Marcos 14

mri (MRI) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Nā, kia rua ake ngā rā ko te Kape­nga me te Hākari o te Taro Rēwenakore. Nā, ka rapu ngā tohu­nga nui me ngā kara­ipi i tētahi tini­hanga e mau ai ia, e whaka­matea ai.
1 Ora, dali a dois dias era a páscoa e a festa dos pães ázimos; e os principais sacerdotes e os escribas andavam buscando como prender Jesus a traição, para o matarem.
2 I mea hoki rātou, “Kauaka i te hākari, kei nga­ngau te iwi.”
2 Pois eles diziam: Não durante a festa, para que não haja tumulto entre o povo.
3 Ā, i a ia i Petani i te whare o Haimona repera, i a ia anō e noho ana ka haere mai tētahi wahine me tētahi pouaka kōhatu, kī tonu i te hinu kakara, he tino nara, he mea utu nui; ā, wāhia ana e ia te pouaka kōhatu, ringi­hia ana ki tōna māte­nga.
3 Estando ele em Betânia, reclinado à mesa em casa de Simão, o leproso, veio uma mulher que trazia um vaso de alabastro cheio de bálsamo de nardo puro, de grande preço; e, quebrando o vaso, derramou-lhe sobre a cabeça o bálsamo.
4 I riri anō ētahi i roto i a rātou, i mea, “Hei aha tēnei mau­mau o te hinu kakara?
4 Mas alguns houve que em si mesmos se indignaram e disseram: Para que se fez este desperdício do bálsamo?
5 Maha atu hoki i te toru rau ngā pene te utu me i hokona tēnei hinu, nā, ka hoatu ki te hunga rawa­kore.” Nā, ka amu­amu rātou ki a ia.
5 Pois podia ser vendido por mais de trezentos denários que se dariam aos pobres. E bramavam contra ela.
6 Ka mea atu a Īhu, “Waiho atu ū āna! He aha tā koutou e whaka­pā­wera­wera nā i a ia? He mahi pai tāna i mea nei ki ahau.
6 Jesus, porém, disse: Deixai-a; por que a molestais? Ela praticou uma boa ação para comigo.
7 Kei a koutou tonu hoki te hunga rawa­kore i ngā wā katoa, hei ata­whai­tanga hoki rātou mā koutou i ngā wā e pai ai koutou; e kore ia ahau e noho tonu ki a koutou.
7 Porquanto os pobres sempre os tendes convosco e, quando quiserdes, podeis fazer-lhes bem; a mim, porém, nem sempre me tendes.
8 Kua mahia e ia te mea e taea e ia; kua whaka­wahia e ia i mua nei tōku tinana mō te tanu­manga.
8 ela fez o que pode; antecipou-se a ungir o meu corpo para a sepultura.
9 He pono tāku e mea nei ki a koutou, Ko ngā wāhi katoa o te ao e kauwhau­tia ai tēnei rongo­pai, ka kōrero­tia anō tā tēnei wahine i mea ai, hei whaka­mahara ki a ia.”
9 Em verdade vos digo que, em todo o mundo, onde quer que for pregado o evangelho, também o que ela fez será contado para memória sua.
10 Nā, ka haere a Hūrā Ikariote, tētahi o te tekau mā rua, ki ngā tohu­nga nui, ki te tuku i a ia ki a rātou.
10 Então Judas Iscariotes, um dos doze, foi ter com os principais sacerdotes para lhes entregar Jesus.
11 Ā, nō ka rongo rātou, ka hari, ka whaka­ae kia hoatu he moni māna. Nā, ka rapu ia ki te wā pai e tukua ai ia.
11 Ouvindo-o eles, alegraram-se, e prometeram dar-lhe dinheiro. E buscava como o entregaria em ocasião oportuna.
12 Ā, i te rā tua­tahi o te Taro Rēwenakore, i te wā e patua ai te Kape­nga, ka mea āna ākonga ki a ia, “Ko hea koe pai ai kia haere mātou ki te taka, kia kai ai koe i te Kape­nga?”
12 Ora, no primeiro dia dos pães ázimos, quando imolavam a páscoa, disseram-lhe seus discípulos: Aonde queres que vamos fazer os preparativos para comeres a páscoa?
13 Nā, ka tonoa e ia toko­rua o āna ākonga, ka mea ki a rāua, “Haere ki te pā, ā, ka tūtaki mai ki a kōrua he tangata e mau ana i te tahā wai. Haere i muri i a ia.
13 Enviou, pois, dois dos seus discípulos, e disse-lhes: Ide à cidade, e vos sairá ao encontro um homem levando um cântaro de água; seguí-o;
14 Ā, ka mea ki te tangata o te whare e tomo ai ia, ‘E mea ana te Kai­whaka­ako, “Kei hea te rūma e kai ai mātou ko āku ākonga i te Kape­nga?” ’
14 e, onde ele entrar, dizei ao dono da casa: O Mestre manda perguntar: Onde está o meu aposento em que hei de comer a páscoa com os meus discípulos?
15 Ā, māna tonu e whaka­atu ki a kōrua he rūma nui i runga, oti rawa te whā­riki, te whaka­pai. Hei reira taka ai mā tātou.”
15 E ele vos mostrará um grande cenáculo mobiliado e pronto; aí fazei-nos os preparativos.
16 Nā, haere ana āna ākonga, ā, nō te taenga ki te pā, ka kite i tāna i kōrero ai ki a rāua; ā, takā ana e rāua te Kape­nga.
16 Partindo, pois, os discípulos, foram à cidade, onde acharam tudo como ele lhes dissera, e prepararam a páscoa.
17 Ā, nō ka ahi­ahi, ka haere atu ia me te tekau mā rua.
17 Ao anoitecer chegou ele com os doze.
18 I a rātou e noho ana, e kai ana, ka mea a Īhu, “He pono tāku e mea nei ki a koutou, Ko tētahi o koutou, kei tōku taha nei e kai ana, māna ahau e tuku.”
18 E, quando estavam reclinados à mesa e comiam, disse Jesus: Em verdade vos digo que um de vós, que comigo come, há de trair-me.
19 Nā, ka pā te pōuri ki a rātou, ka kī taki­tahi ki a ia, “Ko ahau koia?”
19 Ao que eles começaram a entristecer-se e a perguntar-lhe um após outro: Porventura sou eu?
20 Nā, ka mea ia ki a rātou, “Ko tētahi o te tekau mā rua, ko ia e tou­tou tahi nei māua ki te rīhi.
20 Respondeu-lhes: É um dos doze, que mete comigo a mão no prato.
21 E haere ana te Tama a te tangata, e pērā ana me te mea i tuhi­tuhia mōna; otiia, auē te mate mō te tangata e tukua ai te Tama a te tangata! He mea pai kē mō taua tangata me i kaua ia e whānau.”
21 Pois o Filho do homem vai, conforme está escrito a seu respeito; mas ai daquele por quem o Filho do homem é traído! bom seria para esse homem se não houvera nascido.
22 Ā, i a rātou e kai ana, ka mau ia ki te taro, ā, ka mutu te whaka­pai, ka whawhati, nā, ka hoatu ki a rātou, ka mea, “Tango­hia, kainga: ko tōku tinana tēnei.”
22 Enquanto comiam, Jesus tomou pão e, abençoando-o, o partiu e deu-lho, dizendo: Tomai; isto é o meu corpo.
23 Nā, ka mau ia ki te kapu, ā, ka mutu te whaka­whetai, ka hoatu ki a rātou; ā, ka inumia e rātou katoa.
23 E tomando um cálice, rendeu graças e deu-lho; e todos beberam dele.
24 Ā, ka mea ia ki a rātou, “Ko ōku toto ēnei, ko ō te kawe­nata hou, e whaka­hekea ana mō te tini.
24 E disse-lhes: Isto é o meu sangue, o sangue do pacto, que por muitos é derramado.
25 He pono tāku e mea nei ki a koutou, E kore ahau e inu atu anō i te hua o te wāina, kia taea rā anō taua rā e inumia houtia ai e ahau i te ranga­tira­tanga o te Atua.”
25 Em verdade vos digo que não beberei mais do fruto da videira, até aquele dia em que o beber, novo, no reino de Deus.
26 Ā, nō ka mutu tā rātou hīmene, ka haere rātou ki Maunga Ōriwa.
26 E, tendo cantado um hino, saíram para o Monte das Oliveiras.
27 Kātahi a Īhu ka mea ki a rātou, “Ko koutou katoa nā ka hē. Kua oti hoki te tuhi­tuhi, ‘Ka patua e ahau te hēpara, ā, ko ngā hipi ka whaka­marara­tia.’
27 Disse-lhes então Jesus: Todos vós vos escandalizareis; porque escrito está: Ferirei o pastor, e as ovelhas se dispersarão.
28 Otirā, muri iho i tōku aranga, ka haere ahau i mua i a koutou ki Kariri.”
28 Todavia, depois que eu ressurgir, irei adiante de vós para a Galiléia.
29 Nā, ka mea a Pita ki a ia, “Ahakoa hē te katoa, ko ahau e kore!”
29 Ao que Pedro lhe disse: Ainda que todos se escandalizem, nunca, porém, eu.
30 Ā, ka mea a Īhu ki a ia, “He pono tāku e mea nei ki a koe, ko ākua­nei, i tēnei pō anō, i te mea kāhore anō kia rua ngā tangi­hanga o te tī­kao­kao, ka toru āu whaka­kore­nga i ahau.”
30 Replicou-lhe Jesus: Em verdade te digo que hoje, nesta noite, antes que o galo cante duas vezes, três vezes tu me negarás.
31 Kātahi, ka tino ārita rawa tāna mea­tanga atu, “Ahakoa kua takoto te tikanga kia mate tahi au me koe, e kore ahau e whaka­kāhore i a koe.”
31 Mas ele repetia com veemência: Ainda que me seja necessário morrer contigo, de modo nenhum te negarei. Assim também diziam todos.
32 Ā, ka tae rātou ki tētahi wāhi, e huaina ana ko Kehemane. Nā, ka mea atu ia ki āna ākonga, “Hei konei koutou noho ai, kia īnoi ahau.”
32 Então chegaram a um lugar chamado Getsêmani, e disse Jesus a seus discípulos: Sentai-vos aqui, enquanto eu oro.
33 Nā, ka mau ia ki a Pita rātou ko Hēmi, ko Hoani, ā, ka tīmata te koera, te tū­mata­te­nga;
33 E levou consigo a Pedro, a Tiago e a João, e começou a ter pavor e a angustiar-se;
34 nā, ka mea ia ki a rātou, “Kei te tino pēhia tōku wairua e te pōuri, tata pū ki te mate; noho iho koutou i konei, kia mata­ara.”
34 e disse-lhes: A minha alma está triste até a morte; ficai aqui e vigiai.
35 Nā, ka haere ia ki pahaki tata atu, ka hinga ki te whenua, ka īnoi, me kāhore e āhei kia pahemo atu tēnei hāora i a ia.
35 E adiantando-se um pouco, prostrou-se em terra; e orava para que, se fosse possível, passasse dele aquela hora.
36 Ā, ka mea ia, “E Apa, e Pā, ka taea e koe ngā mea katoa; tango­hia atu tēnei kapu i ahau. Otiia, kaua e waiho i tāku e pai ai, engari, i tāu.”
36 E dizia: Aba, Pai, tudo te é possível; afasta de mim este cálice; todavia não seja o que eu quero, mas o que tu queres.
37 Nā, ka haere ia, ka roko­hanga atu e moe ana rātou, ā, ka mea ia ki a Pita, “E Haimona, kei te moe ia koe? E kore rānei e taea e koe te mata­ara kia kotahi hāora?
37 Voltando, achou-os dormindo; e disse a Pedro: Simão, dormes? não pudeste vigiar uma hora?
38 Kia mata­ara, me te īnoi, kei uru koutou ki te whaka­mā­tautau­ranga. Kei te hihiko te wairua, ko te kiko­kiko ia kei te ngoi­kore.”
38 Vigiai e orai, para que não entreis em tentação; o espírito, na verdade, está pronto, mas a carne é fraca.
39 Nā, ka haere atu anō ia, ka īnoi, me te whaka­hua i aua kupu anō.
39 Retirou-se de novo e orou, dizendo as mesmas palavras.
40 Nā, ka hoki mai anō ia, ka roko­hanga e moe ana rātou, he nui hoki te tai­maha o ō rātou kanohi; ā, kīhai rātou i mātau ki tā rātou e whaka­hoki ai ki a ia.
40 E voltando outra vez, achou-os dormindo, porque seus olhos estavam carregados; e não sabiam o que lhe responder.
41 Nā, haere ana anō ia, ko te toru o ngā haere­nga, ka mea ki a rātou, “E moe rā, whaka­tā i a koutou? Heoi rā, kua taea te hāora; nā, ka tukua te Tama a te tangata ki ngā ringa o te hunga hara.
41 Ao voltar pela terceira vez, disse-lhes: Dormi agora e descansai.-Basta; é chegada a hora. Eis que o Filho do homem está sendo entregue nas mãos dos pecadores.
42 Ma­ranga, ka haere tātou; nā, ka tata te kai­tuku i ahau.”
42 Levantai-vos, vamo-nos; eis que é chegado aquele que me trai.
43 Nā, ina­mata, i a ia tonu e kōrero ana, kua puta a Hūrā, tētahi o te tekau mā rua, me te tini o te tangata, me ngā hoari, me ngā patu, i ahu mai i ngā tohu­nga nui, i ngā kara­ipi, i ngā kaumātua.
43 E logo, enquanto ele ainda falava, chegou Judas, um dos doze, e com ele uma multidão com espadas e varapaus, vinda da parte dos principais sacerdotes, dos escribas e dos anciãos.
44 Nā, kua oti tētahi tohu te whaka­rite ki a rātou e tōna kai­tuku; i mea ia, “Ko tāku tangata e kihi ai, ko ia tērā; hopu­kina, kia mau te ārahi atu.”
44 Ora, o que o traía lhes havia dado um sinal, dizendo: Aquele que eu beijar, esse é; prendei-o e levai-o com segurança.
45 Nā, i tōna taenga mai, tika tonu ki a ia, ka mea, “E Rapi!” ā, kihi ana i a ia.
45 E, logo que chegou, aproximando-se de Jesus, disse: Rabi! E o beijou.
46 Nā, ka mau ō rātou ringa ki a ia, ā, hopu­kina ana ia.
46 Ao que eles lhes lançaram as mãos, e o prenderam.
47 Nā, ka unuhia e tētahi o te hunga e tū ana i reira tāna hoari, hāua iho e ia te pono­nga a te tohu­nga nui, poroa ana tōna tari­nga.
47 Mas um dos que ali estavam, puxando da espada, feriu o servo do sumo sacerdote e cortou-lhe uma orelha.
48 Nā, ka whaka­hoki a Īhu, ka mea ki a rātou, “He tāhae ahau, i haere mai ai koutou me ngā hoari, me ngā patu, ki te hopu i ahau?
48 Disse-lhes Jesus: Saístes com espadas e varapaus para me prender, como a um salteador?
49 I a koutou ahau e whaka­ako ana i te teme­para i tēnā rā, i tēnā rā, ā, kīhai koutou i hopu i ahau. Otirā, i mahia tēnei mea kia rite ai ngā karaipi­ture.”
49 Todos os dias estava convosco no templo, a ensinar, e não me prendestes; mas isto é para que se cumpram as Escrituras.
50 Nā, whaka­rere ana rātou katoa i a ia, oma ana.
50 Nisto, todos o deixaram e fugiram.
51 Nā, tērā tētahi tai­tama­riki i aru tahi mai me ia, takaia ai he kākahu rīnena ki runga ake i tōna kiri­kau. Nā, ka hopu­kina ia e rātou,
51 Ora, seguia-o certo jovem envolto em um lençol sobre o corpo nu; e o agarraram.
52 otirā, i whaka­rērea atu e ia te kākahu rīnena, ā, oma ta­ha­nga atu ana.
52 Mas ele, largando o lençol, fugiu despido.
53 Nā, ka āra­hina atu e rātou a Īhu ki te tino tohu­nga, ā, ka hui­hui mai ki a ia ngā tohu­nga nui katoa, ngā kaumātua me ngā kara­ipi.
53 Levaram Jesus ao sumo sacerdote, e ajuntaram-se todos os principais sacerdotes, os anciãos e os escribas.
54 Nā, tērā a Pita te aru rā i a ia i tawhiti, tae noa ki roto, ki te marae o te tino tohu­nga; ā, tērā te noho rā me ngā kai­mahi, pā­ina­ina ai i a ia i te taha o te ahi.
54 E Pedro o seguiu de longe até dentro do pátio do sumo sacerdote, e estava sentado com os guardas, aquentando-se ao fogo.
55 Nā, i rapu ngā tohu­nga nui me te rū­nanga katoa i te kōrero mō Īhu, e whaka­matea ai; heoi, kīhai i kitea.
55 Os principais sacerdotes testemunho contra Jesus para o matar, e não o achavam.
56 He toko­maha hoki ngā kai­whaka­pae teka mōna, otiia, kīhai i rite ā rātou kōrero.
56 Porque contra ele muitos depunham falsamente, mas os testemunhos não concordavam.
57 Nā, ka whaka­tika ētahi, ka whaka­pae teka ki a ia, ka mea,
57 Levantaram-se por fim alguns que depunham falsamente contra ele, dizendo:
58 “I rongo mātou ki a ia e mea ana, ‘Māku e whaka­horo tēnei whare tapu i hangā nei e te ringa, ā, kia toru ngā rā ka hangā e ahau tētahi atu, ehara i te ringa i mahi.’ ”
58 Nós o ouvimos dizer: Eu destruirei este santuário, construído por mãos de homens, e em três dias edificarei outro, não feito por mãos de homens.
59 Ā, ahakoa tērā kīhai ā rātou kōrero i rite­rite.
59 E nem assim concordava o seu testemunho.
60 Nā, ka whaka­tika te tohu­nga nui i waenga­nui, ka ui ki a Īhu, ka mea, “Kāhore āu kupu? He aha tā ēnei e whaka­atu nei mōu?”
60 Levantou-se então o sumo sacerdote no meio e perguntou a Jesus: Não respondes coisa alguma? Que é que estes depõem conta ti?
61 Heoi, kīhai ia i kuihi, kāhore hoki he kupu i whaka­hokia e ia. Nā, ka ui anō te tino tohu­nga ka mea ki a ia, “Ko koe rānei a te Karaiti, te Tama a tērā e Whaka­pai­ngia nei?”
61 Ele, porém, permaneceu calado, e nada respondeu. Tornou o sumo sacerdote a interrogá-lo, perguntando-lhe: És tu o Cristo, o Filho do Deus bendito?
62 Ka mea a Īhu ki a ia, “Ko ahau ia, ā, tērā koutou e kite i te Tama a te tangata e noho ana i te ringa matau o te kaha, e haere mai ana me ngā kapua o te rangi.”
62 Respondeu Jesus: Eu o sou; e vereis o Filho do homem assentado à direita do Poder e vindo com as nuvens do céu.
63 Kātahi, ka hae­hae te tino tohu­nga i ōna kākahu, ka mea, “Hei aha atu mā tātou ētahi kai­whaka­atu anō?
63 Então o sumo sacerdote, rasgando as suas vestes, disse: Para que precisamos ainda de testemunhas?
64 Kua rongo koutou ki te kohu­kohu. E pēhea ana ō koutou whaka­aro?”
64 Acabais de ouvir a blasfêmia; que vos parece? E todos o condenaram como réu de morte.
65 Kātahi, ka anga ētahi, ka tuwha ki a ia, ka ārai i tōna kanohi, ka kuru i a ia, ā, ka mea ki a ia, “Poro­piti mai!” Ā, ka paki­pakia ia e ngā kai­mahi ki ō rātou ringa.
65 E alguns começaram a cuspir nele, e a cobrir-lhe o rosto, e a dar-lhe socos, e a dizer-lhe: Profetiza. E os guardas receberam-no a bofetadas.
66 Ā, i a Pita i te marae i raro, ka haere mai tētahi o ngā kōtiro a te tino tohu­nga.
66 Ora, estando Pedro em baixo, no átrio, chegou uma das criadas do sumo sacerdote
67 Ā, i tōna kite­nga i a Pita e pā­ina­ina ana, ka ti­tiro atu ki a ia, ā, ka mea, “Ko koe anō tētahi i te tangata o Nahareta, arā i a Īhu.”
67 e, vendo a Pedro, que se estava aquentando, encarou-o e disse: Tu também estavas com o nazareno, esse Jesus.
68 Otirā, ka whaka­kāhore ia, ka mea, “Kāhore rawa ahau i mātau, i mārama rānei ki tāu e kōrero mai nā.” Nā, ka puta atu ia ki te whaka­mahau, ā, ka tangi te tī­kao­kao.
68 Mas ele o negou, dizendo: Não sei nem compreendo o que dizes. E saiu para o alpendre.
69 Ā, ka kite te kōtiro i a ia, ka anga anō, ka kōrero ki te hunga e tū tata ana, “Nō rātou hoki tēnei.”
69 E a criada, vendo-o, começou de novo a dizer aos que ali estavam: Esse é um deles.
70 Otirā, ka whaka­kāhore anō ia.
70 Mas ele o negou outra vez. E pouco depois os que ali estavam disseram novamente a Pedro: Certamente tu és um deles; pois és também galileu.
71 Kātahi ia ka tīmata te kanga, te oati, “Kāhore ahau e mātau ki tēnā tangata e kōrero nā koutou.”
71 Ele, porém, começou a praguejar e a jurar: Não conheço esse homem de quem falais.
72 I reira ka tangi anō te tī­kao­kao, ko te tuarua o ngā tangi­hanga. Nā, ka mahara a Pita ki te kupu i kōrero ai a Īhu ki a ia, “E kore e tuarua te tangi o te tī­kao­kao, ka toru āu whaka­kāhore­tanga i ahau.” Ā, ka whaka­aroa iho e ia, nā, ka tangi.
72 Nesse instante o galo cantou pela segunda vez. E Pedro lembrou-se da palavra que lhe dissera Jesus: Antes que o galo cante duas vezes, três vezes me negarás. E caindo em si, começou a chorar.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.