Ndóng ticuoi clứng tông yứng lư arớq iki, nha-án haq tampớc bôm alứng trứh cuteq mbúi, táq tíc nha-án sáng uan lư.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Dyơ ticuoi sút líng yua ngai dông amot Phau-lô tớq pốt líng. Alứng án yua nha-án tính Phau-lô, co ính chom Phau-lô táq luaih amớh ada ticuoi Isa-ra-el.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Tư nha-án chóq Phau-lô ính tính, ngki án hôm ticuoi sút mui culám líng át tayứng tumán án. Dyơ án plốh idô: “Têq lớiq, ngai tính ticuoi prái Rô-ma khán iyốh chom callong luaih?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Tư sút líng ngki sáng iki, án pôq tông táp ticuoi sút nhéq pốt líng idô: “Imo mái ính táq ada ticuoi ndô? Án la ticuoi prái Rô-ma!”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Dyơ ticuoi sút pốt ngki tớq táp nga Phau-lô, alứng plốh án idô: “Mái tông dyôn cư chom arlớih, mái lư ticuoi prái Rô-ma, ma lớiq?”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Ticuoi sút pốt ngki tông loi idô: “Cư khoiq pít práq a-ưi lư ính cơt ticuoi prái Rô-ma.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Tư nha-án sáng Phau-lô tông iki, máh líng ndon ính táq Phau-lô ngốh luoi-nguoi táp. Alứng ticuoi sút pốt ngki sáng adáh tưi, co án khoiq yua ngai chóq Phau-lô, la ticuoi prái Rô-ma.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Ticuoi sút pốt ính chom arlớih lư, co imo top Isa-ra-el ính táq Phau-lô. Máh ingái parnô loi, án yua ngai lếh sic te dyưng Phau-lô; án yua máh sút top teng rit sang alứng máh ticuoi sút cannŏ́h te top Isa-ra-el, tớq parchúng mui ntúq. Dyơ án dông angốh Phau-lô dyôn tayứng chứng mát máh ticuoi sút ngki.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.