Marcos 14

mri (MRI) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Nā, kia rua ake ngā rā ko te Kape­nga me te Hākari o te Taro Rēwenakore. Nā, ka rapu ngā tohu­nga nui me ngā kara­ipi i tētahi tini­hanga e mau ai ia, e whaka­matea ai.
1 Dali a dois dias, era a Páscoa e a Festa dos Pães Asmos; e os principais sacerdotes e os escribas procuravam como o prenderiam, à traição, e o matariam.
2 I mea hoki rātou, “Kauaka i te hākari, kei nga­ngau te iwi.”
2 Pois diziam: Não durante a festa, para que não haja tumulto entre o povo.
3 Ā, i a ia i Petani i te whare o Haimona repera, i a ia anō e noho ana ka haere mai tētahi wahine me tētahi pouaka kōhatu, kī tonu i te hinu kakara, he tino nara, he mea utu nui; ā, wāhia ana e ia te pouaka kōhatu, ringi­hia ana ki tōna māte­nga.
3 Estando ele em Betânia, reclinado à mesa, em casa de Simão, o leproso, veio uma mulher trazendo um vaso de alabastro com preciosíssimo perfume de nardo puro; e, quebrando o alabastro, derramou o bálsamo sobre a cabeça de Jesus.
4 I riri anō ētahi i roto i a rātou, i mea, “Hei aha tēnei mau­mau o te hinu kakara?
4 Indignaram-se alguns entre si e diziam: Para que este desperdício de bálsamo?
5 Maha atu hoki i te toru rau ngā pene te utu me i hokona tēnei hinu, nā, ka hoatu ki te hunga rawa­kore.” Nā, ka amu­amu rātou ki a ia.
5 Porque este perfume poderia ser vendido por mais de trezentos denários e dar-se aos pobres. E murmuravam contra ela.
6 Ka mea atu a Īhu, “Waiho atu ū āna! He aha tā koutou e whaka­pā­wera­wera nā i a ia? He mahi pai tāna i mea nei ki ahau.
6 Mas Jesus disse: Deixai-a; por que a molestais? Ela praticou boa ação para comigo.
7 Kei a koutou tonu hoki te hunga rawa­kore i ngā wā katoa, hei ata­whai­tanga hoki rātou mā koutou i ngā wā e pai ai koutou; e kore ia ahau e noho tonu ki a koutou.
7 Porque os pobres, sempre os tendes convosco e, quando quiserdes, podeis fazer-lhes bem, mas a mim nem sempre me tendes.
8 Kua mahia e ia te mea e taea e ia; kua whaka­wahia e ia i mua nei tōku tinana mō te tanu­manga.
8 Ela fez o que pôde: antecipou-se a ungir-me para a sepultura.
9 He pono tāku e mea nei ki a koutou, Ko ngā wāhi katoa o te ao e kauwhau­tia ai tēnei rongo­pai, ka kōrero­tia anō tā tēnei wahine i mea ai, hei whaka­mahara ki a ia.”
9 Em verdade vos digo: onde for pregado em todo o mundo o evangelho, será também contado o que ela fez, para memória sua.
10 Nā, ka haere a Hūrā Ikariote, tētahi o te tekau mā rua, ki ngā tohu­nga nui, ki te tuku i a ia ki a rātou.
10 E Judas Iscariotes, um dos doze, foi ter com os principais sacerdotes, para lhes entregar Jesus.
11 Ā, nō ka rongo rātou, ka hari, ka whaka­ae kia hoatu he moni māna. Nā, ka rapu ia ki te wā pai e tukua ai ia.
11 Eles, ouvindo-o, alegraram-se e lhe prometeram dinheiro; nesse meio tempo, buscava ele uma boa ocasião para o entregar.
12 Ā, i te rā tua­tahi o te Taro Rēwenakore, i te wā e patua ai te Kape­nga, ka mea āna ākonga ki a ia, “Ko hea koe pai ai kia haere mātou ki te taka, kia kai ai koe i te Kape­nga?”
12 E, no primeiro dia da Festa dos Pães Asmos, quando se fazia o sacrifício do cordeiro pascal, disseram-lhe seus discípulos: Onde queres que vamos fazer os preparativos para comeres a Páscoa?
13 Nā, ka tonoa e ia toko­rua o āna ākonga, ka mea ki a rāua, “Haere ki te pā, ā, ka tūtaki mai ki a kōrua he tangata e mau ana i te tahā wai. Haere i muri i a ia.
13 Então, enviou dois dos seus discípulos, dizendo-lhes: Ide à cidade, e vos sairá ao encontro um homem trazendo um cântaro de água;
14 Ā, ka mea ki te tangata o te whare e tomo ai ia, ‘E mea ana te Kai­whaka­ako, “Kei hea te rūma e kai ai mātou ko āku ākonga i te Kape­nga?” ’
14 segui-o e dizei ao dono da casa onde ele entrar que o Mestre pergunta: Onde é o meu aposento no qual hei de comer a Páscoa com os meus discípulos?
15 Ā, māna tonu e whaka­atu ki a kōrua he rūma nui i runga, oti rawa te whā­riki, te whaka­pai. Hei reira taka ai mā tātou.”
15 E ele vos mostrará um espaçoso cenáculo mobilado e pronto; ali fazei os preparativos.
16 Nā, haere ana āna ākonga, ā, nō te taenga ki te pā, ka kite i tāna i kōrero ai ki a rāua; ā, takā ana e rāua te Kape­nga.
16 Saíram, pois, os discípulos, foram à cidade e, achando tudo como Jesus lhes tinha dito, prepararam a Páscoa.
17 Ā, nō ka ahi­ahi, ka haere atu ia me te tekau mā rua.
17 Ao cair da tarde, foi com os doze.
18 I a rātou e noho ana, e kai ana, ka mea a Īhu, “He pono tāku e mea nei ki a koutou, Ko tētahi o koutou, kei tōku taha nei e kai ana, māna ahau e tuku.”
18 Quando estavam à mesa e comiam, disse Jesus: Em verdade vos digo que um dentre vós, o que come comigo, me trairá.
19 Nā, ka pā te pōuri ki a rātou, ka kī taki­tahi ki a ia, “Ko ahau koia?”
19 E eles começaram a entristecer-se e a dizer-lhe, um após outro: Porventura, sou eu?
20 Nā, ka mea ia ki a rātou, “Ko tētahi o te tekau mā rua, ko ia e tou­tou tahi nei māua ki te rīhi.
20 Respondeu-lhes: É um dos doze, o que mete comigo a mão no prato.
21 E haere ana te Tama a te tangata, e pērā ana me te mea i tuhi­tuhia mōna; otiia, auē te mate mō te tangata e tukua ai te Tama a te tangata! He mea pai kē mō taua tangata me i kaua ia e whānau.”
21 Pois o Filho do Homem vai, como está escrito a seu respeito; mas ai daquele por intermédio de quem o Filho do Homem está sendo traído! Melhor lhe fora não haver nascido!
22 Ā, i a rātou e kai ana, ka mau ia ki te taro, ā, ka mutu te whaka­pai, ka whawhati, nā, ka hoatu ki a rātou, ka mea, “Tango­hia, kainga: ko tōku tinana tēnei.”
22 E, enquanto comiam, tomou Jesus um pão e, abençoando-o, o partiu e lhes deu, dizendo: Tomai, isto é o meu corpo.
23 Nā, ka mau ia ki te kapu, ā, ka mutu te whaka­whetai, ka hoatu ki a rātou; ā, ka inumia e rātou katoa.
23 A seguir, tomou Jesus um cálice e, tendo dado graças, o deu aos seus discípulos; e todos beberam dele.
24 Ā, ka mea ia ki a rātou, “Ko ōku toto ēnei, ko ō te kawe­nata hou, e whaka­hekea ana mō te tini.
24 Então, lhes disse: Isto é o meu sangue, o sangue da [nova] aliança, derramado em favor de muitos.
25 He pono tāku e mea nei ki a koutou, E kore ahau e inu atu anō i te hua o te wāina, kia taea rā anō taua rā e inumia houtia ai e ahau i te ranga­tira­tanga o te Atua.”
25 Em verdade vos digo que jamais beberei do fruto da videira, até àquele dia em que o hei de beber, novo, no reino de Deus.
26 Ā, nō ka mutu tā rātou hīmene, ka haere rātou ki Maunga Ōriwa.
26 Tendo cantado um hino, saíram para o monte das Oliveiras.
27 Kātahi a Īhu ka mea ki a rātou, “Ko koutou katoa nā ka hē. Kua oti hoki te tuhi­tuhi, ‘Ka patua e ahau te hēpara, ā, ko ngā hipi ka whaka­marara­tia.’
27 Então, lhes disse Jesus: Todos vós vos escandalizareis, porque está escrito:
28 Otirā, muri iho i tōku aranga, ka haere ahau i mua i a koutou ki Kariri.”
28 Mas, depois da minha ressurreição, irei adiante de vós para a Galileia.
29 Nā, ka mea a Pita ki a ia, “Ahakoa hē te katoa, ko ahau e kore!”
29 Disse-lhe Pedro: Ainda que todos se escandalizem, eu, jamais!
30 Ā, ka mea a Īhu ki a ia, “He pono tāku e mea nei ki a koe, ko ākua­nei, i tēnei pō anō, i te mea kāhore anō kia rua ngā tangi­hanga o te tī­kao­kao, ka toru āu whaka­kore­nga i ahau.”
30 Respondeu-lhe Jesus: Em verdade te digo que hoje, nesta noite, antes que duas vezes cante o galo, tu me negarás três vezes.
31 Kātahi, ka tino ārita rawa tāna mea­tanga atu, “Ahakoa kua takoto te tikanga kia mate tahi au me koe, e kore ahau e whaka­kāhore i a koe.”
31 Mas ele insistia com mais veemência: Ainda que me seja necessário morrer contigo, de nenhum modo te negarei. Assim disseram todos.
32 Ā, ka tae rātou ki tētahi wāhi, e huaina ana ko Kehemane. Nā, ka mea atu ia ki āna ākonga, “Hei konei koutou noho ai, kia īnoi ahau.”
32 Então, foram a um lugar chamado Getsêmani; ali chegados, disse Jesus a seus discípulos: Assentai-vos aqui, enquanto eu vou orar.
33 Nā, ka mau ia ki a Pita rātou ko Hēmi, ko Hoani, ā, ka tīmata te koera, te tū­mata­te­nga;
33 E, levando consigo a Pedro, Tiago e João, começou a sentir-se tomado de pavor e de angústia.
34 nā, ka mea ia ki a rātou, “Kei te tino pēhia tōku wairua e te pōuri, tata pū ki te mate; noho iho koutou i konei, kia mata­ara.”
34 E lhes disse: A minha alma está profundamente triste até à morte; ficai aqui e vigiai.
35 Nā, ka haere ia ki pahaki tata atu, ka hinga ki te whenua, ka īnoi, me kāhore e āhei kia pahemo atu tēnei hāora i a ia.
35 E, adiantando-se um pouco, prostrou-se em terra; e orava para que, se possível, lhe fosse poupada aquela hora.
36 Ā, ka mea ia, “E Apa, e Pā, ka taea e koe ngā mea katoa; tango­hia atu tēnei kapu i ahau. Otiia, kaua e waiho i tāku e pai ai, engari, i tāu.”
36 E dizia: Aba, Pai, tudo te é possível; passa de mim este cálice; contudo, não seja o que eu quero, e sim o que tu queres.
37 Nā, ka haere ia, ka roko­hanga atu e moe ana rātou, ā, ka mea ia ki a Pita, “E Haimona, kei te moe ia koe? E kore rānei e taea e koe te mata­ara kia kotahi hāora?
37 Voltando, achou-os dormindo; e disse a Pedro: Simão, tu dormes? Não pudeste vigiar nem uma hora?
38 Kia mata­ara, me te īnoi, kei uru koutou ki te whaka­mā­tautau­ranga. Kei te hihiko te wairua, ko te kiko­kiko ia kei te ngoi­kore.”
38 Vigiai e orai, para que não entreis em tentação; o espírito, na verdade, está pronto, mas a carne é fraca.
39 Nā, ka haere atu anō ia, ka īnoi, me te whaka­hua i aua kupu anō.
39 Retirando-se de novo, orou repetindo as mesmas palavras.
40 Nā, ka hoki mai anō ia, ka roko­hanga e moe ana rātou, he nui hoki te tai­maha o ō rātou kanohi; ā, kīhai rātou i mātau ki tā rātou e whaka­hoki ai ki a ia.
40 Voltando, achou-os outra vez dormindo, porque os seus olhos estavam pesados; e não sabiam o que lhe responder.
41 Nā, haere ana anō ia, ko te toru o ngā haere­nga, ka mea ki a rātou, “E moe rā, whaka­tā i a koutou? Heoi rā, kua taea te hāora; nā, ka tukua te Tama a te tangata ki ngā ringa o te hunga hara.
41 E veio pela terceira vez e disse-lhes: Ainda dormis e repousais! Basta! Chegou a hora; o Filho do Homem está sendo entregue nas mãos dos pecadores.
42 Ma­ranga, ka haere tātou; nā, ka tata te kai­tuku i ahau.”
42 Levantai-vos, vamos! Eis que o traidor se aproxima.
43 Nā, ina­mata, i a ia tonu e kōrero ana, kua puta a Hūrā, tētahi o te tekau mā rua, me te tini o te tangata, me ngā hoari, me ngā patu, i ahu mai i ngā tohu­nga nui, i ngā kara­ipi, i ngā kaumātua.
43 E logo, falava ele ainda, quando chegou Judas, um dos doze, e com ele, vinda da parte dos principais sacerdotes, escribas e anciãos, uma turba com espadas e porretes.
44 Nā, kua oti tētahi tohu te whaka­rite ki a rātou e tōna kai­tuku; i mea ia, “Ko tāku tangata e kihi ai, ko ia tērā; hopu­kina, kia mau te ārahi atu.”
44 Ora, o traidor tinha-lhes dado esta senha: Aquele a quem eu beijar, é esse; prendei-o e levai-o com segurança.
45 Nā, i tōna taenga mai, tika tonu ki a ia, ka mea, “E Rapi!” ā, kihi ana i a ia.
45 E, logo que chegou, aproximando-se, disse-lhe: Mestre! E o beijou.
46 Nā, ka mau ō rātou ringa ki a ia, ā, hopu­kina ana ia.
46 Então, lhe deitaram as mãos e o prenderam.
47 Nā, ka unuhia e tētahi o te hunga e tū ana i reira tāna hoari, hāua iho e ia te pono­nga a te tohu­nga nui, poroa ana tōna tari­nga.
47 Nisto, um dos circunstantes, sacando da espada, feriu o servo do sumo sacerdote e cortou-lhe a orelha.
48 Nā, ka whaka­hoki a Īhu, ka mea ki a rātou, “He tāhae ahau, i haere mai ai koutou me ngā hoari, me ngā patu, ki te hopu i ahau?
48 Disse-lhes Jesus: Saístes com espadas e porretes para prender-me, como a um salteador?
49 I a koutou ahau e whaka­ako ana i te teme­para i tēnā rā, i tēnā rā, ā, kīhai koutou i hopu i ahau. Otirā, i mahia tēnei mea kia rite ai ngā karaipi­ture.”
49 Todos os dias eu estava convosco no templo, ensinando, e não me prendestes; contudo, é para que se cumpram as Escrituras.
50 Nā, whaka­rere ana rātou katoa i a ia, oma ana.
50 Então, deixando-o, todos fugiram.
51 Nā, tērā tētahi tai­tama­riki i aru tahi mai me ia, takaia ai he kākahu rīnena ki runga ake i tōna kiri­kau. Nā, ka hopu­kina ia e rātou,
51 Seguia-o um jovem, coberto unicamente com um lençol, e lançaram-lhe a mão.
52 otirā, i whaka­rērea atu e ia te kākahu rīnena, ā, oma ta­ha­nga atu ana.
52 Mas ele, largando o lençol, fugiu desnudo.
53 Nā, ka āra­hina atu e rātou a Īhu ki te tino tohu­nga, ā, ka hui­hui mai ki a ia ngā tohu­nga nui katoa, ngā kaumātua me ngā kara­ipi.
53 E levaram Jesus ao sumo sacerdote, e reuniram-se todos os principais sacerdotes, os anciãos e os escribas.
54 Nā, tērā a Pita te aru rā i a ia i tawhiti, tae noa ki roto, ki te marae o te tino tohu­nga; ā, tērā te noho rā me ngā kai­mahi, pā­ina­ina ai i a ia i te taha o te ahi.
54 Pedro seguira-o de longe até ao interior do pátio do sumo sacerdote e estava assentado entre os serventuários, aquentando-se ao fogo.
55 Nā, i rapu ngā tohu­nga nui me te rū­nanga katoa i te kōrero mō Īhu, e whaka­matea ai; heoi, kīhai i kitea.
55 E os principais sacerdotes e todo o Sinédrio procuravam algum testemunho contra Jesus para o condenar à morte e não achavam.
56 He toko­maha hoki ngā kai­whaka­pae teka mōna, otiia, kīhai i rite ā rātou kōrero.
56 Pois muitos testemunhavam falsamente contra Jesus, mas os depoimentos não eram coerentes.
57 Nā, ka whaka­tika ētahi, ka whaka­pae teka ki a ia, ka mea,
57 E, levantando-se alguns, testificavam falsamente, dizendo:
58 “I rongo mātou ki a ia e mea ana, ‘Māku e whaka­horo tēnei whare tapu i hangā nei e te ringa, ā, kia toru ngā rā ka hangā e ahau tētahi atu, ehara i te ringa i mahi.’ ”
58 Nós o ouvimos declarar: Eu destruirei este santuário edificado por mãos humanas e, em três dias, construirei outro, não por mãos humanas.
59 Ā, ahakoa tērā kīhai ā rātou kōrero i rite­rite.
59 Nem assim o testemunho deles era coerente.
60 Nā, ka whaka­tika te tohu­nga nui i waenga­nui, ka ui ki a Īhu, ka mea, “Kāhore āu kupu? He aha tā ēnei e whaka­atu nei mōu?”
60 Levantando-se o sumo sacerdote, no meio, perguntou a Jesus: Nada respondes ao que estes depõem contra ti?
61 Heoi, kīhai ia i kuihi, kāhore hoki he kupu i whaka­hokia e ia. Nā, ka ui anō te tino tohu­nga ka mea ki a ia, “Ko koe rānei a te Karaiti, te Tama a tērā e Whaka­pai­ngia nei?”
61 Ele, porém, guardou silêncio e nada respondeu. Tornou a interrogá-lo o sumo sacerdote e lhe disse: És tu o Cristo, o Filho do Deus Bendito?
62 Ka mea a Īhu ki a ia, “Ko ahau ia, ā, tērā koutou e kite i te Tama a te tangata e noho ana i te ringa matau o te kaha, e haere mai ana me ngā kapua o te rangi.”
62 Jesus respondeu: Eu sou, e vereis o Filho do Homem assentado à direita do Todo-Poderoso e vindo com as nuvens do céu.
63 Kātahi, ka hae­hae te tino tohu­nga i ōna kākahu, ka mea, “Hei aha atu mā tātou ētahi kai­whaka­atu anō?
63 Então, o sumo sacerdote rasgou as suas vestes e disse: Que mais necessidade temos de testemunhas?
64 Kua rongo koutou ki te kohu­kohu. E pēhea ana ō koutou whaka­aro?”
64 Ouvistes a blasfêmia; que vos parece? E todos o julgaram réu de morte.
65 Kātahi, ka anga ētahi, ka tuwha ki a ia, ka ārai i tōna kanohi, ka kuru i a ia, ā, ka mea ki a ia, “Poro­piti mai!” Ā, ka paki­pakia ia e ngā kai­mahi ki ō rātou ringa.
65 Puseram-se alguns a cuspir nele, a cobrir-lhe o rosto, a dar-lhe murros e a dizer-lhe: Profetiza! E os guardas o tomaram a bofetadas.
66 Ā, i a Pita i te marae i raro, ka haere mai tētahi o ngā kōtiro a te tino tohu­nga.
66 Estando Pedro embaixo no pátio, veio uma das criadas do sumo sacerdote
67 Ā, i tōna kite­nga i a Pita e pā­ina­ina ana, ka ti­tiro atu ki a ia, ā, ka mea, “Ko koe anō tētahi i te tangata o Nahareta, arā i a Īhu.”
67 e, vendo a Pedro, que se aquentava, fixou-o e disse: Tu também estavas com Jesus, o Nazareno.
68 Otirā, ka whaka­kāhore ia, ka mea, “Kāhore rawa ahau i mātau, i mārama rānei ki tāu e kōrero mai nā.” Nā, ka puta atu ia ki te whaka­mahau, ā, ka tangi te tī­kao­kao.
68 Mas ele o negou, dizendo: Não o conheço, nem compreendo o que dizes. E saiu para o alpendre. [E o galo cantou.]
69 Ā, ka kite te kōtiro i a ia, ka anga anō, ka kōrero ki te hunga e tū tata ana, “Nō rātou hoki tēnei.”
69 E a criada, vendo-o, tornou a dizer aos circunstantes: Este é um deles.
70 Otirā, ka whaka­kāhore anō ia.
70 Mas ele outra vez o negou. E, pouco depois, os que ali estavam disseram a Pedro: Verdadeiramente, és um deles, porque também tu és galileu.
71 Kātahi ia ka tīmata te kanga, te oati, “Kāhore ahau e mātau ki tēnā tangata e kōrero nā koutou.”
71 Ele, porém, começou a praguejar e a jurar: Não conheço esse homem de quem falais!
72 I reira ka tangi anō te tī­kao­kao, ko te tuarua o ngā tangi­hanga. Nā, ka mahara a Pita ki te kupu i kōrero ai a Īhu ki a ia, “E kore e tuarua te tangi o te tī­kao­kao, ka toru āu whaka­kāhore­tanga i ahau.” Ā, ka whaka­aroa iho e ia, nā, ka tangi.
72 E logo cantou o galo pela segunda vez. Então, Pedro se lembrou da palavra que Jesus lhe dissera: Antes que duas vezes cante o galo, tu me negarás três vezes. E, caindo em si, desatou a chorar.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.