2 Coríntios 7
Parnai Yang Arbang-pilŏ́ng: Tám Uraq Tamme Cang Cadô (PAC) vs VC
1 Iki yớu ndon he amoih lư ơi! Co he khoiq sáng máh parnai par-ưq, ngki he cóq táq dyôn cháq alứng mít he cơt práh ŏ nhéq, dŏq he têq dyám náp Yang Arbang-pilŏ́ng alứng têq cơt arớq án tưi.
1 Depositários de tais promessas, caríssimos, purifiquemo-nos de toda imundície da carne e do espírito, realizando plenamente nossa santificação no temor de Deus.
2 Seq inha amoih lieh he. He lớiq táq saq amớh ada ngai. He lớiq bôn tardông ngai táq arnáq lớiq ŏ. Alứng he lớiq bôn lop ngai.
2 Acolhei-nos dentro do vosso coração. A ninguém temos ofendido, a ninguém temos arruinado, a ninguém temos enganado.
3 Cư táq-ntêr iki, tới cư ính tíq inha, co he khoiq tông inha dyơ, he amoih lư inha. Tam cuchet lớiq la tumống, la he át mui mít alứng inha.
3 Não vos digo isto por vos condenar, pois já vos declaramos que estais em nosso coração, conosco unidos na morte e unidos na vida.
4 Cư tin simớt lư inha táq piaiq níc. Cư báq ayô inha chứng mát ticuoi cannŏ́h. Cư yôl chiuq dieiq arức a-ưi, ma tớq cư parngíh te inha, mít cannính cư sáng bui hơr nnôr lư.
4 Tenho grande confiança em vós. Grande é o motivo de me gloriar de vós. Estou cheio de consolação, transbordo de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Ndóng he pôq nga cruong Ma-sadôn, he lớiq bôn át ien ŏ amớh. Paniar he bôn máng callong dieiq arức; bôn ticuoi chíl he báng ngê, alứng tớq mít cannính he sáng adáh lư.
5 De fato, à nossa chegada em Macedônia, nenhum repouso teve o nosso corpo. Eram aflições de todos os lados, combates por fora, temores por dentro.
6 Ma Yang Arbang-pilŏ́ng, án ndon khêr máh ticuoi pê cannính, án khêr mít cannính he na dyôn Titô tớq nga he.
6 Deus, porém, que consola os humildes, confortou-nos com a chegada de Tito;
7 Tới nưm callong ngki sớng, ma he sáng bui co inha táq arnáq ŏ ada án. Án khoiq tông dyôn he chom, inha ính tumúh cư, alứng inha sáng anguaq te arnáq luaih inha khoiq táq ada cư te nsuoi; ma hoi-ndô inha bôn mít cannính bui ŏ lieh ada cư. Co iki cư sáng bui hơr lư.
7 e não somente com a sua chegada, mas também com a consolação que ele recebeu de vós. Ele nos contou o vosso ardor, as vossas lágrimas, a vossa solicitude por mim, de modo que ainda mais me regozijei.
8 Tam chớiq alang ndon cư cơiq nga inha te nsuoi táq dyôn inha sáng anguaq, ngki cư parngíh cư lớiq bôn táq luaih amớh te cư taran chớiq ngki. Ma tư cư chom chớiq ngki táq dyôn inha sáng anguaq muhoi, ngki cư sáng anguaq tưi.
8 Se minha carta vos penalizou, não me arrependo. Se a princípio o senti {porque vejo que, ao menos por um momento, essa carta vos penalizou},
9 Ma hoi-ndô cư sáng bui ơn lư; tới cư sáng ơn co inha anguaq, ma co nhơ callong anguaq ngki Yang Arbang-pilŏ́ng táq dyôn inha chom ngin luaih. Iki cư lớiq bôn táq luaih amớh ada inha.
9 agora me alegro, não porque fostes entristecidos, mas porque esta tristeza vos levou à penitência. Pois fostes entristecidos segundo Deus, de modo que nenhum dano sofrestes de nossa parte.
10 Co callong anguaq ndon tớq te Yang Arbang-pilŏ́ng, táq dyôn ticuoi pien cơt mít tamme loi dŏq án têq choi tamống ticuoi. He lớiq têq tông callong anguaq ngki lớiq ŏ. Ma khán ticuoi bôn callong anguaq co veng ngê tớq pang ndô, callong ngki táq dyôn nha-án cuchet.
10 De fato, a tristeza segundo Deus produz um arrependimento salutar de que ninguém se arrepende, enquanto a tristeza do mundo produz a morte.
11 Cóq inha parngíh lieh te máh callong ŏ ndon tớq nga inha, co Yang Arbang-pilŏ́ng khoiq dyôn inha bôn callong anguaq te nsuoi. Hoi-ndô inha ính lư peh ngê Yang Arbang-pilŏ́ng; inha tamien lieh khán ngai tông inha sŏ́ng alứng arnáq saq; inha sáng nháih ada ticuoi ndon táq arnáq saq; inha adáh Yang Arbang-pilŏ́ng; inha ính lư tumúh lieh cư; inha tél-sél ính táq ŏ; alứng inha táq ŏ ndóng inha paclieq ticuoi táq arnáq saq. Inha táq iki, inha apáh dyôn ticuoi cannŏ́h chom inha lớiq sŏ́ng alứng arnáq saq.
11 Vede, pois, que solicitude operou em vós a tristeza segundo Deus! Muito mais: que excusas! Que indignação! Que temor! Que ardor! Que zelo! Que severidade! Mostrastes em tudo que não tínheis culpa neste assunto.
12 Cư taran chớiq alang nsuoi, tới co te ticuoi ndon táq arnáq luaih, lớiq la co te ticuoi ndon chiuq te arnáq luaih ngki. Ma cư taran co ính inha chom chứng mát Yang Arbang-pilŏ́ng, inha amoih lư he.
12 Portanto, se vos escrevi, não o fiz por causa daquele que cometeu a ofensa, nem por causa do ofendido; foi para que se manifestasse a vossa dedicação por mim diante de Deus.
13 Callong amoih ngki khêr mít cannính he. Ma he sáng bui lư loi tớq he hôm Titô sáng bui, co inha khoiq táq dyôn mít cannính án sáng alhơi lieh.
13 Eis o que nos tem consolado. Mas, acima desta consolação, o que nos deixou sobremaneira contentes foi a alegria de Tito, cujo coração tranqüilizastes.
14 Cư khoiq cuhống te inha ada Titô, alứng callong he khoiq cuhống ngki cơt piaiq, iki he lớiq sáng achiet. He tông piaiq níc ada inha, alứng parnai he tông te inha dyôn Titô chom, callong ngki lư piaiq tưi.
14 Se me gloriei de vós em presença dele, não fui envergonhado. Pois, assim como tudo o que vos temos dito foi conforme a verdade, assim também o louvor que de vós fizemos a Tito demonstrou-se verdadeiro.
15 Titô amoih inha a-ưi lư loi tớq án ayư lieh te inha khoiq peh parnai án, alứng inha dyám náp án.
15 A sua afeição por vós é cada vez maior, quando se lembra da obediência que todos vós lhe testemunhastes, de como o recebestes com respeito e deferência.
16 Cư sáng bui tưi, co cư tin inha lư táq arnáq ŏ níc.
16 Alegro-me por poder contar convosco em tudo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.