Marcos 5
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NVT
1 Cja̱ diguebbʉ ya, bbʉ ya xquí ddaxjʉ car mar, car Jesús co quí möxte cʉ mí ntzixihui bi zøtijʉ ca pé hnar lado, pʉ jar jöy ca mí tsjifi Gadara.
1 Assim, chegaram ao outro lado do mar, à região dos gerasenos.
2 Bbʉ mí bøm pʉ jar barco car Jesús, nguetica̱ bi cca̱hti hnar hñøjø, ya xi mbá e̱je̱ di ntjɛhui. Mbá pøh pʉ cʉ tzi ngu̱ pʉ jabʉ mí cjöti cʉ ánima. Car hñøjø‑ca̱, xquí bbɛh cár mfe̱ni, xquí zʉh cʉ dda nda̱ji̱ cʉ jin gui tzö.
2 Quando Jesus desembarcou, imediatamente um homem possuído por um espírito impuro saiu do cemitério e veio ao seu encontro.
3 Cja̱ mí tøhmi pʉ jabʉ mí cjöti cʉ ánima. Már ndo nzɛdi. Jí̱ mí bbʉh ca to di jiöti di du̱hti.
3 Esse homem morava entre as cavernas usadas como túmulos e ninguém conseguia detê-lo, nem mesmo com correntes.
4 Como ya xquí ndo hnu̱htibi quí dyɛ hne̱h quí hua co cadena. Nu guegue, xquí ccʉjquitjo cʉ dda cadena, cja̱ nu cʉ ddáa, xquí ntzɛgui. Jin to mí bbʉy drá nzɛdi pa di da̱pi car hñøjø‑cá̱.
4 Sempre que era acorrentado e algemado, quebrava as algemas dos pulsos e despedaçava as correntes dos pés. Ninguém era forte o suficiente para dominá-lo.
5 Göhtjo ʉr pa ʉr xu̱y mí dyo já ttøø, co hne̱h pʉ jabʉ mí bbʉh quí ngu̱ cʉ ánima. Mí mafi, mí jɛntsjɛ cár ngø co me̱do már tzi njo.
5 Dia e noite, vagava entre os túmulos e pelos montes, gritando e cortando-se com pedras.
6 Car hñøjø‑cá̱, bbʉ mí jianti ya xi mbá e̱h car Jesús, bú cjʉ ʉr ddiji, hne̱ bi nda̱ndiña̱jmu̱, bi nda̱ne car Jesús.
6 Quando o homem viu Jesus, ainda a certa distância, correu ao seu encontro e se curvou diante dele.
7 Bi mafi nzajqui, bi xih car Jesús:
7 Então soltou um forte grito: “Por que vem me importunar, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Em nome de Deus, suplico que não me torture!”.
8 Bi ma̱ ncjapʉ car hñøjø, como car Jesús xquí huɛnti cár nda̱ji̱ ca Jin Gui Jo, xquí xifi:
8 Pois Jesus já havia falado ao espírito: “Saia deste homem, espírito impuro!”.
9 Cja̱ car Jesús pé bi dyön car ttzonda̱ji̱ ca xquí zʉh car hñøjø, bi hñi̱mbi:
9 Jesus lhe perguntou: “Qual é o seu nome?”. Ele respondeu: “Meu nome é Legião, porque há muitos de nós dentro deste homem”.
10 Cja̱ car nda̱ji̱ ca jin gui jo bi ndo ttzi̱n car Jesús, bi dyöjpi jin di fongui pa drí ma pʉ jabʉ jin gui tzö.
10 E os espíritos impuros suplicaram repetidamente que ele não os enviasse a algum lugar distante.
11 Car Jesús co car hñøjø már bbʉjcua, cja̱ már bbʉj nʉ rá cjanʉ hnar ttøø. Nʉ hnanguadi car ttøø má dyo hnar ndo partida cʉ zacjua, már ñu̱ni.
11 Havia uma grande manada de porcos pastando num monte ali perto.
12 Nu cʉ ttzonda̱ji̱ cʉ xquí zʉh car hñøjø, bi dyöjpi ʉr tsjɛjqui car Jesús, i̱na̱jʉ:
12 “Mande-nos para aqueles porcos”, imploraram os espíritos. “Deixe que entremos neles.”
13 Cja̱ car Jesús bi ungui ʉr tsjɛjqui. Nubbʉ, bi bøn cʉ jin gui tzö, bi ma gá ñʉti jáy mʉy cʉ zacjua. Cja̱ car partida cʉ zacjua, göhtjo bi gʉ ʉr ddiji, bi ddagui. Bi má bú ndøjmʉ jár ña̱ car tzi ttøø, bú töguijʉ, bi jiøjʉ jar deje. Már ndo ngu̱ cʉ zacjua, mí bbʉy como yo mil, cja̱ bú cjá̱tijʉ mbo car deje, bú tu̱jʉ pʉ.
13 Jesus lhes deu permissão. Os espíritos impuros saíram do homem e entraram nos porcos, e toda a manada, cerca de dois mil porcos, se atirou pela encosta íngreme do monte para dentro do mar e se afogou.
14 Diguebbʉ ya, cʉ cja̱hni cʉ már föh cʉ zacjua bi zu̱jʉ, bi ddaguijʉ, bi ma bú ngöxtejʉ jar jñi̱ni hne̱h pʉ ja jua̱ji̱. Cja̱ cʉ cja̱hni bú e̱jmʉ nttzɛdi, bi cca̱htijʉ ter bɛh ca̱ xquí ncja.
14 Os que cuidavam dos porcos fugiram para uma cidade próxima e para seus arredores, espalhando a notícia. O povo correu para ver o que havia ocorrido.
15 Diguebbʉ ya bú e̱jmʉ pʉ jabʉ már bbʉh car Jesús. Bi cca̱htijʉ car hñøjø ca xquí yojma̱hui cʉ ttzonda̱ji̱ rá ngu̱. Guegue‑cá̱ ya xi már ju̱di pʉ hnanguadi car Jesús, ya xi mí je quí da̱jtu̱, ya xcuí goh cár mʉy. Nu cʉ cja̱hni cʉ xcuí hñe̱jmʉ, bbʉ mí cca̱htijʉ car hñøjø ca múr loco jma̱ja̱, bi ndo zu̱jʉ.
15 Chegaram até onde Jesus estava e viram o homem que tinha sido possuído pela legião de demônios. Estava sentado ali, vestido e em perfeito juízo, e todos tiveram medo.
16 Bi wenijʉ pʉ, bi ma bú cöxjʉ cʉ pé ddáa cʉ cja mbá e̱je̱. Bi xih‑cʉ te xquí ncjajpi car hñøjø ca xquí zʉh cʉ ttzonda̱ji̱ rá ngu̱, cja̱ hne̱je̱ te xquí ncjajpi cʉ zacjua.
16 Então os que presenciaram os acontecimentos contaram aos outros o que havia ocorrido com o homem possuído por demônios e com os porcos.
17 Diguebbʉ ya cʉ mi̱ngu̱ pʉ, bi mʉdi bi ttzi̱n car Jesús di wem pʉ jár jöy gueguejʉ.
17 A multidão começou a suplicar que Jesus fosse embora da região.
18 Cja̱ car Jesús bi ñʉti jar barco, bi ma. Nu car hñøjø ca xquí zʉh quí nda̱ji̱ ca Jin Gui Jo, bi ndo dyöjpi favor car Jesús di ungui ʉr tsjɛjqui di ñʉtihui jar barco, di dɛni.
18 Quando Jesus entrava no barco, o homem que tinha sido possuído por demônios implorou para ir com ele.
19 Nu car Jesús jin gá jiɛgui. Bi xifi:
19 Jesus, porém, não permitiu e disse: “Volte para sua casa e para sua família e conte-lhes tudo que o Senhor fez por você e como ele foi misericordioso”.
20 Nubbʉ́, bi ma car hñøjø, bi ma guí ngöxte pʉ jar lugar ca mí tsjifi Decápolis. Bi xih cʉ cja̱hni te tza már zö car milagro xquí dyøti car Jesús, cja̱ co ja ncja xquí cohtzibi quí mfe̱ni. Cja̱ göhtjo cʉ cja̱hni cʉ bi dyødejʉ, bi ndo hño í mʉyjʉ.
20 Então o homem partiu e começou a anunciar pela região das Dez Cidades quanto Jesus havia feito por ele, e todos se admiravam do que ele dizia.
21 Diguebbʉ ya, car Jesús pé bi ddax car mar, pé bi zøti pʉ ca hnanguadi. Nubbʉ, bi jmuntzi rá ndo ngu̱ cʉ cja̱hni. Bi guati pʉ jabʉ már bbʉh car Jesús, pʉ jar nengui mar.
21 Jesus entrou novamente no barco e voltou para o outro lado do mar, onde uma grande multidão se juntou ao seu redor na praia.
22 Cja̱ bú e̱h hnar hñøjø ca mí mandado pʉ jár templo cʉ judio. Mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Jairo. Guegue‑ca̱ bi guati car Jesús, cja̱ bi nda̱ndiña̱jmu̱ pʉ jáy hua.
22 Então chegou um dos líderes da sinagoga local, chamado Jairo. Quando viu Jesus, prostrou-se a seus pés e
23 Cja̱ bi ndo dyöjpi favor di ma tzʉ pʉ jár ngu̱. Bi xifi:
23 suplicou repetidas vezes: “Minha filhinha está morrendo. Por favor, venha e ponha as mãos sobre ela; cure-a para que ela viva!”.
24 Nubbʉ́, car Jesús bi mɛhui guegue, cja̱ má tɛni hnar ndo jmundo cʉ cja̱hni, má ndo dʉjʉ jar hñu̱.
24 Jesus foi com ele, e todo o povo o seguiu, apertando-se ao seu redor.
25 Guejtjo már bbʉh pʉ hnar bbɛjña̱ ca mí jñi̱ni, mí yojmi cʉ cja̱hni rá ngu̱ cʉ má tɛn car Jesús. Guegue xquí tzöhui doce cjeya ca mír xoti cji.
25 No meio da multidão estava uma mulher que havia doze anos sofria de hemorragia.
26 Xquí ndo sufri, xquí ndo ddax cʉ médico rá ngu̱. Pe jin te mí jogui, cja̱ ya xquí ttzoni göhtjo cár domi. Ya jin te mí ja̱, cja̱ mír ngu̱jquitjo cár jñi̱ni.
26 Tinha passado por muitas dificuldades nas mãos de vários médicos e, ao longo dos anos, gastou tudo que possuía, sem melhorar. Na verdade, havia piorado.
27 Car bbɛjña̱‑cá̱, bbʉ mí dyøde te mí ma̱n cʉ cja̱hni digue car Jesús, bi jioni, bi guati pʉ jár xʉtja madé cʉ cja̱hni rá ngu̱, cja̱ bi zɛtibi cár da̱jtu̱.
27 Tendo ouvido falar de Jesus, aproximou-se por trás dele no meio da multidão e tocou em seu manto,
28 Como mí ma̱ntsjɛ mbo ʉ́r mʉy: “Bbʉ gu tjömbitjo nʉ́r da̱jtu̱ nʉ i je nʉr Jesús, gu zö.”
28 pois pensava: “Se eu apenas tocar em seu manto, serei curada”.
29 Cja̱ bbʉ mí zɛtibi cár da̱jtu̱, nguetica̱ bi tzöya ca mír xoti cji, cja̱ bi ba̱di, ya xquí wen cár jñini.
29 No mesmo instante, a hemorragia parou, e ela sentiu em seu corpo que tinha sido curada da enfermidade.
30 Nu car Jesús nguetica̱ bi ba̱di, por rá ngue cár ttzɛdi guegue, xquí zö hnar döhtji.
30 Jesus imediatamente percebeu que dele havia saído poder; por isso, virou-se para a multidão e perguntou: “Quem tocou em meu manto?”.
31 Nu quí möxte bi da̱di, bi hñi̱mbijʉ:
31 Seus discípulos disseram: “Veja a multidão que o aperta de todos os lados. Como o senhor ainda pergunta: ‘Quem tocou em mim?’”.
32 Nu car Jesús bi bböti, bi cca̱hti göhtjo cʉ cja̱hni cʉ már bbʉh pʉ cerca, pa di ba̱di toca̱ xquí dyøhtibi‑ca̱, cja̱ bi cca̱hti car bbɛjña̱.
32 Jesus, porém, continuou a olhar ao redor para ver quem havia feito aquilo.
33 Mí pa̱h car bbɛjña̱, gue car Jesús xquí jña̱jquibi cár jñi̱ni, pe mí tzu̱, hasta mí jua̱. Nubbʉ, bi guati cja̱ bi nda̱ndiña̱jmu̱ pʉ jáy hua car Jesús, bi ncjua̱ni, bi xifi göhtjo te xquí ncja.
33 Então a mulher, assustada e tremendo pelo que lhe tinha acontecido, veio e, ajoelhando-se diante dele, contou o que havia feito.
34 Cja̱ car Jesús bi xifi:
34 Jesus lhe disse: “Filha, sua fé a curou. Vá em paz. Seu sofrimento acabou”.
35 Bbʉ már ña̱di guegue, bú e̱h cʉ dda cja̱hni, xcuí hñe̱h pʉ jár ngu̱ car hñøjø ca mí mandado pʉ jár templo cʉ judio, cja̱ bi xijmʉ‑cá̱:
35 Enquanto Jesus ainda falava com a mulher, chegaram mensageiros da casa de Jairo, o líder da sinagoga, e lhe disseram: “Sua filha morreu. Para que continuar incomodando o mestre?”.
36 Nu car Jesús jin gá cjajpi ncaso ca mí ma̱n‑cʉ́. Guegue bi xih car hñøjø ca mí ja̱ cár cargo:
36 Jesus, porém, ouviu essas palavras e disse a Jairo: “Não tenha medo. Apenas creia”.
37 Car Jesús jin gá jiɛh cʉ cja̱hni rá ngu̱ di dɛngui ʉ́r xʉtja. Bi zix car Pedro co car Jacobo co car Juan ca mí ncjua̱da̱hui car Jacobo, jøña̱‑cʉ́.
37 Então Jesus deteve a multidão e não deixou que ninguém o acompanhasse, exceto Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Cja̱ bi zøtijʉ pʉ jár ngu̱ car hñøjø ca mí ja̱ cár cargo pʉ jár templo cʉ judio. Car Jesús bi cca̱hti cʉ cja̱hni rá ngu̱ cʉ xquí jmu̱ntzi pʉ, cja̱ bi dyøde, már ndo huɛttzonijʉ cja̱ már ndo ji̱jʉ car ánima.
38 Quando chegaram à casa do líder da sinagoga, Jesus viu um grande tumulto, com muito choro e lamentação.
39 Nu guegue bi ñʉti car ngu̱ cja̱ bi xih cʉ cja̱hni:
39 Então entrou e perguntou: “Por que todo esse tumulto e choro? A criança não morreu; está apenas dormindo”.
40 Nu cʉ cja̱hni cʉ már bbʉh pʉ bi denijʉ bbʉ́, como mí pa̱dijʉ, cierto ya xquí du̱ car ba̱jtzi. Cja̱ car Jesús bi fongui göhtjo‑cʉ́, cja̱ bi zix cár ta car ba̱jtzi, co cár me, co hne̱h cʉ jñu̱ quí möxte cʉ xquí dɛni. Bi ma gá ñʉtijʉ ca hnar cuarto pʉ jabʉ már bbɛn car ba̱jtzi bbɛjña̱.
40 A multidão riu de Jesus. Ele, porém, fez todos saírem e levou o pai e a mãe da menina e os três discípulos para o quarto onde ela estava deitada.
41 Diguebbʉ ya car Jesús bi zɛtibi cár dyɛ cja̱ bi nzofo gá hebreo, como guehca̱ mí ña̱ gueguejʉ‑cá̱. Bi xih car ba̱jtzi bbɛjña̱:
41 Segurando-a pela mão, disse-lhe: “ Talita cumi! ”, que quer dizer “Menina, levante-se!”.
42 Car hora ca bi nzofo, exque bi nantzi car tzi bbɛjña̱, mí pɛhtzi doce año. Nu cʉ cja̱hni cʉ bi cca̱htijʉ bi ndo hño ʉ́r mʉyjʉ cja̱ bi zu̱jʉ rá ngu̱.
42 A menina, que tinha doze anos, levantou-se de imediato e começou a andar. Todos ficaram muito admirados.
43 Nu car Jesús bi ccax cʉ mi̱ngu̱ pʉ, nttzɛditjo bi xih cʉ cja̱hni jin to di ngöxte. Cja̱ pé bi xijmʉ di unijʉ te di zi car tzi ba̱jtzi bbɛjña̱.
43 Jesus deu ordens claras para que não contassem a ninguém o que havia acontecido e depois mandou que dessem alguma coisa para a menina comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.