2 Coríntios 1
Ɩbwaarɛ Katɔwɛ Kyula Pʋpwɛ (NAW) vs NVT
1 Ɔwʋlɛ nɩmʋ lɩɩ mɛ, Pɔɔlɩ mʋ nɩɩ lɩɩ Ɩbwaarɛ kebiti sʋ nɩɩ n ba waa Krisito Yesu Osunpu mʋ, yɛ anɛ bɩrɩsa danbɩrasa Timoti asɛ. An kyʋrɔɔ an sʋ an sa fanɛ Ɩbwaarɛ kʋbʋ mʋ nɩɩ fan bʋ Korinto kadɛ tɔ, yɛ Ɩbwaarɛ asa mʋ nɩɩ ɔ lɔŋɔ bamʋ yɩla sa mʋ n‐yɩɩ, nɩɩ ba bʋ Akiya ɔsʋwʋlɛ sʋ mʋ kpini.
1 Eu, Paulo, chamado pela vontade de Deus para ser apóstolo de Cristo Jesus, escrevo esta carta, com nosso irmão Timóteo, à igreja de Deus em Corinto e a todo o seu povo santo em toda a Acaia.
2 Anɛ‐Sɛ Ɩbwaarɛ yɛ anɛ‐Nyɩrɩpɛ Yesu Krisito ba bwaala fanɛ, kɛ ba sa fanɛ kayɩɩ yuuli.
2 Que Deus, nosso Pai, e o Senhor Jesus Cristo lhes deem graça e paz.
3 Fan yɛgɛ a fwaala Ɩbwaarɛ, anɛ‐Nyɩrɩpɛ Yesu Krisito mʋ‐Sɛ. Nɩɩ mʋ ɩ gyɛ kʋwɛɛ kuwu kumu yɛ kɔkɔlɔ yuuli wuya.
3 Louvado seja Deus, Pai de nosso Senhor Jesus Cristo, Pai misericordioso e Deus de todo encorajamento.
4 Nɩɩ ee yuula anɛ nkɔlɔ lɩɩ anɛ awʋrʋfɔ tɔ, kɛ anɛ gbaa anɛ a taalɛ taa kɔkɔlɔ yuuli mʋ nɩɩ an nyɛ lɩɩ Ɩbwaarɛ asɛ mʋ yuula bamʋ nɩɩ ba bʋ awʋrʋfɔ kʋmaa tɔ mʋ nkɔlɔ.
4 Ele nos encoraja em todas as nossas aflições, para que, com o encorajamento que recebemos de Deus, possamos encorajar outros quando eles passarem por aflições.
5 Lɩɩ kanan mʋ nɩɩ an gyii Yesu Krisito awʋrʋfɔ damantɛ gbaa mʋ, kanɩn maŋa nɩɩ kɔkɔlɔ yuuli damantɛ gbaa bɔla Krisito sʋ ba anɛ sʋ.
5 Pois, quanto mais sofrimento por Cristo suportarmos, mais encorajamento será derramado sobre nós por meio de Cristo.
6 Nɩɩ an kan gyii awʋrʋfɔ mʋ, ɩɩ yɛgɛ nɩɩ fan nyɛ nkɔlɔ yuuli yɛ kamɔlɩgɛ. Nɩɩ an kan nyɛ kɔkɔlɔ yuuli lɩɩ Ɩbwaarɛ asɛ mʋ, fanɛ gbaa fanɛ fɛn nyɛ kɔkɔlɔ yuuli mʋ nɩɩ ɩɩ bɩya fanɛ ɔlʋn, yɛ kenyiita kɛ fan taalɛ yɩlɛ tɔ gyii awʋrʋfɔ kʋlʋn mʋ nɩɩ anɛ gbaa anɛ an gyii mʋ.
6 Mesmo quando estamos sobrecarregados de aflições, é para o encorajamento e a salvação de vocês. Pois, quando somos encorajados, certamente encorajaremos vocês, e então vocês poderão suportar pacientemente os mesmos sofrimentos que nós.
7 Anɛ tamaa mʋ nɩɩ an sʋ fanɛ sʋ mʋ bʋlʋn, nɩɩ an nyi fɛɛ fan maa gyii awʋrʋfɔ mʋ nɩɩ an gyii mʋ, kanɩn maŋa nɩɩ fen biti fan nyɛ kɔkɔlɔ yuuli fɛɛ kanan mʋ nɩɩ an nyɛ mʋ.
7 Temos firme esperança de que, assim como vocês participam de nossos sofrimentos, também participarão de nosso encorajamento.
8 Mɛ‐daa ana yɛ mi‐supu ana, an mɛɛ yɛ a taa awʋrʋfɔ mʋ nɩɩ an gyii Asiya ɔsʋwʋlɛ sʋ baala fanɛ sʋ. Awʋrʋfɔ mʋ nɩɩ an wu mʋ ɩ nyan anɛ naa ban sʋ halɩɩ an man bɩla an sʋ tamaa anɛ nkpa sʋ.
8 Irmãos, queremos que saibam das aflições pelas quais passamos na província da Ásia. Fomos esmagados e oprimidos além da nossa capacidade de suportar, e pensamos que não sobreviveríamos.
9 Kesintin tɔ, anɛ nkɔlɔ tɔ mʋ, an nyi fɛɛ ba bun anɛ lewu kʋpwɛ. Amaa ɩnɩmʋ ɩ waa nɩn kɛ a man taa anɛ n‐yɩɩ tʋʋ anɛ gbaa‐gbaa anɛ n‐yɩɩ sʋ, amɔɔ Ɩbwaarɛ mʋ nɩɩ ee kyiŋi alewupu mʋ.
9 De fato, esperávamos morrer. Mas, como resultado, deixamos de confiar em nós mesmos e aprendemos a confiar somente em Deus, que ressuscita os mortos.
10 Mʋ ɩ lɛɛ anɛ lɩɩ falɛ alewu‐sɩn nɩmʋ tɔ, nɩɩ ɔ maa sʋ ɛɛ lɛɛ anɛ, nɩɩ an sʋ tamaa fɛɛ ee biti ɔ kyaga sʋ lɛɛ anɛ,
10 Ele nos livrou do perigo mortal, e nos livrará outra vez. Nele depositamos nossa esperança, e ele continuará a nos livrar.
11 fɛɛ fan maa kʋlɛ kabwaarɛ‐kʋlɛ fɛn kyɛ anɛ tɔ falɛ. Kɛ ɩ yɛgɛ Ɩbwaarɛ o nu kabwaarɛ‐kʋlɛ mʋ nɩɩ asa gaalaagaa bɛɛ kʋlɛ bɛɛ sa anɛ mʋ, kɛ ɔ waa anɛ kusee, kɛ ba taa afwaala sa mʋ lɩɩ anɛ sʋ.
11 E vocês nos têm ajudado ao orar por nós. Então muitos darão graças porque Deus, em sua bondade, respondeu a tantas orações feitas em nosso favor.
12 Kʋtɔ kʋlʋn mʋ sʋ nɩɩ an kaapʋ anɛ n‐yɩɩ ɩ gyɛ yɛ, anɛ nfɛɛrɛ ɩɩ kaapʋ anɛ yɛ, kesintin yɛ kɔkɔlɔ fufuli mʋ nɩɩ ɩ lɩɩ Ɩbwaarɛ asɛ, nɩɩ an taa kyɩna dulinyaa nɩmʋ tɔ, fɔnfɔn lɩɩ anaa fanɛ kakyɩna tɔ. Man gyɛ dulinyaa nɩmʋ tɔ kanyaasɩn nɩɩ an taa waa ɩnɩmʋ, amaa Ɩbwaarɛ ɩ taa bwaala anɛ.
12 Podemos dizer com certeza e com a consciência limpa que temos vivido em santidade e sinceridade dadas por Deus. Dependemos da graça divina, e não da sabedoria humana. É dessa forma que nos temos conduzido diante do mundo e, especialmente, em relação a vocês.
13 Lɩɩ fɛɛ n mɛɛ kyʋrɔɔ kʋtɔ mʋ nɩɩ fɛn mɛɛ taalɛ karagɛ abɛɛ kʋtɔ mʋ nɩɩ fɛn mɛɛ taalɛ nu kɩmʋ kasɛ. Nɩɩ n sʋ tamaa,
13 Nossas cartas foram claras e objetivas, não havendo nada escrito nas entrelinhas ou que não conseguissem compreender. Espero que um dia vocês nos entendam plenamente,
14 fɛɛ fan maa nu asɩn mʋ kasɛ gbɛrɛɛ lɩɩ anɛ asɛ falɛ mʋ, fen biti fan ba nu ɩmʋ kasɛ lʋwɛ, kɛ fan kaapʋ fanɛ n‐yɩɩ lɩɩ anɛ sʋ, fɛɛ kanan mʋ nɩɩ an biti a kaapʋ anɛ n‐yɩɩ lɩɩ fanɛ sʋ Ɔnyɩrɩpɛ Yesu kakɛ mʋ nɩɩ ee biti o bwii ba mʋ.
14 mesmo que não o façam agora. Então, no dia do Senhor Jesus, poderão se orgulhar de nós como nos orgulhamos de vocês.
15 Lɩɩ fɛɛ n maa sʋ ɩnɩmʋ kpini tamaa sʋ mʋ, n ŋmina yɩla fɛɛ n biti n daa kɩba bɔɔ fanɛ sʋ, saamʋ kɛ fan nyɛ tɔnɔ ɩlɩɩ ɩnyɔ.
15 Porque eu estava tão certo de sua compreensão e confiança, queria abençoá-los duplamente visitando-os duas vezes,
16 N ŋmina yɩla yɛ n kan n kpee Masedoniya ɔsʋwʋlɛ sʋ mʋ, n biti n bɔɔ fanɛ sʋ, nɩɩ n kan bɩla lɩɩ tʋtɔ n ba kyʋn mʋ, kɛ n bɩla bɔɔ fanɛ sʋ, kɛ fan kyɛ mɛ tɔ kɛ n taalɛ naa fʋʋ Gyudeya ɔsʋwʋlɛ sʋ.
16 primeiro a caminho da Macedônia e depois ao voltar de lá. Então vocês poderiam me ajudar com minha viagem para a Judeia.
17 N maa ŋmina yɩla yɛ n biti n ba fanɛ asɛ, nɩɩ n man taalɛ ba mʋ, ɩɩ kaapʋ nɩn fɛɛ n gyɛ dulinyaa tɔ nnɔ nnyɔ‐nnyɔ wuya ana mʋ nɩɩ bee kyula yɛ “Ɛɛhn”, kɛ opula maŋa tɔ ba bwii kyɛɛgɛ kɔnɔ tɔwɛ yɛ “ayee” abɛɛ?
17 Talvez vocês estejam se perguntando por que mudei de ideia. Será que faço meus planos de modo irresponsável? Será que sou como as pessoas do mundo, que dizem “sim” quando na verdade querem dizer “não”?
18 Amaa fɛɛ kanan mʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ gyɛ kesintin wuya falɛ mʋ, kanɩn maŋa nɩɩ anɛ asɩn mʋ nɩɩ an tɔwɛ an sa fanɛ mʋ, man gyɛ nnɔ nnyɔ‐nnyɔ asɩn.
18 Tão certo como Deus é fiel, nossa palavra a vocês não oscila entre “sim” e “não”.
19 Lɩɩ fɛɛ Ɩbwaarɛ mu‐Bii Yesu Krisito asɩn mʋ nɩɩ n maa Silasi yɛ Timoti an tɔwɛ sa fanɛ mʋ, asɩn mʋ ɩ man kyɩna ɩ gyɛ “nnɔ nnyɔ‐nnyɔ,” amaa mʋ asɩn kpini ɩ gyɛ “kʋkʋlʋn nɩn”.
19 Pois Jesus Cristo, o Filho de Deus, não oscila entre “sim” e “não”. Foi a respeito dele que Silas, Timóteo e eu lhes falamos e, sendo ele o “sim” definitivo, ele sempre faz o que diz.
20 Lɩɩ fɛɛ atɔ mʋ nɩɩ Ɩbwaarɛ da mʋ kɔkɔlɔ sʋ sa mʋ kpini ɩ ba tɔ lɩɩ Yesu Krisito sʋ. Ɩmʋ sʋ nɩɩ an bʋnyaa Ɩbwaarɛ mʋ, an bɔla Yesu sʋ an kyula yɛ “Amen.”
20 Pois todas as promessas de Deus se cumpriram em Cristo com um alto e claro “Sim!”. E, por meio de Cristo, confirmamos isso, de modo que nosso “Amém” se eleva a Deus para sua glória.
21 Ɩbwaarɛ yɛgɛ nɩɩ anaa fanɛ kpini an nyɛ ɔlʋn yɩlɛ Krisito tɔ, nɩɩ ɔ lɛɛ anɛ yɩla sa mʋ n‐yɩɩ,
21 É Deus quem nos capacita e a vocês a permanecermos firmes em Cristo. Ele nos ungiu
22 nɩɩ ɔ taa mu keduligi gyaga anɛ sʋ fɛɛ mʋ ɩ bʋ anɛ, nɩɩ ɔ taa mʋ Kayaayu Kyɩrɛkyɩrɛ mʋ sa anɛ, mʋ nɩɩ ɔ taa yɩla kasɛ sa atɔ mʋ nɩɩ ɔ waa yɩla sa anɛ mʋ.
22 e nos identificou como sua propriedade ao colocar em nosso coração o selo do Espírito, a garantia de tudo que ele nos prometeu.
23 Ɩbwaarɛ ɩ gyɛ mi kesintin ogyipu fɛɛ, n maa mee biti fɛɛ n ba bɩɩtɛ fanɛ asʋ sʋ mʋ, kanɩn sʋ nɩɩ n man bɩla ba fanɛ asɛ Korinto kadɛ tɔ.
23 Agora, invoco a Deus como testemunha de que foi para poupá-los que ainda não voltei a Corinto.
24 Ɩ man gyɛ yɛ an tɔwɛ an nyan fanɛ lɩɩ kanan mʋ nɩɩ fan kɔɔlɛ gyii sʋ, fɛɛ a maa gyɛ abɩlɩsa sʋ. Lɩɩ fɛɛ an nyi fan maa yɩlɛ kɩkɔɔlɛ‐gyii mʋ tɔ kenken. Amaa kanan mʋ nɩɩ a waa kɛ ɩ kyɛ fanɛ tɔ kɛ fan nyɛ kɔkɔlɔ fuuli sʋ nɩɩ an waa kanɩn.
24 Isso não significa que queremos controlar vocês, dizendo-lhes como exercer sua fé. Nosso desejo é trabalhar com vocês para que tenham alegria, pois é pela fé que permanecem firmes.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.