Hebreus 6
Ɩbwaarɛ Katɔwɛ Kyula Pʋpwɛ (NAW) vs NTLH
1 Ɩmʋ sʋ fan yɛgɛ a yɛgɛ Krisito kusun asɩn gyankpaasa mʋ nɩɩ an bɩɩla mʋ kanɩn, kɛ a dan kɩkɔɔlɛ‐gyii mʋ tɔ kpee anɛ ansi tɔ. Ɩ man dagaa a maa bɩla bwii naa bɩɩla npiili asɛ asɩn mʋ, fɛɛ nfɛɛrɛ kɩkyɛɛgɛ lɩɩ atɔ gyaga tɔ, yɛ kɩkɔɔlɛ Ɩbwaarɛ gyii,
1 Assim, vamos em frente a fim de chegarmos ao ensinamento de adultos, deixando para trás as primeiras lições da mensagem de Cristo. Nós não vamos colocar de novo as bases dessa mensagem, isto é, a necessidade de abandonar uma vida inútil e de crer em Deus;
2 yɛ kɩkaapʋ lɩɩ Ɩbwaarɛ kekyugyee sʋ, yɛ abaa kɩtaa gyaga asa sʋ kʋlɛ kabwaarɛ kʋlɛ, yɛ alewupu kikyiŋi, yɛ Ɩbwaarɛ katalɛ mʋ nɩɩ kɩ dɛ kakpaa.
2 o ensinamento a respeito dos batismos e da cerimônia de pôr as mãos sobre os cristãos; e a ressurreição dos mortos e o julgamento eterno.
3 Nɩɩ Ɩbwaarɛ kan kyula mʋ, falɛ nɩɩ an biti a waa kɛ a dan.
3 Vamos em frente! E, se Deus quiser, é isso o que faremos.
4 Ii biti ɩ baa ɩ bʋlʋn sa bamʋ nɩɩ ba yɛgɛ bamʋ kɩkɔɔlɛ‐gyii tɔ, fɛɛ ba bɩla taalɛ kyɛɛgɛ bamʋ nfɛɛrɛ lɩɩ bamʋ alibi tɔ bwii ba Ɩbwaarɛ asɛ. Lɩɩ fɛɛ Ɩbwaarɛ wʋla ŋmaŋɛ bamʋ nfɛɛrɛ tɔ saŋa kʋ, nɩɩ ba daa nyɛ Ɩbwaarɛ kakɛɛ kɩɩ, nɩɩ ba maa akɔɔlɛ‐gyipu mʋ ba bʋga nyɛ Kayaayu Kyɩrɛkyɩrɛ mʋ.
4 Como é que as pessoas que abandonaram a fé podem se arrepender de novo? Elas já estavam na luz de Deus. Já haviam experimentado o dom do céu e recebido a sua parte do Espírito Santo.
5 Nɩɩ ba nu Ɩbwaarɛ asɩn mʋ, nɩɩ ba wu fɛɛ ɩ bʋrɔn, nɩɩ ba bɩɩ kakyɩna pʋpwɛ mʋ nɩɩ kii biti kɩ ba mʋ ɔlʋn.
5 Já haviam conhecido por experiência que a palavra de Deus é boa e tinham experimentado os poderes do mundo que há de vir.
6 Ɩmʋ sʋ nɩɩ ba kan fɔyɩ lɩɩ Ɩbwaarɛ ɔkpa mʋ sʋ mʋ, ii biti ɩ baa ɩ bʋlʋn sa bamʋ yɛ ba bɩla bwii kyɛɛgɛ bamʋ nfɛɛrɛ lɩɩ bamʋ ɩkpa tɔ ba Ɩbwaarɛ asɛ. Lɩɩ fɛɛ i du nɩn fɛɛ ba maa bɩla bɛ da Ɩbwaarɛ mu‐Bii mʋ oyu laasa sʋ bee gyila mʋ ipeeli sakyɔ tɔ.
6 Mas depois abandonaram a fé. É impossível levar essas pessoas a se arrependerem de novo, pois estão crucificando outra vez o Filho de Deus e zombando publicamente dele.
7 Lɩɩ fɛɛ kasɛ mʋ nɩɩ bʋlayɩ ɩ da kɩmʋ sʋ saŋa kʋmaa, nɩɩ kɩ sʋ kii nuu mʋ, ɩ waa adɔɔ‐gyitɔ mʋ nɩɩ ɩ bʋrɔn ɩ sa bamʋ nɩɩ bɛɛ dɔɔ kɩmʋ sʋ mʋ, kasɛ mʋ ɩ nyɛ kusee Ɩbwaarɛ asɛ.
7 Deus abençoa a terra que recebe a chuva, a qual muitas vezes cai sobre ela e produz plantas úteis para aqueles que trabalham nela.
8 Amaa kasɛ mʋ nɩɩ kɩ kɔyɩ iwii yɛ afitiri mʋ bɩrɛ man sʋ kyaarɛ, nɩɩ kɩ man bʋ kata yɛ Ɩbwaarɛ ɔ tɔwɛ kɩmʋ nnɔ. Nɩɩ ɩmʋ laalaalʋwɛ mʋ fʋlɔn ii biti ɔ dɛɛ kɩmʋ.
8 Mas a terra que produz mato e espinhos não serve para nada; ela corre o perigo de ser amaldiçoada por Deus e acaba sendo queimada.
9 Mɛ tɔmaa ana kinyi‐bii ɔkɔn, halɩɩ a maa tɔwɛ falɛ gbaa mʋ, fanɛ bɩrɛ a man sʋ kufuu sa fanɛ, an nyi fan maa sʋ atɔ danbɩrasa mʋ nɩɩ ɩ lɩɩ fanɛ kamɔlɩgɛ mʋ sʋ.
9 Porém, ainda que falemos dessa maneira, meus queridos irmãos, estamos certos de que vocês têm as melhores bênçãos que vêm da salvação.
10 Ɩbwaarɛ gyɛ kesintin ogyipu. Ɔ mɛɛ yɛ ɔ tan fanɛ kusun mʋ nɩɩ fan waa yɛ kebiti mʋ nɩɩ fan sʋ sa mʋ mʋ sʋ. Ɩmʋ sʋ nɩɩ fan kyɛ mʋ asa tɔ, nɩɩ fɛn san kyaga sʋ fɛn kyɛ bamʋ tɔ.
10 Deus não é injusto. Ele não esquece o trabalho que vocês fizeram nem o amor que lhe mostraram na ajuda que deram e ainda estão dando aos seus irmãos na fé.
11 Atɔ mʋ nɩɩ i tiri anɛ lɩɩ fanɛ asɛ ɩ gyɛ yɛ, ɔkʋmaa nɩmʋ ɔ kpan mʋ n‐yɩɩ waa kanɩn adanbɩrasa naa fʋʋ ɔkaa, kanan mʋ nɩɩ ɩ waa kɛ fanɛ tamaa mʋ nɩɩ fan sʋ mʋ ɩ ba tɔ kesintin.
11 O nosso profundo desejo é que cada um de vocês continue com entusiasmo até o fim, para que, de fato, recebam o que esperam.
12 Ɩmʋ sʋ a mee biti fɛɛ fan ba biliŋi awʋlɛgyɔpʋ kabwaarɛ‐sun tɔ, amaa fan kasɛ bamʋ nɩɩ ba sʋ kɩkɔɔlɛ‐gyii yɛ kenyiita mʋ tɔ, nɩɩ bee biti ba nyɛ kʋtɔ mʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ da mʋ kɔkɔlɔ sʋ sa bamʋ mʋ.
12 Não queremos que se tornem preguiçosos, mas que sejam como os que creem e têm paciência, para que assim recebam o que Deus prometeu.
13 Saŋa mʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ da mʋ kɔkɔlɔ sʋ sa Abraham mʋ, ɔ taa mʋ gbaa‐gbaa kɩtɩɩ bɔ ntan, lɩɩ fɛɛ ɔkʋ man bʋ tɔ ɔ kyɔ mʋ,
13 Deus fez a promessa a Abraão e jurou cumpri-la. E, como não havia ninguém maior do que ele mesmo, Deus jurou pelo seu próprio nome.
14 nɩɩ ɔ tɔwɛ yɛ, “N tɔwɛ fʋ kesintin tɔ yɛ, n biti n waa fʋ kusee, kɛ n yɛgɛ fʋ kɩnaana ba nyɛ akyɔ.”
14 Ele disse a Abraão: “Eu prometo que abençoarei você ricamente e lhe darei muitos descendentes.”
15 Ɩmʋ sʋ Abraham nyɛ kenyiita gyoo nɩɩ ɔ nyɛ kʋtɔ mʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ da mʋ kɔkɔlɔ sʋ sa mʋ mʋ.
15 Abraão teve paciência e por isso recebeu o que Deus havia prometido.
16 Nɩɩ asa bɛ kan bee biti ba bɔ ntan mʋ, bɛɛ taa ɔsa mʋ nɩɩ ɔ kyɔ bamʋ gbaa‐gbaa bamʋ kɩtɩɩ bɔ ntan. Ntan kɩbɔ mʋ ɩɩ kaapʋ kesintin, nɩɩ ɩ yɛgɛ ntan mʋ nɩɩ ba bɔ mʋ ɩ tɩn kamɔɔrɛ‐gyii mʋ tɔ.
16 Quando alguém jura, usa o nome de uma pessoa que é maior do que ele, e o juramento acaba com qualquer discussão.
17 Lɩɩ kanɩn maŋa sʋ, Ɩbwaarɛ maa biti fɛɛ bamʋ nɩɩ ɔ da mʋ kɔkɔlɔ sʋ sa bamʋ ba wu fɛɛ ɔ mɛɛ yɛ ɔ kyɛɛgɛ mʋ nfɛɛrɛ mʋ, ɔ yɩlɛ ɩmʋ sʋ bɔ ntan.
17 Deus quis deixar bem claro aos que iam receber o que ele havia prometido que jamais mudaria a sua decisão. Por isso, junto com a promessa, fez o juramento.
18 Ɩmʋ sʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ waa falɛ atɔ anyɔ anɩmʋ. Ɩmʋ ɩ gyɛ mʋ kɔkɔlɔ sʋ kɩda yɛ mʋ ntan kɩbɔ, mʋ nɩɩ ɩ kaapʋ fɛɛ Ɩbwaarɛ mɛɛ kyɛɛgɛ, abɛɛ ɔ mɛɛ taalɛ tɩn antɩŋɛsa. Kanɩn sʋ anɛ mʋ nɩɩ an sɩlɛ naa loo mʋ mʋ, a kpan anɛ n‐yɩɩ gaa kɛ a kɩtaa tamaa mʋ nɩɩ kɩ dɛ anɛ ansi tɔ mʋ kenken.
18 Portanto, há duas coisas que não podem ser mudadas, e a respeito delas Deus não pode mentir. E assim nós, que encontramos segurança nele, nos sentimos muito encorajados a nos manter firmes na esperança que nos foi dada.
19 Fɛɛ kanan mʋ nɩɩ kɩbɩlɩtɔ kparɛ mʋ nɩɩ ki budu nɩɩ kɩtaa ɔkʋlɩ lala kɩ yɩlɛ katɩn kʋlʋn mʋ, kanɩn nɩɩ anɛ tamaa ɩ kɩtaa anɛ yɩlɛ katɩn kʋlʋn anɛ kɩkɔɔlɛ‐gyii tɔ. Kanɩn tamaa nɩmʋ ɩ bɔla loo Ɩbwaarɛ osunkpa opula kyɩrɛkyɩrɛkpa kɩkyɩrɛkyɩrɛ sʋsʋ mʋ tɔ.
19 Essa esperança mantém segura e firme a nossa vida, assim como a âncora mantém seguro o barco. Ela passa pela cortina do templo do céu e entra no Lugar Santíssimo celestial.
20 Tʋtɔ ɩ gyɛ katɩn mʋ nɩɩ Yesu yɩlɛ anɛ ayaa tɔ gyankpaa anɛ naa loo. Mʋ ɩ ba waa Ɩbwaarɛ oseepu bɩlɩsa asɛ kakpaa fɛɛ ɔkpa kʋlʋn mʋ nɩɩ Mekisedeki kyɩna ɔ gyɛ mʋ.
20 Foi lá que, para o nosso bem, Jesus entrou antes de nós. E ele se tornou para sempre o Grande Sacerdote , na ordem do sacerdócio de Melquisedeque.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.