Romanos 4

mri (MRI) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 He aha rā, ki tā tātou, te mea i riro i a Āperahama, i tō tātou tupuna i runga i te kiko­kiko?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Me­he­mea hoki nā ngā mahi i tika ai a Āperahama, he mea tāna e whaka­mana­mana ai ia; otirā, kāhore ki te Atua.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 E pēhea ana oti tā te karaipi­ture? “I whaka­pono a Āperahama ki te Atua, ā, whaka­iria ana hei tika mōna.”
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Nā, he tangata e mahi ana, e kore e kīa te utu mōna he mea aroha noa, engari, he mea mō tāna.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Otirā, ko te tangata kāhore e mahi, engari, e whaka­pono ana ki te kai­whaka­tika i te tangata karakia­kore, ka whaka­iria tōna whaka­pono hei tika mōna.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Pērā hoki me tā Rāwiri kōrero i te manaaki ki te tangata, ka whaka­iria nei e te Atua he tika ki a ia, motu kē i ngā mahi.
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 I kī ai ia,
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Ka hari te tangata e kore nei e whaka­iria e te Ariki he hara ki a ia.”
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 E kōrero­tia ana rānei tēnei hari­nga mō te kotinga, mō te kotinga­kore anō rānei? E mea ana hoki tātou, “I whaka­iria tōna whaka­pono hei tika mō Āperahama.”
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 He pēhea rā te whaka­iri­nga? I a ia i te kotinga, i te kotinga­kore rānei? He teka i a ia i te kotinga, engari, i te kotinga­kore,
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 ā, riro ana i a ia te kotinga hei tohu, hei hīri mō te tika o tōna whaka­pono, i a ia i te kotinga­kore. Kia waiho ai ia hei matua ki te hunga katoa e whaka­pono ana, ahakoa kāhore rātou i kotia, kia whaka­iria ai te tika ki a rātou;
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 hei matua anō mō te kotinga ki te hunga ehara i te mea nō te kotinga anake, engari, e takahi ana hoki i runga i ngā tapuae o taua whaka­pono o tō tātou matua, o Āperahama, i a ia kāhore anō i kotia.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Ehara i te mea i nā runga mai i te ture te kupu ki a Āperahama rātou ko ōna uri mō te ao ka riro i a ia; engari, i nā runga mai i te tika o te whaka­pono.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Me­he­mea hoki ka riro i te hunga ture, kua tikanga­kore te whaka­pono, kua taka te kupu whaka­ari.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Ko tā te ture hoki e mahi ai, he riri; engari, ki te kāhore he ture, kāhore hoki he hara.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Koia i nā roto­tia ai i te whaka­pono, kia waiho ai mā te aroha noa; kia ū ai te kupu whaka­ari ki te whānau katoa; ehara i te mea ki tō te ture anake, engari, ki tō te whaka­pono anō o Āperahama, ko ia nei hoki te matua o tātou katoa,
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 ko te mea hoki ia i tuhi­tuhia, “Kua waiho koe e ahau hei matua ki ngā iwi maha,” he matua i te aro­aro o tāna i whaka­pono ai, arā o te Atua, e whaka­ora nei i ngā tū­pā­paku, e karanga nei i ngā mea kua kāhore me te mea kei konei nei anō.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Ahakoa kāhore he rawa, ū tonu tōna mā­nako­nako ki a ia, kia meinga ai ia hei matua mō ngā iwi maha, pērā me te mea i kōrero­tia, “Ka pēnei tāu whānau.”
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Kīhai anō i ngoi­kore tōna whaka­pono, i mahara iho ia ki tōna tinana, he pēnei me te mea kua tū­pā­paku­tia, wāhi iti hoki kua kotahi rau ōna tau, ki te tū­pā­paku­tanga hoki o te kōpū o Hera.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Āe, i ti­tiro ia ki te kupu whaka­ari a te Atua, kīhai ia i rua­rua i runga i te whaka­pono kore, engari, ka kaha tonu tōna whaka­pono, me te whaka­korōria ki te Atua.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 Ū tonu hoki tōna whaka­aro e taea e ia te mea tāna i kōrero ai.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Koia hoki “I whaka­iria ai ki a ia hei tika.”
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Otirā, ehara i te mea he whaka­aro ki a ia anake i tuhi­tuhia ai taua whaka­iri­nga ki a ia;
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 engari, he whaka­aro ki a tātou anō hoki; ka whaka­iria ki a tātou e whaka­pono nei ki te kai­whaka­ara i a Īhu, i tō tātou Ariki, i te hunga mate.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 I tukua nei mō ō tātou hē, i whaka­ara­hia mō tātou kia whaka­tikaia.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.