Atos 22
Ɩbwaarɛ Katɔwɛ Kyula Pʋpwɛ (NAW) vs NTLH
1 Nɩɩ ɔ tɔwɛ yɛ, “Nsɛ ana yɛ mɛ‐daa ana, fan nu mɛ asɩn mʋ nɩɩ n biti n lɛɛ kɔnɔ fanɛ asɛ falɛ!”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Nɩɩ ba maa nu fɛɛ Gyiwu abi katɔwɛ tɔ nɩɩ ɔ sʋ ɛɛ tɔwɛ bamʋ asɛ mʋ, bamʋ kpini ba laatɔ diin.
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “N gyɛ Gyiwu obii nɩn, nɩɩ ba kʋʋgɛ mɛ Taasu, Silisiya ɔsʋwʋlɛ sʋ. Amaa ba bɩla mɛ Gyerusalem kadɛ lala nɩmʋ tɔ. Nɩɩ Gamaliye ɩ kaapʋ mɛ anɛ naana ana nbara mʋ nɩɩ ba buu mʋ. Nɩɩ n kpan mɛ n‐yɩɩ n sun Ɩbwaarɛ fɛɛ kanan mʋ nɩɩ fan sʋ tɔ falɛ.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Nɩɩ n nyanla bamʋ nɩɩ ba buu Yesu ɔkpa mʋ naa fʋʋ bamʋ lewu tɔ. Nɩɩ n kɩtaa anyɩn yɛ akyɩɩ gbaa naa tii obu.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Nɩɩ oseepu bɩlɩsa asɛ yɛ Gyiwu kʋbʋ abɩlɩsa mʋ gbaa bɛɛ taalɛ gyii falɛ asɩn nɩmʋ kesintin. Nɩɩ n bɩla n nyɛ ɩwʋlɛ n lɩɩ bamʋ asɛ fɛɛ n taa naa sa bamʋ bɩrɩsa ana Gyiwu abi mʋ nɩɩ ba bʋ Damasiko kadɛ tɔ. Kɛ ɩ sa mɛ ɔkpa n naa kɩtaa asa anɩmʋ, ŋmina bamʋ taa bamʋ ba Gyerusalem kɛ ba bɩɩtɛ bamʋ asʋ.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 “N maa naa n kpee nɩɩ n naa tiri Damasiko kakyʋwapɛ asɛ mʋ, opula tɔ nɩɩ ɩ ŋalɩgɛ mi ansi sʋ fɛɛ bʋlayɩ maa wɛɛ ɩsɛɛ mʋ lɩɩ sʋsʋ ba kyaabɔɔ mɛ.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Nɩɩ n lɩɩ tɩyɛ kasɛ nu ɔbʋlɛ kʋ maa taasɛ mɛ yɛ, ‘Sɔɔlɩ! Sɔɔlɩ! Mɩnɛ waa nɩɩ fɩɩ nyanla mɛ kanɩn?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 “Nɩɩ n taasɛ yɛ, ‘Fʋ anɩmʋ nɩn, Ɔnyɩrɩpɛ?’ Nɩɩ ɔ lɛɛ kɔnɔ yɛ, ‘Mɛ Yesu mʋ nɩɩ n gyɛ Ganasareti‐nyɩn nɩɩ fɩɩ nyanla mʋ nɩn.’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Tʋtɔ nɩɩ bamʋ nɩɩ ba bʋ mɛ asɛ mʋ, ba wu ɩŋalɩgɛsa mʋ, amaa ba man bɩɩ ɔbʋlɛ mʋ nɩɩ kɩ tɔwɛ mɛ asɛ mʋ.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 “Nɩɩ n taasɛ yɛ, ‘Ɔnyɩrɩpɛ, nɛnɛ nɩɩ n waa?’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Lɩɩ kanan mʋ nɩɩ ɩ ŋalɩgɛ mi ansi sʋ mʋ, ɩ yɛgɛ nɩɩ n biliŋi gyaatanapʋ. Nɩɩ mɛ bɩrɩsa ana mʋ nɩɩ ba bʋ mɛ asɛ mʋ ba kɩtaa mɛ kɩbaa tɔ kpee Damasiko.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 “Nɩɩ ɔnyɩn kʋ bʋ tʋtɔ nɩɩ bɛɛ tɩɩ mʋ yɛ Ananiyasi. Nɩɩ ee sun Ɩbwaarɛ ee buu Gyiwu abi nbara mʋ kyɛɛkyɛɛ sʋ, nɩɩ Gyiwu abi mʋ nɩɩ ba tɛ tʋtɔ mʋ, ba sʋ bɛɛrɛɛ ba sa mʋ.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Nɩɩ ɔ ba mɛ asɛ ba yɩlɛ tɔwɛ mɛ yɛ, ‘Mɛ bɩrɩsa Sɔɔlɩ, fu ansi i bugi.’ Nɩɩ opula tɔ nɩɩ mi ansi a bugi nɩɩ n wu mʋ.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 “Tʋtɔ nɩɩ ɔ tɔwɛ mɛ yɛ, ‘Anɛ naana ana Ɩbwaarɛ ɩ lɛɛ fʋ yɩla fɛɛ fʋ bɩɩ mu kebiti, kɛ fu wu mʋ kɩyaafɔlɛ kyɩrɛkyɩrɛ Yesu mʋ, kɛ fu nu mʋ asɩn mʋ lɩɩ mʋ kɔnɔ tɔ.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Kɛ fʋ baa fʋ gyɛ mʋ kesintin ogyipu sa asa kpini, lɩɩ kʋtɔ mʋ nɩɩ fu wu nɩɩ fu nu mʋ sʋ.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Nɩɩ mɩnɛ nɩɩ fʋ bɩla fu gyoo? Kʋsʋ yɩlɛ kɛ fʋ yɛgɛ ba gyee fʋ Ɩbwaarɛ kekyugyee kɛ ɔ taa fʋ alibi kɛɛ fʋ, kɛ fʋ tɩɩ Ɔnyɩrɩpɛ kɩtɩɩ.’
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 “Saŋa mʋ nɩɩ n bwii kpee Gyerusalem nɩɩ n kpee n kʋlɛ kabwaarɛ‐kʋlɛ kabwaarɛ‐sunkpa ayɛ mʋ tɔ mʋ, n nyɛ ansi sʋ kɩlɛɛkaapʋ.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Nɩɩ n wu Ɔnyɩrɩpɛ Yesu nɩɩ ɔ tɔwɛ mɛ yɛ, ‘Waa bilen lɩɩ Gyerusalem, lɩɩ fɛɛ fu kesintin asɩn mʋ nɩɩ fii biti fu gyii lɩɩ mɛ n‐yɩɩ sʋ mʋ, ba mɛɛ yɛ ba kɔɔlɛ gyii.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 “Nɩɩ n tɔwɛ yɛ, ‘Ɔnyɩrɩpɛ, bamʋ gbaa‐gbaa be nyi kanan mʋ nɩɩ n loo bamʋ kabwaarɛ kʋlɛkpa ibu ana tɔ, n dayɩ yɛgɛ n kɩtaa bamʋ nɩɩ ba kɔɔlɛ fu gyii mʋ n kpee n tii obu.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Saŋa mʋ nɩɩ bɛɛ mɔɔ fʋ kesintin ogyipu Sitefen mʋ, n yɩlɛ tʋtɔ kyula mu kelewu mʋ, nɩɩ mɛ ɩ kɩɩ bamʋ nɩɩ ba mɔɔ mʋ mʋ ɩkaalɛ sʋ.
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Nɩɩ Ɔnyɩrɩpɛ mʋ tɔwɛ mɛ yɛ, “natɛ, n biti n sun fʋ lɩɩ nfɩɩ kpee kata‐kata bamʋ nɩɩ ba man gyɛ Gyiwu abi mʋ asɛ”.’ ”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Nɩɩ asa mʋ ba nu Pɔɔlɩ katɔwɛ naa fʋʋ mʋ asɩn mʋ nɩɩ ɔ tɔwɛ falɛ sʋ. Tʋtɔ nɩɩ ba diyaa bamʋ ɩbʋlɛ kuusi yɛ, “Fan lɛɛ ɔnyɩn nɩmʋ lɩɩ kasɛ sʋ, ɔ man dagaa maa bɩla kyɩna nkpa tɔ.”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Saŋa mʋ nɩɩ bee kuusi bɛɛ lɛɛ bamʋ ɩkaalɛ bee fugiti, yɛgɛ bɛɛ waa apurutiti mʋ,
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 nɩɩ anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ sa kɔnɔ yɛ ba taa Pɔɔlɩ loo bamʋ kɩkpaara sʋ. Kɛ ba tɩŋɛ mʋ taasɛ mʋ kʋtɔ mʋ nɩɩ ɔ waa, nɩɩ bee kuusi bɛɛ wʋrɩgɛ mʋ sʋ kanɩn.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Amaa saŋa mʋ nɩɩ ba ŋmina Pɔɔlɩ kɛ ba bun mʋ tɩŋɛ mʋ mʋ, ɔ taasɛ ɔbɩlɩsa mʋ nɩɩ ɛɛ kɩɩ anaakɔpʋ kɩlɩfa sʋ mʋ yɛ, “Ɩ dɛ ɔkpa fɛɛ ba tɩŋɛ ɔmʋ nɩɩ Roma obii ba kɔɔlɛ mʋ fɛɛ odibii, nɩɩ ba man pɩɩta gyii mʋ asɩn kɛ ba bun mʋ kʋpwɛ?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Saŋa mʋ nɩɩ ɔbɩlɩsa mʋ nɩɩ ɛɛ kɩɩ anaakɔpʋ kɩlɩfa sʋ mʋ nu kanɩn mʋ, ɔ naa kasɛ asɩn mʋ sa anaakɔpʋ kpini ɔbɩlɩsa mʋ. Nɩɩ ɔ tɔwɛ mʋ yɛ, “Roma abi ba kɔɔlɛ ɔnyɩn nɩmʋ fɛɛ odibii nɩn, amaa kɩɩ kʋtɔ mʋ nɩɩ an biti an waa?”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Ɩmʋ sʋ anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ naa taasɛ Pɔɔlɩ yɛ, “Tɔwɛ mɛ, Roma abi ba kɔɔlɛ fʋ fɛɛ odibii?”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Nɩɩ anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ yɛ, “N nyita afulee gaa pɔyɩ nɩɩ Roma abi ba kɔɔlɛ mɛ fɛɛ odibii.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Ɩmʋ sʋ bamʋ nɩɩ ba daa bee biti fɛɛ ba taasɛ Pɔɔlɩ kɔnɔ tɔ asɩn mʋ, ba bwii kamaa bilen. Nɩɩ ɩ waa anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ gbaa kufuu fɛɛ maa yɛgɛ nɩɩ ba ŋmina Pɔɔlɩ yɛgɛ ɔ gyɛ Roma obii.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ maa biti o wu kʋtɔ kʋlʋn mʋ nɩɩ Pɔɔlɩ dan waa sʋ nɩɩ Gyiwu abi bɛɛ pwɩɩ mʋ mʋ, ɩmʋ sʋ lɩɩkaakɛ mʋ, ɔ yɛgɛ nɩɩ ba saŋɛ Pɔɔlɩ. Nɩɩ ɔ tɩɩ Gyiwu abi aseepu bɩlɩsa yɛ bamʋ kʋbʋ‐kʋbʋ abɩlɩsa mʋ ba sarɛ. Tʋtɔ nɩɩ ɔ bɩya Pɔɔlɩ ba yɩlɛ bamʋ ansi tɔ.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.