Marcos 12
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs ARA
1 Diguebbʉ ya car Jesús pé bi mʉdi bi u̱jti cʉ cja̱hni, bi nzofo gá bbede. Bi ma̱:
1 Depois, entrou Jesus a falar-lhes por parábola: Um homem plantou uma vinha, cercou-a de uma sebe, construiu um lagar, edificou uma torre, arrendou-a a uns lavradores e ausentou-se do país.
2 Bbʉ ya xquí zøh car tiempo pa di da̱ cʉ uva, car hñøjø bú pɛjni hnár muzo pʉ jabʉ már bbʉh cʉ mɛfi. Bú e̱h car muzo pa di dyöh cʉ uva cʉ mí tocabi, pa pé drí du̱tzi.
2 No tempo da colheita, enviou um servo aos lavradores para que recebesse deles dos frutos da vinha;
3 Nu cʉ mɛfi bi pɛntijʉ car muzo, bi ʉnijʉ, cja̱ bi gu̱pjʉ. Jin te gá ndu̱x car muzo.
3 eles, porém, o agarraram, espancaram e o despacharam vazio.
4 Diguebbʉ ya, car jmu̱ pé bú cu̱h hnar muzo. Nucá̱, bbʉ mí zøh pʉ jabʉ már bbʉh cʉ mɛfi, bi tjøjti me̱do, bi mfehtibi cár ña̱. Göhtjo te bi tsjifi, cja̱ diguebbʉ ya, pé bi cju̱y.
4 De novo, lhes enviou outro servo, e eles o esbordoaram na cabeça e o insultaram.
5 Car jmu̱ pé bi yojpi bú cu̱ pé hnaa. Nucá̱, bbʉ pé mí zøm pʉ jabʉ már bbʉh cʉ mɛfi, bi zɛti‑cʉ́, bi möhtijʉ. Diguebbʉ ya car jmu̱ pé bú pɛjni pé dda jmandadero rá ngu̱. Nu cʉ mɛfi bi ncjadijʉ pʉ. Bi ʉnijʉ cʉ ddáa, nu cʉ pé ddáa bi möhtijʉ.
5 Ainda outro lhes mandou, e a este mataram. Muitos outros lhes enviou, dos quais espancaram uns e mataram outros.
6 Car jmu̱ ya xquí gu̱y göhtjo quí mɛfi, pe mí hñi̱h hnár ttʉ cja̱ mí ndo ma̱h‑cá. Gá nga̱tzi bú pɛjni‑cá̱ pʉ jabʉ már bbʉh quí mɛfi. Ngá ma̱ guegue: “Nde̱jma̱ da tti̱htzibi nʉm ttʉ.”
6 Restava-lhe ainda um, seu filho amado; a este lhes enviou, por fim, dizendo: Respeitarão a meu filho.
7 Pe guegue ya cʉ mɛfi bi ma̱jmʉ: “Guejnʉ́ da ttzoquibi göhtjo nʉr huerta. Gu mföxjʉ ya, gu pöhtijʉ pa gu cojmʉ yʉ di ttuni guegue.”
7 Mas os tais lavradores disseram entre si: Este é o herdeiro; ora, vamos, matemo-lo, e a herança será nossa.
8 Eso, bi pɛntijʉ cár ttʉ car jmu̱, bi möhtijʉ, cja̱ bi dyɛjmʉ yapʉ cár cuerpo.
8 E, agarrando-o, mataram-no e o atiraram para fora da vinha.
9 Diguebbʉ ya, car Jesús bi dyön cʉ to már øde:
9 Que fará, pois, o dono da vinha? Virá, exterminará aqueles lavradores e passará a vinha a outros.
10 Nuquɛjʉ, ¿cja jí̱ xquí cca̱htijʉ na̱r palabra na̱ i ju̱x pʉ jar Escritura? I i̱na̱:
10 Ainda não lestes esta Escritura:
11 Guejtsjɛ ca Ocja̱ xí mandado xí cjöx pʉ.
11 isto procede do Senhor, e é maravilhoso aos nossos olhos?
12 Cʉ cja̱hni cʉ mí tsjij nʉr bbede‑nʉ́, bi ba̱dijʉ car Jesús már ña̱ di gueguejʉ, már jɛqui cʉ mɛfi cʉ már nttzo. Cja̱ bi jionijʉ ja drí zʉdijʉ car Jesús. Pe mí tzu̱jʉ cʉ cja̱hni rá ngu̱ cʉ mí tɛnijʉ car Jesús. Eso, bi jiɛjtijʉ car Jesús, bi möjmʉ.
12 E procuravam prendê-lo, mas temiam o povo; porque compreenderam que contra eles proferira esta parábola. Então, desistindo, retiraram-se.
13 Diguebbʉ ya, cʉ cja̱hni‑cʉ́, bú cu̱jmʉ cʉ dda fariseo co dda cʉ hñøjø cʉ mí tɛnijʉ car rey Herodes pa di dyøhtibijʉ prueba car Jesús, xa̱jma̱ di cjajpijʉ di ma̱ hnar palabra ca jin di tzö.
13 E enviaram-lhe alguns dos fariseus e dos herodianos, para que o apanhassem em alguma palavra.
14 Bú e̱jmʉ ya gueguejʉ, cja̱ bi xijmʉ car Jesús:
14 Chegando, disseram-lhe: Mestre, sabemos que és verdadeiro e não te importas com quem quer que seja, porque não olhas a aparência dos homens; antes, segundo a verdade, ensinas o caminho de Deus; é lícito pagar tributo a César ou não? Devemos ou não devemos pagar?
15 ¿Cja gu cju̱tije, o ya jin gu cju̱tije?―
15 Mas Jesus, percebendo-lhes a hipocrisia, respondeu: Por que me experimentais? Trazei-me um denário para que eu o veja.
16 Cja̱ bú tja̱ hnar domi, bbʉ. Diguebbʉ ya car Jesús bi hñöni:
16 E eles lho trouxeram. Perguntou-lhes: De quem é esta efígie e inscrição? Responderam: De César.
17 Bi da̱j ya car Jesús, bi xijmʉ:
17 Disse-lhes, então, Jesus: Dai a César o que é de César e a Deus o que é de Deus. E muito se admiraram dele.
18 Diguebbʉ ya, bú e̱h cʉ dda saduceo pʉ jabʉ már bbʉh car Jesús. Cʉ saduceo i ma̱jmʉ, jin da jña̱ ʉ́r jña̱ cʉ ánima. Bbʉ ga ndu̱ yʉ cja̱hni, i mpuntjo, göhtjo co quí tzi mʉyjʉ. Ncjapʉ ga ma̱jmʉ. Gueguejʉ bi dyönijʉ car Jesús, ¿cja ntju̱mʉy da nantzi cʉ ánima? Bi hñi̱mbijʉ:
18 Então, os saduceus, que dizem não haver ressurreição, aproximaram-se dele e lhe perguntaram, dizendo:
19 ―Nuquiguɛ, Maestro, ca ndor Moisés bi zoguijʉ na̱r palabra‑na̱: Bbʉ da du̱ hnar hñøjø, cja̱ jin tema ba̱jtzi di hñi̱ji̱, cár cjua̱da̱ car ánima da yojmi cár bbɛjpo pa da hñi̱ ba̱jtzi. Cja̱ bbʉ da ønte car bbɛjña̱, car ba̱jtzi ca da hmʉy, da tsjifi dúr ba̱jtzi car ánima, pa ncjapʉ jin da mpun cár tju̱ju̱ car ánima.
19 Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se morrer o irmão de alguém e deixar mulher sem filhos, seu irmão a tome como esposa e suscite descendência a seu irmão.
20 Mí bbʉ yojto hñøjø cʉ mí ncjua̱da̱. Car da̱cjua̱da̱ bi ntja̱jti cja̱ bi hmʉbi cár bbɛjña̱. Diguebbʉ ya, bi du̱, jin tema ba̱jtzi gá nzogui.
20 Ora, havia sete irmãos; o primeiro casou e morreu sem deixar descendência;
21 Diguebbʉ ya car yocjua̱da̱ ya, pé bi yojmi cár bbɛjpo, cja̱ guegue pé bi du̱tjo. Guejtjo jin tema ba̱jtzi gá nzogui. Ca rá jñu̱ ya, pé bi ncjadipʉ hne̱je̱.
21 o segundo desposou a viúva e morreu, também sem deixar descendência; e o terceiro, da mesma forma.
22 Cja̱ göhtjo cʉ yojto hñøjø bi hmʉbi car bbɛjña̱, göhtjo bi ncjadijʉ pʉ. Jin tema ba̱jtzi gá nzoguijʉ. Gá nga̱x ya, bi du̱ car bbɛjña̱ hne̱je̱.
22 E, assim, os sete não deixaram descendência. Por fim, depois de todos, morreu também a mulher.
23 Xijquije ya bbʉ́, car pa ca da jña̱ ʉ́r jña̱ cʉ ánima, ¿toca̱ dúr bbɛjña̱ guegue, como bi yojmi göhtjo cʉ yojto cjua̱da̱?―
23 Na ressurreição, quando eles ressuscitarem, de qual deles será ela a esposa? Porque os sete a desposaram.
24 Diguebbʉ ya bi da̱h car Jesús, bi ma̱:
24 Respondeu-lhes Jesus: Não provém o vosso erro de não conhecerdes as Escrituras, nem o poder de Deus?
25 Bbʉ pé xta jña̱ ʉ́r jña̱ cʉ cja̱hni cʉ xí ndu̱, ya jín da ntja̱jti. Da hmʉpjʉ ncja ngu̱ cʉ ángele cʉ bí bbʉ jar ji̱tzi.
25 Pois, quando ressuscitarem de entre os mortos, nem casarão, nem se darão em casamento; porém, são como os anjos nos céus.
26 Nu cʉ cja̱hni cʉ xí ndu̱, nde̱jma̱ da jña̱ ʉ́r jña̱‑cʉ́. ¿Dyoca̱ jin guí e̱me̱jʉ‑cá̱? ¿Cja jin guí cca̱htijʉ car libro ca bi dyøti car Moisés? ¿Cja̱ jin guí cca̱htijʉ te bi ma̱n ca Ocja̱ bbʉ mí ntjɛhui car Moisés pʉ jar za gá hmi̱ni? Bi ma̱ ncjahua: “Nugö, ʉ́r Cjá̱a̱‑guigö ca ndor Abraham, cja̱ co ca ndor Isaac, cja̱ co ca ndor Jacobo.”
26 Quanto à ressurreição dos mortos, não tendes lido no Livro de Moisés, no trecho referente à sarça, como Deus lhe falou:
27 Guegue jí̱ ʉ́r Cjá̱a̱ cʉ cja̱hni cʉ ya jin te i bbʉ ʉ́r nzajqui. ʉ́r Cjá̱a̱ cʉ cja̱hni cʉ i cjadi ʉ́r nzajqui, masque ya xí ndu̱, como guegue i ungui nzajqui cʉ to i e̱me̱. Nuquiguɛjʉ, jin guí pa̱dijʉ ja i ncja ca Ocja̱. Jin gui tzö quir mfe̱nijʉ.―
27 Ora, ele não é Deus de mortos, e sim de vivos. Laborais em grande erro.
28 Guejtjo bi guati pʉ hnar maestro ca mí u̱jti cʉ cja̱hni car ley. Guegue bi dyøde te már ma̱n car Jesús co cʉ saduceo. Bi ba̱di, már ndo zö car palabra ca bi da̱h car Jesús. Eso, bi guati jabʉ már bbʉh‑ca̱, bi dyöni:
28 Chegando um dos escribas, tendo ouvido a discussão entre eles, vendo como Jesus lhes houvera respondido bem, perguntou-lhe: Qual é o principal de todos os mandamentos?
29 Cja̱ car Jesús bi da̱di:
29 Respondeu Jesus: O principal é:
30 Gu nejʉ ca Ocja̱, cam Tzi Jmu̱jʉ, göhtjo mbo ʉm tzi mʉyjʉ. Gu i̱htzibijʉ‑ca̱, gu mbe̱nijʉ, cja̱ gu jonijʉ göhtjo co cam ttzɛdijʉ.” Nʉr mandamiento‑nʉ más i mu̱hui ni ndra ngue cʉ pé ddaa.
30 Amarás, pois, o Senhor, teu Deus, de todo o teu coração, de toda a tua alma, de todo o teu entendimento e de toda a tua força.
31 Guejti car mandamiento ca i ntɛndihui, guejtjo i ndo mu̱hui. Gue nʉ pé hnaa nʉ i ma̱: “Gu nejʉ göhtjo tema cja̱hni ncja ngu̱ dar netsjɛjʉ.” Yʉ yojo mandamiento‑yʉ, más i nesta da ttøjte ni ndra ngue cʉ pé ddaa.―
31 O segundo é:
32 Diguebbʉ ya, bi da̱h car maestro‑ca̱:
32 Disse-lhe o escriba: Muito bem, Mestre, e com verdade disseste que ele é o único, e não há outro senão ele,
33 Bbʉ gu nejʉ guegue göhtjo mbo ʉm tzi mʉyjʉ, bbʉ gu i̱htzibijʉ, cja̱ gu mbe̱nijʉ, cja̱ gu jonijʉ, göhtjo co cam ttzɛdijʉ, guejtjo bbʉ gu ne cʉm mi̱nga̱‑cja̱hnijʉ ncja ngu̱ dar netsjɛjʉ, guehca̱ i ndo mu̱hui‑ca̱. Guehca̱ i ndo tzøh ca Ocja̱, cja̱ jin tza i tzøh cʉ ofrenda cʉ dí döjtijʉ cja̱ co cʉ zu̱we̱ rá ngu̱ cʉ i bböhti cja̱ i ddʉti pʉ jar altar.― Ncjanʉ gá ma̱n car hñøjø‑ca̱.
33 e que amar a Deus de todo o coração e de todo o entendimento e de toda a força, e amar ao próximo como a si mesmo excede a todos os holocaustos e sacrifícios.
34 Nu car Jesús, bbʉ mí dyøj ya nʉr palabra‑nʉ, bi ba̱di, már nzɛh cár mfe̱ni car maestro‑ca̱, cja̱ bi xifi:
34 Vendo Jesus que ele havia respondido sabiamente, declarou-lhe: Não estás longe do reino de Deus. E já ninguém mais ousava interrogá-lo.
35 Car Jesús már u̱jti cʉ cja̱hni jar templo, cja̱ guegue bi dyöni hnar nttöni cʉ cja̱hni cʉ már bbʉ pʉ. Bi ma̱:
35 Jesus, ensinando no templo, perguntou: Como dizem os escribas que o Cristo é filho de Davi?
36 Como guejtsjɛ car David bi ña̱ pʉ jar salmo digue car hñøjø ca di hñi̱x ca Ocja̱ pa di mandado. Car Espíritu Santo bi möx car David, cja̱ nuca̱ bi ma̱ ncjahua:
36 O próprio Davi falou, pelo Espírito Santo:
37 Nuquiguɛjʉ, xijquijʉ ya, bbʉ jøntjo dúr mboxibbɛjto car David car Cristo ca di hñe̱je̱, ¿dyoca̱ i tsjifi ʉ́r jmu̱ car David, bbʉ?― Cja̱ jin to gá nda̱j nʉr nttöni‑nʉ.
37 O mesmo Davi chama-lhe Senhor; como, pois, é ele seu filho? E a grande multidão o ouvia com prazer.
38 Car Jesús már u̱jti cʉ cja̱hni, cja̱ bi xijmʉ:
38 E, ao ensinar, dizia ele: Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes talares e das saudações nas praças;
39 Guejtjo, bbʉ i pa jar templo, i ne da mi̱pjʉ pʉ jabʉ da cca̱hti cʉ pe dda cja̱hni, cja̱ bbʉ i pa ja mbaxcjua, i ne da mi̱pjʉ pʉ jabʉ da tti̱htzibi, hne̱je̱.
39 e das primeiras cadeiras nas sinagogas e dos primeiros lugares nos banquetes;
40 Cʉ maestro‑cʉ́, jin gui jui̱jqui cʉ ddanchu masque jin te i ja̱‑cʉ́. Nu cʉ to i tu̱jpi domi, cʉ jin gui tzö da gu̱hti, cʉ maestro i fongui jáy ngu̱jʉ, i recogebi, cja̱ i ja̱xti car domi. Diguebbʉ ya, i pöjmʉ tsjödi, i øtijʉ oración rá ndo ma. Ncøni, i ndo jonijʉ ca Ocja̱. Nu ca Ocja̱ da un cár castigo más drá ngu̱ cʉ maestro‑cʉ ni ndra ngue cʉ tzi cja̱hni cʉ jin tza i pa̱di te i ma̱n car ley.―
40 os quais devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações; estes sofrerão juízo muito mais severo.
41 Ca hnajpa, car Jesús bi mi̱ jöy, mír ncca̱htihui car caja pʉ jabʉ mí ttzoh cʉ ofrenda, bi cca̱hti cʉ cja̱hni már ʉti quí domi pʉ jar caja. Mbá e̱h cʉ rico, mí ʉtijʉ domi rá ngu̱.
41 Assentado diante do gazofilácio, observava Jesus como o povo lançava ali o dinheiro. Ora, muitos ricos depositavam grandes quantias.
42 Diguebbʉ ya, bú e̱h hnar ddanchu̱, jin te mí ja̱. Bi dyʉti pʉ yojo tzi domi cʉ di mu̱hui ngu̱ cʉtta centavo.
42 Vindo, porém, uma viúva pobre, depositou duas pequenas moedas correspondentes a um quadrante.
43 Cja̱ car Jesús bi nzoh quí möxte, bi xijmʉ:
43 E, chamando os seus discípulos, disse-lhes: Em verdade vos digo que esta viúva pobre depositou no gazofilácio mais do que o fizeram todos os ofertantes.
44 Como göhtjo yʉ dda cja̱hni xí undi car domi ca jí̱ mí nestajʉ. Nu nʉr tzi ddanchu̱ nʉ jin te i ja̱, xí dyʉti göhtjo ca mí pɛhtzi pa di zi.―
44 Porque todos eles ofertaram do que lhes sobrava; ela, porém, da sua pobreza deu tudo quanto possuía, todo o seu sustento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.