Atos 28
Ɩbwaarɛ Katɔwɛ Kyula Pʋpwɛ (NAW) vs NTLH
1 A maa fʋʋ kifintin mʋ sʋ yɛ alanfɩya nɩɩ, an bɩɩ fɛɛ bɛɛ tɩɩ kɩmʋ yɛ Malita.
1 Quando já estávamos em terra, sãos e salvos, soubemos que a ilha se chamava Malta.
2 Kifintin mʋ sʋ ndɛ abi ba waa anɛ nsa‐nsa kɔɔlɛ anɛ abaa anyɔ. Bʋlayɩ maa da nɩɩ awɔɔ a bʋ tɔ sʋ mʋ, ba dɛɛla fʋlɔn sa anɛ yɛ a wʋlɛ.
2 Os moradores dali nos trataram com muita bondade. Como estava chovendo e fazia frio, acenderam uma grande fogueira.
3 Nɩɩ Pɔɔlɩ naa kʋʋla ngya ɔ ba waa fʋlɔn mʋ tɔ. Maa taa ngya mʋ ɛɛ waa fʋlɔn mʋ tɔ mʋ, nɩɩ fʋlɔn mʋ awulawula ɩ maa wiili kɩnansɛ mʋ, nɩɩ o dun Pɔɔlɩ kɩbaa yɛgɛ ɔ kyɔlɛ sʋ.
3 Paulo ajuntou um feixe de gravetos e os estava jogando no fogo, quando uma cobra, fugindo do calor, agarrou-se na mão dele.
4 Saŋa mʋ nɩɩ kifintin mʋ sʋ ndɛ abi ba wu kɩnansɛ mʋ maa kyɔlɛ mʋ kɩbaa sʋ mʋ, nɩɩ ba tɔwɛ abaa asɛ yɛ, “Ɔnyɩn nɩmʋ biti ɔ baa ɔ gyɛ ɔmɔɔpʋ nɩn. Lɩɩ fɛɛ maa nyɛ nɩɩ ɔ lɩɩ ɔpʋ mʋ tɔ gbaa mʋ, ɔmʋnɩ ɛɛ ka alibi akɔ mʋ mɛɛ yɛ ɔ yɛgɛ ɔ nyɛ nkpa.”
4 Os moradores da ilha viram a cobra pendurada na mão de Paulo e comentaram: — Este homem deve ser um assassino. Pois ele escapou do mar, mas mesmo assim a justiça divina não vai deixá-lo viver.
5 Amaa Pɔɔlɩ maa ŋmanyan kɩnansɛ mʋ tʋʋ fʋlɔn mʋ tɔ mʋ, sɛhn man waa mʋ.
5 Mas Paulo sacudiu a cobra para dentro do fogo e não sentiu nada.
6 Nɩɩ asa mʋ ba fɛ nfɛɛrɛ fɛɛ Pɔɔlɩ ii biti o puŋa abɛɛ ɔ tɩyɛ opula maŋa tɔ kɛ o wu. Amaa ba maa gyoo naa fʋʋ saŋa kʋ nɩɩ ba wu fɛɛ sɛhn man waa Pɔɔlɩ mʋ, ba kyɛɛgɛ bamʋ nfɛɛrɛ, nɩɩ ba tɔwɛ yɛ, ɔ gyɛ ɔdakpa kʋ nɩn. Pɔɔlɩ kikpe Roma|src="Paul4-BW_4Nawuri.eps" size="span" loc="Acts 27:1–28:14" ref="27:1–28:14"
6 Eles pensavam que ele ia ficar inchado ou que ia cair morto de repente. Porém, depois de esperar bastante tempo, vendo que não acontecia nada, mudaram de ideia e começaram a dizer que ele era um deus.
7 Kanɩn kifintin maŋa sʋ ɔkɩɩsʋpʋ mʋ nɩɩ bɛɛ tɩɩ mʋ yɛ Pubilo sʋ kasɛ nɩɩ kɩ bʋ tiri katɩn mʋ nɩɩ an yɩlɛ mʋ. Ɔnyɩn mʋ waa anɛ nsa‐nsa, nɩɩ ɔ kɔɔlɛ anɛ mʋ kɩkpaara sʋ, kɩtaa anɛ kɩfɔ nkɛ nsa.
7 Perto daquele lugar havia algumas terras que pertenciam a Públio, o chefe daquela ilha. Ele nos recebeu muito bem, e durante três dias nós fomos seus hóspedes.
8 Saŋa maa Pubilo mʋ‐sɛ dɛ ɛɛ lɔ kibirima yɛgɛ ɛɛ kyaalɛ. Nɩɩ Pɔɔlɩ naa loo taa mʋ abaa gyaga mʋ sʋ, kʋlɛ kabwaarɛ‐kʋlɛ, nɩɩ ɔ nyɛ alanfɩya.
8 O pai dele estava de cama, doente com febre e disenteria. Paulo entrou no quarto, fez uma oração, pôs as mãos sobre ele e o curou.
9 Ɩnɩmʋ ɩ maa waa kanɩn mʋ, nɩɩ kifintin mʋ sʋ alɔpʋ mʋ kpini ba ba Pɔɔlɩ asɛ nɩɩ ba nyɛ alanfɩya.
9 Depois disso os outros doentes da ilha vieram e também foram curados.
10 Lɩɩ kanɩn sʋ ba taa bɛɛrɛɛ sa anɛ ɔkpa kʋmaa nɩmʋ sʋ. Nɩɩ saŋa maa fʋʋ fɛɛ a lɩɩ tʋtɔ mʋ, ba kɛɛ anɛ atɔ mʋ nɩɩ i tiri sa anɛ.
10 Eles mostraram muito respeito por nós e, quando embarcamos, puseram no navio tudo o que precisávamos para a viagem.
11 A maa kyɩna tʋtɔ ɩbwaayɩ ɩsa kamaa mʋ, a naa loo ɔkʋlɩ lala mʋ nɩɩ kɩ lɩɩ Alekisanda nɩɩ kɩ ba sii tʋtɔ awɔɔ saŋa mʋ. Ba kyan ɩdakpa nbwaara‐bii mʋ gyaga kɩmʋ sʋ.
11 Depois de ficarmos três meses na ilha, embarcamos num navio da cidade de Alexandria, que tinha na proa a figura dos deuses gêmeos Castor e Pólux. O navio tinha passado o inverno na ilha.
12 A maa lɩɩ tʋtɔ mʋ, an naa yɩlɛ Sirakusi kadɛ tɔ, nɩɩ an gyii tʋtɔ nkɛ nsa.
12 Nós chegamos à cidade de Siracusa, onde ficamos três dias.
13 Lɩɩ tʋtɔ mʋ, an naa fʋʋ Regiyo kadɛ tɔ. Lɩɩkaakɛ mʋ afuu a da lɩɩ akpɩlɩgɛ, ɩmʋ sʋ kakɛ nyɔsapʋ mʋ, an naa fʋʋ Putoli kadɛ tɔ.
13 Dali seguimos viagem e chegamos à cidade de Régio. No dia seguinte o vento começou a soprar do sul, e em dois dias chegamos a Pozuoli.
14 Tʋtɔ maŋa nɩɩ an wu akɔɔlɛ‐gyipu akʋ, nɩɩ ba tɔwɛ anɛ yɛ a ba kyɩna bamʋ asɛ nkɛ nsunɔ. Falɛ nɩɩ an natɛ naa fʋʋ Roma.
14 Nessa cidade encontramos alguns cristãos que nos pediram que ficássemos com eles uma semana. E assim chegamos a Roma.
15 Akɔɔlɛ‐gyipu mʋ nɩɩ ba bʋ Roma ba maa nu fɛɛ an ba mʋ, ba kʋsʋ ba gyaŋa anɛ. Akʋ ba natɛ kanɩn ba gyaŋa anɛ Apiya Kɩgya opula, nɩɩ akʋ mɔɔ ba ba gyaŋa anɛ ɔfʋʋtɛkpa asa opula mʋ tɔ. Pɔɔlɩ maa wu bamʋ kanɩn mʋ, ɔ fwaala Ɩbwaarɛ, nɩɩ mʋ kɔkɔlɔ kɩ tɩyɛ mʋ.
15 Os irmãos de Roma tinham recebido a notícia da nossa chegada e foram se encontrar conosco nos povoados de Praça de Ápio e de Três Vendas. Ao ver esses irmãos, Paulo agradeceu a Deus e se animou.
16 An maa fʋʋ Roma mʋ, ba sa Pɔɔlɩ ɔkpa fɛɛ maa ɔnaakɔpʋ mʋ nɩɩ ɛɛ kɩɩ mʋ sʋ mʋ ba naa kyɩna ntɩn mʋ nɩɩ mʋ Pɔɔlɩ ii biti.
16 Quando entramos em Roma, Paulo recebeu permissão para morar por sua conta, guardado por um soldado.
17 Nkɛ nsa kamaa mʋ, Pɔɔlɩ tɩɩ Gyiwu abɩlɩsa mʋ nɩɩ ba bʋ tʋtɔ mʋ ba sarɛ. Nɩɩ ɔ tɔwɛ bamʋ yɛ, “Mɛ tɔɔmaa ana Gyiwu abi, amaa n maa man waa anɛ asa alibi akʋ gbaa, nɩɩ man nyita anɛ naana ana nbara mʋ, ba kɩtaa mɛ naa tii Gyerusalem, nɩɩ ba taa mɛ waa Roma abi abaa tɔ.
17 Três dias depois, Paulo convidou os líderes dos judeus de Roma para se encontrarem com ele. Quando estavam reunidos, ele disse: — Meus irmãos, eu não fiz nada contra o nosso povo, nem contra os costumes que recebemos dos nossos antepassados. Mesmo assim eu fui preso em Jerusalém e entregue aos romanos.
18 Amaa Roma abi ba maa gyii mɛ asɩn mʋ, ba waa nfɛɛrɛ fɛɛ ba yɛgɛ mɛ, lɩɩ fɛɛ ba man wu alibi mʋ nɩɩ n waa nɩɩ ɩ dagaa ba mɔɔ mɛ.
18 Eles me interrogaram e queriam me soltar, pois não acharam nenhum motivo para me condenar à morte.
19 Saŋa mʋ nɩɩ Gyiwu abi ba kina fɛɛ ba man yɛgɛ mɛ mʋ, nɩɩ ɩ nyan mɛ, nɩɩ n taa asɩn mʋ ba Owura lala Kayisa asɛ. Amaa ɩ man gyɛ fɛɛ n biti n ba tɩɩ mɛ asa ntalɛ nɩn.
19 Mas os judeus não queriam que me soltassem. Por isso fui obrigado a pedir para ser julgado pelo Imperador, embora eu não tenha nenhuma acusação para fazer contra o meu próprio povo.
20 Falɛ asɩn nɩmʋ sʋ nɩɩ n tɩɩ fanɛ, kɛ n lɛɛ asɩn mʋ kasɛ sa fanɛ. Lɩɩ Ɔmʋ nɩɩ Ɩsɩrayɩ abi kpini ba sʋ tamaa mʋ sʋ mʋ, nɩɩ ndaga ba ŋmina mɛ agbeeleebi.”
20 Foi por esse motivo que pedi para ver vocês e conversarmos. Estou preso com estas correntes de ferro por causa daquele que o povo de Israel espera.
21 Nɩɩ ba lɛɛ kɔnɔ yɛ, “An man nyɛ ɔwʋlɛ lɩɩ Gyudeya lɩɩ fʋ sʋ. Nɩɩ anɛ bɩrɩsa ana mʋ nɩɩ ba lɩɩ tʋtɔ mʋ ɔkʋ man ba waa adiboyi‐sɩn, nɩɩ ba man tɔwɛ asɩn libi kʋ lɩɩ fʋ sʋ.
21 Então eles disseram: — Nós não recebemos nenhuma carta da Judeia a seu respeito. Também nenhum dos nossos irmãos veio de lá com qualquer notícia ou para falar mal de você.
22 Amaa anɛ Gyiwu abi an biti an wu fʋ nfɛɛrɛ. Lɩɩ fɛɛ an nyi fɛɛ kʋbʋ mʋ nɩɩ fʋ bʋ kɩmʋ tɔ falɛ, katɩn kʋmaa nɩmʋ asa bɛɛ tɔwɛ bee yii kɩmʋ.”
22 Mas gostaríamos de ouvir você dizer o que pensa, pois sabemos que, de fato, em todos os lugares falam contra essa seita à qual você pertence.
23 Gyiwu abi mʋ ba yɩla kakɛ kʋ, kɛ ba maa Pɔɔlɩ ba gyaŋɛ. Kanɩn kakɛ maŋa maa fʋʋ mʋ, bamʋ asa damantɛ ba kpee katɩn mʋ nɩɩ Pɔɔlɩ tɛ mʋ. Lɩɩ nyenyenfuu naa fʋʋ kalaatɩpwɛ mʋ, ɔ kpan mʋ n‐yɩɩ tɔwɛ bamʋ Ɩbwaarɛ kuwura‐gyii mʋ asɩn. Ɔ bɔla Mosesi nbara yɛ Ɩbwaarɛ atɔwɛpʋ ɩwʋlɛ mʋ sʋ kaapʋ bamʋ lɩɩ Yesu sʋ yɛ, ba kɔɔlɛ mʋ gyii.
23 Então marcaram um dia com Paulo. Nesse dia, muitos deles foram ao lugar onde Paulo estava. Desde a manhã até a noite ele lhes anunciou e explicou a mensagem sobre o Reino de Deus . E, por meio da Lei de Moisés e dos livros dos Profetas , procurou convencê-los a respeito de Jesus.
24 Nɩɩ akʋ ba kɔɔlɛ asɩn mʋ gyii, amaa akʋ mɔɔ ba man kɔɔlɛ gyii.
24 Alguns aceitaram as suas palavras, mas outros não creram.
25 Saŋa mʋ nɩɩ Pɔɔlɩ tɔwɛ asɩn mʋ laalaalʋwɛ mʋ, asa mʋ ba gyii abaa ɩmɔɔrɛ, nɩɩ bamʋ kpini ba yaasɛ tɔ. Asɩn mʋ nɩɩ Pɔɔlɩ tɔwɛ mʋ ɩ gyɛ fɛɛ, “Kayaayu Kyɩrɛkyɩrɛ mʋ bɔla Ɩbwaarɛ ɔtɔwɛpʋ Isaya sʋ tɔwɛ kesintin sa fanɛ naana ana yɛ,
25 Então todos foram embora, conversando entre si. Mas, antes que saíssem, Paulo ainda disse mais uma coisa: — O Espírito Santo tinha razão quando falou por meio do profeta Isaías aos antepassados de vocês.
26 ‘Kpe asa anɩmʋ asɛ naa tɔwɛ bamʋ yɛ,
26 Pois ele disse a Isaías: “Vá e diga a esta gente: Vocês ouvirão, mas não entenderão; olharão, mas não enxergarão nada.
27 Lɩɩ fɛɛ asa anɩmʋ nkɔlɔ i budu,
27 Pois a mente deste povo está fechada; eles taparam os ouvidos e fecharam os olhos. Se eles não tivessem feito isso, os seus olhos poderiam ver, e os seus ouvidos poderiam ouvir; a sua mente poderia entender, e eles voltariam para mim, e eu os curaria — disse Deus.”
28 “Kanɩn sʋ n biti fan bɩɩ fɛɛ, Ɩbwaarɛ taa mʋ kamɔlɩgɛ mʋ naa sa bamʋ nɩɩ ba man gyɛ Gyiwu abi, nɩɩ bee biti be nu mʋ.”
28 E Paulo terminou, dizendo: — Pois fiquem sabendo que Deus mandou a mensagem de salvação para os não judeus! E eles escutarão!
29 Pɔɔlɩ maa tɔwɛ asɩn nɩmʋ kamaa tɔ mʋ, Gyiwu abi mʋ ba kʋsʋ lɩɩ ba gyii abaa ɩmɔɔrɛ.
29 [Depois que Paulo disse isso, os judeus foram embora, discutindo com violência.]
30 Pɔɔlɩ kyɩna kɩkpaara mʋ nɩɩ ɔ kɔɔlɛ nɩɩ ɛɛ ka kɩmʋ sʋ kʋkɔ nsu nnyɔ laalaamuu. Nɩɩ ɛɛ kɔɔlɛ ɔkʋmaa mʋ nɩɩ ɛɛ ba ɛɛ bɔɔ mʋ sʋ mʋ.
30 Durante dois anos Paulo morou ali numa casa alugada e recebia todos os que iam vê-lo.
31 Ɔ yɩlɛ kɩnyɩn tɔ ɛɛ tɔwɛ Ɩbwaarɛ kuwura‐gyii mʋ asɩn, nɩɩ ɛɛ kaapʋ asɩn lɩɩ Yesu Krisito sʋ, yɛgɛ sɛhn man tii mʋ ɔkpa.
31 Ele anunciava o Reino de Deus e ensinava a respeito do Senhor Jesus Cristo, falando com toda a coragem e liberdade.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.