Apocalipse 18
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs VC
1 Vít ngki, cư hôm mui náq loi tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng siar te pilŏ́ng. Án bôn chức pưt lư. Rớp án ang claq chôp cúc cuteq ndô.
1 Depois disso, vi descer do céu outro anjo que tinha grande poder, e a terra foi iluminada por sua glória.
2 Án pau yứng lư idô: “Arlóh dyơ! Arlóh dyơ! Vel pưt lư Ba-bulôn khoiq arlóh dyơ! Hoi-ndô yôl nưm pináh alứng yang saq át tớq vel ngki. Alứng bôn calang cal-ngo hơ át ntúq ngki.
2 Clamou em alta voz, dizendo: Caiu, caiu Babilônia, a Grande. Tornou-se morada dos demônios, prisão dos espíritos imundos e das aves impuras e abomináveis,
3 Co cứp cruong ticuoi khoiq ngoiq sieu án. Sieu ngki la acám te máh arnáq tanghang ndon ticuoi táq tớq vel ngki. Máh puo ndon át tớq cứp cruong la sŏ́ng alứng vel ngki tưi dŏq táq arnáq tanghang. Alứng máh ticuoi táiq plới tớq cúc cuteq ndô, nha-án cơt súc alứng tớc cha sáh saiq.”
3 porque todas as nações beberam do vinho da ira de sua luxúria, pecaram com ela os reis da terra e os mercadores da terra se enriqueceram com o excesso do seu luxo.
4 Cua ngki, cư sáng sieng cannŏ́h te pilŏ́ng tông idô: “Ơ máh ticuoi ndon veng ngê cư ơi! Cóq inha ngốh te vel ngki! Inha êq táq luaih arớq ticuoi tớq vel ngki, dŏq inha têq viar vít te Yang Arbang-pilŏ́ng táq tôt inha arớq án táq tôt vel ndô!
4 Ouvi outra voz do céu que dizia: Meu povo, sai de seu meio para que não participes de seus pecados e não tenhas parte nas suas pragas,
5 Luaih vel ngki cơt arớq apien asớr tớq nga pilŏ́ng. Yang Arbang-pilŏ́ng ayư níc te máh arnáq saq vel ngki khoiq táq.
5 porque seus pecados se acumularam até o céu, e Deus se lembrou das suas injustiças.
6 Cóq inha táq ada vel ngki muchứng án khoiq táq ada inha dyơ. Cóq inha carlieh dơq ada vel ngki bar chư hơn te arnáq án khoiq táq. Cóq inha culieh lieh callong toiq bap dyôn vel ngki bar chư hơn te án khoiq táq ada ticuoi cannŏ́h.
6 Faze com ela o que fez {contigo}, e retribui-lhe o dobro de seus malefícios; na taça que ela deu de beber, dá-lhe o dobro.
7 Án khoiq át thưong alứng tớc cha sáh saiq. Iki, án cóq ráp máh ngki tưi te callong anguaq alứng dieiq arức. Mít án parngíh idô: ‘Cư ticu tớq ntúq ndô! Cư la puo cán! Cư tới cán cammai. Cư lớiq nai tumúh dieiq arức!’
7 Na mesma proporção em que fez ostentação de luxo, dá-lhe em tormentos e prantos. Pois ela disse no seu coração: Estou no trono como rainha, e não viúva, e nunca conhecerei o luto.
8 Co tian te arnáq ngki, máh callong dieiq arức ndô tớq nga án mui iláih! Ticuoi tớq vel cuchet, bôn callong anguaq, callong pinhaih tarriat, alứng vel ngki ngcat nhéq. Yang Arbang-pilŏ́ng la Ưlla, án sút pưt clưi nhéq te cannŏ́h. Án táp sưq alứng táq tôt vel ngki.”
8 Por isso, num só dia virão sobre ela as pragas: morte, pranto, fome. Ela será consumida pelo fogo, porque forte é o Senhor Deus que a condenou.
9 Máh puo tớq cứp cruong táq arnáq tanghang alứng chúng tưi te arnáq tớc cha sáh saiq munơi alứng vel ngki. Ma tư nha-án hôm cunhieq kisuar te vel ngki, nha-án nhiem cucloiq cucling.
9 Hão de chorar e lamentar-se por sua causa os reis da terra que com ela se contaminaram e pecaram, quando avistarem a fumaça do seu incêndio.
10 Máh puo ngki át tayứng yông te vel ngki, co nha-án adáh tumúh dieiq arức arớq ngki tưi. Alứng nha-án tông idô: “Toiq bap lư! Toiq bap lư vel pưt lư Ba-bulôn! Yang Arbang-pilŏ́ng pupít án nưm mui parláih!”
10 Parados ao longe, de medo de seus tormentos, eles dirão: Ai, ai da grande cidade, Babilônia, cidade poderosa! Bastou um momento para tua execução!
11 Alứng máh ticuoi táiq plới tớq cúc cuteq ndô sáng sur alứng nhiem dyôn vel ngki, co lớiq bôn nnáu ính plới nnáng crơng nha-án.
11 Também os negociantes da terra choram e se lamentam a seu respeito, porque já não há ninguém que lhes compre os carregamentos:
12 Lớiq bôn nnáu ính plới nnáng dyeng, práq, búl dát, hôt clŏq dát, prới amaiq, prới eng, prới dai, prới cusáu ngut, máh crơng táq tớq along thum, máh crơng táq tớq palŏq achieng, along dát, apán, taq, alứng búl tantar.
12 carregamento de ouro e prata, pedras preciosas e pérolas, linho e púrpura, seda e escarlate, bem como de toda espécie de madeira odorífera, objetos de marfim e madeira preciosa; de bronze, ferro e mármore;
13 Lớiq bôn nnáu ính plới nnáng kêq, lớiq la crơng ndon táq dyôn tanna cơt iam, crơng chŏ́ng dyôn thum, rŏq, sêt thum, sieu, dơq nseng o-li-vê, bôt mi, sro, carrŏ́q, cưu, aséh, se kien aséh, ticuoi sol, alứng ticuoi ndon ngai cŏp.
13 de cinamomo e essência; de aromas, mirra e incenso; de vinho e óleo, de farinha e trigo, de animais de carga, ovelhas, cavalos e carros, escravos e outros homens.
14 Máh ticuoi ndon táiq plới tông ada vel ngki idô: “Cứp nốh ndon mái ính bôn, ngki khoiq pít nhéq dyơ. Alứng máh nốh thưong alứng crơng amaiq ndon mái cơi bôn, ngki khoiq pít nhéq tưi. Mái lớiq nai tumúh nnáng máh nốh ngki chô-mát!”
14 Eis que o bom tempo de tuas paixões animalescas se escoou. Toda a magnificência e todo o brilho se apagaram, e jamais serão reencontrados.
15 Máh ticuoi ndon táiq plới cơt súc nhơ vel ngki, nha-án át yông te vel, co nha-án adáh tumúh dieiq arức tưi. Nha-án sáng sur alứng nhiem
15 Os mercadores destas coisas, que delas se enriqueceram, pararão ao longe, de medo de seus tormentos, e hão de chorar e lamentar-se, dizendo:
16 nha tông idô: “Toiq bap lư! Toiq bap lư vel pưt ngki! Te nsuoi vel ngki arớq cán sứp tampớc ndon táq tớq prới dát, prới eng alứng prới cusáu ngut. Án tacoi tớq tampớc án máh dyeng, búl dát, alứng callong hôt clŏq dát!
16 Ai, ai da grande cidade, que se revestia de linho, púrpura e escarlate, toda ornada de ouro, pedras preciosas e pérolas.
17 Ma máh mun án cơt pít nhéq mui parláih!”
17 Num só momento toda essa riqueza foi devastada! Todos os pilotos e todos os navegantes, os marinheiros e todos os que trabalham no mar paravam ao longe
18 Alứng tớq nha-án hôm cunhieq kisuar te vel ngki, nha-án tông yứng lư idô: “Te inớh tingôi hoi-ndô, lớiq nai hôm vel mmo ma cơt arớq vel pưt lư ndô!”
18 e exclamavam, ao ver a fumaça do incêndio: Que havia de comparável a essa grande cidade?
19 Dyơ nha-án cuaiq cuteq mbúi súng tớq plô bôm, táq tíc nha-án sáng anguaq lư. Alứng nha-án nhiem cucloiq cucling idô: “Toiq bap lư! Toiq bap lư vel pưt ndô! Máh ticuoi bôn tuoc tớq dơq ving-cavang cơt súc la co nhơ vel ndô cơi súc ndóng nsuoi. Ma vel ndô cơt arlóh nhéq mui parláih.”
19 E lançavam pó sobre as cabeças, chorando e lamentando-se com estas palavras: Ai, ai da grande cidade, de cuja opulência se enriqueceram todos os que tinham navios no mar. Bastou um momento para ser arrasada!
20 “Ơ inha ndon át tớq pilŏ́ng ơi! Cóq inha sáng bui ơn co vel ngki khoiq arlóh! Inha ndon tin Yê-su, inha ndon cơt dyưng ati Yê-su, alứng inha ndon cơt ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng, cóq nhéq náq inha sáng bui hơr tưi; Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq carlieh dơq ada vel ngki, la co tian ticuoi tớq vel ngki khoiq táq inha te nsuoi!”
20 Exulta sobre ela, ó céu; e também vós, santos, apóstolos e profetas, porque Deus julgou contra ela a vossa causa.
21 Cua ngki, cư hôm mui náq tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng ndon bánh rêng lư. Án arơq mui cúc búl côl ndon ntáng arớq crơng caltiat bôt. Dyơ án alpóh búl ngki tớq dơq ving-cavang, alứng án tông idô: “Lư muchứng cư alpóh búl ndô, ngai ính alpóh vel pưt lư Ba-bulôn tưi. Dyơ lớiq bôn nnáu hôm nnáng vel ngki.
21 Então um anjo poderoso tomou uma pedra do tamanho de uma grande mó de moinho e lançou-a no mar, dizendo: Com tal ímpeto será precipitada Babilônia, a grande cidade, e jamais será encontrada.
22 Lớiq bôn ngai sáng nnáng sieng cứh, sieng tallư, sieng tirel, alứng sieng kên tớq vel ngki. Máh ticuoi thơq lớiq át nnáng tớq vel ngki, alứng lớiq bôn nnáu sáng nnáng sieng cuclóh.
22 Já não se ouvirá mais em ti o som dos citaristas, dos cantores, dos tocadores de flauta, de trombetas. Nem se encontrará em ti artífice algum de qualquer espécie. Não se ouvirá mais em ti o ruído do moinho,
23 Ang te den tớu lớiq claq nnáng tớq vel ngki, alứng sieng bui ơn ndóng conh pôq tarcớiq campái lớiq bôn nnáng. Te inớh máh ticuoi tớq cứp cruong dyám náp lư ticuoi táiq plới tớq vel ngki, la co vel ngki khoiq tarphíq cứp top ticuoi, arớq ticuoi mo mammưl báq tarphíq!
23 não brilhará mais em ti a luz de lâmpada, não se ouvirá mais em ti a voz do esposo e da esposa; porque teus mercadores eram senhores do mundo, e todas as nações foram seduzidas por teus malefícios.
24 Tớq vel ngki bôn máng aham ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng, ticuoi ndon tin Yê-su, alứng máh ticuoi ndon ngai khoiq cachet tớq cúc cuteq ndô.”
24 Foi em ti que se encontrou o sangue dos profetas e dos santos, como também de todos aqueles que foram imolados na terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.