Apocalipse 18

Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Vít ngki, cư hôm mui náq loi tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng siar te pilŏ́ng. Án bôn chức pưt lư. Rớp án ang claq chôp cúc cuteq ndô.
1 Depois destas coisas, vi descer do céu outro anjo, que tinha grande autoridade, e a terra se iluminou com a sua glória.
2 Án pau yứng lư idô: “Arlóh dyơ! Arlóh dyơ! Vel pưt lư Ba-bulôn khoiq arlóh dyơ! Hoi-ndô yôl nưm pináh alứng yang saq át tớq vel ngki. Alứng bôn calang cal-ngo hơ át ntúq ngki.
2 Então exclamou com potente voz, dizendo: — Caiu! Caiu a grande Babilônia! Ela se tornou morada de demônios, refúgio de toda espécie de espírito imundo e esconderijo de todo tipo de ave imunda e detestável,
3 Co cứp cruong ticuoi khoiq ngoiq sieu án. Sieu ngki la acám te máh arnáq tanghang ndon ticuoi táq tớq vel ngki. Máh puo ndon át tớq cứp cruong la sŏ́ng alứng vel ngki tưi dŏq táq arnáq tanghang. Alứng máh ticuoi táiq plới tớq cúc cuteq ndô, nha-án cơt súc alứng tớc cha sáh saiq.”
3 pois todas as nações beberam do vinho do furor da sua prostituição. Com ela se prostituíram os reis da terra. Também os mercadores da terra se enriqueceram à custa da sua luxúria.
4 Cua ngki, cư sáng sieng cannŏ́h te pilŏ́ng tông idô: “Ơ máh ticuoi ndon veng ngê cư ơi! Cóq inha ngốh te vel ngki! Inha êq táq luaih arớq ticuoi tớq vel ngki, dŏq inha têq viar vít te Yang Arbang-pilŏ́ng táq tôt inha arớq án táq tôt vel ndô!
4 Ouvi outra voz do céu, dizendo: “Saiam dela, povo meu, para que vocês não sejam cúmplices em seus pecados e para que os seus flagelos não caiam sobre vocês.
5 Luaih vel ngki cơt arớq apien asớr tớq nga pilŏ́ng. Yang Arbang-pilŏ́ng ayư níc te máh arnáq saq vel ngki khoiq táq.
5 Porque os pecados dela se acumularam até o céu, e Deus se lembrou das injustiças que ela praticou.
6 Cóq inha táq ada vel ngki muchứng án khoiq táq ada inha dyơ. Cóq inha carlieh dơq ada vel ngki bar chư hơn te arnáq án khoiq táq. Cóq inha culieh lieh callong toiq bap dyôn vel ngki bar chư hơn te án khoiq táq ada ticuoi cannŏ́h.
6 Retribuam-lhe como também ela retribuiu, paguem-lhe em dobro segundo as suas obras e, no cálice em que ela misturou bebidas, misturem dobrado para ela.
7 Án khoiq át thưong alứng tớc cha sáh saiq. Iki, án cóq ráp máh ngki tưi te callong anguaq alứng dieiq arức. Mít án parngíh idô: ‘Cư ticu tớq ntúq ndô! Cư la puo cán! Cư tới cán cammai. Cư lớiq nai tumúh dieiq arức!’
7 O quanto a si mesma glorificou e viveu em luxúria, deem a ela em igual medida tormento e pranto. Porque ela pensa assim: ‘Estou sentada como rainha. Não sou viúva. Nunca saberei o que é pranto!’
8 Co tian te arnáq ngki, máh callong dieiq arức ndô tớq nga án mui iláih! Ticuoi tớq vel cuchet, bôn callong anguaq, callong pinhaih tarriat, alứng vel ngki ngcat nhéq. Yang Arbang-pilŏ́ng la Ưlla, án sút pưt clưi nhéq te cannŏ́h. Án táp sưq alứng táq tôt vel ngki.”
8 Por isso, em um só dia sobrevirão os seus flagelos: morte, pranto e fome; e será queimada no fogo, porque poderoso é o Senhor Deus, que a julga.”
9 Máh puo tớq cứp cruong táq arnáq tanghang alứng chúng tưi te arnáq tớc cha sáh saiq munơi alứng vel ngki. Ma tư nha-án hôm cunhieq kisuar te vel ngki, nha-án nhiem cucloiq cucling.
9 Os reis da terra, que com ela se prostituíram e viveram em luxúria, vão chorar e se lamentar por causa dela, quando virem a fumaça do seu incêndio.
10 Máh puo ngki át tayứng yông te vel ngki, co nha-án adáh tumúh dieiq arức arớq ngki tưi. Alứng nha-án tông idô: “Toiq bap lư! Toiq bap lư vel pưt lư Ba-bulôn! Yang Arbang-pilŏ́ng pupít án nưm mui parláih!”
10 E, conservando-se de longe, com medo do seu tormento, dizem: “Ai! Ai de você, grande cidade, Babilônia, cidade poderosa! Pois em uma só hora chegou o seu juízo.”
11 Alứng máh ticuoi táiq plới tớq cúc cuteq ndô sáng sur alứng nhiem dyôn vel ngki, co lớiq bôn nnáu ính plới nnáng crơng nha-án.
11 E, por causa dela, choram e pranteiam os mercadores da terra, porque ninguém mais compra a sua mercadoria,
12 Lớiq bôn nnáu ính plới nnáng dyeng, práq, búl dát, hôt clŏq dát, prới amaiq, prới eng, prới dai, prới cusáu ngut, máh crơng táq tớq along thum, máh crơng táq tớq palŏq achieng, along dát, apán, taq, alứng búl tantar.
12 mercadoria de ouro, de prata, de pedras preciosas, de pérolas, de linho finíssimo, de púrpura, de seda, de escarlate; e toda espécie de madeira odorífera, todo gênero de objeto de marfim, toda qualidade de móvel de madeira cara, de bronze, de ferro e de mármore;
13 Lớiq bôn nnáu ính plới nnáng kêq, lớiq la crơng ndon táq dyôn tanna cơt iam, crơng chŏ́ng dyôn thum, rŏq, sêt thum, sieu, dơq nseng o-li-vê, bôt mi, sro, carrŏ́q, cưu, aséh, se kien aséh, ticuoi sol, alứng ticuoi ndon ngai cŏp.
13 e canela de cheiro, especiarias, incenso, perfume, mirra, vinho, azeite, boa farinha, trigo, gado e ovelhas; e de cavalos, de carruagens, de escravos e até almas humanas.
14 Máh ticuoi ndon táiq plới tông ada vel ngki idô: “Cứp nốh ndon mái ính bôn, ngki khoiq pít nhéq dyơ. Alứng máh nốh thưong alứng crơng amaiq ndon mái cơi bôn, ngki khoiq pít nhéq tưi. Mái lớiq nai tumúh nnáng máh nốh ngki chô-mát!”
14 Eles dizem: “O fruto que tanto lhe apeteceu se afastou de você, e para você se extinguiu tudo o que é delicado e esplêndido, e nunca mais serão achados.”
15 Máh ticuoi ndon táiq plới cơt súc nhơ vel ngki, nha-án át yông te vel, co nha-án adáh tumúh dieiq arức tưi. Nha-án sáng sur alứng nhiem
15 Os mercadores destas coisas, que, por meio dela, se enriqueceram, ficarão de longe, com medo do seu tormento, chorando e pranteando,
16 nha tông idô: “Toiq bap lư! Toiq bap lư vel pưt ngki! Te nsuoi vel ngki arớq cán sứp tampớc ndon táq tớq prới dát, prới eng alứng prới cusáu ngut. Án tacoi tớq tampớc án máh dyeng, búl dát, alứng callong hôt clŏq dát!
16 dizendo: “Ai! Ai da grande cidade, que estava vestida de linho finíssimo, de púrpura e de escarlate, enfeitada com ouro, pedras preciosas e pérolas,
17 Ma máh mun án cơt pít nhéq mui parláih!”
17 porque em uma só hora ficou devastada tamanha riqueza!” E todos os pilotos, e todos aqueles que viajam pelo mar, e marinheiros, e os que ganham a vida no mar ficaram de longe.
18 Alứng tớq nha-án hôm cunhieq kisuar te vel ngki, nha-án tông yứng lư idô: “Te inớh tingôi hoi-ndô, lớiq nai hôm vel mmo ma cơt arớq vel pưt lư ndô!”
18 Então, vendo a fumaça do seu incêndio, gritavam: — Que cidade se compara à grande cidade?
19 Dyơ nha-án cuaiq cuteq mbúi súng tớq plô bôm, táq tíc nha-án sáng anguaq lư. Alứng nha-án nhiem cucloiq cucling idô: “Toiq bap lư! Toiq bap lư vel pưt ndô! Máh ticuoi bôn tuoc tớq dơq ving-cavang cơt súc la co nhơ vel ndô cơi súc ndóng nsuoi. Ma vel ndô cơt arlóh nhéq mui parláih.”
19 Lançaram pó sobre a cabeça e, chorando e pranteando, gritavam: “Ai! Ai da grande cidade, na qual se enriqueceram todos os que possuíam navios no mar, à custa da sua riqueza, porque em uma só hora foi devastada!
20 “Ơ inha ndon át tớq pilŏ́ng ơi! Cóq inha sáng bui ơn co vel ngki khoiq arlóh! Inha ndon tin Yê-su, inha ndon cơt dyưng ati Yê-su, alứng inha ndon cơt ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng, cóq nhéq náq inha sáng bui hơr tưi; Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq carlieh dơq ada vel ngki, la co tian ticuoi tớq vel ngki khoiq táq inha te nsuoi!”
20 Alegrem-se por causa dela, ó céus, e também vocês, santos, apóstolos e profetas, porque Deus julgou a causa de vocês contra ela.”
21 Cua ngki, cư hôm mui náq tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng ndon bánh rêng lư. Án arơq mui cúc búl côl ndon ntáng arớq crơng caltiat bôt. Dyơ án alpóh búl ngki tớq dơq ving-cavang, alứng án tông idô: “Lư muchứng cư alpóh búl ndô, ngai ính alpóh vel pưt lư Ba-bulôn tưi. Dyơ lớiq bôn nnáu hôm nnáng vel ngki.
21 Então um anjo forte levantou uma pedra do tamanho de uma grande pedra de moinho e lançou-a no mar, dizendo: “Assim, com ímpeto, será lançada Babilônia, a grande cidade, e nunca mais será achada.
22 Lớiq bôn ngai sáng nnáng sieng cứh, sieng tallư, sieng tirel, alứng sieng kên tớq vel ngki. Máh ticuoi thơq lớiq át nnáng tớq vel ngki, alứng lớiq bôn nnáu sáng nnáng sieng cuclóh.
22 Em você nunca mais será ouvido o som de harpistas, de músicos, de tocadores de flauta e de trombeta. Em você nunca mais se achará artífice nenhum de qualquer arte que seja, e nunca jamais se ouvirá em você o ruído de pedra de moinho.
23 Ang te den tớu lớiq claq nnáng tớq vel ngki, alứng sieng bui ơn ndóng conh pôq tarcớiq campái lớiq bôn nnáng. Te inớh máh ticuoi tớq cứp cruong dyám náp lư ticuoi táiq plới tớq vel ngki, la co vel ngki khoiq tarphíq cứp top ticuoi, arớq ticuoi mo mammưl báq tarphíq!
23 Também nunca mais brilhará em você a luz de uma lamparina, e nunca mais se ouvirá em você uma voz de noivo ou de noiva, pois os seus mercadores foram os grandes da terra, porque com a sua feitiçaria você seduziu todas as nações.
24 Tớq vel ngki bôn máng aham ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng, ticuoi ndon tin Yê-su, alứng máh ticuoi ndon ngai khoiq cachet tớq cúc cuteq ndô.”
24 E nela foi encontrado sangue de profetas, de santos e de todos os que foram mortos sobre a terra.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.