Atos 22

Ʉlwitɨkano Ʉlʉpya (NYY) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Paʉli alɨnkʉtɨ, “Mwe baamyɨtʉ na mwe baataata, namumbɨlɨkɨsye ɨsi ngʉjoba nkyeni mmyɨnu, ɨsya kwinokesya.”
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Bo baagile ikʉjoba mu njobelo jaabo, balɨnkongelapo ʉkʉmyeka.
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 “Ʉne niine ndɨ Njuuta bo ʉlwɨnu, mbaapiigwe mu Taliso nkiisʉ ɨkya mu Kilikija, looli ngʉliile nkaaja akanywamu kakaaka akaa Jelusalemu, mmanyisiigwe na Gamalieli, ʉkʉsikonga fiijo ɨndagɨlo sya biisʉkʉlʉ bɨɨtʉ. Bwila ngʉmmbombela Kyala nɨ ndumbula jangʉ joosa, bo ʉlʉ ʉmwe mukʉbomba lɨɨlɨno.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 “Naabataamyaga nʉ kʉlonda ʉkʉbagoga abandʉ aba baajɨkongaga ɨNjɨla ɨjɨ ɨjaa Ntwa Jesu, naabakolaga abanyambala na bakiikʉlʉ, naabapinyaga mu nnyololo.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 Ɨsi nikʉbabʉʉla ʉmwe, ʉmpuuti ʉnkʉlʉmba pamopeene nɨ Sanihendilini joosa, babagiile ʉkʉsisimɨkɨsya ʉkʉtɨ sya nalooli. Kangɨ abeene bo aba baalɨmbeele baakalata baa kʉbatwalɨla aBajuuta biinɨɨtʉ aba baalɨ mu Ndamasika. Ʉne naabʉʉkaga kʉla ʉkʉtɨ mbapinye abandʉ aba bikʉmmwitɨka Jesu, nʉ kʉbatwala muno mu Jelusalemu, ʉkʉtɨ biise bafundigwe.”
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 “Nendaga mu njɨla, bo nsegeliile ʉkʉfika mu Ndamasika, bo iisʉba lɨlɨ pantʉ, nakalɨnga ʉndangalɨla ʉnnywamu ʉkʉfuma kʉmwanya, gwalɨɨmuliike ʉkʉʉsyʉngʉʉtɨla ʉne.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Ndɨnkʉgwa paasi, ndɨnkʉpɨlɨka ɨliisyʉ ɨlɨ likʉʉmbʉʉla likʉtɨ, ‘Saʉli! Saʉli! Fiki kʉʉfunda?’
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Po ndɨnkwamula ndɨnkʉtɨ, ‘Gwe Ntwa, gwe gwani?’ Ʉmwene alɨnkʉʉnyaamula alɨnkʉtɨ, ‘Ʉne ne Jesu ʉgwa mu Nasaleti, ʉjʉ ʉgwe kʉmfunda.’
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 Aba baalɨ pamopeene na niine baagʉbwene ʉndangalɨla gʉla, looli bakaalyageenie iisyʉ ɨlya ʉjʉ aajobaga na niine.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Po ndɨnkʉlaalʉʉsya ndɨnkʉtɨ, ‘Ntwa, mbombe ɨfiki?’ ɄNtwa alɨnkʉʉmbʉʉla alɨnkʉtɨ, ‘Sumuka! Gwingɨle mu Ndamasika, ʉmo mo kwakʉbʉʉligwa syosa ɨsi ʉbaatɨkɨliigwe ʉkʉsibomba.’
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 Kʉnongwa jaa bʉkalɨ ʉbwa ndangalɨla gʉla, naatoliigwe ʉkʉkeeta. Abiinangʉ balɨnkʉngola ɨkɨboko, balɨnkʉʉndongosya mpaka ʉkwakʉfika mu Ndamasika.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Ʉko aaliko ʉmundʉ jʉmo, ɨngamu jaake Ananija, ʉmundʉ ʉjʉ antiilaga Kyala, kangɨ aasikolaga fiijo ɨndagɨlo sya Moose, nʉ kwɨmɨkigwa fiijo na Bajuuta boosa aba batʉʉgalaga mu Ndamasika.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Jo alɨnkwisa, alɨnkwɨma kɨfuki na niine, alɨnkʉʉmbʉʉla alɨnkʉtɨ, ‘Gwamyɨtʉ Saʉli, ʉkeetege kangɨ.’ Nakalɨnga amaaso gangʉ galɨnkʉkeeta, ndɨnkʉmmbona.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 “Po alɨnkʉjoba alɨnkʉtɨ, ‘Kyala gwa biisʉkʉlʉ bɨɨtʉ akʉsalile ʉgwe ʉkʉtɨ ʉbʉmanye ʉbwigane bwake, ʉmmbone ʉNgolofu, nʉ kʉlɨpɨlɨka ɨliisyʉ ʉkʉfuma nkanwa mmyake,
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 paapo kʉjaga nkeeti gwake kʉ bandʉ boosa, kʉbabʉʉlaga ɨsi ʉsibwene nʉ kʉsipɨlɨka.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Lɨɨlɨno kʉguulɨla ɨfiki? Sumuka! Goosigwe, ʉhobokeligwe ʉbʉtʉlanongwa bwako, kʉ njɨla jaa kʉsʉʉma mu ngamu jaake.’
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 “Naagomwike mu Jelusalemu, ndɨnkwingɨla mu tempeli. Bo ndɨ pakwipuuta, ndɨnkʉkɨbona ɨkɨsetʉka.
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Nkɨsetʉka ɨkyo ndɨnkʉmmbona ʉNtwa ikʉtɨ, ‘Nakalɨnga ʉsookengemo mu Jelusalemu! Paapo bakabagɨla ʉkwitɨka amasyʉ gaako agaa kʉʉsisimɨkɨsya ʉne.’
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 Ndɨnkʉmmwamula ndɨnkʉtɨ, ‘Ntwa, abeene bameenye ʉkʉtɨ ʉne nendaga kʉkʉtɨ sinagogi, naabapinyaga mu nnyololo nʉ kʉbakoma aba baakwitɨkaga ʉgwe!
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Ʉnkeeti gwako Sitefani bo ikʉgogigwa, jʉjʉʉne naalyɨmile kɨfuki, naaliitiike ʉkʉtɨ babombe bo ʉlo, naalɨndɨliile amakoti agaa bandʉ aba banngogaga.’
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 Po ʉNtwa alɨnkʉʉmbʉʉla alɨnkʉtɨ, ‘Bʉʉkaga! Nikʉkʉtʉma kʉbʉtali, kʉ bandʉ abaa mfikolo ɨfingi.’ ”
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 Ɨkɨlʉndɨlo kya bandʉ bampɨlɨkɨsyaga Paʉli, leelo bo ajobile ɨliisyʉ ɨlɨ, po balɨnkwanda ʉkʉjwega fiijo balɨnkʉtɨ, “Namunsoosyepo pakiisʉ, paapo atikʉlondigwa ʉkʉjako kʉ bʉʉmi!”
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Kangɨ baajwegaga nʉ kʉtaaga ɨmyenda gyabo, nʉ kʉtululusya ɨfumbɨ kʉmwanya.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Po ʉndongosi ʉnkʉlʉmba jʉla alɨnkʉbalagɨla abasikali baake ʉkʉtɨ bammwingɨsye Paʉli mwi ilinga ɨlya basikali. Kangɨ alɨnkʉbalagɨla ʉkʉtɨ banndaalʉʉsyege bo bikʉnkoma nɨ fingoti, ʉkʉtɨ asimanye ɨsi sibapelile abandʉ abo ʉkʉjwega bo ʉlo.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Looli bo bampinyile Paʉli nɨ ngoje, ʉkʉtɨ akomigwe ɨfingoti, Paʉli alɨnkʉnndaalʉʉsya ʉndongosi gwabo ʉjʉ aalyɨmile kɨfuki nagwe alɨnkʉtɨ, “Bʉle, mwitɨkɨsiigwe nɨ ndagɨlo, ʉkʉnkoma ʉjʉ Ndooma kʉ lʉlagɨlo lwa kiisʉ, bo akalongigwa?”
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Ʉjo bo apɨliike ɨsi, alɨnkʉbʉʉka kʉ ndongosi ʉnkʉlʉmba gwa basikali alɨnkʉtɨ, “Kʉlonda ʉkʉbomba ɨfiki? Ʉmundʉ ʉjʉ Ndooma kʉ lʉlagɨlo lwa kiisʉ!”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Po ʉndongosi ʉnkʉlʉmba gwa basikali, alɨnkʉmmbʉʉla Paʉli alɨnkʉtɨ, “Mbʉʉla, bʉle ʉgwe ʉlɨ Ndooma?” Paʉli alɨnkwamula alɨnkʉtɨ, “Eena!”
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Ʉndongosi jʉla alɨnkʉtɨ, “Ʉne nhongile ɨndalama ɨnyingi ʉkʉbʉkaba ʉBʉlooma kʉ lʉlagɨlo lwa kiisʉ.” Paʉli alɨnkwamula alɨnkʉtɨ, “Ʉne naapaapiigwe ndɨ Ndooma paapo taata aalɨ Ndooma.”
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Nakalɨnga abasikali aba baalondaga ʉkʉnndaalʉʉsya Paʉli balɨnkʉnndeka, ʉndongosi ʉnkʉlʉmba ʉgwa basikali alɨnkʉtiila, bo asyageenie ʉkʉtɨ Paʉli Ndooma kʉ lʉlagɨlo lwa kiisʉ, kangɨ ampinyile nɨ minyololo.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Kɨlaabo kyake, paapo ʉnsikali ʉnkʉlʉmba aalondaga ʉkʉbʉmanya ʉbwanalooli, ʉkʉtɨ aBajuuta fiki bansitaakile Paʉli, alɨnkʉmmwabʉla nʉ kʉbalagɨla abapuuti abalongosi, nɨ Sanihendilini ʉkʉtɨ baaganile. Po alɨnkʉntwala Paʉli, alɨnkʉmmwɨmɨka nkyeni mmyabo.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.