Marcos 5

El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Cja̱ diguebbʉ ya, bbʉ ya xquí ddaxjʉ car mar, car Jesús co quí möxte cʉ mí ntzixihui bi zøtijʉ ca pé hnar lado, pʉ jar jöy ca mí tsjifi Gadara.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 Bbʉ mí bøm pʉ jar barco car Jesús, nguetica̱ bi cca̱hti hnar hñøjø, ya xi mbá e̱je̱ di ntjɛhui. Mbá pøh pʉ cʉ tzi ngu̱ pʉ jabʉ mí cjöti cʉ ánima. Car hñøjø‑ca̱, xquí bbɛh cár mfe̱ni, xquí zʉh cʉ dda nda̱ji̱ cʉ jin gui tzö.
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 Cja̱ mí tøhmi pʉ jabʉ mí cjöti cʉ ánima. Már ndo nzɛdi. Jí̱ mí bbʉh ca to di jiöti di du̱hti.
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 Como ya xquí ndo hnu̱htibi quí dyɛ hne̱h quí hua co cadena. Nu guegue, xquí ccʉjquitjo cʉ dda cadena, cja̱ nu cʉ ddáa, xquí ntzɛgui. Jin to mí bbʉy drá nzɛdi pa di da̱pi car hñøjø‑cá̱.
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 Göhtjo ʉr pa ʉr xu̱y mí dyo já ttøø, co hne̱h pʉ jabʉ mí bbʉh quí ngu̱ cʉ ánima. Mí mafi, mí jɛntsjɛ cár ngø co me̱do már tzi njo.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 Car hñøjø‑cá̱, bbʉ mí jianti ya xi mbá e̱h car Jesús, bú cjʉ ʉr ddiji, hne̱ bi nda̱ndiña̱jmu̱, bi nda̱ne car Jesús.
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 Bi mafi nzajqui, bi xih car Jesús:
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 Bi ma̱ ncjapʉ car hñøjø, como car Jesús xquí huɛnti cár nda̱ji̱ ca Jin Gui Jo, xquí xifi:
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Cja̱ car Jesús pé bi dyön car ttzonda̱ji̱ ca xquí zʉh car hñøjø, bi hñi̱mbi:
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Cja̱ car nda̱ji̱ ca jin gui jo bi ndo ttzi̱n car Jesús, bi dyöjpi jin di fongui pa drí ma pʉ jabʉ jin gui tzö.
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 Car Jesús co car hñøjø már bbʉjcua, cja̱ már bbʉj nʉ rá cjanʉ hnar ttøø. Nʉ hnanguadi car ttøø má dyo hnar ndo partida cʉ zacjua, már ñu̱ni.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Nu cʉ ttzonda̱ji̱ cʉ xquí zʉh car hñøjø, bi dyöjpi ʉr tsjɛjqui car Jesús, i̱na̱jʉ:
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 Cja̱ car Jesús bi ungui ʉr tsjɛjqui. Nubbʉ, bi bøn cʉ jin gui tzö, bi ma gá ñʉti jáy mʉy cʉ zacjua. Cja̱ car partida cʉ zacjua, göhtjo bi gʉ ʉr ddiji, bi ddagui. Bi má bú ndøjmʉ jár ña̱ car tzi ttøø, bú töguijʉ, bi jiøjʉ jar deje. Már ndo ngu̱ cʉ zacjua, mí bbʉy como yo mil, cja̱ bú cjá̱tijʉ mbo car deje, bú tu̱jʉ pʉ.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Diguebbʉ ya, cʉ cja̱hni cʉ már föh cʉ zacjua bi zu̱jʉ, bi ddaguijʉ, bi ma bú ngöxtejʉ jar jñi̱ni hne̱h pʉ ja jua̱ji̱. Cja̱ cʉ cja̱hni bú e̱jmʉ nttzɛdi, bi cca̱htijʉ ter bɛh ca̱ xquí ncja.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 Diguebbʉ ya bú e̱jmʉ pʉ jabʉ már bbʉh car Jesús. Bi cca̱htijʉ car hñøjø ca xquí yojma̱hui cʉ ttzonda̱ji̱ rá ngu̱. Guegue‑cá̱ ya xi már ju̱di pʉ hnanguadi car Jesús, ya xi mí je quí da̱jtu̱, ya xcuí goh cár mʉy. Nu cʉ cja̱hni cʉ xcuí hñe̱jmʉ, bbʉ mí cca̱htijʉ car hñøjø ca múr loco jma̱ja̱, bi ndo zu̱jʉ.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Bi wenijʉ pʉ, bi ma bú cöxjʉ cʉ pé ddáa cʉ cja mbá e̱je̱. Bi xih‑cʉ te xquí ncjajpi car hñøjø ca xquí zʉh cʉ ttzonda̱ji̱ rá ngu̱, cja̱ hne̱je̱ te xquí ncjajpi cʉ zacjua.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Diguebbʉ ya cʉ mi̱ngu̱ pʉ, bi mʉdi bi ttzi̱n car Jesús di wem pʉ jár jöy gueguejʉ.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Cja̱ car Jesús bi ñʉti jar barco, bi ma. Nu car hñøjø ca xquí zʉh quí nda̱ji̱ ca Jin Gui Jo, bi ndo dyöjpi favor car Jesús di ungui ʉr tsjɛjqui di ñʉtihui jar barco, di dɛni.
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Nu car Jesús jin gá jiɛgui. Bi xifi:
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Nubbʉ́, bi ma car hñøjø, bi ma guí ngöxte pʉ jar lugar ca mí tsjifi Decápolis. Bi xih cʉ cja̱hni te tza már zö car milagro xquí dyøti car Jesús, cja̱ co ja ncja xquí cohtzibi quí mfe̱ni. Cja̱ göhtjo cʉ cja̱hni cʉ bi dyødejʉ, bi ndo hño í mʉyjʉ.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 Diguebbʉ ya, car Jesús pé bi ddax car mar, pé bi zøti pʉ ca hnanguadi. Nubbʉ, bi jmuntzi rá ndo ngu̱ cʉ cja̱hni. Bi guati pʉ jabʉ már bbʉh car Jesús, pʉ jar nengui mar.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Cja̱ bú e̱h hnar hñøjø ca mí mandado pʉ jár templo cʉ judio. Mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Jairo. Guegue‑ca̱ bi guati car Jesús, cja̱ bi nda̱ndiña̱jmu̱ pʉ jáy hua.
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 Cja̱ bi ndo dyöjpi favor di ma tzʉ pʉ jár ngu̱. Bi xifi:
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Nubbʉ́, car Jesús bi mɛhui guegue, cja̱ má tɛni hnar ndo jmundo cʉ cja̱hni, má ndo dʉjʉ jar hñu̱.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Guejtjo már bbʉh pʉ hnar bbɛjña̱ ca mí jñi̱ni, mí yojmi cʉ cja̱hni rá ngu̱ cʉ má tɛn car Jesús. Guegue xquí tzöhui doce cjeya ca mír xoti cji.
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 Xquí ndo sufri, xquí ndo ddax cʉ médico rá ngu̱. Pe jin te mí jogui, cja̱ ya xquí ttzoni göhtjo cár domi. Ya jin te mí ja̱, cja̱ mír ngu̱jquitjo cár jñi̱ni.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Car bbɛjña̱‑cá̱, bbʉ mí dyøde te mí ma̱n cʉ cja̱hni digue car Jesús, bi jioni, bi guati pʉ jár xʉtja madé cʉ cja̱hni rá ngu̱, cja̱ bi zɛtibi cár da̱jtu̱.
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 Como mí ma̱ntsjɛ mbo ʉ́r mʉy: “Bbʉ gu tjömbitjo nʉ́r da̱jtu̱ nʉ i je nʉr Jesús, gu zö.”
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 Cja̱ bbʉ mí zɛtibi cár da̱jtu̱, nguetica̱ bi tzöya ca mír xoti cji, cja̱ bi ba̱di, ya xquí wen cár jñini.
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Nu car Jesús nguetica̱ bi ba̱di, por rá ngue cár ttzɛdi guegue, xquí zö hnar döhtji.
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Nu quí möxte bi da̱di, bi hñi̱mbijʉ:
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Nu car Jesús bi bböti, bi cca̱hti göhtjo cʉ cja̱hni cʉ már bbʉh pʉ cerca, pa di ba̱di toca̱ xquí dyøhtibi‑ca̱, cja̱ bi cca̱hti car bbɛjña̱.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Mí pa̱h car bbɛjña̱, gue car Jesús xquí jña̱jquibi cár jñi̱ni, pe mí tzu̱, hasta mí jua̱. Nubbʉ, bi guati cja̱ bi nda̱ndiña̱jmu̱ pʉ jáy hua car Jesús, bi ncjua̱ni, bi xifi göhtjo te xquí ncja.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Cja̱ car Jesús bi xifi:
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Bbʉ már ña̱di guegue, bú e̱h cʉ dda cja̱hni, xcuí hñe̱h pʉ jár ngu̱ car hñøjø ca mí mandado pʉ jár templo cʉ judio, cja̱ bi xijmʉ‑cá̱:
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Nu car Jesús jin gá cjajpi ncaso ca mí ma̱n‑cʉ́. Guegue bi xih car hñøjø ca mí ja̱ cár cargo:
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 Car Jesús jin gá jiɛh cʉ cja̱hni rá ngu̱ di dɛngui ʉ́r xʉtja. Bi zix car Pedro co car Jacobo co car Juan ca mí ncjua̱da̱hui car Jacobo, jøña̱‑cʉ́.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Cja̱ bi zøtijʉ pʉ jár ngu̱ car hñøjø ca mí ja̱ cár cargo pʉ jár templo cʉ judio. Car Jesús bi cca̱hti cʉ cja̱hni rá ngu̱ cʉ xquí jmu̱ntzi pʉ, cja̱ bi dyøde, már ndo huɛttzonijʉ cja̱ már ndo ji̱jʉ car ánima.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 Nu guegue bi ñʉti car ngu̱ cja̱ bi xih cʉ cja̱hni:
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Nu cʉ cja̱hni cʉ már bbʉh pʉ bi denijʉ bbʉ́, como mí pa̱dijʉ, cierto ya xquí du̱ car ba̱jtzi. Cja̱ car Jesús bi fongui göhtjo‑cʉ́, cja̱ bi zix cár ta car ba̱jtzi, co cár me, co hne̱h cʉ jñu̱ quí möxte cʉ xquí dɛni. Bi ma gá ñʉtijʉ ca hnar cuarto pʉ jabʉ már bbɛn car ba̱jtzi bbɛjña̱.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Diguebbʉ ya car Jesús bi zɛtibi cár dyɛ cja̱ bi nzofo gá hebreo, como guehca̱ mí ña̱ gueguejʉ‑cá̱. Bi xih car ba̱jtzi bbɛjña̱:
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Car hora ca bi nzofo, exque bi nantzi car tzi bbɛjña̱, mí pɛhtzi doce año. Nu cʉ cja̱hni cʉ bi cca̱htijʉ bi ndo hño ʉ́r mʉyjʉ cja̱ bi zu̱jʉ rá ngu̱.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 Nu car Jesús bi ccax cʉ mi̱ngu̱ pʉ, nttzɛditjo bi xih cʉ cja̱hni jin to di ngöxte. Cja̱ pé bi xijmʉ di unijʉ te di zi car tzi ba̱jtzi bbɛjña̱.
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.