Apocalipse 18
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs ARA
1 Vít ngki, cư hôm mui náq loi tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng siar te pilŏ́ng. Án bôn chức pưt lư. Rớp án ang claq chôp cúc cuteq ndô.
1 Depois destas coisas, vi descer do céu outro anjo, que tinha grande autoridade, e a terra se iluminou com a sua glória.
2 Án pau yứng lư idô: “Arlóh dyơ! Arlóh dyơ! Vel pưt lư Ba-bulôn khoiq arlóh dyơ! Hoi-ndô yôl nưm pináh alứng yang saq át tớq vel ngki. Alứng bôn calang cal-ngo hơ át ntúq ngki.
2 Então, exclamou com potente voz, dizendo: Caiu! Caiu a grande Babilônia e se tornou morada de demônios, covil de toda espécie de espírito imundo e esconderijo de todo gênero de ave imunda e detestável,
3 Co cứp cruong ticuoi khoiq ngoiq sieu án. Sieu ngki la acám te máh arnáq tanghang ndon ticuoi táq tớq vel ngki. Máh puo ndon át tớq cứp cruong la sŏ́ng alứng vel ngki tưi dŏq táq arnáq tanghang. Alứng máh ticuoi táiq plới tớq cúc cuteq ndô, nha-án cơt súc alứng tớc cha sáh saiq.”
3 pois todas as nações têm bebido do vinho do furor da sua prostituição. Com ela se prostituíram os reis da terra. Também os mercadores da terra se enriqueceram à custa da sua luxúria.
4 Cua ngki, cư sáng sieng cannŏ́h te pilŏ́ng tông idô: “Ơ máh ticuoi ndon veng ngê cư ơi! Cóq inha ngốh te vel ngki! Inha êq táq luaih arớq ticuoi tớq vel ngki, dŏq inha têq viar vít te Yang Arbang-pilŏ́ng táq tôt inha arớq án táq tôt vel ndô!
4 Ouvi outra voz do céu, dizendo: Retirai-vos dela, povo meu, para não serdes cúmplices em seus pecados e para não participardes dos seus flagelos;
5 Luaih vel ngki cơt arớq apien asớr tớq nga pilŏ́ng. Yang Arbang-pilŏ́ng ayư níc te máh arnáq saq vel ngki khoiq táq.
5 porque os seus pecados se acumularam até ao céu, e Deus se lembrou dos atos iníquos que ela praticou.
6 Cóq inha táq ada vel ngki muchứng án khoiq táq ada inha dyơ. Cóq inha carlieh dơq ada vel ngki bar chư hơn te arnáq án khoiq táq. Cóq inha culieh lieh callong toiq bap dyôn vel ngki bar chư hơn te án khoiq táq ada ticuoi cannŏ́h.
6 Dai-lhe em retribuição como também ela retribuiu, pagai-lhe em dobro segundo as suas obras e, no cálice em que ela misturou bebidas, misturai dobrado para ela.
7 Án khoiq át thưong alứng tớc cha sáh saiq. Iki, án cóq ráp máh ngki tưi te callong anguaq alứng dieiq arức. Mít án parngíh idô: ‘Cư ticu tớq ntúq ndô! Cư la puo cán! Cư tới cán cammai. Cư lớiq nai tumúh dieiq arức!’
7 O quanto a si mesma se glorificou e viveu em luxúria, dai-lhe em igual medida tormento e pranto, porque diz consigo mesma: Estou sentada como rainha. Viúva, não sou. Pranto, nunca hei de ver!
8 Co tian te arnáq ngki, máh callong dieiq arức ndô tớq nga án mui iláih! Ticuoi tớq vel cuchet, bôn callong anguaq, callong pinhaih tarriat, alứng vel ngki ngcat nhéq. Yang Arbang-pilŏ́ng la Ưlla, án sút pưt clưi nhéq te cannŏ́h. Án táp sưq alứng táq tôt vel ngki.”
8 Por isso, em um só dia, sobrevirão os seus flagelos: morte, pranto e fome; e será consumida no fogo, porque poderoso é o Senhor Deus, que a julgou.
9 Máh puo tớq cứp cruong táq arnáq tanghang alứng chúng tưi te arnáq tớc cha sáh saiq munơi alứng vel ngki. Ma tư nha-án hôm cunhieq kisuar te vel ngki, nha-án nhiem cucloiq cucling.
9 Ora, chorarão e se lamentarão sobre ela os reis da terra, que com ela se prostituíram e viveram em luxúria, quando virem a fumaceira do seu incêndio,
10 Máh puo ngki át tayứng yông te vel ngki, co nha-án adáh tumúh dieiq arức arớq ngki tưi. Alứng nha-án tông idô: “Toiq bap lư! Toiq bap lư vel pưt lư Ba-bulôn! Yang Arbang-pilŏ́ng pupít án nưm mui parláih!”
10 e, conservando-se de longe, pelo medo do seu tormento, dizem: Ai! Ai! Tu, grande cidade, Babilônia, tu, poderosa cidade! Pois, em uma só hora, chegou o teu juízo.
11 Alứng máh ticuoi táiq plới tớq cúc cuteq ndô sáng sur alứng nhiem dyôn vel ngki, co lớiq bôn nnáu ính plới nnáng crơng nha-án.
11 E, sobre ela, choram e pranteiam os mercadores da terra, porque já ninguém compra a sua mercadoria,
12 Lớiq bôn nnáu ính plới nnáng dyeng, práq, búl dát, hôt clŏq dát, prới amaiq, prới eng, prới dai, prới cusáu ngut, máh crơng táq tớq along thum, máh crơng táq tớq palŏq achieng, along dát, apán, taq, alứng búl tantar.
12 mercadoria de ouro, de prata, de pedras preciosas, de pérolas, de linho finíssimo, de púrpura, de seda, de escarlata; e toda espécie de madeira odorífera, todo gênero de objeto de marfim, toda qualidade de móvel de madeira preciosíssima, de bronze, de ferro e de mármore;
13 Lớiq bôn nnáu ính plới nnáng kêq, lớiq la crơng ndon táq dyôn tanna cơt iam, crơng chŏ́ng dyôn thum, rŏq, sêt thum, sieu, dơq nseng o-li-vê, bôt mi, sro, carrŏ́q, cưu, aséh, se kien aséh, ticuoi sol, alứng ticuoi ndon ngai cŏp.
13 e canela de cheiro, especiarias, incenso, unguento, bálsamo, vinho, azeite, flor de farinha, trigo, gado e ovelhas; e de cavalos, de carros, de escravos e até almas humanas.
14 Máh ticuoi ndon táiq plới tông ada vel ngki idô: “Cứp nốh ndon mái ính bôn, ngki khoiq pít nhéq dyơ. Alứng máh nốh thưong alứng crơng amaiq ndon mái cơi bôn, ngki khoiq pít nhéq tưi. Mái lớiq nai tumúh nnáng máh nốh ngki chô-mát!”
14 O fruto sazonado, que a tua alma tanto apeteceu, se apartou de ti, e para ti se extinguiu tudo o que é delicado e esplêndido, e nunca jamais serão achados.
15 Máh ticuoi ndon táiq plới cơt súc nhơ vel ngki, nha-án át yông te vel, co nha-án adáh tumúh dieiq arức tưi. Nha-án sáng sur alứng nhiem
15 Os mercadores destas coisas, que, por meio dela, se enriqueceram, conservar-se-ão de longe, pelo medo do seu tormento, chorando e pranteando,
16 nha tông idô: “Toiq bap lư! Toiq bap lư vel pưt ngki! Te nsuoi vel ngki arớq cán sứp tampớc ndon táq tớq prới dát, prới eng alứng prới cusáu ngut. Án tacoi tớq tampớc án máh dyeng, búl dát, alứng callong hôt clŏq dát!
16 dizendo: Ai! Ai da grande cidade, que estava vestida de linho finíssimo, de púrpura, e de escarlata, adornada de ouro, e de pedras preciosas, e de pérolas,
17 Ma máh mun án cơt pít nhéq mui parláih!”
17 porque, em uma só hora, ficou devastada tamanha riqueza! E todo piloto, e todo aquele que navega livremente, e marinheiros, e quantos labutam no mar conservaram-se de longe.
18 Alứng tớq nha-án hôm cunhieq kisuar te vel ngki, nha-án tông yứng lư idô: “Te inớh tingôi hoi-ndô, lớiq nai hôm vel mmo ma cơt arớq vel pưt lư ndô!”
18 Então, vendo a fumaceira do seu incêndio, gritavam: Que cidade se compara à grande cidade?
19 Dyơ nha-án cuaiq cuteq mbúi súng tớq plô bôm, táq tíc nha-án sáng anguaq lư. Alứng nha-án nhiem cucloiq cucling idô: “Toiq bap lư! Toiq bap lư vel pưt ndô! Máh ticuoi bôn tuoc tớq dơq ving-cavang cơt súc la co nhơ vel ndô cơi súc ndóng nsuoi. Ma vel ndô cơt arlóh nhéq mui parláih.”
19 Lançaram pó sobre a cabeça e, chorando e pranteando, gritavam: Ai! Ai da grande cidade, na qual se enriqueceram todos os que possuíam navios no mar, à custa da sua opulência, porque, em uma só hora, foi devastada!
20 “Ơ inha ndon át tớq pilŏ́ng ơi! Cóq inha sáng bui ơn co vel ngki khoiq arlóh! Inha ndon tin Yê-su, inha ndon cơt dyưng ati Yê-su, alứng inha ndon cơt ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng, cóq nhéq náq inha sáng bui hơr tưi; Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq carlieh dơq ada vel ngki, la co tian ticuoi tớq vel ngki khoiq táq inha te nsuoi!”
20 Exultai sobre ela, ó céus, e vós, santos, apóstolos e profetas, porque Deus contra ela julgou a vossa causa.
21 Cua ngki, cư hôm mui náq tarneng Yang Arbang-pilŏ́ng ndon bánh rêng lư. Án arơq mui cúc búl côl ndon ntáng arớq crơng caltiat bôt. Dyơ án alpóh búl ngki tớq dơq ving-cavang, alứng án tông idô: “Lư muchứng cư alpóh búl ndô, ngai ính alpóh vel pưt lư Ba-bulôn tưi. Dyơ lớiq bôn nnáu hôm nnáng vel ngki.
21 Então, um anjo forte levantou uma pedra como grande pedra de moinho e arrojou-a para dentro do mar, dizendo: Assim, com ímpeto, será arrojada Babilônia, a grande cidade, e nunca jamais será achada.
22 Lớiq bôn ngai sáng nnáng sieng cứh, sieng tallư, sieng tirel, alứng sieng kên tớq vel ngki. Máh ticuoi thơq lớiq át nnáng tớq vel ngki, alứng lớiq bôn nnáu sáng nnáng sieng cuclóh.
22 E voz de harpistas, de músicos, de tocadores de flautas e de clarins jamais em ti se ouvirá, nem artífice algum de qualquer arte jamais em ti se achará, e nunca jamais em ti se ouvirá o ruído de pedra de moinho.
23 Ang te den tớu lớiq claq nnáng tớq vel ngki, alứng sieng bui ơn ndóng conh pôq tarcớiq campái lớiq bôn nnáng. Te inớh máh ticuoi tớq cứp cruong dyám náp lư ticuoi táiq plới tớq vel ngki, la co vel ngki khoiq tarphíq cứp top ticuoi, arớq ticuoi mo mammưl báq tarphíq!
23 Também jamais em ti brilhará luz de candeia; nem voz de noivo ou de noiva jamais em ti se ouvirá, pois os teus mercadores foram os grandes da terra, porque todas as nações foram seduzidas pela tua feitiçaria.
24 Tớq vel ngki bôn máng aham ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng, ticuoi ndon tin Yê-su, alứng máh ticuoi ndon ngai khoiq cachet tớq cúc cuteq ndô.”
24 E nela se achou sangue de profetas, de santos e de todos os que foram mortos sobre a terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.