Romanos 4

Ɩbwaarɛ Katɔwɛ Kyula Pʋpwɛ (NAW) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Mɩnɛ asɩn nɩɩ an biti a tɔwɛ lɩɩ anɛ naana Abraham sʋ? Mɩnɛ ɩ waa Abraham asɩn mʋ tɔ?
1 Que vantagem diremos, pois, que conseguiu Abraão, nosso pai segundo a carne?
2 Nɩɩ ɩ kan ɩ gyɛ Abraham awaasa sʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ wu mʋ fɛɛ mʋ ɩkpa i kyiigi mʋ, naafɔɔ ɔ sʋ kʋtɔ mʋ nɩɩ ɔ taa kaapʋ mʋ n‐yɩɩ, amaa man gyɛ Ɩbwaarɛ ansi tɔ.
2 Porque, se Abraão foi justificado em virtude de sua observância, tem que se gloriar; mas não diante de Deus.
3 Mɩnɛ nɩɩ Asɩnkyan yɩlasa mʋ ɩ tɔwɛ? “Abraham kɔɔlɛ Ɩbwaarɛ gyii, lɩɩ mʋ kɩkɔɔlɛ‐gyii maŋa sʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ kyula yɛ mʋ ɩkpa i kyiigi.”
3 Ora, que diz a Escritura? Abraão creu em Deus e isso lhe foi imputado em conta de justiça {Gn 15,6}.
4 Nɩɩ ɔsa mʋ nɩɩ ee sun kusun mʋ bɛɛ ka mʋ kʋkɔ nɩn, mʋ kʋkɔka mʋ kɩ man gyɛ kakɛɛ nɩn sa mʋ, amaa ɩ gyɛ mu kusun mʋ kʋkɔ nɩɩ bɛɛ ka mʋ.
4 Ora, o salário não é gratificação, mas uma dívida ao trabalhador.
5 Nɩɩ ɩ man gyɛ ɔkʋ kusun mʋ nɩɩ ɛɛ waa sʋ, amaa maa kɔɔlɛ gyii fɛɛ ɩ gyɛ Ɩbwaarɛ ɩɩ yɛgɛ nɩɩ alibi ɔwaapʋ mʋ nɩɩ ba kɔɔlɛ Yesu gyii mʋ bamʋ ɩkpa i kyiigi mʋ, bamʋ kɩkɔɔlɛ‐gyii mʋ ɩ yɛgɛ nɩɩ Ɩbwaarɛ ɩ kɔɔlɛ bamʋ kyula fɛɛ bamʋ ɩkpa i kyiigi.
5 Mas aquele que sem obra alguma crê naquele que justifica o ímpio, a sua fé lhe é imputada em conta de justiça.
6 Ɩnɩmʋ nɩɩ Dawidi gbaa wʋla tɔwɛ yɛ kumu ɔkɔn wuya ɩ gyɛ ɔsa mʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ kyula fɛɛ mʋ ɩkpa i kyiigi nɩɩ ɩ man gyɛ mʋ awaasa sʋ. Nɩɩ Dawidi tɔwɛ yɛ,
6 É assim que Davi proclama bem-aventurado o homem a quem Deus atribui justiça, independentemente das obras:
7 “Kumu ɔkɔn wuya ana ɩ gyɛ asa
7 Bem-aventurados aqueles cujas iniqüidades foram perdoadas e cujos pecados foram cobertos!
8 Kumu ɔkɔn wuya ɩ gyɛ ɔsa
8 Bem-aventurado o homem ao qual o Senhor não imputou o seu pecado {Sl 31,1s}.
9 Kumu ɔkɔn mʋ nɩɩ Dawidi tɔwɛ mʋ asɩn mʋ, ɩ gyɛ sa Gyiwu abi nkʋn nɩn, abɛɛ yɛ bamʋ nɩɩ ba man gyɛ Gyiwu abi gbaa? Nɩɩ an wʋla tɔwɛ yɛ, Abraham kɔɔlɛ Ɩbwaarɛ gyii, nɩɩ mʋ kɩkɔɔlɛ‐gyii maŋa sʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ kyula yɛ mʋ ɩkpa i kyiigi.
9 Essa bem-aventurança é somente para os circuncisos, ou também para os incircuncisos? Dizemos, com efeito, que a fé foi imputada a Abraão em conta de justiça.
10 Saŋa mɔɔ tɔ nɩɩ ɩnɩmʋ ɩ waa sa mʋ? Saŋa mʋ nɩɩ ɔ tɩn oduu mʋ abɛɛ saŋa mʋ nɩɩ ɔ man pɩɩta tɩn oduu mʋ? Ɩ gyɛ saŋa mʋ nɩɩ ɔ man pɩɩta tɩn.
10 Quando lhe foi ela imputada? Depois ou antes de sua circuncisão? Não depois, mas antes de ser circuncidado.
11 Abraham oduu katɩn mʋ gyɛ sɩnkaala nɩn, nɩɩ ɩ kaapʋ tɔ fɛɛ mʋ kɩkɔɔlɛ‐gyii sʋ nɩɩ saŋa mʋ nɩɩ ɔ man pɩɩta tɩn mu oduu mʋ, nɩɩ Ɩbwaarɛ kyula yɛ mʋ ɩkpa i kyiigi. Kanɩn sʋ mʋ ɩ gyɛ asa kpini mʋ nɩɩ ba kɔɔlɛ gyii nɩɩ ba man pɩɩta tɩn bamʋ iduu mʋ kpini bamʋ‐sɛ, nɩɩ ɩ yɛgɛ nɩɩ Ɩbwaarɛ kyula yɛ bamʋ ɩkpa i kyiigi.
11 Depois é que recebeu o sinal da circuncisão, como selo da justiça que tinha obtido pela fé antes de ser circuncidado. E assim se tornou o pai de todos os incircuncisos que crêem, a fim de que também a estes seja imputada a justiça.
12 Nɩɩ ɔ bɩla ɔ gyɛ bamʋ nɩɩ ba tɩn iduu mʋ bamʋ‐sɛ, man gyɛ ba maa tɩn iduu sʋ, amaa lɩɩ fɛɛ bamʋ gbaa bamʋ, ba maa naa kɩkɔɔlɛ‐gyii ɔkpa kʋlʋn mʋ nɩɩ anɛ naana Abraham natɛ sʋ pɔyɩ nɩɩ ɔ tɩn oduu mʋ.
12 Pai também dos circuncisos, que não só trazem o sinal, mas que acompanham as pegadas da fé que nosso pai Abraão possuía antes de ser circuncidado.
13 Ɩbwaarɛ da mʋ kɔkɔlɔ sʋ sa Abraham maa mʋ anaana‐bii yɛ bee biti ba baa ba gyɛ dulinyaa tɔ kapatɩyɛ agyipu. Falɛ kɔkɔlɔ sʋ kɩda mʋ man gyɛ nbara mʋ kibuu sʋ, amaa lɩɩ mʋ kɩkɔɔlɛ‐gyii sʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ kyula yɛ mʋ ɩkpa i kyiigi mʋ asɛ.
13 Com efeito, não foi em virtude da lei que a promessa de herdar o mundo foi feita a Abraão ou à sua posteridade, mas em virtude da justiça da fé.
14 Nɩɩ bamʋ nɩɩ ba kan bee buu nbara mʋ, ɩ gyɛ dulinyaa kapatɩyɛ agyipu bɩrɛ, kanɩn bɩrɛ kɩkɔɔlɛ‐gyii mʋ kɩ gyɛ kɩyan, nɩɩ kɔkɔlɔ sʋ kɩda mʋ man sʋ kyaarɛ.
14 Porque, se a herança é reservada aos observadores da lei, a fé já não tem razão de ser e a promessa fica sem valor.
15 Lɩɩ fɛɛ bamʋ nɩɩ ba fɔyɩ nbara mʋ, bɛɛ nyɛ Ɩbwaarɛ kʋsʋ bɩɩtɛ. Amaa nɩɩ nbara ɩ man bʋ tɔ mʋ, nbara kɩfɔyɩ gbaa man bʋ tɔ.
15 Porquanto a lei produz a ira; e onde não existe lei, não há transgressão.
16 Ɩmʋ sʋ lɩɩ kɩkɔɔlɛ‐gyii sʋ nɩɩ asa bɛɛ nyɛ kʋtɔ mʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ da mʋ kɔkɔlɔ sʋ sa bamʋ mʋ. Ɩ gyɛ kabwaala kakɛɛ sa Abraham kɩnaana tɔ. Ɩ man gyɛ bamʋ nɩɩ bee buu nbara mʋ nkʋn, amaa yɛ bamʋ nɩɩ ba kɔɔlɛ gyii gbaa fɛɛ kanan mʋ nɩɩ Abraham kɔɔlɛ gyii mʋ. Lɩɩ fɛɛ mʋ ɩ gyɛ anɛ kpini anɛ‐sɛ.
16 Logo, é pela fé que alguém se torna herdeiro. Portanto, gratuitamente; e a promessa é assegurada a toda a posteridade de Abraão, não somente aos que procedem da lei, mas também aos que possuem a fé de Abraão, que é pai de todos nós.
17 Fɛɛ kanan mʋ nɩɩ ba kyʋrɔɔ yɩla mʋ yɛ, “N waa fʋ ɔsɛ sa ndɛndɛmandɛ kpini.” Ɩbwaarɛ asɛ mʋ Abraham ɩ gyɛ ɔsɛ sa anɛ kpini. Abraham kɔɔlɛ Ɩbwaarɛ mʋ nɩɩ ee kyiŋi alewupu ɛɛ ba nkpa tɔ mʋ gyii, nɩɩ Ɩbwaarɛ ɛɛ sa alewupu nkpa. Nɩɩ kʋtɔ mʋ nɩɩ kɩ man wʋla kɩ bʋ tɔ mʋ, mʋ ɩ yɛgɛ nɩɩ kɩɩ ba.
17 Em verdade, está escrito: Eu te constituí pai de muitas nações {Gn 17,5}; {nosso pai, portanto} diante dos olhos daquele em quem acreditou, o Deus que dá vida aos mortos e chama à existência as coisas que estão no nada.
18 Ɩ maa du fɛɛ tamaa man bʋ tɔ gbaa mʋ, Abraham kɔɔlɛ gyii nɩɩ ɔ sʋ tamaa. Nɩɩ ɔ ba waa ɔsɛ sa ndɛndɛmandɛ gaalaagaa fɛɛ kanan mʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ tɔwɛ mʋ yɛ, “Kanɩn nɩɩ fʋ anaana‐bii bee biti ba ba nyɛ akyɔ fɛɛ akyikpebi.”
18 Esperando, contra toda a esperança, Abraão teve fé e se tornou pai de muitas nações, segundo o que lhe fora dito: Assim será a tua descendência {Gn 15,5}.
19 Abraham gyii fɛɛ nsu kɩlɩfa nɩɩ o nyi mʋ kayɩɩ‐wʋlɛ kɩ maa pɔɔ. Nɩɩ mʋ‐ka Sara gbaa bɩlɛ nɩɩ ɔ man kʋʋgɛ kɩɩ. Lɩɩ ɩnɩmʋ kpini sʋ Abraham kɩkɔɔlɛ‐gyii kɩ man yɔɔ.
19 Não vacilou na fé, embora reconhecendo o seu próprio corpo sem vigor - pois tinha quase cem anos - e o seio de Sara igualmente amortecido.
20 Nɩɩ kʋtɔ mʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ da mʋ kɔkɔlɔ sʋ sa mʋ mʋ, ɔ man gyii ɩmʋ ɩmɔɔrɛ, amaa ɔ nyɛ kɩkɔɔlɛ‐gyii tɔ ɔlʋn nɩɩ ɔ taa bʋnyaa sa Ɩbwaarɛ.
20 Ante a promessa de Deus, não vacilou, não desconfiou, mas conservou-se forte na fé e deu glória a Deus.
21 Nɩɩ ɔ kɔɔlɛ kyula fɛɛ kʋtɔ mʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ da mʋ kɔkɔlɔ sʋ yɛ ee biti ɔ waa sa mʋ mʋ, ee biti ɔ taalɛ waa.
21 Estava plenamente convencido de que Deus era poderoso para cumprir o que prometera.
22 Falɛ sʋ nɩɩ, “Ɩbwaarɛ kyula yɛ mʋ ɩkpa i kyiigi.”
22 Eis por que sua fé lhe foi contada como justiça.
23 Ɩmʋ nɩɩ ba kyʋrɔɔ yɛ Abraham ɩkpa i kyiigi Ɩbwaarɛ asɛ mʋ, man gyɛ mʋ nkʋn sʋ nɩɩ ba kyʋrɔɔ kanɩn.
23 Ora, não é só para ele que está escrito que a fé lhe foi imputada em conta de justiça.
24 Amaa anɛ kpini sʋ nɩɩ ba kyʋrɔɔ kanɩn. Kanɩn sʋ anɛ gbaa anɛ mʋ nɩɩ an kɔɔlɛ Ɩbwaarɛ mʋ nɩɩ o kyiŋi anɛ‐Nyɩrɩpɛ Yesu lɩɩ lewu tɔ gyii mʋ, Ɩbwaarɛ ii biti ɔ kɔɔlɛ anɛ fɛɛ anɛ ɩkpa i kyiigi.
24 É também para nós, pois a nossa fé deve ser-nos imputada igualmente, porque cremos naquele que dos mortos ressuscitou Jesus, nosso Senhor,
25 Kpalɩ fɛɛ anɛ alibi sʋ Ɩbwaarɛ lɛɛ mʋ sa fɛɛ o wu, nɩɩ o kyiŋi mʋ ba nkpa tɔ nɩɩ lɩɩ mʋ sʋ mʋ Ɩbwaarɛ kɔɔlɛ anɛ fɛɛ anɛ ɩkpa i kyiigi.
25 o qual foi entregue por nossos pecados e ressuscitado para a nossa justificação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.