2 Coríntios 7
Ɩbwaarɛ Katɔwɛ Kyula Pʋpwɛ (NAW) vs NAA
1 Mɛ‐bɩrɩsa ana, Ɩbwaarɛ da mʋ kɔkɔlɔ sʋ lɩɩ falɛ atɔ nɩmʋ kpini sʋ sa anɛ. Kanɩn sʋ fan yɛgɛ a fwɩɩ anɛ n‐yɩɩ lɩɩ atɔ mʋ nɩɩ ɩ waa kayɩɩ‐wʋlɛ yɛ kayaayu ineesi mʋ fɔyɩ. Fan yɛgɛ a sɩlɛ Ɩbwaarɛ kɛ a payɩ ansi waa anɛ n‐yɩɩ kyɩrɛkyɩrɛ yɩla sa mʋ.
1 Portanto, meus amados, tendo tais promessas, purifiquemo-nos de toda impureza, tanto da carne como do espírito, aperfeiçoando a nossa santidade no temor de Deus.
2 Fan bugi fanɛ nkɔlɔ tɔ sa anɛ. Nɩɩ an man waa ɔkʋ kilibi, nɩɩ an man nyita ɔkʋ, a man sisii ɔkʋ.
2 Pedimos que vocês nos acolham em seu coração. Não tratamos ninguém com injustiça, não prejudicamos ninguém, não exploramos ninguém.
3 N mɛɛ tɔwɛ ɩnɩmʋ n bun fanɛ kʋpwɛ, n wʋla tɔwɛ fanɛ dɩdaa yɛ fan bʋ anɛ nkɔlɔ tɔ, ɩmʋ sʋ an tɛ nkpa tɔ nɩn oo, an wu nɩn oo, anaa fanɛ nɩn.
3 Não falo para condenar vocês. Porque eu já disse que vocês estão em nosso coração para, juntos, morrermos e vivermos.
4 N sʋ kɩkɔɔlɛ‐gyii fanɛ tɔ, nɩɩ fanɛ sʋ mʋ n kaapʋ mɛ n‐yɩɩ, nɩɩ ɩ waa mɛ aniya anɛ tɔɔrɔɔ kpini tɔ, nɩɩ mi ansi i gyii naa kyʋn sʋ.
4 Estou sendo bem franco com vocês e tenho muito orgulho de vocês. Sinto-me grandemente confortado e transbordo de alegria em meio a toda a nossa tribulação.
5 Lɩɩ fɛɛ a maa ba Masedoniya ɔsʋwʋlɛ sʋ mʋ, anɛ kayɩɩ‐wʋlɛ kɩ man nyɛ ɔfʋʋtɛ. Asa ba tɔɔrɔɔ anɛ, nɩɩ ba gyii anɛ ɩmɔɔrɛ katɩn kʋmaa nɩmʋ, nɩɩ kufuu kɩ kɩtaa anɛ.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum alívio. Pelo contrário, em tudo fomos atribulados: lutas por fora, temores por dentro.
6 Nɩɩ Ɩbwaarɛ mʋ nɩɩ ee yuula asa mʋ nɩɩ bamʋ abaa ɩɩ yɔɔ nkɔlɔ mʋ, mʋ maŋa bɔla Titusi mʋ nɩɩ ɔ lɩɩ fanɛ asɛ ba mʋ sʋ yuula anɛ nkɔlɔ.
6 Porém Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a chegada de Tito.
7 Nɩɩ ɩ man gyɛ mʋ kɩba mʋ nkʋn sʋ, amaa kanan mʋ nɩɩ fan yɛgɛ nɩɩ mʋ kɔkɔlɔ ki yuuli mʋ mʋ. Ɔ tɔwɛ anɛ kanan mʋ nɩɩ fɛn gyʋgyʋʋ fɛɛ fen nyɛ wu mɛ mʋ, yɛ kanan mʋ nɩɩ fan nu fanɛ n‐yɩɩ, yɛ fanɛ kebiti kparɛ mʋ nɩɩ fan sʋ sa mɛ mʋ. Lɩɩ ɩnɩmʋ kpini sʋ mʋ, ɩ waa mɛ ɔkɔn naa kyʋn sʋ.
7 E não somente com a chegada dele, mas também pelo consolo que recebeu de vocês. Ele nos falou da saudade, do pranto e do zelo que vocês têm por mim, aumentando, assim, a minha alegria.
8 Halɩɩ mɛ ɔwʋlɛ mʋ nɩɩ n kyʋrɔɔ sa fanɛ mʋ nyita fanɛ nkɔlɔ gbaa mʋ, n man nu mɛ n‐yɩɩ. Nɩɩ n daa bɩɩ fɛɛ ii biti ɩ kɔ fanɛ halɩɩ ɩ maa man kyɛɛrɛɛ gbaa mʋ, naafɔɔ n dɛ nu mɛ n‐yɩɩ.
8 Porque, mesmo que eu tenha entristecido vocês com a minha carta, não me arrependo — embora já tenha me arrependido, pois vi que aquela carta os deixou tristes, ainda que por breve tempo.
9 Amaa nbɩɩnbɩɩ ɩ waa mɛ ɔkɔn, nɩɩ ɩ man gyɛ yɛ asɩn mʋ nɩɩ i nyita fanɛ nkɔlɔ sʋ nɩɩ ɩ waa mɛ ɔkɔn, amaa fanɛ nkɔlɔ kinyita mʋ ɩ yɛgɛ nɩɩ fan nyɛ nfɛɛrɛ kɩkyɛɛgɛ. Lɩɩ fɛɛ fanɛ nkɔlɔ kinyita mʋ gyɛ kʋtɔ mʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ yɩla kɩmʋ kanɩn. Ɩmʋ sʋ an nyi fɛɛ a man waa fanɛ alibi akʋ.
9 Mas agora me alegro, não porque vocês ficaram tristes, mas porque essa tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês foram entristecidos segundo Deus, para que, de nossa parte, não sofressem nenhum dano.
10 Lɩɩ fɛɛ kɔkɔlɔ nyita mʋ nɩɩ kɩ gyɛ kʋtɔ mʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ yɩla kɩmʋ mʋ, ɩɩ bɩya nfɛɛrɛ kɩkyɛɛgɛ mʋ nɩɩ ɩɩ mɔlɩgɛ asa, nɩɩ kunu n‐yɩɩ man bʋ ɩmʋ tɔ, amaa dulinyaa tɔ kɔkɔlɔ nyita bɩrɛ ɩɩ bɩya lewu nɩn.
10 Porque a tristeza segundo Deus produz arrependimento para a salvação, que a ninguém traz pesar; mas a tristeza do mundo produz morte.
11 Fan kɩɩ kɔkɔlɔ nyita mʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ yɩla mʋ, kʋtɔ mʋ nɩɩ kɩ bɩya fanɛ. Ɩ yɛgɛ nɩɩ fan yɩlɛ tɔ lɛɛ alibi mʋ lɩɩ fanɛ tɔ, nɩɩ fan waa bilen lɛɛ fanɛ kɔnɔ, nɩɩ fan nyɛ agbʋ lala lɩɩ alibi ɔwaapʋ mʋ sʋ, nɩɩ fanɛ nkɔlɔ ɩ ŋmaa fanɛ, nɩɩ fen biti fɛɛ fan wu mɛ bilen, nɩɩ fanɛ ansi ɩ payɩ fɛɛ fan lɔŋɔ fanɛ nsana, nɩɩ fen biti fɛɛ fan bɩɩtɛ alibi ɔwaapʋ mʋ kʋsʋ. Ɔkpa kʋmaa nɩmʋ sʋ mʋ, fan lɛɛ kaapʋ fɛɛ alibi akʋ ɩ man maa fanɛ lɩɩ asɩn nɩmʋ tɔ.
11 Vejam quanto cuidado produziu em vocês o fato de serem entristecidos segundo Deus! Que defesa, que indignação, que temor, que saudade, que zelo, que desejo de punir o culpado! Em tudo vocês se mostraram inocentes neste assunto.
12 Ɩmʋ sʋ halɩɩ n maa kyʋrɔɔ ɔwʋlɛ mʋ sa fanɛ gbaa mʋ, man gyɛ ɔmʋ nɩɩ ɔ waa alibi mʋ sʋ, abɛɛ ɔmʋ nɩɩ ba waa mʋ alibi mʋ sʋ, amaa n kyʋrɔɔ ɔwʋlɛ maa nɩn, kɛ ɩ yɛgɛ kɛ fanɛ gbaa‐gbaa fen wu kanan mʋ nɩɩ fanɛ nkɔlɔ ɩ gyan anɛ sʋ Ɩbwaarɛ asɛ.
12 Portanto, embora eu tenha escrito aquela carta, não foi por causa daquele que fez o mal, nem por causa daquele que sofreu a afronta, mas para que fosse manifesto entre vocês, diante de Deus, o cuidado que vocês têm por nós.
13 Lɩɩ ɩnɩmʋ sʋ mʋ ɩ waa anɛ aniya tɔ.
13 Foi por isso que nos sentimos consolados. E, acima desta nossa consolação, muito mais nos alegramos pelo contentamento de Tito, porque todos vocês trouxeram refrigério ao espírito dele.
14 Pɔyɩ kɛ ɔ ba fanɛ asɛ mʋ, n kaapʋ mɛ n‐yɩɩ fanɛ sʋ sa mʋ, nɩɩ fan man gyila mɛ ipeeli mʋ asɛ. Fɛɛ kʋtɔ kʋmaa mʋ nɩɩ an tɔwɛ sa fanɛ maa gyɛ kesintin mʋ, kanɩn maŋa nɩɩ kanan mʋ nɩɩ an kaapʋ anɛ n‐yɩɩ fanɛ sʋ sa Titusi mʋ, ɩ waa kesintin.
14 Porque, se falei a ele com certo orgulho a respeito de vocês, não fiquei envergonhado. Pelo contrário, como tudo que falamos a vocês era verdade, também os elogios que, na presença de Tito, fizemos a respeito de vocês se mostraram verdadeiros.
15 Mu kebiti mʋ nɩɩ ɔ sʋ sa fanɛ mʋ lɔŋɔ tii sʋ, fɛɛ maa nyiŋi kanan mʋ nɩɩ fanɛ kpini fan nu mʋ asɛ, nɩɩ fan taa kufuu yɛ kɩkyɩkya kɔɔlɛ mʋ mʋ.
15 E o grande afeto que ele tem por vocês aumenta cada vez mais, quando ele se lembra da obediência de todos vocês, de como o receberam com temor e tremor.
16 Mɛɛmɛ bɩrɛ, ɩ waa mɛ ɔkɔn fɛɛ n maa taalɛ taa mɛ n‐yɩɩ tʋʋ fanɛ sʋ kʋtɔ kʋmaa tɔ.
16 Alegro-me porque, em tudo, posso confiar em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.