Atos 22
Ʉlwitɨkano Ʉlʉpya (NYY) vs NTLH
1 Paʉli alɨnkʉtɨ, “Mwe baamyɨtʉ na mwe baataata, namumbɨlɨkɨsye ɨsi ngʉjoba nkyeni mmyɨnu, ɨsya kwinokesya.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Bo baagile ikʉjoba mu njobelo jaabo, balɨnkongelapo ʉkʉmyeka.
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “Ʉne niine ndɨ Njuuta bo ʉlwɨnu, mbaapiigwe mu Taliso nkiisʉ ɨkya mu Kilikija, looli ngʉliile nkaaja akanywamu kakaaka akaa Jelusalemu, mmanyisiigwe na Gamalieli, ʉkʉsikonga fiijo ɨndagɨlo sya biisʉkʉlʉ bɨɨtʉ. Bwila ngʉmmbombela Kyala nɨ ndumbula jangʉ joosa, bo ʉlʉ ʉmwe mukʉbomba lɨɨlɨno.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 “Naabataamyaga nʉ kʉlonda ʉkʉbagoga abandʉ aba baajɨkongaga ɨNjɨla ɨjɨ ɨjaa Ntwa Jesu, naabakolaga abanyambala na bakiikʉlʉ, naabapinyaga mu nnyololo.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Ɨsi nikʉbabʉʉla ʉmwe, ʉmpuuti ʉnkʉlʉmba pamopeene nɨ Sanihendilini joosa, babagiile ʉkʉsisimɨkɨsya ʉkʉtɨ sya nalooli. Kangɨ abeene bo aba baalɨmbeele baakalata baa kʉbatwalɨla aBajuuta biinɨɨtʉ aba baalɨ mu Ndamasika. Ʉne naabʉʉkaga kʉla ʉkʉtɨ mbapinye abandʉ aba bikʉmmwitɨka Jesu, nʉ kʉbatwala muno mu Jelusalemu, ʉkʉtɨ biise bafundigwe.”
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 “Nendaga mu njɨla, bo nsegeliile ʉkʉfika mu Ndamasika, bo iisʉba lɨlɨ pantʉ, nakalɨnga ʉndangalɨla ʉnnywamu ʉkʉfuma kʉmwanya, gwalɨɨmuliike ʉkʉʉsyʉngʉʉtɨla ʉne.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Ndɨnkʉgwa paasi, ndɨnkʉpɨlɨka ɨliisyʉ ɨlɨ likʉʉmbʉʉla likʉtɨ, ‘Saʉli! Saʉli! Fiki kʉʉfunda?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Po ndɨnkwamula ndɨnkʉtɨ, ‘Gwe Ntwa, gwe gwani?’ Ʉmwene alɨnkʉʉnyaamula alɨnkʉtɨ, ‘Ʉne ne Jesu ʉgwa mu Nasaleti, ʉjʉ ʉgwe kʉmfunda.’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Aba baalɨ pamopeene na niine baagʉbwene ʉndangalɨla gʉla, looli bakaalyageenie iisyʉ ɨlya ʉjʉ aajobaga na niine.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Po ndɨnkʉlaalʉʉsya ndɨnkʉtɨ, ‘Ntwa, mbombe ɨfiki?’ ɄNtwa alɨnkʉʉmbʉʉla alɨnkʉtɨ, ‘Sumuka! Gwingɨle mu Ndamasika, ʉmo mo kwakʉbʉʉligwa syosa ɨsi ʉbaatɨkɨliigwe ʉkʉsibomba.’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Kʉnongwa jaa bʉkalɨ ʉbwa ndangalɨla gʉla, naatoliigwe ʉkʉkeeta. Abiinangʉ balɨnkʉngola ɨkɨboko, balɨnkʉʉndongosya mpaka ʉkwakʉfika mu Ndamasika.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 “Ʉko aaliko ʉmundʉ jʉmo, ɨngamu jaake Ananija, ʉmundʉ ʉjʉ antiilaga Kyala, kangɨ aasikolaga fiijo ɨndagɨlo sya Moose, nʉ kwɨmɨkigwa fiijo na Bajuuta boosa aba batʉʉgalaga mu Ndamasika.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Jo alɨnkwisa, alɨnkwɨma kɨfuki na niine, alɨnkʉʉmbʉʉla alɨnkʉtɨ, ‘Gwamyɨtʉ Saʉli, ʉkeetege kangɨ.’ Nakalɨnga amaaso gangʉ galɨnkʉkeeta, ndɨnkʉmmbona.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 “Po alɨnkʉjoba alɨnkʉtɨ, ‘Kyala gwa biisʉkʉlʉ bɨɨtʉ akʉsalile ʉgwe ʉkʉtɨ ʉbʉmanye ʉbwigane bwake, ʉmmbone ʉNgolofu, nʉ kʉlɨpɨlɨka ɨliisyʉ ʉkʉfuma nkanwa mmyake,
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 paapo kʉjaga nkeeti gwake kʉ bandʉ boosa, kʉbabʉʉlaga ɨsi ʉsibwene nʉ kʉsipɨlɨka.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Lɨɨlɨno kʉguulɨla ɨfiki? Sumuka! Goosigwe, ʉhobokeligwe ʉbʉtʉlanongwa bwako, kʉ njɨla jaa kʉsʉʉma mu ngamu jaake.’
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 “Naagomwike mu Jelusalemu, ndɨnkwingɨla mu tempeli. Bo ndɨ pakwipuuta, ndɨnkʉkɨbona ɨkɨsetʉka.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Nkɨsetʉka ɨkyo ndɨnkʉmmbona ʉNtwa ikʉtɨ, ‘Nakalɨnga ʉsookengemo mu Jelusalemu! Paapo bakabagɨla ʉkwitɨka amasyʉ gaako agaa kʉʉsisimɨkɨsya ʉne.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Ndɨnkʉmmwamula ndɨnkʉtɨ, ‘Ntwa, abeene bameenye ʉkʉtɨ ʉne nendaga kʉkʉtɨ sinagogi, naabapinyaga mu nnyololo nʉ kʉbakoma aba baakwitɨkaga ʉgwe!
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Ʉnkeeti gwako Sitefani bo ikʉgogigwa, jʉjʉʉne naalyɨmile kɨfuki, naaliitiike ʉkʉtɨ babombe bo ʉlo, naalɨndɨliile amakoti agaa bandʉ aba banngogaga.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Po ʉNtwa alɨnkʉʉmbʉʉla alɨnkʉtɨ, ‘Bʉʉkaga! Nikʉkʉtʉma kʉbʉtali, kʉ bandʉ abaa mfikolo ɨfingi.’ ”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Ɨkɨlʉndɨlo kya bandʉ bampɨlɨkɨsyaga Paʉli, leelo bo ajobile ɨliisyʉ ɨlɨ, po balɨnkwanda ʉkʉjwega fiijo balɨnkʉtɨ, “Namunsoosyepo pakiisʉ, paapo atikʉlondigwa ʉkʉjako kʉ bʉʉmi!”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Kangɨ baajwegaga nʉ kʉtaaga ɨmyenda gyabo, nʉ kʉtululusya ɨfumbɨ kʉmwanya.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Po ʉndongosi ʉnkʉlʉmba jʉla alɨnkʉbalagɨla abasikali baake ʉkʉtɨ bammwingɨsye Paʉli mwi ilinga ɨlya basikali. Kangɨ alɨnkʉbalagɨla ʉkʉtɨ banndaalʉʉsyege bo bikʉnkoma nɨ fingoti, ʉkʉtɨ asimanye ɨsi sibapelile abandʉ abo ʉkʉjwega bo ʉlo.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Looli bo bampinyile Paʉli nɨ ngoje, ʉkʉtɨ akomigwe ɨfingoti, Paʉli alɨnkʉnndaalʉʉsya ʉndongosi gwabo ʉjʉ aalyɨmile kɨfuki nagwe alɨnkʉtɨ, “Bʉle, mwitɨkɨsiigwe nɨ ndagɨlo, ʉkʉnkoma ʉjʉ Ndooma kʉ lʉlagɨlo lwa kiisʉ, bo akalongigwa?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Ʉjo bo apɨliike ɨsi, alɨnkʉbʉʉka kʉ ndongosi ʉnkʉlʉmba gwa basikali alɨnkʉtɨ, “Kʉlonda ʉkʉbomba ɨfiki? Ʉmundʉ ʉjʉ Ndooma kʉ lʉlagɨlo lwa kiisʉ!”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Po ʉndongosi ʉnkʉlʉmba gwa basikali, alɨnkʉmmbʉʉla Paʉli alɨnkʉtɨ, “Mbʉʉla, bʉle ʉgwe ʉlɨ Ndooma?” Paʉli alɨnkwamula alɨnkʉtɨ, “Eena!”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Ʉndongosi jʉla alɨnkʉtɨ, “Ʉne nhongile ɨndalama ɨnyingi ʉkʉbʉkaba ʉBʉlooma kʉ lʉlagɨlo lwa kiisʉ.” Paʉli alɨnkwamula alɨnkʉtɨ, “Ʉne naapaapiigwe ndɨ Ndooma paapo taata aalɨ Ndooma.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Nakalɨnga abasikali aba baalondaga ʉkʉnndaalʉʉsya Paʉli balɨnkʉnndeka, ʉndongosi ʉnkʉlʉmba ʉgwa basikali alɨnkʉtiila, bo asyageenie ʉkʉtɨ Paʉli Ndooma kʉ lʉlagɨlo lwa kiisʉ, kangɨ ampinyile nɨ minyololo.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Kɨlaabo kyake, paapo ʉnsikali ʉnkʉlʉmba aalondaga ʉkʉbʉmanya ʉbwanalooli, ʉkʉtɨ aBajuuta fiki bansitaakile Paʉli, alɨnkʉmmwabʉla nʉ kʉbalagɨla abapuuti abalongosi, nɨ Sanihendilini ʉkʉtɨ baaganile. Po alɨnkʉntwala Paʉli, alɨnkʉmmwɨmɨka nkyeni mmyabo.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.