Lucas 15
Ʉlwitɨkano Ʉlʉpya (NYY) vs VC
1 Iisikʉ lɨmo, abasongesya songo na bafujufu bingi, baasegelelaga kwa Jesu ʉkʉtɨ bampɨlɨkɨsye.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 Po aBafalisai na bamanyisi baa ndagɨlo sya Moose, balɨnkwijobeesya balɨnkʉtɨ, “Ʉmundʉ ʉjʉ ikʉbambɨlɨla abatʉlanongwa, kangɨ ikʉlya nabo.”
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Po Jesu alɨnkʉbabʉʉla ɨkɨfwanikɨsyo ɨkɨ, alɨnkʉtɨ,
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 “Jo jwani pakatɨ pamyɨnu ʉjʉ alɨ nɨ ngʼoosi ɨmia jɨmo, lɨnga jɨmo jɨsobile, atikʉsileka ɨngʼoosi 99 ndiisʉ, ʉkʉtɨ akajɨlonde ɨjɨ jɨsobile mpaka ajaage?
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Bo ajaagile, ikʉjɨbagala nʉ lʉsekelo.
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 Bo afikile kʉmyake, ikʉbapaala abamanyaani na bapalamani, ikʉtɨ, ‘Namusekelege pamopeene na niine, paapo ɨngʼoosi jangʉ ɨjɨ jaasobile, njaagile!’
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 “Nikʉbabʉʉla nikʉtɨ, bo lʉlʉʉlo lukʉjaga lʉsekelo kʉmwanya, kʉnongwa jaa ntʉlanongwa jʉmo ʉjʉ apɨndwike, ʉkʉkɨnda ʉlʉsekelo kʉnongwa jaa bandʉ bala 99, aba bakaja batʉlanongwa.”
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Pamo ʉnkiikʉlʉ ʉjʉ alɨ nɨ ndalama kalongo, asobiisye ʉlʉtalama lʉmo, ikʉbomba bʉleebʉle? Bʉle, atikwasya ɨnyaale nʉ kʉpyagɨla nnyumba, nʉ kʉjɨlonda fiijo mpaka ajaage?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Bo alwagile, ikʉbapaala abamanyaani na bapalamani, ikʉtɨgɨ, ‘Amusekelege pamopeene na niine, paapo ʉlʉtalama lwangʉ ʉlʉ lwasobile, ndwagile!’
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 “Nikʉbabʉʉla nikʉtɨ, bo lʉlʉʉlo abandʉmi baa Kyala balɨ nʉ lʉsekelo ʉlʉkʉlʉmba fiijo, kʉnongwa jaa ntʉlanongwa jʉmo ʉjʉ apɨndwike.”
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Jesu alɨnkwendelela ʉkʉbabʉʉla alɨnkʉtɨ, “Aaliko ʉmundʉ jʉmo, ʉjʉ aalɨ na baana babɨlɨ abalʉmyana.
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Ʉnnandɨ alɨnkʉmmbʉʉla ʉgwise alɨnkʉtɨ, ‘Taata, ʉʉnjabɨle ɨkyʉma kya kɨlɨngo kyangʉ.’ Po ʉgwisabo alɨnkʉbajabania ɨkyʉma abaanaake bobabɨɨlɨ.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 “Bo gakakɨndapo amasikʉ mingi, ʉnnandɨ jʉla alɨnkʉbʉngaania fyosa ɨfi alɨ nafyo, alɨnkwenda ɨnjɨla jaa kʉbʉʉka nkiisʉ ɨkya kʉbʉtali. Ʉko alɨnkwakʉbululusya ɨkyʉma kyake mu mbombo sya bwalangani.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Bo amalile ʉkʉbombela kyosa, ɨnjala ɨngʉlʉmba jɨlɨnkʉgwa nkiisʉ kɨla, alɨnkʉja ndondo.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 Po alɨnkʉbʉʉka kʉ mwenekaaja jʉmo ʉgwa nkiisʉ kɨla, alɨnkʉnsʉʉma ɨmbombo. Ʉmundʉ jʉla alɨnkʉntʉma mu ngʉnda gwake, ʉkʉtɨ atiimege ɨngʉlʉbe.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Ʉndʉmyana jʉla aalɨ nɨ njala, mpaka alɨnkʉnyonywa ʉkʉlya amakandi aga syalyaga ɨngʉlʉbe, poope najʉmo akaalɨmpeelepo ɨfindʉ ɨfya kʉlya.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 “Bo asyageenie alɨnkʉtɨ, ‘Ababomba mbombo baa taata balɨnga, bikʉlya nʉ kʉsyasya, looli ʉne ngʉfwa nɨ njala!
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Ʉne ngʉbʉʉka kwa taata, ngwakʉmmbʉʉla ngwakʉtɨ, “Taata, ndʉlile ɨnongwa kwa Kyala na kʉmyako.
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Ngabagɨsya ʉkʉja mwanaako, ʉʉmbɨɨke ʉkʉja jʉmo mbabomba mbombo baako.” ’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 “Po paapo alɨnkʉsookapo alɨnkʉbʉʉka kʉ gwise. Bo alɨ kɨfuki na pakaaja, ʉgwise alɨnkʉmmbona, alɨnkʉmpelela ɨkɨsa, alɨnkʉbopa, alɨnkʉmmʉʉbatɨla, alɨnkʉmfipa.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Ʉmwanaake jʉla, alɨnkʉmmbʉʉla ʉgwise alɨnkʉtɨ, ‘Taata, ndʉlile ɨnongwa kwa Kyala na kʉmyako. Ngabagɨsya ʉkʉja mwanaako.’
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Looli ʉgwise alɨnkʉbabʉʉla ababombeli baake alɨnkʉtɨ, ‘Namutwale mbɨbɨmbɨbɨ ʉmwenda ʉnnunu, mumfwɨke. Mumfwɨke na kakʉba ndoobe, nɨ filato mmalʉndɨ.
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Namutwale ɨndama ɨjɨ jɨtupile, muboole, tʉlye nʉ kʉsekela.
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 Paapo ʉmwanangʉ ʉjʉ aafwile, lɨɨlɨno asyʉkile; aasobile, lɨɨlɨno aboniike!’ Po balɨnkwanda ʉkʉsekela.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 “Akabalɨlo ako ʉmwanaake ʉnkʉlʉmba aalɨ mu ngʉnda. Alɨnkʉbʉʉka kʉkaaja. Bo alɨ kɨfuki nɨ nyumba, alɨnkʉpɨlɨka akoogo kaa nyɨmbo na bandʉ ʉkʉmoga.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Alɨnkʉnkoolela ʉmbombeli jʉmo, alɨnkʉnndaalʉʉsya alɨnkʉtɨ, ‘Filiko ɨfiki?’
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Alɨnkʉmmbʉʉla alɨnkʉtɨ, ‘Ʉnnugunago iisile, ʉgʉʉso ankomiile ɨndama ɨndupe, paapo ammwambɨliile ʉmwanaake ʉnkafu itolo.’
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 Ʉmwanaake ʉnkʉlʉmba jʉla alɨnkʉkalala, alɨnkʉkaana ʉkwingɨla nnyumba. Po ʉgwise alɨnkʉsooka panja alɨnkʉntengʉlɨla.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Looli ʉmwene alɨnkʉmmwamula ʉgwise alɨnkʉtɨ, ‘Keeta ɨfyɨnja fingi ngʉbombiile, ngakilaniamo sikʉ ɨndagɨlo syako! Ʉkambamo ʉne sikʉ na kapeene, ʉkʉtɨ mbɨɨkepo ʉlʉsekelo na bamanyaani bangʉ.
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Looli bo iisile ʉmwanaako ʉjʉ abululwisye ɨkyʉma kyako na baa malaja, gʉnkomiile ɨndama ɨndupe!’
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 “Ʉgwise alɨnkʉmmbʉʉla alɨnkʉtɨ, ‘Mwanangʉ, ʉgwe bwila ʉlɨ pamopeene na niine, fyosa ɨfi ndɨ nafyo fyako.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Lɨɨlɨno tʉtile tʉsekele nʉ kʉmoga, paapo ʉnnugunago ʉjʉ aafwile, lɨɨlɨno asyʉkile. Aasobile, lɨɨlɨno aboniike!’ ”
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.