Marcos 14

mri (MRI) vs BKJ

Sair da comparação
1 Nā, kia rua ake ngā rā ko te Kape­nga me te Hākari o te Taro Rēwenakore. Nā, ka rapu ngā tohu­nga nui me ngā kara­ipi i tētahi tini­hanga e mau ai ia, e whaka­matea ai.
1 Após dois dias era a festa da Páscoa, e dos pães ázimos; e os principais sacerdotes e os escribas buscavam como poderiam prendê-lo com astúcia, e matá-lo.
2 I mea hoki rātou, “Kauaka i te hākari, kei nga­ngau te iwi.”
2 Mas eles disseram: Não no dia da festa, para que não haja tumulto entre as pessoas.
3 Ā, i a ia i Petani i te whare o Haimona repera, i a ia anō e noho ana ka haere mai tētahi wahine me tētahi pouaka kōhatu, kī tonu i te hinu kakara, he tino nara, he mea utu nui; ā, wāhia ana e ia te pouaka kōhatu, ringi­hia ana ki tōna māte­nga.
3 E, estando ele em Betânia, na casa de Simão, o leproso, assentado à mesa, veio uma mulher, que trazia um vaso de alabastro com unguento de nardo puro muito precioso, e ela, quebrando o vaso, derramou sobre a sua cabeça.
4 I riri anō ētahi i roto i a rātou, i mea, “Hei aha tēnei mau­mau o te hinu kakara?
4 E houve alguns que em si mesmos se indignaram, e disseram: Para que se fez este desperdício do unguento?
5 Maha atu hoki i te toru rau ngā pene te utu me i hokona tēnei hinu, nā, ka hoatu ki te hunga rawa­kore.” Nā, ka amu­amu rātou ki a ia.
5 Porque podia ser vendido por mais de trezentos denários, e ter dado aos pobres. E eles murmuravam contra ela.
6 Ka mea atu a Īhu, “Waiho atu ū āna! He aha tā koutou e whaka­pā­wera­wera nā i a ia? He mahi pai tāna i mea nei ki ahau.
6 E Jesus disse: Deixai-a sozinha, por que a afligis? Ela tem praticado uma boa obra para comigo.
7 Kei a koutou tonu hoki te hunga rawa­kore i ngā wā katoa, hei ata­whai­tanga hoki rātou mā koutou i ngā wā e pai ai koutou; e kore ia ahau e noho tonu ki a koutou.
7 Porquanto tendes os pobres sempre convosco, e sempre que quiserdes podeis fazer-lhes bem, mas a mim nem sempre me tendes.
8 Kua mahia e ia te mea e taea e ia; kua whaka­wahia e ia i mua nei tōku tinana mō te tanu­manga.
8 Esta fez o que podia; ela antecipou-se a ungir o meu corpo para o sepultamento.
9 He pono tāku e mea nei ki a koutou, Ko ngā wāhi katoa o te ao e kauwhau­tia ai tēnei rongo­pai, ka kōrero­tia anō tā tēnei wahine i mea ai, hei whaka­mahara ki a ia.”
9 Na verdade eu vos digo que: Onde quer que este evangelho seja pregado em todo o mundo, isso também que ela fez será contado para sua memória.
10 Nā, ka haere a Hūrā Ikariote, tētahi o te tekau mā rua, ki ngā tohu­nga nui, ki te tuku i a ia ki a rātou.
10 E Judas Iscariotes, um dos doze, foi até aos principais sacerdotes para o trair.
11 Ā, nō ka rongo rātou, ka hari, ka whaka­ae kia hoatu he moni māna. Nā, ka rapu ia ki te wā pai e tukua ai ia.
11 E eles ouvindo isso, alegraram-se, e prometeram dar-lhe dinheiro. E ele buscava como poderia traí-lo em ocasião oportuna.
12 Ā, i te rā tua­tahi o te Taro Rēwenakore, i te wā e patua ai te Kape­nga, ka mea āna ākonga ki a ia, “Ko hea koe pai ai kia haere mātou ki te taka, kia kai ai koe i te Kape­nga?”
12 E, no primeiro dia dos pães ázimos, quando eles sacrificavam a Páscoa, disseram-lhe os seus discípulos: Aonde queres que façamos os preparativos para comeres a Páscoa?
13 Nā, ka tonoa e ia toko­rua o āna ākonga, ka mea ki a rāua, “Haere ki te pā, ā, ka tūtaki mai ki a kōrua he tangata e mau ana i te tahā wai. Haere i muri i a ia.
13 E ele enviou dois dos seus discípulos, e disse-lhes: Ide à cidade, e ali encontrareis um homem levando um cântaro de água; segui-o.
14 Ā, ka mea ki te tangata o te whare e tomo ai ia, ‘E mea ana te Kai­whaka­ako, “Kei hea te rūma e kai ai mātou ko āku ākonga i te Kape­nga?” ’
14 E, onde quer que entrar, dizei ao bom homem da casa: O Mestre diz: Onde está o aposento em que hei de comer a Páscoa com os meus discípulos?
15 Ā, māna tonu e whaka­atu ki a kōrua he rūma nui i runga, oti rawa te whā­riki, te whaka­pai. Hei reira taka ai mā tātou.”
15 E ele vos mostrará um grande quarto superior mobiliado e pronto; ali fazei-nos os preparativos.
16 Nā, haere ana āna ākonga, ā, nō te taenga ki te pā, ka kite i tāna i kōrero ai ki a rāua; ā, takā ana e rāua te Kape­nga.
16 E, os seus discípulos foram e entraram na cidade, e acharam como ele lhes tinha dito; e eles prepararam a Páscoa.
17 Ā, nō ka ahi­ahi, ka haere atu ia me te tekau mā rua.
17 E, ao anoitecer, ele chegou com os doze.
18 I a rātou e noho ana, e kai ana, ka mea a Īhu, “He pono tāku e mea nei ki a koutou, Ko tētahi o koutou, kei tōku taha nei e kai ana, māna ahau e tuku.”
18 E, quando estavam assentados e comendo, Jesus disse: Na verdade eu vos digo que: Um de vós, que comigo come, há de trair-me.
19 Nā, ka pā te pōuri ki a rātou, ka kī taki­tahi ki a ia, “Ko ahau koia?”
19 E eles começaram a entristecer-se e a dizer-lhe um após outro: Sou eu? E outro disse: Sou eu?
20 Nā, ka mea ia ki a rātou, “Ko tētahi o te tekau mā rua, ko ia e tou­tou tahi nei māua ki te rīhi.
20 Mas ele, respondendo, disse-lhes: É um dos doze, que molha comigo o pão no prato.
21 E haere ana te Tama a te tangata, e pērā ana me te mea i tuhi­tuhia mōna; otiia, auē te mate mō te tangata e tukua ai te Tama a te tangata! He mea pai kē mō taua tangata me i kaua ia e whānau.”
21 Na verdade o Filho do homem vai, conforme está escrito sobre ele; mas ai daquele homem por quem o Filho do homem é traído! Bom seria para esse homem se não houvera nascido.
22 Ā, i a rātou e kai ana, ka mau ia ki te taro, ā, ka mutu te whaka­pai, ka whawhati, nā, ka hoatu ki a rātou, ka mea, “Tango­hia, kainga: ko tōku tinana tēnei.”
22 E, enquanto eles comiam, Jesus tomou o pão, e abençoou, e o partiu, e deu-lhos, e disse: Tomai, comei, isto é o meu corpo.
23 Nā, ka mau ia ki te kapu, ā, ka mutu te whaka­whetai, ka hoatu ki a rātou; ā, ka inumia e rātou katoa.
23 E, tomando o cálice, e tendo dado graças, deu-lhos; e todos beberam dele.
24 Ā, ka mea ia ki a rātou, “Ko ōku toto ēnei, ko ō te kawe­nata hou, e whaka­hekea ana mō te tini.
24 E disse-lhes: Isto é o meu sangue do novo testamento, que por muitos é derramado.
25 He pono tāku e mea nei ki a koutou, E kore ahau e inu atu anō i te hua o te wāina, kia taea rā anō taua rā e inumia houtia ai e ahau i te ranga­tira­tanga o te Atua.”
25 Na verdade eu vos digo, não beberei mais do fruto da videira, até aquele dia em que o hei de beber, novo, no reino de Deus.
26 Ā, nō ka mutu tā rātou hīmene, ka haere rātou ki Maunga Ōriwa.
26 E, tendo cantado um hino, eles saíram para o monte das Oliveiras.
27 Kātahi a Īhu ka mea ki a rātou, “Ko koutou katoa nā ka hē. Kua oti hoki te tuhi­tuhi, ‘Ka patua e ahau te hēpara, ā, ko ngā hipi ka whaka­marara­tia.’
27 E Jesus lhes disse: Todos vós vos escandalizareis de mim esta noite; porque está escrito: Eu ferirei o pastor, e as ovelhas serão espalhadas.
28 Otirā, muri iho i tōku aranga, ka haere ahau i mua i a koutou ki Kariri.”
28 Mas, depois de haver ressuscitado, irei adiante de vós para a Galileia.
29 Nā, ka mea a Pita ki a ia, “Ahakoa hē te katoa, ko ahau e kore!”
29 Mas disse-lhe Pedro: Ainda que todos se ofendam, eu todavia não.
30 Ā, ka mea a Īhu ki a ia, “He pono tāku e mea nei ki a koe, ko ākua­nei, i tēnei pō anō, i te mea kāhore anō kia rua ngā tangi­hanga o te tī­kao­kao, ka toru āu whaka­kore­nga i ahau.”
30 E disse-lhe Jesus: Na verdade eu te digo: Que neste dia, ainda nesta noite, antes do galo cantar duas vezes, tu me negarás três vezes.
31 Kātahi, ka tino ārita rawa tāna mea­tanga atu, “Ahakoa kua takoto te tikanga kia mate tahi au me koe, e kore ahau e whaka­kāhore i a koe.”
31 Mas ele falou com mais veemência: Ainda que se fosse preciso morrer contigo, de modo algum te negarei. E o mesmo disseram todos eles.
32 Ā, ka tae rātou ki tētahi wāhi, e huaina ana ko Kehemane. Nā, ka mea atu ia ki āna ākonga, “Hei konei koutou noho ai, kia īnoi ahau.”
32 E eles foram a um lugar chamado Getsêmani; e ele disse aos seus discípulos: Sentai-vos aqui, enquanto eu oro.
33 Nā, ka mau ia ki a Pita rātou ko Hēmi, ko Hoani, ā, ka tīmata te koera, te tū­mata­te­nga;
33 E ele tomou consigo Pedro e Tiago e João, e começou a ficar aflito, e profundamente abatido;
34 nā, ka mea ia ki a rātou, “Kei te tino pēhia tōku wairua e te pōuri, tata pū ki te mate; noho iho koutou i konei, kia mata­ara.”
34 e ele disse-lhes: A minha alma está profundamente triste até a morte; ficai aqui e vigiai.
35 Nā, ka haere ia ki pahaki tata atu, ka hinga ki te whenua, ka īnoi, me kāhore e āhei kia pahemo atu tēnei hāora i a ia.
35 E ele indo um pouco mais adiante, prostrou-se em terra, e orou para que, se fosse possível, passasse dele aquela hora.
36 Ā, ka mea ia, “E Apa, e Pā, ka taea e koe ngā mea katoa; tango­hia atu tēnei kapu i ahau. Otiia, kaua e waiho i tāku e pai ai, engari, i tāu.”
36 E ele disse: Aba, Pai, todas as coisas te são possíveis; afasta de mim este cálice; todavia, não seja como eu quero, mas como tu queres.
37 Nā, ka haere ia, ka roko­hanga atu e moe ana rātou, ā, ka mea ia ki a Pita, “E Haimona, kei te moe ia koe? E kore rānei e taea e koe te mata­ara kia kotahi hāora?
37 E ele voltando, encontrou-os dormindo, e disse a Pedro: Simão, tu dormes? Não podes vigiar uma hora?
38 Kia mata­ara, me te īnoi, kei uru koutou ki te whaka­mā­tautau­ranga. Kei te hihiko te wairua, ko te kiko­kiko ia kei te ngoi­kore.”
38 Vigiai e orai, para que não entreis em tentação. O espírito, na verdade, está pronto, mas a carne é fraca.
39 Nā, ka haere atu anō ia, ka īnoi, me te whaka­hua i aua kupu anō.
39 E retirou-se de novo e orou, dizendo as mesmas palavras.
40 Nā, ka hoki mai anō ia, ka roko­hanga e moe ana rātou, he nui hoki te tai­maha o ō rātou kanohi; ā, kīhai rātou i mātau ki tā rātou e whaka­hoki ai ki a ia.
40 E retornando, encontrou-os outra vez adormecidos, (porque os seus olhos estavam pesados), e não souberam o que lhe responder.
41 Nā, haere ana anō ia, ko te toru o ngā haere­nga, ka mea ki a rātou, “E moe rā, whaka­tā i a koutou? Heoi rā, kua taea te hāora; nā, ka tukua te Tama a te tangata ki ngā ringa o te hunga hara.
41 E ele volta pela terceira vez, e disse-lhes: Dormi ainda e descansais, basta; é chegada a hora; eis que o Filho do homem é traído pelas mãos dos pecadores.
42 Ma­ranga, ka haere tātou; nā, ka tata te kai­tuku i ahau.”
42 Levantai-vos, vamo-nos; eis que é chegado aquele que me trai.
43 Nā, ina­mata, i a ia tonu e kōrero ana, kua puta a Hūrā, tētahi o te tekau mā rua, me te tini o te tangata, me ngā hoari, me ngā patu, i ahu mai i ngā tohu­nga nui, i ngā kara­ipi, i ngā kaumātua.
43 E, imediatamente, enquanto ele falava, veio Judas, um dos doze, e com ele grande multidão com espadas e varapaus, da parte dos principais sacerdotes, dos escribas, e dos anciãos.
44 Nā, kua oti tētahi tohu te whaka­rite ki a rātou e tōna kai­tuku; i mea ia, “Ko tāku tangata e kihi ai, ko ia tērā; hopu­kina, kia mau te ārahi atu.”
44 E o que o traía tinha-lhes dado um sinal, dizendo: Aquele que eu beijar, é ele; prendei-o, e levai-o com segurança.
45 Nā, i tōna taenga mai, tika tonu ki a ia, ka mea, “E Rapi!” ā, kihi ana i a ia.
45 E, chegando, aproximou-se dele imediatamente, e disse-lhe: Mestre, mestre; e o beijou.
46 Nā, ka mau ō rātou ringa ki a ia, ā, hopu­kina ana ia.
46 E lhe lançaram as mãos, e o prenderam.
47 Nā, ka unuhia e tētahi o te hunga e tū ana i reira tāna hoari, hāua iho e ia te pono­nga a te tohu­nga nui, poroa ana tōna tari­nga.
47 E um dos que ali estavam, puxando sua espada, feriu um servo do sumo sacerdote, e cortou a sua orelha.
48 Nā, ka whaka­hoki a Īhu, ka mea ki a rātou, “He tāhae ahau, i haere mai ai koutou me ngā hoari, me ngā patu, ki te hopu i ahau?
48 E, respondendo Jesus, disse-lhes: Saístes, como a um ladrão, com espadas e com varapaus para me prender?
49 I a koutou ahau e whaka­ako ana i te teme­para i tēnā rā, i tēnā rā, ā, kīhai koutou i hopu i ahau. Otirā, i mahia tēnei mea kia rite ai ngā karaipi­ture.”
49 Todos os dias eu estava convosco no templo, ensinando, e não me prendestes; mas devem cumprir-se as escrituras.
50 Nā, whaka­rere ana rātou katoa i a ia, oma ana.
50 E todos o deixaram, e fugiram.
51 Nā, tērā tētahi tai­tama­riki i aru tahi mai me ia, takaia ai he kākahu rīnena ki runga ake i tōna kiri­kau. Nā, ka hopu­kina ia e rātou,
51 E certo jovem o seguia, envolto em um pano de linho sobre seu corpo nu; e lhe lançaram a mão;
52 otirā, i whaka­rērea atu e ia te kākahu rīnena, ā, oma ta­ha­nga atu ana.
52 e ele, largando o pano de linho, fugiu despido.
53 Nā, ka āra­hina atu e rātou a Īhu ki te tino tohu­nga, ā, ka hui­hui mai ki a ia ngā tohu­nga nui katoa, ngā kaumātua me ngā kara­ipi.
53 E eles conduziram Jesus ao sumo sacerdote; e com ele estavam reunidos todos os principais sacerdotes, e os anciãos, e os escribas.
54 Nā, tērā a Pita te aru rā i a ia i tawhiti, tae noa ki roto, ki te marae o te tino tohu­nga; ā, tērā te noho rā me ngā kai­mahi, pā­ina­ina ai i a ia i te taha o te ahi.
54 E Pedro o seguiu de longe, até dentro do palácio do sumo sacerdote; e ele sentou-se com os servos, e aquecia-se no fogo.
55 Nā, i rapu ngā tohu­nga nui me te rū­nanga katoa i te kōrero mō Īhu, e whaka­matea ai; heoi, kīhai i kitea.
55 E os principais sacerdotes e todo o conselho buscavam testemunho contra Jesus para condená-lo à morte; e não o achavam.
56 He toko­maha hoki ngā kai­whaka­pae teka mōna, otiia, kīhai i rite ā rātou kōrero.
56 Porque muitos testemunhavam falsamente contra ele, mas os testemunhos não concordavam.
57 Nā, ka whaka­tika ētahi, ka whaka­pae teka ki a ia, ka mea,
57 E, levantando-se alguns, testemunharam falsamente contra ele, dizendo:
58 “I rongo mātou ki a ia e mea ana, ‘Māku e whaka­horo tēnei whare tapu i hangā nei e te ringa, ā, kia toru ngā rā ka hangā e ahau tētahi atu, ehara i te ringa i mahi.’ ”
58 Nós ouvimos-lhe dizer: Eu destruirei este templo feito por mãos, e em três dias eu construirei outro, não feito por mãos.
59 Ā, ahakoa tērā kīhai ā rātou kōrero i rite­rite.
59 Mas nem assim o seu testemunho concordava.
60 Nā, ka whaka­tika te tohu­nga nui i waenga­nui, ka ui ki a Īhu, ka mea, “Kāhore āu kupu? He aha tā ēnei e whaka­atu nei mōu?”
60 E, levantando-se o sumo sacerdote no meio, perguntou a Jesus, dizendo: Nada respondes? O que é isso que estes testemunham contra ti?
61 Heoi, kīhai ia i kuihi, kāhore hoki he kupu i whaka­hokia e ia. Nā, ka ui anō te tino tohu­nga ka mea ki a ia, “Ko koe rānei a te Karaiti, te Tama a tērā e Whaka­pai­ngia nei?”
61 Mas ele, manteve-se calado, e nada respondeu. O sumo sacerdote lhe tornou a perguntar, e disse-lhe: És tu o Cristo, o Filho do bendito?
62 Ka mea a Īhu ki a ia, “Ko ahau ia, ā, tērā koutou e kite i te Tama a te tangata e noho ana i te ringa matau o te kaha, e haere mai ana me ngā kapua o te rangi.”
62 E Jesus disse-lhe: Eu o sou; e vereis o Filho do homem assentado à direita do poder, e vindo nas nuvens do céu.
63 Kātahi, ka hae­hae te tino tohu­nga i ōna kākahu, ka mea, “Hei aha atu mā tātou ētahi kai­whaka­atu anō?
63 Então, o sumo sacerdote, rasgando as suas vestes, disse: Para que nós necessitamos ainda de testemunhas?
64 Kua rongo koutou ki te kohu­kohu. E pēhea ana ō koutou whaka­aro?”
64 Vós ouvistes a blasfêmia; que vos parece? E todos o condenaram como culpado de morte.
65 Kātahi, ka anga ētahi, ka tuwha ki a ia, ka ārai i tōna kanohi, ka kuru i a ia, ā, ka mea ki a ia, “Poro­piti mai!” Ā, ka paki­pakia ia e ngā kai­mahi ki ō rātou ringa.
65 E alguns começaram a cuspir nele, e a cobrir-lhe a face, e a dar-lhe socos, e a dizer-lhe: Profetiza; e os servos o golpeavam com as palmas das suas mãos.
66 Ā, i a Pita i te marae i raro, ka haere mai tētahi o ngā kōtiro a te tino tohu­nga.
66 E, estando Pedro embaixo, no palácio, chegou uma das criadas do sumo sacerdote;
67 Ā, i tōna kite­nga i a Pita e pā­ina­ina ana, ka ti­tiro atu ki a ia, ā, ka mea, “Ko koe anō tētahi i te tangata o Nahareta, arā i a Īhu.”
67 e vendo a Pedro se aquecendo, ela olhou para ele, e disse: Tu também estavas com Jesus de Nazaré.
68 Otirā, ka whaka­kāhore ia, ka mea, “Kāhore rawa ahau i mātau, i mārama rānei ki tāu e kōrero mai nā.” Nā, ka puta atu ia ki te whaka­mahau, ā, ka tangi te tī­kao­kao.
68 Mas ele negou-o, dizendo: Eu não o conheço, nem compreendo o que tu dizes. E ele saiu para o átrio, e o galo cantou.
69 Ā, ka kite te kōtiro i a ia, ka anga anō, ka kōrero ki te hunga e tū tata ana, “Nō rātou hoki tēnei.”
69 E a criada, vendo-o outra vez, começou a dizer aos que ali estavam: Este é um deles.
70 Otirā, ka whaka­kāhore anō ia.
70 E ele o negou outra vez. E pouco depois os que ali estavam disseram novamente a Pedro: Certamente és um deles; porque és também galileu, e tua fala é semelhante.
71 Kātahi ia ka tīmata te kanga, te oati, “Kāhore ahau e mātau ki tēnā tangata e kōrero nā koutou.”
71 Mas ele começou a amaldiçoar e a jurar, dizendo: Eu não conheço esse homem de quem falais.
72 I reira ka tangi anō te tī­kao­kao, ko te tuarua o ngā tangi­hanga. Nā, ka mahara a Pita ki te kupu i kōrero ai a Īhu ki a ia, “E kore e tuarua te tangi o te tī­kao­kao, ka toru āu whaka­kāhore­tanga i ahau.” Ā, ka whaka­aroa iho e ia, nā, ka tangi.
72 E o galo cantou pela segunda vez. E Pedro lembrou-se da palavra que lhe dissera Jesus: Antes que o galo cante duas vezes, tu me negarás três vezes. E pensando nisso, ele chorou.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.