Atos 27
Ɩbwaarɛ Katɔwɛ Kyula Pʋpwɛ (NAW) vs ACF
1 Saŋa mʋ nɩɩ ba taa nfɛɛrɛ fɛɛ a kpee Roma kadɛ tɔ mʋ, ba taa Pɔɔlɩ maa bamʋ nɩɩ ba tii bamʋ obu mʋ akʋ, waa anaakɔpʋ kɩlɩfa ɔbɩlɩsa mʋ nɩɩ bɛɛ tɩɩ mʋ yɛ ɔbɩlɩsa Yuriyo abaa tɔ. Nɩɩ ɔ lɩɩ Owura lala Kayisa anaakɔpʋ kʋbʋ mʋ tɔ.
1 E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.
2 Nɩɩ an taa ɔkʋlɩ lala mʋ nɩɩ kɩ lɩɩ Adaramitiyo kadɛ tɔ, nɩɩ kii biti ki kpee Asiya ɔsʋwʋlɛ kabaafʋn kʋkʋ sʋ kebunɔ. Nɩɩ Kamasedoniya‐nyɩn Arisitako mʋ nɩɩ ɔ lɩɩ Tesalonika mʋ gbaa tii anɛ sʋ.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.
3 Ɩmʋ lɩɩkaakɛ mʋ, a naa dan Sidon kadɛ tɔ. Nɩɩ anaakɔpʋ kɩlɩfa Yuriyo waa Pɔɔlɩ adanbɩrasa, sa mʋ ɔkpa fɛɛ ɔ naa wu mʋ kyɛmɩnɛ ana, kɛ ɔ nyɛ nkyɛtɔ lɩɩ bamʋ asɛ.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Nɩɩ an lɩɩ tʋtɔ bɔla ɔpʋ sʋ, lɩɩ fɛɛ afuu mʋ ɩmaa daa ɩ gyaŋa anɛ sʋ mʋ, an bɔla kpee Sipuru kifintin mʋ asɛ katɩn mʋ nɩɩ afuu mʋ a man bʋlʋn.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 A maa bɔla ɔpʋ sʋ naa kara Kilikiya yɛ Panfiliya, nɩɩ a naa dan Mira mʋ nɩɩ kɩ bʋ Lisiya ɔsʋwʋlɛ sʋ mʋ.
5 E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Tʋtɔ nɩɩ anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ wu ɔkʋlɩ lala kʋ mʋ nɩɩ kɩ lɩɩ Alekisandiya kadɛ tɔ kii kpee Itali. Nɩɩ ɔ taa anɛ naa waa kɩmʋ tɔ.
6 E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Nɩɩ an natɛ nkyu sʋ bwahn‐bwahn gyii nkɛ nkʋ nɩɩ ɩ waa ɔlʋn sa anɛ, pɔyɩ nɩɩ an naa fʋʋ Kinido. Lɩɩ fɛɛ afuu mʋ ɩ maa man sa anɛ ɔkpa sʋ mʋ, an bɔla naa tiri Kereti kefintin mʋ, nɩɩ an kara Salimone kadɛ tɔ.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.
8 A maa naa an kara an kyʋn nbunɔ‐nbunɔ sʋ mʋ, an kpɩnɛ pɔyɩ nɩɩ an ba fʋʋ katɩn mʋ nɩɩ bɛɛ tɩɩ Ɩkʋlɩ lala Ɔdankpa Danbɩrasa, nɩɩ kɩ bʋ tiri Laseya kadɛ.
8 E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Lɩɩ fɛɛ an maa kyɛɛrɛɛ ɔkpa tɔ gaa sʋ mʋ, nɩɩ kɔnɔ‐ŋmina saŋa maa kyʋn mʋ, nkyu sʋ kɩbɔla waa kufuu. Ɩmʋ sʋ Pɔɔlɩ da bamʋ amu tɔ tɔwɛ bamʋ yɛ,
9 E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 “Anyɩn, n wu fɛɛ anɛ ɔkpa mʋ nɩɩ an kpee falɛ, ii biti ɩ bɩya kumu libi, yɛ gyerebi lɩɩ ɔkʋlɩ lala mʋ yɛ kɩmʋ ɩsʋla. Nɩɩ anɛ gbaa anɛ an man lɩɩ.”
10 Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.
11 Amaa anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ ɔ man nu Pɔɔlɩ asɩn mʋ, ɔkʋlɩ wuya mʋ yɛ kɩmʋ ɔkpa ɔkaapʋpʋ asɛ nɩɩ ee nu.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.
12 Lɩɩ fɛɛ ɩkʋlɩ ɔdankpa maŋa man bʋrɔn sa awɔɔ saŋa. Nɩɩ bamʋ gaalaagaa ba tɔwɛ kyula yɛ ba kpan bamʋ n‐yɩɩ kɛ ba fʋʋ Fonike. Tʋtɔ ɩkʋlɩ ɔdankpa mʋ ɩ bʋrɔn sa awɔɔ saŋa. Fonike gyɛ ɔdankpa nɩɩ kɩ dɛ Kereti kefintin, mʋ nɩɩ kɩ kɩɩ akpɩlɩgɛ kɩtɩyɛ yɛ adii kɩtɩyɛ nsana tɔ.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Saŋa mʋ nɩɩ afuu pii ɩ daa ɩ lɩɩ akpɩlɩgɛ mʋ, asa mʋ be nyi fɛɛ ba nyɛ afuu mʋ nɩɩ bee biti. Ɩmʋ sʋ ba lɛɛ kɩbɩlɩtɔ mʋ nɩɩ kɩ kɩtaa ɔkʋlɩ lala kɩ yɩla, nɩɩ ba kyaga bamʋ ɔkpa sʋ ba naa Kereti ɩkaa sʋ ɩkaa sʋ.
13 E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Amaa ɩ man kyɛɛrɛɛ nɩɩ afuu bʋlʋnsa akʋ, ɩ daa apaa mʋ nɩɩ bɛɛ tɩɩ yɛ Adɩɩ yɛ Kyɔwɛ kɩlɩɩ afuu. Nɩɩ ɩ daa lɩɩ kefintin mʋ sʋ.
14 Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.
15 Saŋa mʋ nɩɩ anɛ ɔkʋlɩ ɩ gyaŋa afuu mʋ, ɔkʋlɩ mʋ man bɩla ɛɛ taalɛ ee kpee ansi tɔ. Ɩmʋ sʋ an yɛgɛ anɛ n‐yɩɩ sa afuu mʋ, nɩɩ i sii ɩ sʋ anɛ ɩ naa.
15 E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Nɩɩ ɩ sʋla anɛ naa lɩɩ kifintin pii mʋ nɩɩ bɛ tɩɩ yɛ Kuda, nɩɩ kii kun afuu mʋ gbɛrɛɛ. Nɩɩ ɩ waa ɔlʋn sa anɛ pɔyɩ nɩɩ an taalɛ kɩtaa ɔkʋlɩ pii mʋ nɩɩ kɩlala mʋ kɩ bɩɩtɛ mʋ.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Anyɩn mʋ ba maa nyɛ ɔkʋlɩ‐pii mʋ, ba taa kɩmʋ waa kɩlala mʋ tɔ, nɩɩ ba taa ɩfɛ ŋmina kyaabɔɔ ɔkʋlɩ lala mʋ kinkin. Nɩɩ ɩ waa bamʋ kufuu fɛɛ afuu mʋ ii biti ɩ sʋla bamʋ naa wɔtɛ Libiya kɩkyafa. Ɩmʋ sʋ ba bɔɔ abaala mʋ, nɩɩ ba yɛgɛ nɩɩ afuu mʋ i sii ɩ sʋ ɔkʋlɩ mʋ ɩ naa.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Afuu mʋ ɩ maa nyanla anɛ kanɩn mʋ, kayɩ kɩ maa kɛ mʋ, ba piili bɛɛ lɛɛ ɔkʋlɩ mʋ tɔ ɩsʋla bɛɛ tʋʋ nkyu mʋ tɔ.
18 E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.
19 Ɩmʋ kakɛ sasapʋ mʋ, ba taa bamʋ abaa bɛɛ lɛɛ ɔkʋlɩ mʋ gbaa‐gbaa tɔ atɔ bɛɛ tʋʋ nkyu mʋ tɔ.
19 E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 An gyii nkɛ gaalaagaa yɛgɛ a mee wu kyɔwɛ abɛɛ akyikpebi, yɛgɛ afuu mʋ mɔɔ ɩ san ɩ daa kanɩn. Ɩmʋ sʋ anɛ ɔkʋmaa nɩmʋ man bɩla ɔ sʋ tamaa fɛɛ ɔ sʋ nkpa.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 A maa kyɩna akʋn nkɛ gaalaagaa nɩmʋ yɛgɛ a mee gyii sɛhn mʋ, nɩɩ Pɔɔlɩ kʋsʋ yɩlɛ bamʋ nsana tɔwɛ yɛ, “Anyɩn, fan daa nu mɛ katɔwɛ yɛ an man lɩɩ Kereti mʋ, naafɔɔ falɛ awʋrʋfɔ yɛ gyerebi nɩmʋ man dɩn ba anɛ sʋ.
21 E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.
22 Amaa n tɔwɛ fanɛ fɛɛ fan nyɛ kɔkɔlɔ, fanɛ ɔkʋ mɛɛ yɛ o sii tɔ, amɔɔ ɔkʋlɩ mʋ nkʋn ii biti o nyita.
22 Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Lɩɩ fɛɛ ndee kagyanbwɛ, Ɩbwaarɛ mʋ nɩɩ n gyɛ mʋ lɛɛ, nɩɩ n sun mɛ mʋ, mʋ kabɔɔ ba yɩlɛ mɛ asɛ.
23 Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Nɩɩ ɔ tɔwɛ yɛ, ‘Pɔɔlɩ, man waa kufuu. Ɩ dan ɩ gyɛ fɛɛ fʋ naa yɩlɛ Owura lala Kayisa ansi tɔ. Nɩɩ fʋ sʋ mʋ, Ɩbwaarɛ taa bamʋ nɩɩ be tii fʋ sʋ falɛ kpini nkpa sa bamʋ’.
24 Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Ɩmʋ sʋ anyɩn, fan nyɛ kɔkɔlɔ. N kɔɔlɛ Ɩbwaarɛ gyii fɛɛ kʋtɔ kʋmaa mʋ nɩɩ ɔ tɔwɛ mɛ mʋ, kanɩn nɩɩ ee biti ɔ waa.
25 Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Amaa ɩ waa kanan kʋmaa afuu mʋ ii biti ɩ sʋla anɛ naa dan kefintin kʋ sʋ.
26 É contudo necessário irmos dar numa ilha.
27 “Nɩɩ a maa gyii nkɛ kudu ana, yɛgɛ ɩ san ɩ sʋ anɛ ɩɩ kyaa ɩɩ bɔɔ Adiratiki ɔpʋ mʋ sʋ. Kiyiridi saŋa mʋ, ɔkʋlɩ mʋ tɔ kusun awaapʋ mʋ, ɩ waa bamʋ fɛɛ bee nin bee tiri kidenbi.
27 E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Nɩɩ ba lɛɛ ɔfɛ kalasa tʋʋ katɩn mʋ nɩɩ ba gyan nkyu mʋ sʋ mʋ, nɩɩ ba wu yɛ tʋtɔ ɔnyɛ bunkyin gyɛ abaa nswɩɩ tɔ adʋnyɔ. Ba maa bɩla nin ba ansi tɔ gbɛrɛɛ mʋ, ba bɩla tʋʋ ɔfɛ mʋ wu fɛɛ tʋtɔ ɔnyɛ gyɛ abaa nswɩɩ tɔ kudu anu.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Nɩɩ ɩ waa anɛ kufuu fɛɛ akʋtɔ an biti a naa wɔtɛ afʋlɛ‐buu fɛɛ. Ɩmʋ sʋ nɩɩ ba lɛɛ abɩlɩtɔ ana mʋ nɩɩ ɩɩ kɩtaa ɔkʋlɩ ɩɩ yɩlɛ mʋ, tʋʋ nkyu mʋ tɔ, nɩɩ ba kʋlɛ kabwaarɛ‐kʋlɛ fɛɛ kayɩ kɩ kɛ bamʋ.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Nɩɩ ɔkʋlɩ mʋ tɔ kusun awaapʋ mʋ ba maa paa fɛɛ ba sɩlɛ lɩɩ ɔkʋlɩ lala mʋ tɔ. Ɩmʋ sʋ ba lɛɛ ɔkʋlɩ‐pii mʋ gyaga ɔpʋ sʋ, bɛɛ pɩna fɛɛ bee biti ba naa lɛɛ abɩlɩtɔ mʋ akʋ ɔkʋlɩ mu ansi tɔ.
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Nɩɩ Pɔɔlɩ tɔwɛ anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ maa anaakɔpʋ mʋ yɛ, fɛɛ nɩɩ anyɩn anɩmʋ ba man kyɩna ɔkʋlɩ lala mʋ tɔ bɩrɛ, fan mɛɛ yɛ fan nyɛ nkpa.
31 Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 “Ɩmʋ sʋ anaakɔpʋ mʋ ba kɩtaa ɩfɛ mʋ nɩɩ ɩ sʋ ɔkʋlɩ‐pii mʋ tɔ mʋ tɩŋɛ tɔ. Nɩɩ ba yɛgɛ kɩmʋ tɔ nɩɩ kɩ kyʋn.”
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.
33 Nɩɩ ɩmʋ kɩbwayɩkɛ asɛ mʋ, Pɔɔlɩ tʋtɔɔ bamʋ asɛ yɛ be gyii agyitɔ. Nɩɩ ɔ tɔwɛ bamʋ yɛ, “Fanɛ nkɛ kudu ana nɩmʋ nɩɩ fan tɛ yɛ kafʋn, yɛgɛ sɛhn mee loo fanɛ nnɔ tɔ, nɩɩ fan tɛ yɛ akʋn.
33 E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Ɩmʋ sʋ n kʋlɛ fanɛ nɩn fan kʋsʋ gyii agyitɔ, kɛ fan nyɛ ɔlʋn. Fanɛ tɔ ɔkʋlʋn kinyinibi kʋlʋn gbaa mɛɛ yɛ kɩ fɔyɩ.”
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Pɔɔlɩ maa tɔwɛ ɩnɩmʋ kamaa mʋ, ɔ taa bodobodo nɩɩ ɔ taa afwaala sa Ɩbwaarɛ bamʋ ansi tɔ. Tʋtɔ nɩɩ ɔ gya bodobodo mʋ tɔ piili ɛɛ wɛ.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.
36 Nɩɩ bamʋ kpini nkɔlɔ n tɩyɛ bamʋ, nɩɩ ɔkʋmaa nɩmʋ gyii agyitɔ.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Nɩɩ anɛ mʋ nɩɩ an bʋ ɔkʋlɩ lala mʋ tɔ mʋ, an gyɛ asa alafa anyɔ yɛ adusunɔ yɛ asiye (276).
37 E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.
38 Saŋa mʋ nɩɩ ba gyii ŋmɛ mʋ, ba lɛɛ ɩbɔɔta tɔ agyitɔ mʋ tʋʋ ɔpʋ tɔ, kɛ ɔkʋlɩ mʋ ɔ kʋsaa oduu.
38 E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Kayɩ maa kɛ mʋ, ba man taalɛ bɩɩ kebunɔ mʋ. Amaa ba wu kidenbi kʋ nɩɩ kɩ gyɛ kɩkyafa. Nɩɩ ba waa bamʋ nfɛɛrɛ fɛɛ nɩɩ bɛɛ taalɛ mʋ, ba taa ɔkʋlɩ lala mʋ naa dan tʋtɔ.
39 E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Ɩmʋ sʋ ba tɩŋɛ ɩfɛ mʋ nɩɩ ɩ sʋ abɩlɩtɔ mʋ nɩɩ ɩ kɩtaa ɔkʋlɩ lala mʋ tɔ ɩ yɩlɛ mʋ waa ɔpʋ mʋ tɔ. Nɩɩ opula maŋa tɔ mʋ, nɩɩ ba saŋɛ ɩfɛ mʋ nɩɩ ɩ sʋ iyu mʋ nɩɩ bɛ sʋ bɛ kaapʋ ɔkpa. Tʋtɔ nɩɩ ba ŋmina kɩtaa lala mʋ nɩɩ bɛɛ tɩɩ kɩmʋ yɛ abaala ɔkʋlɩ mʋ kɔnɔ asɛ sa afuu, kɛ afuu mʋ a sʋla bamʋ i kpee kebunɔ.
40 E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Amaa ɔkʋlɩ lala mʋ kasɛ tɔ naa wɔtɛ kɩkyafa. Nɩɩ kɩmʋ ansi tɔ mʋ kɩ man bɩla kɩ taalɛ ki biliŋi. Nɩɩ apaa a daa kɩmʋ kamaa tɔ mʋ gyɛ‐gyɛ tɔ.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Nɩɩ anaakɔpʋ mʋ ba waa bamʋ nfɛɛrɛ fɛɛ ba mɔɔ obu atiipu mʋ, kɛ ba man nyɛ tɩyɛ nkyu tɔ sɩlɛ.
42 Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Amaa anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ, biti fɛɛ ɔ mɔlɩgɛ Pɔɔlɩ. Ɩmʋ sʋ ɔ man sa bamʋ ɔkpa kɛ ba waa bamʋ nkɔlɔ biti. Nɩɩ ɔ tɔwɛ bamʋ nɩɩ be nyi nkyu kɩtɩyɛ mʋ yɛ, ba gyankpaa fugi tɩyɛ tɔ kɛ ba tɩyɛ lɩɩ kpee ofuli sʋ.
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;
44 Nɩɩ bamʋ nɩɩ ba san mʋ, ba taa bamʋ n‐yɩɩ bun‐bun itaabo dɩyɛ‐dɩyɛ sʋ. Nɩɩ akʋ mɔɔ ba taa bamʋ n‐yɩɩ bun ɔkʋlɩ iyu boyisa mʋ sʋ. Kanɩn nɩɩ ɩ sʋla ɔkʋmaa nɩmʋ naa dan yɛ alanfɩya.
44 E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.