Lucas 15

Ʉlwitɨkano Ʉlʉpya (NYY) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Iisikʉ lɨmo, abasongesya songo na bafujufu bingi, baasegelelaga kwa Jesu ʉkʉtɨ bampɨlɨkɨsye.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Po aBafalisai na bamanyisi baa ndagɨlo sya Moose, balɨnkwijobeesya balɨnkʉtɨ, “Ʉmundʉ ʉjʉ ikʉbambɨlɨla abatʉlanongwa, kangɨ ikʉlya nabo.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Po Jesu alɨnkʉbabʉʉla ɨkɨfwanikɨsyo ɨkɨ, alɨnkʉtɨ,
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 “Jo jwani pakatɨ pamyɨnu ʉjʉ alɨ nɨ ngʼoosi ɨmia jɨmo, lɨnga jɨmo jɨsobile, atikʉsileka ɨngʼoosi 99 ndiisʉ, ʉkʉtɨ akajɨlonde ɨjɨ jɨsobile mpaka ajaage?
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Bo ajaagile, ikʉjɨbagala nʉ lʉsekelo.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Bo afikile kʉmyake, ikʉbapaala abamanyaani na bapalamani, ikʉtɨ, ‘Namusekelege pamopeene na niine, paapo ɨngʼoosi jangʉ ɨjɨ jaasobile, njaagile!’
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 “Nikʉbabʉʉla nikʉtɨ, bo lʉlʉʉlo lukʉjaga lʉsekelo kʉmwanya, kʉnongwa jaa ntʉlanongwa jʉmo ʉjʉ apɨndwike, ʉkʉkɨnda ʉlʉsekelo kʉnongwa jaa bandʉ bala 99, aba bakaja batʉlanongwa.”
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Pamo ʉnkiikʉlʉ ʉjʉ alɨ nɨ ndalama kalongo, asobiisye ʉlʉtalama lʉmo, ikʉbomba bʉleebʉle? Bʉle, atikwasya ɨnyaale nʉ kʉpyagɨla nnyumba, nʉ kʉjɨlonda fiijo mpaka ajaage?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Bo alwagile, ikʉbapaala abamanyaani na bapalamani, ikʉtɨgɨ, ‘Amusekelege pamopeene na niine, paapo ʉlʉtalama lwangʉ ʉlʉ lwasobile, ndwagile!’
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 “Nikʉbabʉʉla nikʉtɨ, bo lʉlʉʉlo abandʉmi baa Kyala balɨ nʉ lʉsekelo ʉlʉkʉlʉmba fiijo, kʉnongwa jaa ntʉlanongwa jʉmo ʉjʉ apɨndwike.”
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Jesu alɨnkwendelela ʉkʉbabʉʉla alɨnkʉtɨ, “Aaliko ʉmundʉ jʉmo, ʉjʉ aalɨ na baana babɨlɨ abalʉmyana.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Ʉnnandɨ alɨnkʉmmbʉʉla ʉgwise alɨnkʉtɨ, ‘Taata, ʉʉnjabɨle ɨkyʉma kya kɨlɨngo kyangʉ.’ Po ʉgwisabo alɨnkʉbajabania ɨkyʉma abaanaake bobabɨɨlɨ.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 “Bo gakakɨndapo amasikʉ mingi, ʉnnandɨ jʉla alɨnkʉbʉngaania fyosa ɨfi alɨ nafyo, alɨnkwenda ɨnjɨla jaa kʉbʉʉka nkiisʉ ɨkya kʉbʉtali. Ʉko alɨnkwakʉbululusya ɨkyʉma kyake mu mbombo sya bwalangani.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Bo amalile ʉkʉbombela kyosa, ɨnjala ɨngʉlʉmba jɨlɨnkʉgwa nkiisʉ kɨla, alɨnkʉja ndondo.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Po alɨnkʉbʉʉka kʉ mwenekaaja jʉmo ʉgwa nkiisʉ kɨla, alɨnkʉnsʉʉma ɨmbombo. Ʉmundʉ jʉla alɨnkʉntʉma mu ngʉnda gwake, ʉkʉtɨ atiimege ɨngʉlʉbe.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Ʉndʉmyana jʉla aalɨ nɨ njala, mpaka alɨnkʉnyonywa ʉkʉlya amakandi aga syalyaga ɨngʉlʉbe, poope najʉmo akaalɨmpeelepo ɨfindʉ ɨfya kʉlya.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 “Bo asyageenie alɨnkʉtɨ, ‘Ababomba mbombo baa taata balɨnga, bikʉlya nʉ kʉsyasya, looli ʉne ngʉfwa nɨ njala!
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Ʉne ngʉbʉʉka kwa taata, ngwakʉmmbʉʉla ngwakʉtɨ, “Taata, ndʉlile ɨnongwa kwa Kyala na kʉmyako.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Ngabagɨsya ʉkʉja mwanaako, ʉʉmbɨɨke ʉkʉja jʉmo mbabomba mbombo baako.” ’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 “Po paapo alɨnkʉsookapo alɨnkʉbʉʉka kʉ gwise. Bo alɨ kɨfuki na pakaaja, ʉgwise alɨnkʉmmbona, alɨnkʉmpelela ɨkɨsa, alɨnkʉbopa, alɨnkʉmmʉʉbatɨla, alɨnkʉmfipa.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Ʉmwanaake jʉla, alɨnkʉmmbʉʉla ʉgwise alɨnkʉtɨ, ‘Taata, ndʉlile ɨnongwa kwa Kyala na kʉmyako. Ngabagɨsya ʉkʉja mwanaako.’
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Looli ʉgwise alɨnkʉbabʉʉla ababombeli baake alɨnkʉtɨ, ‘Namutwale mbɨbɨmbɨbɨ ʉmwenda ʉnnunu, mumfwɨke. Mumfwɨke na kakʉba ndoobe, nɨ filato mmalʉndɨ.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Namutwale ɨndama ɨjɨ jɨtupile, muboole, tʉlye nʉ kʉsekela.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Paapo ʉmwanangʉ ʉjʉ aafwile, lɨɨlɨno asyʉkile; aasobile, lɨɨlɨno aboniike!’ Po balɨnkwanda ʉkʉsekela.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Akabalɨlo ako ʉmwanaake ʉnkʉlʉmba aalɨ mu ngʉnda. Alɨnkʉbʉʉka kʉkaaja. Bo alɨ kɨfuki nɨ nyumba, alɨnkʉpɨlɨka akoogo kaa nyɨmbo na bandʉ ʉkʉmoga.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Alɨnkʉnkoolela ʉmbombeli jʉmo, alɨnkʉnndaalʉʉsya alɨnkʉtɨ, ‘Filiko ɨfiki?’
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Alɨnkʉmmbʉʉla alɨnkʉtɨ, ‘Ʉnnugunago iisile, ʉgʉʉso ankomiile ɨndama ɨndupe, paapo ammwambɨliile ʉmwanaake ʉnkafu itolo.’
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Ʉmwanaake ʉnkʉlʉmba jʉla alɨnkʉkalala, alɨnkʉkaana ʉkwingɨla nnyumba. Po ʉgwise alɨnkʉsooka panja alɨnkʉntengʉlɨla.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Looli ʉmwene alɨnkʉmmwamula ʉgwise alɨnkʉtɨ, ‘Keeta ɨfyɨnja fingi ngʉbombiile, ngakilaniamo sikʉ ɨndagɨlo syako! Ʉkambamo ʉne sikʉ na kapeene, ʉkʉtɨ mbɨɨkepo ʉlʉsekelo na bamanyaani bangʉ.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Looli bo iisile ʉmwanaako ʉjʉ abululwisye ɨkyʉma kyako na baa malaja, gʉnkomiile ɨndama ɨndupe!’
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 “Ʉgwise alɨnkʉmmbʉʉla alɨnkʉtɨ, ‘Mwanangʉ, ʉgwe bwila ʉlɨ pamopeene na niine, fyosa ɨfi ndɨ nafyo fyako.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Lɨɨlɨno tʉtile tʉsekele nʉ kʉmoga, paapo ʉnnugunago ʉjʉ aafwile, lɨɨlɨno asyʉkile. Aasobile, lɨɨlɨno aboniike!’ ”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.