Atos 27
Ɩbwaarɛ Katɔwɛ Kyula Pʋpwɛ (NAW) vs NAA
1 Saŋa mʋ nɩɩ ba taa nfɛɛrɛ fɛɛ a kpee Roma kadɛ tɔ mʋ, ba taa Pɔɔlɩ maa bamʋ nɩɩ ba tii bamʋ obu mʋ akʋ, waa anaakɔpʋ kɩlɩfa ɔbɩlɩsa mʋ nɩɩ bɛɛ tɩɩ mʋ yɛ ɔbɩlɩsa Yuriyo abaa tɔ. Nɩɩ ɔ lɩɩ Owura lala Kayisa anaakɔpʋ kʋbʋ mʋ tɔ.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Nɩɩ an taa ɔkʋlɩ lala mʋ nɩɩ kɩ lɩɩ Adaramitiyo kadɛ tɔ, nɩɩ kii biti ki kpee Asiya ɔsʋwʋlɛ kabaafʋn kʋkʋ sʋ kebunɔ. Nɩɩ Kamasedoniya‐nyɩn Arisitako mʋ nɩɩ ɔ lɩɩ Tesalonika mʋ gbaa tii anɛ sʋ.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Ɩmʋ lɩɩkaakɛ mʋ, a naa dan Sidon kadɛ tɔ. Nɩɩ anaakɔpʋ kɩlɩfa Yuriyo waa Pɔɔlɩ adanbɩrasa, sa mʋ ɔkpa fɛɛ ɔ naa wu mʋ kyɛmɩnɛ ana, kɛ ɔ nyɛ nkyɛtɔ lɩɩ bamʋ asɛ.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Nɩɩ an lɩɩ tʋtɔ bɔla ɔpʋ sʋ, lɩɩ fɛɛ afuu mʋ ɩmaa daa ɩ gyaŋa anɛ sʋ mʋ, an bɔla kpee Sipuru kifintin mʋ asɛ katɩn mʋ nɩɩ afuu mʋ a man bʋlʋn.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 A maa bɔla ɔpʋ sʋ naa kara Kilikiya yɛ Panfiliya, nɩɩ a naa dan Mira mʋ nɩɩ kɩ bʋ Lisiya ɔsʋwʋlɛ sʋ mʋ.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Tʋtɔ nɩɩ anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ wu ɔkʋlɩ lala kʋ mʋ nɩɩ kɩ lɩɩ Alekisandiya kadɛ tɔ kii kpee Itali. Nɩɩ ɔ taa anɛ naa waa kɩmʋ tɔ.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Nɩɩ an natɛ nkyu sʋ bwahn‐bwahn gyii nkɛ nkʋ nɩɩ ɩ waa ɔlʋn sa anɛ, pɔyɩ nɩɩ an naa fʋʋ Kinido. Lɩɩ fɛɛ afuu mʋ ɩ maa man sa anɛ ɔkpa sʋ mʋ, an bɔla naa tiri Kereti kefintin mʋ, nɩɩ an kara Salimone kadɛ tɔ.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 A maa naa an kara an kyʋn nbunɔ‐nbunɔ sʋ mʋ, an kpɩnɛ pɔyɩ nɩɩ an ba fʋʋ katɩn mʋ nɩɩ bɛɛ tɩɩ Ɩkʋlɩ lala Ɔdankpa Danbɩrasa, nɩɩ kɩ bʋ tiri Laseya kadɛ.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Lɩɩ fɛɛ an maa kyɛɛrɛɛ ɔkpa tɔ gaa sʋ mʋ, nɩɩ kɔnɔ‐ŋmina saŋa maa kyʋn mʋ, nkyu sʋ kɩbɔla waa kufuu. Ɩmʋ sʋ Pɔɔlɩ da bamʋ amu tɔ tɔwɛ bamʋ yɛ,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 “Anyɩn, n wu fɛɛ anɛ ɔkpa mʋ nɩɩ an kpee falɛ, ii biti ɩ bɩya kumu libi, yɛ gyerebi lɩɩ ɔkʋlɩ lala mʋ yɛ kɩmʋ ɩsʋla. Nɩɩ anɛ gbaa anɛ an man lɩɩ.”
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Amaa anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ ɔ man nu Pɔɔlɩ asɩn mʋ, ɔkʋlɩ wuya mʋ yɛ kɩmʋ ɔkpa ɔkaapʋpʋ asɛ nɩɩ ee nu.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Lɩɩ fɛɛ ɩkʋlɩ ɔdankpa maŋa man bʋrɔn sa awɔɔ saŋa. Nɩɩ bamʋ gaalaagaa ba tɔwɛ kyula yɛ ba kpan bamʋ n‐yɩɩ kɛ ba fʋʋ Fonike. Tʋtɔ ɩkʋlɩ ɔdankpa mʋ ɩ bʋrɔn sa awɔɔ saŋa. Fonike gyɛ ɔdankpa nɩɩ kɩ dɛ Kereti kefintin, mʋ nɩɩ kɩ kɩɩ akpɩlɩgɛ kɩtɩyɛ yɛ adii kɩtɩyɛ nsana tɔ.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Saŋa mʋ nɩɩ afuu pii ɩ daa ɩ lɩɩ akpɩlɩgɛ mʋ, asa mʋ be nyi fɛɛ ba nyɛ afuu mʋ nɩɩ bee biti. Ɩmʋ sʋ ba lɛɛ kɩbɩlɩtɔ mʋ nɩɩ kɩ kɩtaa ɔkʋlɩ lala kɩ yɩla, nɩɩ ba kyaga bamʋ ɔkpa sʋ ba naa Kereti ɩkaa sʋ ɩkaa sʋ.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Amaa ɩ man kyɛɛrɛɛ nɩɩ afuu bʋlʋnsa akʋ, ɩ daa apaa mʋ nɩɩ bɛɛ tɩɩ yɛ Adɩɩ yɛ Kyɔwɛ kɩlɩɩ afuu. Nɩɩ ɩ daa lɩɩ kefintin mʋ sʋ.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Saŋa mʋ nɩɩ anɛ ɔkʋlɩ ɩ gyaŋa afuu mʋ, ɔkʋlɩ mʋ man bɩla ɛɛ taalɛ ee kpee ansi tɔ. Ɩmʋ sʋ an yɛgɛ anɛ n‐yɩɩ sa afuu mʋ, nɩɩ i sii ɩ sʋ anɛ ɩ naa.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Nɩɩ ɩ sʋla anɛ naa lɩɩ kifintin pii mʋ nɩɩ bɛ tɩɩ yɛ Kuda, nɩɩ kii kun afuu mʋ gbɛrɛɛ. Nɩɩ ɩ waa ɔlʋn sa anɛ pɔyɩ nɩɩ an taalɛ kɩtaa ɔkʋlɩ pii mʋ nɩɩ kɩlala mʋ kɩ bɩɩtɛ mʋ.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Anyɩn mʋ ba maa nyɛ ɔkʋlɩ‐pii mʋ, ba taa kɩmʋ waa kɩlala mʋ tɔ, nɩɩ ba taa ɩfɛ ŋmina kyaabɔɔ ɔkʋlɩ lala mʋ kinkin. Nɩɩ ɩ waa bamʋ kufuu fɛɛ afuu mʋ ii biti ɩ sʋla bamʋ naa wɔtɛ Libiya kɩkyafa. Ɩmʋ sʋ ba bɔɔ abaala mʋ, nɩɩ ba yɛgɛ nɩɩ afuu mʋ i sii ɩ sʋ ɔkʋlɩ mʋ ɩ naa.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Afuu mʋ ɩ maa nyanla anɛ kanɩn mʋ, kayɩ kɩ maa kɛ mʋ, ba piili bɛɛ lɛɛ ɔkʋlɩ mʋ tɔ ɩsʋla bɛɛ tʋʋ nkyu mʋ tɔ.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Ɩmʋ kakɛ sasapʋ mʋ, ba taa bamʋ abaa bɛɛ lɛɛ ɔkʋlɩ mʋ gbaa‐gbaa tɔ atɔ bɛɛ tʋʋ nkyu mʋ tɔ.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 An gyii nkɛ gaalaagaa yɛgɛ a mee wu kyɔwɛ abɛɛ akyikpebi, yɛgɛ afuu mʋ mɔɔ ɩ san ɩ daa kanɩn. Ɩmʋ sʋ anɛ ɔkʋmaa nɩmʋ man bɩla ɔ sʋ tamaa fɛɛ ɔ sʋ nkpa.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 A maa kyɩna akʋn nkɛ gaalaagaa nɩmʋ yɛgɛ a mee gyii sɛhn mʋ, nɩɩ Pɔɔlɩ kʋsʋ yɩlɛ bamʋ nsana tɔwɛ yɛ, “Anyɩn, fan daa nu mɛ katɔwɛ yɛ an man lɩɩ Kereti mʋ, naafɔɔ falɛ awʋrʋfɔ yɛ gyerebi nɩmʋ man dɩn ba anɛ sʋ.
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Amaa n tɔwɛ fanɛ fɛɛ fan nyɛ kɔkɔlɔ, fanɛ ɔkʋ mɛɛ yɛ o sii tɔ, amɔɔ ɔkʋlɩ mʋ nkʋn ii biti o nyita.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Lɩɩ fɛɛ ndee kagyanbwɛ, Ɩbwaarɛ mʋ nɩɩ n gyɛ mʋ lɛɛ, nɩɩ n sun mɛ mʋ, mʋ kabɔɔ ba yɩlɛ mɛ asɛ.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Nɩɩ ɔ tɔwɛ yɛ, ‘Pɔɔlɩ, man waa kufuu. Ɩ dan ɩ gyɛ fɛɛ fʋ naa yɩlɛ Owura lala Kayisa ansi tɔ. Nɩɩ fʋ sʋ mʋ, Ɩbwaarɛ taa bamʋ nɩɩ be tii fʋ sʋ falɛ kpini nkpa sa bamʋ’.
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Ɩmʋ sʋ anyɩn, fan nyɛ kɔkɔlɔ. N kɔɔlɛ Ɩbwaarɛ gyii fɛɛ kʋtɔ kʋmaa mʋ nɩɩ ɔ tɔwɛ mɛ mʋ, kanɩn nɩɩ ee biti ɔ waa.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Amaa ɩ waa kanan kʋmaa afuu mʋ ii biti ɩ sʋla anɛ naa dan kefintin kʋ sʋ.
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 “Nɩɩ a maa gyii nkɛ kudu ana, yɛgɛ ɩ san ɩ sʋ anɛ ɩɩ kyaa ɩɩ bɔɔ Adiratiki ɔpʋ mʋ sʋ. Kiyiridi saŋa mʋ, ɔkʋlɩ mʋ tɔ kusun awaapʋ mʋ, ɩ waa bamʋ fɛɛ bee nin bee tiri kidenbi.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Nɩɩ ba lɛɛ ɔfɛ kalasa tʋʋ katɩn mʋ nɩɩ ba gyan nkyu mʋ sʋ mʋ, nɩɩ ba wu yɛ tʋtɔ ɔnyɛ bunkyin gyɛ abaa nswɩɩ tɔ adʋnyɔ. Ba maa bɩla nin ba ansi tɔ gbɛrɛɛ mʋ, ba bɩla tʋʋ ɔfɛ mʋ wu fɛɛ tʋtɔ ɔnyɛ gyɛ abaa nswɩɩ tɔ kudu anu.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Nɩɩ ɩ waa anɛ kufuu fɛɛ akʋtɔ an biti a naa wɔtɛ afʋlɛ‐buu fɛɛ. Ɩmʋ sʋ nɩɩ ba lɛɛ abɩlɩtɔ ana mʋ nɩɩ ɩɩ kɩtaa ɔkʋlɩ ɩɩ yɩlɛ mʋ, tʋʋ nkyu mʋ tɔ, nɩɩ ba kʋlɛ kabwaarɛ‐kʋlɛ fɛɛ kayɩ kɩ kɛ bamʋ.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Nɩɩ ɔkʋlɩ mʋ tɔ kusun awaapʋ mʋ ba maa paa fɛɛ ba sɩlɛ lɩɩ ɔkʋlɩ lala mʋ tɔ. Ɩmʋ sʋ ba lɛɛ ɔkʋlɩ‐pii mʋ gyaga ɔpʋ sʋ, bɛɛ pɩna fɛɛ bee biti ba naa lɛɛ abɩlɩtɔ mʋ akʋ ɔkʋlɩ mu ansi tɔ.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Nɩɩ Pɔɔlɩ tɔwɛ anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ maa anaakɔpʋ mʋ yɛ, fɛɛ nɩɩ anyɩn anɩmʋ ba man kyɩna ɔkʋlɩ lala mʋ tɔ bɩrɛ, fan mɛɛ yɛ fan nyɛ nkpa.
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 “Ɩmʋ sʋ anaakɔpʋ mʋ ba kɩtaa ɩfɛ mʋ nɩɩ ɩ sʋ ɔkʋlɩ‐pii mʋ tɔ mʋ tɩŋɛ tɔ. Nɩɩ ba yɛgɛ kɩmʋ tɔ nɩɩ kɩ kyʋn.”
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Nɩɩ ɩmʋ kɩbwayɩkɛ asɛ mʋ, Pɔɔlɩ tʋtɔɔ bamʋ asɛ yɛ be gyii agyitɔ. Nɩɩ ɔ tɔwɛ bamʋ yɛ, “Fanɛ nkɛ kudu ana nɩmʋ nɩɩ fan tɛ yɛ kafʋn, yɛgɛ sɛhn mee loo fanɛ nnɔ tɔ, nɩɩ fan tɛ yɛ akʋn.
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Ɩmʋ sʋ n kʋlɛ fanɛ nɩn fan kʋsʋ gyii agyitɔ, kɛ fan nyɛ ɔlʋn. Fanɛ tɔ ɔkʋlʋn kinyinibi kʋlʋn gbaa mɛɛ yɛ kɩ fɔyɩ.”
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 Pɔɔlɩ maa tɔwɛ ɩnɩmʋ kamaa mʋ, ɔ taa bodobodo nɩɩ ɔ taa afwaala sa Ɩbwaarɛ bamʋ ansi tɔ. Tʋtɔ nɩɩ ɔ gya bodobodo mʋ tɔ piili ɛɛ wɛ.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Nɩɩ bamʋ kpini nkɔlɔ n tɩyɛ bamʋ, nɩɩ ɔkʋmaa nɩmʋ gyii agyitɔ.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Nɩɩ anɛ mʋ nɩɩ an bʋ ɔkʋlɩ lala mʋ tɔ mʋ, an gyɛ asa alafa anyɔ yɛ adusunɔ yɛ asiye (276).
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Saŋa mʋ nɩɩ ba gyii ŋmɛ mʋ, ba lɛɛ ɩbɔɔta tɔ agyitɔ mʋ tʋʋ ɔpʋ tɔ, kɛ ɔkʋlɩ mʋ ɔ kʋsaa oduu.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Kayɩ maa kɛ mʋ, ba man taalɛ bɩɩ kebunɔ mʋ. Amaa ba wu kidenbi kʋ nɩɩ kɩ gyɛ kɩkyafa. Nɩɩ ba waa bamʋ nfɛɛrɛ fɛɛ nɩɩ bɛɛ taalɛ mʋ, ba taa ɔkʋlɩ lala mʋ naa dan tʋtɔ.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Ɩmʋ sʋ ba tɩŋɛ ɩfɛ mʋ nɩɩ ɩ sʋ abɩlɩtɔ mʋ nɩɩ ɩ kɩtaa ɔkʋlɩ lala mʋ tɔ ɩ yɩlɛ mʋ waa ɔpʋ mʋ tɔ. Nɩɩ opula maŋa tɔ mʋ, nɩɩ ba saŋɛ ɩfɛ mʋ nɩɩ ɩ sʋ iyu mʋ nɩɩ bɛ sʋ bɛ kaapʋ ɔkpa. Tʋtɔ nɩɩ ba ŋmina kɩtaa lala mʋ nɩɩ bɛɛ tɩɩ kɩmʋ yɛ abaala ɔkʋlɩ mʋ kɔnɔ asɛ sa afuu, kɛ afuu mʋ a sʋla bamʋ i kpee kebunɔ.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Amaa ɔkʋlɩ lala mʋ kasɛ tɔ naa wɔtɛ kɩkyafa. Nɩɩ kɩmʋ ansi tɔ mʋ kɩ man bɩla kɩ taalɛ ki biliŋi. Nɩɩ apaa a daa kɩmʋ kamaa tɔ mʋ gyɛ‐gyɛ tɔ.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Nɩɩ anaakɔpʋ mʋ ba waa bamʋ nfɛɛrɛ fɛɛ ba mɔɔ obu atiipu mʋ, kɛ ba man nyɛ tɩyɛ nkyu tɔ sɩlɛ.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Amaa anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ, biti fɛɛ ɔ mɔlɩgɛ Pɔɔlɩ. Ɩmʋ sʋ ɔ man sa bamʋ ɔkpa kɛ ba waa bamʋ nkɔlɔ biti. Nɩɩ ɔ tɔwɛ bamʋ nɩɩ be nyi nkyu kɩtɩyɛ mʋ yɛ, ba gyankpaa fugi tɩyɛ tɔ kɛ ba tɩyɛ lɩɩ kpee ofuli sʋ.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Nɩɩ bamʋ nɩɩ ba san mʋ, ba taa bamʋ n‐yɩɩ bun‐bun itaabo dɩyɛ‐dɩyɛ sʋ. Nɩɩ akʋ mɔɔ ba taa bamʋ n‐yɩɩ bun ɔkʋlɩ iyu boyisa mʋ sʋ. Kanɩn nɩɩ ɩ sʋla ɔkʋmaa nɩmʋ naa dan yɛ alanfɩya.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.