Romanos 9
Ɩbwaarɛ Katɔwɛ Kyula Pʋpwɛ (NAW) vs NVT
1 Lɩɩ maa Krisito a maa gyɛ kʋkʋlʋn sʋ mʋ, asɩn mʋ nɩɩ n tɔwɛ falɛ ɩ gyɛ kesintin, n mɛɛ tɩn antɩŋɛsa. Kayaayu Kyɩrɛkyɩrɛ mʋ yɛ mɛ nfɛɛrɛ tɔ ii gyii mɛ kesintin, fɛɛ ɩmʋ nɩɩ n tɔwɛ falɛ ɩ man gyɛ antɩŋɛsa.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 Mɛ ɔtɔ tɔ ɩ fɔyɩ mɛ nɩɩ mɛ kɔkɔlɔ tɔ ki nyita sa mɛ asa.
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 Naafɔɔ nɩɩ ii biti ɩ waa mʋ, n biti n taa mɛ n‐yɩɩ sa kɛ Ɩbwaarɛ ɔ tɔwɛ mɛ nnɔ, kɛ ɩ barɩgɛ maa Yesu nsana, kɛ ɩ yɛgɛ mɛ asa Ɩsɩrayɩ abi ba nyɛ nkpa.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Ɩsɩrayɩ abi ba gyɛ Ɩbwaarɛ asa. Bamʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ lɛɛ nɩɩ ɔ taa bamʋ waa mʋ asa, bamʋ nɩɩ ɔ lɛɛ mʋ bʋnyaa kparɛ mʋ kaapʋ, nɩɩ maa bamʋ ba waa katɔwɛ kyula, nɩɩ ɔ sa bamʋ mʋ Nbara mʋ, nɩɩ ɔ kaapʋ bamʋ ɔkpa mʋ nɩɩ ba taa sʋ sun mʋ, nɩɩ bamʋ nɩɩ ɔ da kɔkɔlɔ sʋ sa.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Nɩɩ Ɩsɩrayɩ abi banɩmʋ tɔ nɩɩ Ɩbwaarɛ asa kparɛ‐kparɛ mʋ ba lɩɩ, nɩɩ Krisito maa ba fɛɛ nyɩmɩsa kayɩɩ‐wʋlɛ tɔ mʋ, ɔ lɩɩ kanɩn kɩnaana maŋa tɔ. Ɩbwaarɛ ɩ gyɛ ɔmʋnɩ kʋtɔ kʋmaa kɩ bʋ mʋ kasɛ, nɩɩ ayɩn‐bi a gyɛ mʋ lɛɛ kakpaa. Amen!
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Amaa ɩ man gyɛ yɛ Ɩbwaarɛ man waa asɩn mʋ nɩɩ ɔ da mʋ kɔkɔlɔ sʋ tɔwɛ yɩla mʋ tɔ nɩn. Kpalɩ fɛɛ man gyɛ bamʋ nɩɩ ba lɩɩ Ɩsɩrayɩ kɩnaana mʋ tɔ kpini ɩ gyɛ Ɩsɩrayɩ abi kesintin.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Abɛɛ ɩ man gyɛ bamʋ nɩɩ ba lɩɩ Abraham kɩnaana mʋ tɔ kpini ɩ gyɛ Abraham anaana‐bii. Lɩɩ fɛɛ Ɩbwaarɛ tɔwɛ sa Abraham yɛ, “Lɩɩ Isaki kanan tɔ nɩɩ fii biti fʋ nyɛ anaana‐bii.
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Asɩn mʋ kasɛ ɩ gyɛ yɛ, man gyɛ nbii mʋ nɩɩ Abraham kʋʋgɛ mʋ kpini ɩ gyɛ Ɩbwaarɛ mu‐bii ana. Amɔɔ bamʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ da mʋ kɔkɔlɔ sʋ sa Abraham mʋ nkʋn ɩ gyɛ mʋ anaana‐bii.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Kpalɩ fɛɛ falɛ nɩɩ Ɩbwaarɛ da mʋ kɔkɔlɔ sʋ tɔwɛ Abraham, ‘Kesu kakʋ falɛ saŋa kɛ n ba bwii ba mʋ, fʋ‐ka Sara ii biti ɔ kʋʋgɛ kebii‐nyɩnsa‐bii.’
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 “Man gyɛ ɩmʋ nkʋn. Amaa ɔkyɩɩ mʋ nɩɩ ba tɩɩ mʋ yɛ Rebeka mʋ ɔ kʋʋgɛ nbwaara‐bii mʋ nɩɩ bamʋ‐sɛ gyɛ anɛ naana Isaki.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 Amaa ba maa man pɩɩta kʋʋgɛ bamʋ gbaa kɛ ba waa asɩn danbɩrasa abɛɛ alibi mʋ, Ɩbwaarɛ wʋla lɛɛ kaapʋ fɛɛ kanan mʋ nɩɩ ɛɛ lɛɛ ɔkʋ nɩɩ ɛɛ tɩɩ mʋ mʋ, ɩ man bɔla ɔsa maa awaasa sʋ.
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 Lɩɩ fɛɛ pɔyɩ ba kʋʋgɛ nbii mʋ Ɩbwaarɛ tɔwɛ Rebeka yɛ, ‘Ɔbɩlɩsa asɛ mʋ ii biti o be sun kebii asɛ mʋ.’
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Kanɩn nɩɩ ɔ wʋla tɔwɛ Asɩnkyan yɩlasa mʋ tɔ yɛ, ‘N biti Gyekobu, amaa n kisi Esawu.’
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 “Ɩmʋ sʋ nɛnɛ nɩɩ an biti a tɔwɛ? A tɔwɛ yɛ Ɩbwaarɛ mɛɛ waa mʋ asɩn kyɛɛkyɛɛ abɛɛ? Ayee, ɩ man gyɛ kanɩn.
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Kpalɩ fɛɛ ɔ tɔwɛ Mosesi yɛ,
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Ɩmʋ sʋ ɩ man gyɛ nyɩmɩsa kɩpɩrɛ sʋ abɛɛ maa kpan mʋ n‐yɩɩ sʋ, amaa ɩ gyɛ Ɩbwaarɛ kʋwɛɛ kuwu nɩn.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Kpalɩ fɛɛ Asɩnkyan yɩlasa mʋ tɔ mʋ Ɩbwaarɛ tɔwɛ Faro yɛ, ‘Ɩnɩmʋ sʋ nɩɩ n bun fu kuwura kɛ n bɔla fʋ sʋ lɛɛ mɛ ɔlʋn kaapʋ, kɛ asa mʋ nɩɩ ba bʋ dulinyaa kpini tɔ ba yɩn mɛ kɩtɩɩ.’
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Ɩnɩmʋ kpini ɩ kaapʋ fɛɛ bamʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ ii biti o wu kʋwɛɛ mʋ, bamʋ nɩɩ ee wu kʋwɛɛ, nɩɩ bamʋ nɩɩ ee biti ba waa mʋ kʋsʋ tɔ ɔlʋn mʋ, ɛɛ yɛgɛ nɩɩ ba waa kʋsʋ tɔ ɔlʋn.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 “Fanɛ tɔ ɔkʋ ii biti ɔ taasɛ mɛ yɛ, ‘Nɩɩ ɩ gyɛ kanɩn bɩrɛ, ɔkʋ mɛɛ taalɛ kina Ɩbwaarɛ kebiti mʋ, mɩnɛ ɩ waa sʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ san ɛɛ pwɩɩ anɛ kʋsʋ tɔ ɔlʋn sʋ?’
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Amaa nyɩmɩsa, fʋ ɩ gyɛ anɩmʋ, nɩɩ fɩɩ taalɛ tɔwɛ gyaŋa Ɩbwaarɛ? Kʋtɔ pɔyɩsa ɩ taalɛ tɔwɛ ɔmʋ nɩɩ ɔ pɔyɩ kɩmʋ mʋ yɛ, ‘Mɩnɛ ɩ waa nɩɩ fʋ pɔyɩ mɛ falɛ?’
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Lɩɩ fɛɛ ɔpɔyɩpʋ sʋ ɔkpa fɛɛ ɔ barɩgɛ kabɔlɛ kuli tɔ kɩnyɔ, kɛ ɔ taa kʋkʋ pɔyɩ lapɛ mʋ nɩɩ bɛɛ yɛgɛ bɛɛ yɩla kensi‐gyii akɛ, kɛ ɔ taa kʋkʋ pɔyɩ lapɛ mʋ nɩɩ bee gyii tɔ kakɛ kʋmaa. Ɩbwaarɛ du nɩn fɛɛ ɔpɔyɩpʋ|src="BA03016BW.TIF" size="span" loc="Rom 9:21" ref="9:21"
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 “Kanɩn ɔkpa kʋlʋn sʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ ii biti fɛɛ ɔ lɛɛ mʋ agbʋ kaapʋ asa, kɛ ba wu mʋ ɔlʋn mʋ, amaa bamʋ nɩɩ ɔ nyɛ agbʋ bamʋ sʋ, nɩɩ ɩ dagaa fɛɛ o nyita bamʋ mʋ, ɔ nyɛ kenyiita gaa sa bamʋ.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Nɩɩ ɔ bɩla ee biti fɛɛ ɔ lɛɛ mʋ bʋnyaa kparɛ mʋ kaapʋ mʋ asa mʋ nɩɩ ee wu bamʋ kʋwɛɛ, nɩɩ ba gyɛ bamʋ nɩɩ ɔ lɔŋɔ bamʋ yɩla sa mʋ bʋnyaa mʋ.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Anɛ ɩ gyɛ bamʋ nɩɩ ɔ tɩɩ mʋ, nɩɩ ɩ man gyɛ Gyiwu abi mʋ tɔ nkʋn, amaa ɔ tɩɩ bamʋ nɩɩ ba man gyɛ Gyiwu abi mʋ tɔ gbaa.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Fɛɛ kanan mʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ tɔwɛ ɔtɔwɛpʋ Hoseya ɔwʋlɛ mʋ tɔ mʋ yɛ,
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Nɩɩ ii biti ɩ ba fɛɛ opula mʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ tɔwɛ bamʋ yɛ,
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Ɩbwaarɛ ɔtɔwɛpʋ Isaya gbaa kuusi tɔwɛ lɩɩ Ɩsɩrayɩ abi sʋ yɛ,
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Ɔnyɩrɩpɛ Ɩbwaarɛ ii biti o gyii mʋ asɩn kasɛ sʋ bilen‐bilen kɛ ɔ lʋwɛ ɩmʋ
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 I du nɩn fɛɛ kanan mʋ nɩɩ Isaya wʋla tɔwɛ yɩla mʋ yɛ,
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Ɩmʋ sʋ mɩnɛ nɩɩ an biti a tɔwɛ? An biti an tɔwɛ yɛ, bamʋ nɩɩ ba man gyɛ Gyiwu abi, nɩɩ bamʋ ansi an man payɩ bee biti ɩkpa kyiigisa mʋ, lɩɩ bamʋ kɩkɔɔlɛ Yesu gyii sʋ mʋ, Ɩbwaarɛ kɔɔlɛ bamʋ fɛɛ bamʋ ɩkpa i kyiigi mʋ asɛ.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Amaa Ɩsɩrayɩ abi mʋ bɩrɛ, ba payɩ ansi bee buu nbara mʋ bee biti fɛɛ Ɩbwaarɛ ɩ kɔɔlɛ bamʋ yɛ bamʋ ɩkpa i kyiigi mʋ asɛ, yɛgɛ ba man nyɛ ɩmʋ.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 Mɩnɛ maa waa sʋ? Lɩɩ fɛɛ ba man taa kɩkɔɔlɛ‐gyii sʋ bee biti, amaa ba sʋ ba naa yɛ awaasa sʋ nɩn. Nɩɩ ba siti “Kubuu sitisa” mʋ lɩɩ tɩyɛ,
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 fɛɛ kanan mʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ tɔwɛ lɩɩ Yesu mʋ nɩɩ ɔ yɩlɛ sa kubuu nɩmʋ asɩn Asɩnkyan yɩlasa mʋ tɔ yɛ,
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.