Atos 22
Ɩbwaarɛ Katɔwɛ Kyula Pʋpwɛ (NAW) vs NAA
1 Nɩɩ ɔ tɔwɛ yɛ, “Nsɛ ana yɛ mɛ‐daa ana, fan nu mɛ asɩn mʋ nɩɩ n biti n lɛɛ kɔnɔ fanɛ asɛ falɛ!”
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Nɩɩ ba maa nu fɛɛ Gyiwu abi katɔwɛ tɔ nɩɩ ɔ sʋ ɛɛ tɔwɛ bamʋ asɛ mʋ, bamʋ kpini ba laatɔ diin.
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 “N gyɛ Gyiwu obii nɩn, nɩɩ ba kʋʋgɛ mɛ Taasu, Silisiya ɔsʋwʋlɛ sʋ. Amaa ba bɩla mɛ Gyerusalem kadɛ lala nɩmʋ tɔ. Nɩɩ Gamaliye ɩ kaapʋ mɛ anɛ naana ana nbara mʋ nɩɩ ba buu mʋ. Nɩɩ n kpan mɛ n‐yɩɩ n sun Ɩbwaarɛ fɛɛ kanan mʋ nɩɩ fan sʋ tɔ falɛ.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 Nɩɩ n nyanla bamʋ nɩɩ ba buu Yesu ɔkpa mʋ naa fʋʋ bamʋ lewu tɔ. Nɩɩ n kɩtaa anyɩn yɛ akyɩɩ gbaa naa tii obu.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 Nɩɩ oseepu bɩlɩsa asɛ yɛ Gyiwu kʋbʋ abɩlɩsa mʋ gbaa bɛɛ taalɛ gyii falɛ asɩn nɩmʋ kesintin. Nɩɩ n bɩla n nyɛ ɩwʋlɛ n lɩɩ bamʋ asɛ fɛɛ n taa naa sa bamʋ bɩrɩsa ana Gyiwu abi mʋ nɩɩ ba bʋ Damasiko kadɛ tɔ. Kɛ ɩ sa mɛ ɔkpa n naa kɩtaa asa anɩmʋ, ŋmina bamʋ taa bamʋ ba Gyerusalem kɛ ba bɩɩtɛ bamʋ asʋ.
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 “N maa naa n kpee nɩɩ n naa tiri Damasiko kakyʋwapɛ asɛ mʋ, opula tɔ nɩɩ ɩ ŋalɩgɛ mi ansi sʋ fɛɛ bʋlayɩ maa wɛɛ ɩsɛɛ mʋ lɩɩ sʋsʋ ba kyaabɔɔ mɛ.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Nɩɩ n lɩɩ tɩyɛ kasɛ nu ɔbʋlɛ kʋ maa taasɛ mɛ yɛ, ‘Sɔɔlɩ! Sɔɔlɩ! Mɩnɛ waa nɩɩ fɩɩ nyanla mɛ kanɩn?’
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 “Nɩɩ n taasɛ yɛ, ‘Fʋ anɩmʋ nɩn, Ɔnyɩrɩpɛ?’ Nɩɩ ɔ lɛɛ kɔnɔ yɛ, ‘Mɛ Yesu mʋ nɩɩ n gyɛ Ganasareti‐nyɩn nɩɩ fɩɩ nyanla mʋ nɩn.’
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 Tʋtɔ nɩɩ bamʋ nɩɩ ba bʋ mɛ asɛ mʋ, ba wu ɩŋalɩgɛsa mʋ, amaa ba man bɩɩ ɔbʋlɛ mʋ nɩɩ kɩ tɔwɛ mɛ asɛ mʋ.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 “Nɩɩ n taasɛ yɛ, ‘Ɔnyɩrɩpɛ, nɛnɛ nɩɩ n waa?’
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 Lɩɩ kanan mʋ nɩɩ ɩ ŋalɩgɛ mi ansi sʋ mʋ, ɩ yɛgɛ nɩɩ n biliŋi gyaatanapʋ. Nɩɩ mɛ bɩrɩsa ana mʋ nɩɩ ba bʋ mɛ asɛ mʋ ba kɩtaa mɛ kɩbaa tɔ kpee Damasiko.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Nɩɩ ɔnyɩn kʋ bʋ tʋtɔ nɩɩ bɛɛ tɩɩ mʋ yɛ Ananiyasi. Nɩɩ ee sun Ɩbwaarɛ ee buu Gyiwu abi nbara mʋ kyɛɛkyɛɛ sʋ, nɩɩ Gyiwu abi mʋ nɩɩ ba tɛ tʋtɔ mʋ, ba sʋ bɛɛrɛɛ ba sa mʋ.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Nɩɩ ɔ ba mɛ asɛ ba yɩlɛ tɔwɛ mɛ yɛ, ‘Mɛ bɩrɩsa Sɔɔlɩ, fu ansi i bugi.’ Nɩɩ opula tɔ nɩɩ mi ansi a bugi nɩɩ n wu mʋ.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 “Tʋtɔ nɩɩ ɔ tɔwɛ mɛ yɛ, ‘Anɛ naana ana Ɩbwaarɛ ɩ lɛɛ fʋ yɩla fɛɛ fʋ bɩɩ mu kebiti, kɛ fu wu mʋ kɩyaafɔlɛ kyɩrɛkyɩrɛ Yesu mʋ, kɛ fu nu mʋ asɩn mʋ lɩɩ mʋ kɔnɔ tɔ.
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 Kɛ fʋ baa fʋ gyɛ mʋ kesintin ogyipu sa asa kpini, lɩɩ kʋtɔ mʋ nɩɩ fu wu nɩɩ fu nu mʋ sʋ.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Nɩɩ mɩnɛ nɩɩ fʋ bɩla fu gyoo? Kʋsʋ yɩlɛ kɛ fʋ yɛgɛ ba gyee fʋ Ɩbwaarɛ kekyugyee kɛ ɔ taa fʋ alibi kɛɛ fʋ, kɛ fʋ tɩɩ Ɔnyɩrɩpɛ kɩtɩɩ.’
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 “Saŋa mʋ nɩɩ n bwii kpee Gyerusalem nɩɩ n kpee n kʋlɛ kabwaarɛ‐kʋlɛ kabwaarɛ‐sunkpa ayɛ mʋ tɔ mʋ, n nyɛ ansi sʋ kɩlɛɛkaapʋ.
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Nɩɩ n wu Ɔnyɩrɩpɛ Yesu nɩɩ ɔ tɔwɛ mɛ yɛ, ‘Waa bilen lɩɩ Gyerusalem, lɩɩ fɛɛ fu kesintin asɩn mʋ nɩɩ fii biti fu gyii lɩɩ mɛ n‐yɩɩ sʋ mʋ, ba mɛɛ yɛ ba kɔɔlɛ gyii.’
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 “Nɩɩ n tɔwɛ yɛ, ‘Ɔnyɩrɩpɛ, bamʋ gbaa‐gbaa be nyi kanan mʋ nɩɩ n loo bamʋ kabwaarɛ kʋlɛkpa ibu ana tɔ, n dayɩ yɛgɛ n kɩtaa bamʋ nɩɩ ba kɔɔlɛ fu gyii mʋ n kpee n tii obu.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Saŋa mʋ nɩɩ bɛɛ mɔɔ fʋ kesintin ogyipu Sitefen mʋ, n yɩlɛ tʋtɔ kyula mu kelewu mʋ, nɩɩ mɛ ɩ kɩɩ bamʋ nɩɩ ba mɔɔ mʋ mʋ ɩkaalɛ sʋ.
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 Nɩɩ Ɔnyɩrɩpɛ mʋ tɔwɛ mɛ yɛ, “natɛ, n biti n sun fʋ lɩɩ nfɩɩ kpee kata‐kata bamʋ nɩɩ ba man gyɛ Gyiwu abi mʋ asɛ”.’ ”
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 Nɩɩ asa mʋ ba nu Pɔɔlɩ katɔwɛ naa fʋʋ mʋ asɩn mʋ nɩɩ ɔ tɔwɛ falɛ sʋ. Tʋtɔ nɩɩ ba diyaa bamʋ ɩbʋlɛ kuusi yɛ, “Fan lɛɛ ɔnyɩn nɩmʋ lɩɩ kasɛ sʋ, ɔ man dagaa maa bɩla kyɩna nkpa tɔ.”
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Saŋa mʋ nɩɩ bee kuusi bɛɛ lɛɛ bamʋ ɩkaalɛ bee fugiti, yɛgɛ bɛɛ waa apurutiti mʋ,
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 nɩɩ anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ sa kɔnɔ yɛ ba taa Pɔɔlɩ loo bamʋ kɩkpaara sʋ. Kɛ ba tɩŋɛ mʋ taasɛ mʋ kʋtɔ mʋ nɩɩ ɔ waa, nɩɩ bee kuusi bɛɛ wʋrɩgɛ mʋ sʋ kanɩn.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Amaa saŋa mʋ nɩɩ ba ŋmina Pɔɔlɩ kɛ ba bun mʋ tɩŋɛ mʋ mʋ, ɔ taasɛ ɔbɩlɩsa mʋ nɩɩ ɛɛ kɩɩ anaakɔpʋ kɩlɩfa sʋ mʋ yɛ, “Ɩ dɛ ɔkpa fɛɛ ba tɩŋɛ ɔmʋ nɩɩ Roma obii ba kɔɔlɛ mʋ fɛɛ odibii, nɩɩ ba man pɩɩta gyii mʋ asɩn kɛ ba bun mʋ kʋpwɛ?”
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Saŋa mʋ nɩɩ ɔbɩlɩsa mʋ nɩɩ ɛɛ kɩɩ anaakɔpʋ kɩlɩfa sʋ mʋ nu kanɩn mʋ, ɔ naa kasɛ asɩn mʋ sa anaakɔpʋ kpini ɔbɩlɩsa mʋ. Nɩɩ ɔ tɔwɛ mʋ yɛ, “Roma abi ba kɔɔlɛ ɔnyɩn nɩmʋ fɛɛ odibii nɩn, amaa kɩɩ kʋtɔ mʋ nɩɩ an biti an waa?”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Ɩmʋ sʋ anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ naa taasɛ Pɔɔlɩ yɛ, “Tɔwɛ mɛ, Roma abi ba kɔɔlɛ fʋ fɛɛ odibii?”
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Nɩɩ anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ yɛ, “N nyita afulee gaa pɔyɩ nɩɩ Roma abi ba kɔɔlɛ mɛ fɛɛ odibii.”
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Ɩmʋ sʋ bamʋ nɩɩ ba daa bee biti fɛɛ ba taasɛ Pɔɔlɩ kɔnɔ tɔ asɩn mʋ, ba bwii kamaa bilen. Nɩɩ ɩ waa anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ gbaa kufuu fɛɛ maa yɛgɛ nɩɩ ba ŋmina Pɔɔlɩ yɛgɛ ɔ gyɛ Roma obii.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Anaakɔpʋ ɔbɩlɩsa mʋ maa biti o wu kʋtɔ kʋlʋn mʋ nɩɩ Pɔɔlɩ dan waa sʋ nɩɩ Gyiwu abi bɛɛ pwɩɩ mʋ mʋ, ɩmʋ sʋ lɩɩkaakɛ mʋ, ɔ yɛgɛ nɩɩ ba saŋɛ Pɔɔlɩ. Nɩɩ ɔ tɩɩ Gyiwu abi aseepu bɩlɩsa yɛ bamʋ kʋbʋ‐kʋbʋ abɩlɩsa mʋ ba sarɛ. Tʋtɔ nɩɩ ɔ bɩya Pɔɔlɩ ba yɩlɛ bamʋ ansi tɔ.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.