Marcos 5
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NAA
1 Cja̱ diguebbʉ ya, bbʉ ya xquí ddaxjʉ car mar, car Jesús co quí möxte cʉ mí ntzixihui bi zøtijʉ ca pé hnar lado, pʉ jar jöy ca mí tsjifi Gadara.
1 Jesus e os discípulos chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 Bbʉ mí bøm pʉ jar barco car Jesús, nguetica̱ bi cca̱hti hnar hñøjø, ya xi mbá e̱je̱ di ntjɛhui. Mbá pøh pʉ cʉ tzi ngu̱ pʉ jabʉ mí cjöti cʉ ánima. Car hñøjø‑ca̱, xquí bbɛh cár mfe̱ni, xquí zʉh cʉ dda nda̱ji̱ cʉ jin gui tzö.
2 Ao desembarcar, logo um homem possuído de espírito imundo veio dos túmulos ao encontro de Jesus.
3 Cja̱ mí tøhmi pʉ jabʉ mí cjöti cʉ ánima. Már ndo nzɛdi. Jí̱ mí bbʉh ca to di jiöti di du̱hti.
3 Esse homem vivia nos túmulos, e ninguém podia prendê-lo, nem mesmo com correntes.
4 Como ya xquí ndo hnu̱htibi quí dyɛ hne̱h quí hua co cadena. Nu guegue, xquí ccʉjquitjo cʉ dda cadena, cja̱ nu cʉ ddáa, xquí ntzɛgui. Jin to mí bbʉy drá nzɛdi pa di da̱pi car hñøjø‑cá̱.
4 Porque, tendo sido muitas vezes preso com correntes e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e as correntes foram despedaçadas. E ninguém conseguia dominá-lo.
5 Göhtjo ʉr pa ʉr xu̱y mí dyo já ttøø, co hne̱h pʉ jabʉ mí bbʉh quí ngu̱ cʉ ánima. Mí mafi, mí jɛntsjɛ cár ngø co me̱do már tzi njo.
5 Andava sempre, de noite e de dia, gritando por entre os túmulos e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Car hñøjø‑cá̱, bbʉ mí jianti ya xi mbá e̱h car Jesús, bú cjʉ ʉr ddiji, hne̱ bi nda̱ndiña̱jmu̱, bi nda̱ne car Jesús.
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e prostrou-se diante dele,
7 Bi mafi nzajqui, bi xih car Jesús:
7 gritando em alta voz: — O que você quer comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Por Deus, peço-lhe que não me atormente!
8 Bi ma̱ ncjapʉ car hñøjø, como car Jesús xquí huɛnti cár nda̱ji̱ ca Jin Gui Jo, xquí xifi:
8 Ele disse isto, porque Jesus tinha dito a ele: “Espírito imundo, saia desse homem!”
9 Cja̱ car Jesús pé bi dyön car ttzonda̱ji̱ ca xquí zʉh car hñøjø, bi hñi̱mbi:
9 Então Jesus lhe perguntou: Ele respondeu: — Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Cja̱ car nda̱ji̱ ca jin gui jo bi ndo ttzi̱n car Jesús, bi dyöjpi jin di fongui pa drí ma pʉ jabʉ jin gui tzö.
10 E pediu-lhe com insistência que não os mandasse para fora do país.
11 Car Jesús co car hñøjø már bbʉjcua, cja̱ már bbʉj nʉ rá cjanʉ hnar ttøø. Nʉ hnanguadi car ttøø má dyo hnar ndo partida cʉ zacjua, már ñu̱ni.
11 Ora, uma grande manada de porcos estava pastando ali pelo monte.
12 Nu cʉ ttzonda̱ji̱ cʉ xquí zʉh car hñøjø, bi dyöjpi ʉr tsjɛjqui car Jesús, i̱na̱jʉ:
12 E os espíritos imundos pediram a Jesus: — Mande-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Cja̱ car Jesús bi ungui ʉr tsjɛjqui. Nubbʉ, bi bøn cʉ jin gui tzö, bi ma gá ñʉti jáy mʉy cʉ zacjua. Cja̱ car partida cʉ zacjua, göhtjo bi gʉ ʉr ddiji, bi ddagui. Bi má bú ndøjmʉ jár ña̱ car tzi ttøø, bú töguijʉ, bi jiøjʉ jar deje. Már ndo ngu̱ cʉ zacjua, mí bbʉy como yo mil, cja̱ bú cjá̱tijʉ mbo car deje, bú tu̱jʉ pʉ.
13 E Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos. E a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Diguebbʉ ya, cʉ cja̱hni cʉ már föh cʉ zacjua bi zu̱jʉ, bi ddaguijʉ, bi ma bú ngöxtejʉ jar jñi̱ni hne̱h pʉ ja jua̱ji̱. Cja̱ cʉ cja̱hni bú e̱jmʉ nttzɛdi, bi cca̱htijʉ ter bɛh ca̱ xquí ncja.
14 Os que tratavam dos porcos fugiram e foram anunciá-lo na cidade e pelos campos. Então o povo saiu para ver o que tinha acontecido.
15 Diguebbʉ ya bú e̱jmʉ pʉ jabʉ már bbʉh car Jesús. Bi cca̱htijʉ car hñøjø ca xquí yojma̱hui cʉ ttzonda̱ji̱ rá ngu̱. Guegue‑cá̱ ya xi már ju̱di pʉ hnanguadi car Jesús, ya xi mí je quí da̱jtu̱, ya xcuí goh cár mʉy. Nu cʉ cja̱hni cʉ xcuí hñe̱jmʉ, bbʉ mí cca̱htijʉ car hñøjø ca múr loco jma̱ja̱, bi ndo zu̱jʉ.
15 Aproximando-se de Jesus, viram o endemoniado, o que antes estava dominado pela legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Bi wenijʉ pʉ, bi ma bú cöxjʉ cʉ pé ddáa cʉ cja mbá e̱je̱. Bi xih‑cʉ te xquí ncjajpi car hñøjø ca xquí zʉh cʉ ttzonda̱ji̱ rá ngu̱, cja̱ hne̱je̱ te xquí ncjajpi cʉ zacjua.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que tinha acontecido ao endemoniado e também falaram a respeito dos porcos.
17 Diguebbʉ ya cʉ mi̱ngu̱ pʉ, bi mʉdi bi ttzi̱n car Jesús di wem pʉ jár jöy gueguejʉ.
17 E começaram a pedir com insistência que Jesus se retirasse da terra deles.
18 Cja̱ car Jesús bi ñʉti jar barco, bi ma. Nu car hñøjø ca xquí zʉh quí nda̱ji̱ ca Jin Gui Jo, bi ndo dyöjpi favor car Jesús di ungui ʉr tsjɛjqui di ñʉtihui jar barco, di dɛni.
18 Quando Jesus estava entrando no barco, aquele que antes estava possuído pelos demônios pediu com insistência que Jesus o deixasse ficar com ele.
19 Nu car Jesús jin gá jiɛgui. Bi xifi:
19 Jesus, porém, não o permitiu; ao contrário, ordenou-lhe:
20 Nubbʉ́, bi ma car hñøjø, bi ma guí ngöxte pʉ jar lugar ca mí tsjifi Decápolis. Bi xih cʉ cja̱hni te tza már zö car milagro xquí dyøti car Jesús, cja̱ co ja ncja xquí cohtzibi quí mfe̱ni. Cja̱ göhtjo cʉ cja̱hni cʉ bi dyødejʉ, bi ndo hño í mʉyjʉ.
20 Então ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe tinha feito; e todos se admiravam.
21 Diguebbʉ ya, car Jesús pé bi ddax car mar, pé bi zøti pʉ ca hnanguadi. Nubbʉ, bi jmuntzi rá ndo ngu̱ cʉ cja̱hni. Bi guati pʉ jabʉ már bbʉh car Jesús, pʉ jar nengui mar.
21 Tendo Jesus voltado de barco para o outro lado, reuniu-se em volta dele uma grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Cja̱ bú e̱h hnar hñøjø ca mí mandado pʉ jár templo cʉ judio. Mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Jairo. Guegue‑ca̱ bi guati car Jesús, cja̱ bi nda̱ndiña̱jmu̱ pʉ jáy hua.
22 Então chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se aos pés de Jesus
23 Cja̱ bi ndo dyöjpi favor di ma tzʉ pʉ jár ngu̱. Bi xifi:
23 e lhe pediu com insistência: — Minha filhinha está morrendo; venha impor as mãos sobre ela, para que seja salva e viva.
24 Nubbʉ́, car Jesús bi mɛhui guegue, cja̱ má tɛni hnar ndo jmundo cʉ cja̱hni, má ndo dʉjʉ jar hñu̱.
24 Jesus foi com ele. Uma grande multidão seguia Jesus, apertando-o de todos os lados.
25 Guejtjo már bbʉh pʉ hnar bbɛjña̱ ca mí jñi̱ni, mí yojmi cʉ cja̱hni rá ngu̱ cʉ má tɛn car Jesús. Guegue xquí tzöhui doce cjeya ca mír xoti cji.
25 Estava ali certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia.
26 Xquí ndo sufri, xquí ndo ddax cʉ médico rá ngu̱. Pe jin te mí jogui, cja̱ ya xquí ttzoni göhtjo cár domi. Ya jin te mí ja̱, cja̱ mír ngu̱jquitjo cár jñi̱ni.
26 Ela havia padecido muito nas mãos de vários médicos e gastado tudo o que tinha, sem, contudo, melhorar de saúde; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Car bbɛjña̱‑cá̱, bbʉ mí dyøde te mí ma̱n cʉ cja̱hni digue car Jesús, bi jioni, bi guati pʉ jár xʉtja madé cʉ cja̱hni rá ngu̱, cja̱ bi zɛtibi cár da̱jtu̱.
27 Tendo ouvido a fama de Jesus, a mulher chegou por trás, no meio da multidão, e tocou na capa dele.
28 Como mí ma̱ntsjɛ mbo ʉ́r mʉy: “Bbʉ gu tjömbitjo nʉ́r da̱jtu̱ nʉ i je nʉr Jesús, gu zö.”
28 Porque dizia: “Se eu apenas tocar na roupa dele, ficarei curada.”
29 Cja̱ bbʉ mí zɛtibi cár da̱jtu̱, nguetica̱ bi tzöya ca mír xoti cji, cja̱ bi ba̱di, ya xquí wen cár jñini.
29 E logo a hemorragia estancou, e ela sentiu no corpo que estava curada daquele mal.
30 Nu car Jesús nguetica̱ bi ba̱di, por rá ngue cár ttzɛdi guegue, xquí zö hnar döhtji.
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele havia saído poder, virando-se no meio da multidão, perguntou:
31 Nu quí möxte bi da̱di, bi hñi̱mbijʉ:
31 Os discípulos responderam: — O senhor está vendo que a multidão o aperta e ainda pergunta: “Quem me tocou?”
32 Nu car Jesús bi bböti, bi cca̱hti göhtjo cʉ cja̱hni cʉ már bbʉh pʉ cerca, pa di ba̱di toca̱ xquí dyøhtibi‑ca̱, cja̱ bi cca̱hti car bbɛjña̱.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem tinha feito aquilo.
33 Mí pa̱h car bbɛjña̱, gue car Jesús xquí jña̱jquibi cár jñi̱ni, pe mí tzu̱, hasta mí jua̱. Nubbʉ, bi guati cja̱ bi nda̱ndiña̱jmu̱ pʉ jáy hua car Jesús, bi ncjua̱ni, bi xifi göhtjo te xquí ncja.
33 Então a mulher, amedrontada e trêmula, ciente do que lhe havia acontecido, veio, prostrou-se diante de Jesus e declarou-lhe toda a verdade.
34 Cja̱ car Jesús bi xifi:
34 Então Jesus lhe disse:
35 Bbʉ már ña̱di guegue, bú e̱h cʉ dda cja̱hni, xcuí hñe̱h pʉ jár ngu̱ car hñøjø ca mí mandado pʉ jár templo cʉ judio, cja̱ bi xijmʉ‑cá̱:
35 Enquanto Jesus ainda falava, chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, dizendo: — A sua filha já morreu; por que você ainda incomoda o Mestre?
36 Nu car Jesús jin gá cjajpi ncaso ca mí ma̱n‑cʉ́. Guegue bi xih car hñøjø ca mí ja̱ cár cargo:
36 Mas Jesus, sem levar em conta tais palavras, disse ao chefe da sinagoga:
37 Car Jesús jin gá jiɛh cʉ cja̱hni rá ngu̱ di dɛngui ʉ́r xʉtja. Bi zix car Pedro co car Jacobo co car Juan ca mí ncjua̱da̱hui car Jacobo, jøña̱‑cʉ́.
37 Jesus não permitiu que ninguém o acompanhasse, a não ser Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Cja̱ bi zøtijʉ pʉ jár ngu̱ car hñøjø ca mí ja̱ cár cargo pʉ jár templo cʉ judio. Car Jesús bi cca̱hti cʉ cja̱hni rá ngu̱ cʉ xquí jmu̱ntzi pʉ, cja̱ bi dyøde, már ndo huɛttzonijʉ cja̱ már ndo ji̱jʉ car ánima.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, Jesus viu o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Nu guegue bi ñʉti car ngu̱ cja̱ bi xih cʉ cja̱hni:
39 Ao entrar, disse:
40 Nu cʉ cja̱hni cʉ már bbʉh pʉ bi denijʉ bbʉ́, como mí pa̱dijʉ, cierto ya xquí du̱ car ba̱jtzi. Cja̱ car Jesús bi fongui göhtjo‑cʉ́, cja̱ bi zix cár ta car ba̱jtzi, co cár me, co hne̱h cʉ jñu̱ quí möxte cʉ xquí dɛni. Bi ma gá ñʉtijʉ ca hnar cuarto pʉ jabʉ már bbɛn car ba̱jtzi bbɛjña̱.
40 E riam-se dele. Mas Jesus, mandando que todos saíssem, levou consigo o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Diguebbʉ ya car Jesús bi zɛtibi cár dyɛ cja̱ bi nzofo gá hebreo, como guehca̱ mí ña̱ gueguejʉ‑cá̱. Bi xih car ba̱jtzi bbɛjña̱:
41 Tomando a criança pela mão, disse:
42 Car hora ca bi nzofo, exque bi nantzi car tzi bbɛjña̱, mí pɛhtzi doce año. Nu cʉ cja̱hni cʉ bi cca̱htijʉ bi ndo hño ʉ́r mʉyjʉ cja̱ bi zu̱jʉ rá ngu̱.
42 Imediatamente a menina, que tinha doze anos, se levantou e começou a andar. Então todos ficaram muito admirados.
43 Nu car Jesús bi ccax cʉ mi̱ngu̱ pʉ, nttzɛditjo bi xih cʉ cja̱hni jin to di ngöxte. Cja̱ pé bi xijmʉ di unijʉ te di zi car tzi ba̱jtzi bbɛjña̱.
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse. E mandou que dessem de comer à menina.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.