Atos 27

Ɩbwaarɛ Katɔwɛ Kyula Pʋpwɛ (NAW) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Saŋa mʋ nɩɩ ba taa nfɛɛrɛ fɛɛ a kpee Roma kadɛ tɔ mʋ, ba taa Pɔɔlɩ maa bamʋ nɩɩ ba tii bamʋ obu mʋ akʋ, waa anaakɔpʋ kɩlɩfa ɔbɩlɩsa mʋ nɩɩ bɛɛ tɩɩ mʋ yɛ ɔbɩlɩsa Yuriyo abaa tɔ. Nɩɩ ɔ lɩɩ Owura lala Kayisa anaakɔpʋ kʋbʋ mʋ tɔ.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Nɩɩ an taa ɔkʋlɩ lala mʋ nɩɩ kɩ lɩɩ Adaramitiyo kadɛ tɔ, nɩɩ kii biti ki kpee Asiya ɔsʋwʋlɛ kabaafʋn kʋkʋ sʋ kebunɔ. Nɩɩ Kamasedoniya‐nyɩn Arisitako mʋ nɩɩ ɔ lɩɩ Tesalonika mʋ gbaa tii anɛ sʋ.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Ɩmʋ lɩɩkaakɛ mʋ, a naa dan Sidon kadɛ tɔ. Nɩɩ anaakɔpʋ kɩlɩfa Yuriyo waa Pɔɔlɩ adanbɩrasa, sa mʋ ɔkpa fɛɛ ɔ naa wu mʋ kyɛmɩnɛ ana, kɛ ɔ nyɛ nkyɛtɔ lɩɩ bamʋ asɛ.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Nɩɩ an lɩɩ tʋtɔ bɔla ɔpʋ sʋ, lɩɩ fɛɛ afuu mʋ ɩmaa daa ɩ gyaŋa anɛ sʋ mʋ, an bɔla kpee Sipuru kifintin mʋ asɛ katɩn mʋ nɩɩ afuu mʋ a man bʋlʋn.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 A maa bɔla ɔpʋ sʋ naa kara Kilikiya yɛ Panfiliya, nɩɩ a naa dan Mira mʋ nɩɩ kɩ bʋ Lisiya ɔsʋwʋlɛ sʋ mʋ.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 Tʋtɔ nɩɩ anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ wu ɔkʋlɩ lala kʋ mʋ nɩɩ kɩ lɩɩ Alekisandiya kadɛ tɔ kii kpee Itali. Nɩɩ ɔ taa anɛ naa waa kɩmʋ tɔ.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Nɩɩ an natɛ nkyu sʋ bwahn‐bwahn gyii nkɛ nkʋ nɩɩ ɩ waa ɔlʋn sa anɛ, pɔyɩ nɩɩ an naa fʋʋ Kinido. Lɩɩ fɛɛ afuu mʋ ɩ maa man sa anɛ ɔkpa sʋ mʋ, an bɔla naa tiri Kereti kefintin mʋ, nɩɩ an kara Salimone kadɛ tɔ.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 A maa naa an kara an kyʋn nbunɔ‐nbunɔ sʋ mʋ, an kpɩnɛ pɔyɩ nɩɩ an ba fʋʋ katɩn mʋ nɩɩ bɛɛ tɩɩ Ɩkʋlɩ lala Ɔdankpa Danbɩrasa, nɩɩ kɩ bʋ tiri Laseya kadɛ.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Lɩɩ fɛɛ an maa kyɛɛrɛɛ ɔkpa tɔ gaa sʋ mʋ, nɩɩ kɔnɔ‐ŋmina saŋa maa kyʋn mʋ, nkyu sʋ kɩbɔla waa kufuu. Ɩmʋ sʋ Pɔɔlɩ da bamʋ amu tɔ tɔwɛ bamʋ yɛ,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 “Anyɩn, n wu fɛɛ anɛ ɔkpa mʋ nɩɩ an kpee falɛ, ii biti ɩ bɩya kumu libi, yɛ gyerebi lɩɩ ɔkʋlɩ lala mʋ yɛ kɩmʋ ɩsʋla. Nɩɩ anɛ gbaa anɛ an man lɩɩ.”
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Amaa anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ ɔ man nu Pɔɔlɩ asɩn mʋ, ɔkʋlɩ wuya mʋ yɛ kɩmʋ ɔkpa ɔkaapʋpʋ asɛ nɩɩ ee nu.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Lɩɩ fɛɛ ɩkʋlɩ ɔdankpa maŋa man bʋrɔn sa awɔɔ saŋa. Nɩɩ bamʋ gaalaagaa ba tɔwɛ kyula yɛ ba kpan bamʋ n‐yɩɩ kɛ ba fʋʋ Fonike. Tʋtɔ ɩkʋlɩ ɔdankpa mʋ ɩ bʋrɔn sa awɔɔ saŋa. Fonike gyɛ ɔdankpa nɩɩ kɩ dɛ Kereti kefintin, mʋ nɩɩ kɩ kɩɩ akpɩlɩgɛ kɩtɩyɛ yɛ adii kɩtɩyɛ nsana tɔ.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Saŋa mʋ nɩɩ afuu pii ɩ daa ɩ lɩɩ akpɩlɩgɛ mʋ, asa mʋ be nyi fɛɛ ba nyɛ afuu mʋ nɩɩ bee biti. Ɩmʋ sʋ ba lɛɛ kɩbɩlɩtɔ mʋ nɩɩ kɩ kɩtaa ɔkʋlɩ lala kɩ yɩla, nɩɩ ba kyaga bamʋ ɔkpa sʋ ba naa Kereti ɩkaa sʋ ɩkaa sʋ.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Amaa ɩ man kyɛɛrɛɛ nɩɩ afuu bʋlʋnsa akʋ, ɩ daa apaa mʋ nɩɩ bɛɛ tɩɩ yɛ Adɩɩ yɛ Kyɔwɛ kɩlɩɩ afuu. Nɩɩ ɩ daa lɩɩ kefintin mʋ sʋ.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Saŋa mʋ nɩɩ anɛ ɔkʋlɩ ɩ gyaŋa afuu mʋ, ɔkʋlɩ mʋ man bɩla ɛɛ taalɛ ee kpee ansi tɔ. Ɩmʋ sʋ an yɛgɛ anɛ n‐yɩɩ sa afuu mʋ, nɩɩ i sii ɩ sʋ anɛ ɩ naa.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Nɩɩ ɩ sʋla anɛ naa lɩɩ kifintin pii mʋ nɩɩ bɛ tɩɩ yɛ Kuda, nɩɩ kii kun afuu mʋ gbɛrɛɛ. Nɩɩ ɩ waa ɔlʋn sa anɛ pɔyɩ nɩɩ an taalɛ kɩtaa ɔkʋlɩ pii mʋ nɩɩ kɩlala mʋ kɩ bɩɩtɛ mʋ.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Anyɩn mʋ ba maa nyɛ ɔkʋlɩ‐pii mʋ, ba taa kɩmʋ waa kɩlala mʋ tɔ, nɩɩ ba taa ɩfɛ ŋmina kyaabɔɔ ɔkʋlɩ lala mʋ kinkin. Nɩɩ ɩ waa bamʋ kufuu fɛɛ afuu mʋ ii biti ɩ sʋla bamʋ naa wɔtɛ Libiya kɩkyafa. Ɩmʋ sʋ ba bɔɔ abaala mʋ, nɩɩ ba yɛgɛ nɩɩ afuu mʋ i sii ɩ sʋ ɔkʋlɩ mʋ ɩ naa.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Afuu mʋ ɩ maa nyanla anɛ kanɩn mʋ, kayɩ kɩ maa kɛ mʋ, ba piili bɛɛ lɛɛ ɔkʋlɩ mʋ tɔ ɩsʋla bɛɛ tʋʋ nkyu mʋ tɔ.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Ɩmʋ kakɛ sasapʋ mʋ, ba taa bamʋ abaa bɛɛ lɛɛ ɔkʋlɩ mʋ gbaa‐gbaa tɔ atɔ bɛɛ tʋʋ nkyu mʋ tɔ.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 An gyii nkɛ gaalaagaa yɛgɛ a mee wu kyɔwɛ abɛɛ akyikpebi, yɛgɛ afuu mʋ mɔɔ ɩ san ɩ daa kanɩn. Ɩmʋ sʋ anɛ ɔkʋmaa nɩmʋ man bɩla ɔ sʋ tamaa fɛɛ ɔ sʋ nkpa.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 A maa kyɩna akʋn nkɛ gaalaagaa nɩmʋ yɛgɛ a mee gyii sɛhn mʋ, nɩɩ Pɔɔlɩ kʋsʋ yɩlɛ bamʋ nsana tɔwɛ yɛ, “Anyɩn, fan daa nu mɛ katɔwɛ yɛ an man lɩɩ Kereti mʋ, naafɔɔ falɛ awʋrʋfɔ yɛ gyerebi nɩmʋ man dɩn ba anɛ sʋ.
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Amaa n tɔwɛ fanɛ fɛɛ fan nyɛ kɔkɔlɔ, fanɛ ɔkʋ mɛɛ yɛ o sii tɔ, amɔɔ ɔkʋlɩ mʋ nkʋn ii biti o nyita.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Lɩɩ fɛɛ ndee kagyanbwɛ, Ɩbwaarɛ mʋ nɩɩ n gyɛ mʋ lɛɛ, nɩɩ n sun mɛ mʋ, mʋ kabɔɔ ba yɩlɛ mɛ asɛ.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 Nɩɩ ɔ tɔwɛ yɛ, ‘Pɔɔlɩ, man waa kufuu. Ɩ dan ɩ gyɛ fɛɛ fʋ naa yɩlɛ Owura lala Kayisa ansi tɔ. Nɩɩ fʋ sʋ mʋ, Ɩbwaarɛ taa bamʋ nɩɩ be tii fʋ sʋ falɛ kpini nkpa sa bamʋ’.
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Ɩmʋ sʋ anyɩn, fan nyɛ kɔkɔlɔ. N kɔɔlɛ Ɩbwaarɛ gyii fɛɛ kʋtɔ kʋmaa mʋ nɩɩ ɔ tɔwɛ mɛ mʋ, kanɩn nɩɩ ee biti ɔ waa.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Amaa ɩ waa kanan kʋmaa afuu mʋ ii biti ɩ sʋla anɛ naa dan kefintin kʋ sʋ.
26 Vamos dar a uma ilha.
27 “Nɩɩ a maa gyii nkɛ kudu ana, yɛgɛ ɩ san ɩ sʋ anɛ ɩɩ kyaa ɩɩ bɔɔ Adiratiki ɔpʋ mʋ sʋ. Kiyiridi saŋa mʋ, ɔkʋlɩ mʋ tɔ kusun awaapʋ mʋ, ɩ waa bamʋ fɛɛ bee nin bee tiri kidenbi.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Nɩɩ ba lɛɛ ɔfɛ kalasa tʋʋ katɩn mʋ nɩɩ ba gyan nkyu mʋ sʋ mʋ, nɩɩ ba wu yɛ tʋtɔ ɔnyɛ bunkyin gyɛ abaa nswɩɩ tɔ adʋnyɔ. Ba maa bɩla nin ba ansi tɔ gbɛrɛɛ mʋ, ba bɩla tʋʋ ɔfɛ mʋ wu fɛɛ tʋtɔ ɔnyɛ gyɛ abaa nswɩɩ tɔ kudu anu.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Nɩɩ ɩ waa anɛ kufuu fɛɛ akʋtɔ an biti a naa wɔtɛ afʋlɛ‐buu fɛɛ. Ɩmʋ sʋ nɩɩ ba lɛɛ abɩlɩtɔ ana mʋ nɩɩ ɩɩ kɩtaa ɔkʋlɩ ɩɩ yɩlɛ mʋ, tʋʋ nkyu mʋ tɔ, nɩɩ ba kʋlɛ kabwaarɛ‐kʋlɛ fɛɛ kayɩ kɩ kɛ bamʋ.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Nɩɩ ɔkʋlɩ mʋ tɔ kusun awaapʋ mʋ ba maa paa fɛɛ ba sɩlɛ lɩɩ ɔkʋlɩ lala mʋ tɔ. Ɩmʋ sʋ ba lɛɛ ɔkʋlɩ‐pii mʋ gyaga ɔpʋ sʋ, bɛɛ pɩna fɛɛ bee biti ba naa lɛɛ abɩlɩtɔ mʋ akʋ ɔkʋlɩ mu ansi tɔ.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Nɩɩ Pɔɔlɩ tɔwɛ anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ maa anaakɔpʋ mʋ yɛ, fɛɛ nɩɩ anyɩn anɩmʋ ba man kyɩna ɔkʋlɩ lala mʋ tɔ bɩrɛ, fan mɛɛ yɛ fan nyɛ nkpa.
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 “Ɩmʋ sʋ anaakɔpʋ mʋ ba kɩtaa ɩfɛ mʋ nɩɩ ɩ sʋ ɔkʋlɩ‐pii mʋ tɔ mʋ tɩŋɛ tɔ. Nɩɩ ba yɛgɛ kɩmʋ tɔ nɩɩ kɩ kyʋn.”
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Nɩɩ ɩmʋ kɩbwayɩkɛ asɛ mʋ, Pɔɔlɩ tʋtɔɔ bamʋ asɛ yɛ be gyii agyitɔ. Nɩɩ ɔ tɔwɛ bamʋ yɛ, “Fanɛ nkɛ kudu ana nɩmʋ nɩɩ fan tɛ yɛ kafʋn, yɛgɛ sɛhn mee loo fanɛ nnɔ tɔ, nɩɩ fan tɛ yɛ akʋn.
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Ɩmʋ sʋ n kʋlɛ fanɛ nɩn fan kʋsʋ gyii agyitɔ, kɛ fan nyɛ ɔlʋn. Fanɛ tɔ ɔkʋlʋn kinyinibi kʋlʋn gbaa mɛɛ yɛ kɩ fɔyɩ.”
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 Pɔɔlɩ maa tɔwɛ ɩnɩmʋ kamaa mʋ, ɔ taa bodobodo nɩɩ ɔ taa afwaala sa Ɩbwaarɛ bamʋ ansi tɔ. Tʋtɔ nɩɩ ɔ gya bodobodo mʋ tɔ piili ɛɛ wɛ.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Nɩɩ bamʋ kpini nkɔlɔ n tɩyɛ bamʋ, nɩɩ ɔkʋmaa nɩmʋ gyii agyitɔ.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Nɩɩ anɛ mʋ nɩɩ an bʋ ɔkʋlɩ lala mʋ tɔ mʋ, an gyɛ asa alafa anyɔ yɛ adusunɔ yɛ asiye (276).
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Saŋa mʋ nɩɩ ba gyii ŋmɛ mʋ, ba lɛɛ ɩbɔɔta tɔ agyitɔ mʋ tʋʋ ɔpʋ tɔ, kɛ ɔkʋlɩ mʋ ɔ kʋsaa oduu.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Kayɩ maa kɛ mʋ, ba man taalɛ bɩɩ kebunɔ mʋ. Amaa ba wu kidenbi kʋ nɩɩ kɩ gyɛ kɩkyafa. Nɩɩ ba waa bamʋ nfɛɛrɛ fɛɛ nɩɩ bɛɛ taalɛ mʋ, ba taa ɔkʋlɩ lala mʋ naa dan tʋtɔ.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Ɩmʋ sʋ ba tɩŋɛ ɩfɛ mʋ nɩɩ ɩ sʋ abɩlɩtɔ mʋ nɩɩ ɩ kɩtaa ɔkʋlɩ lala mʋ tɔ ɩ yɩlɛ mʋ waa ɔpʋ mʋ tɔ. Nɩɩ opula maŋa tɔ mʋ, nɩɩ ba saŋɛ ɩfɛ mʋ nɩɩ ɩ sʋ iyu mʋ nɩɩ bɛ sʋ bɛ kaapʋ ɔkpa. Tʋtɔ nɩɩ ba ŋmina kɩtaa lala mʋ nɩɩ bɛɛ tɩɩ kɩmʋ yɛ abaala ɔkʋlɩ mʋ kɔnɔ asɛ sa afuu, kɛ afuu mʋ a sʋla bamʋ i kpee kebunɔ.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Amaa ɔkʋlɩ lala mʋ kasɛ tɔ naa wɔtɛ kɩkyafa. Nɩɩ kɩmʋ ansi tɔ mʋ kɩ man bɩla kɩ taalɛ ki biliŋi. Nɩɩ apaa a daa kɩmʋ kamaa tɔ mʋ gyɛ‐gyɛ tɔ.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Nɩɩ anaakɔpʋ mʋ ba waa bamʋ nfɛɛrɛ fɛɛ ba mɔɔ obu atiipu mʋ, kɛ ba man nyɛ tɩyɛ nkyu tɔ sɩlɛ.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Amaa anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ, biti fɛɛ ɔ mɔlɩgɛ Pɔɔlɩ. Ɩmʋ sʋ ɔ man sa bamʋ ɔkpa kɛ ba waa bamʋ nkɔlɔ biti. Nɩɩ ɔ tɔwɛ bamʋ nɩɩ be nyi nkyu kɩtɩyɛ mʋ yɛ, ba gyankpaa fugi tɩyɛ tɔ kɛ ba tɩyɛ lɩɩ kpee ofuli sʋ.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Nɩɩ bamʋ nɩɩ ba san mʋ, ba taa bamʋ n‐yɩɩ bun‐bun itaabo dɩyɛ‐dɩyɛ sʋ. Nɩɩ akʋ mɔɔ ba taa bamʋ n‐yɩɩ bun ɔkʋlɩ iyu boyisa mʋ sʋ. Kanɩn nɩɩ ɩ sʋla ɔkʋmaa nɩmʋ naa dan yɛ alanfɩya.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.