Lucas 7

mri (MRI) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ā, nō ka mutu ēnei kupu katoa āna, me te whaka­rongo anō te iwi, ka tomo ia ki Kaperenauma.
1 Quando Jesus terminou de dizer tudo isso à multidão, entrou em Cafarnaum.
2 Nā, e mate ana te pono­nga a tētahi kene­turio, meāke marere, ko tāna hoki i mate­nui ai.
2 Naquela ocasião, um escravo muito estimado de um oficial romano estava enfermo, à beira da morte.
3 Ā, nō tōna rongo­nga i a Īhu, ka tonoa mai ki a ia ētahi kaumātua o ngā Hūrai, hei mea ki a ia kia haere ki te whaka­ora i tāna pono­nga.
3 Quando o oficial ouviu falar de Jesus, mandou alguns líderes judeus lhe pedirem que fosse curar seu escravo.
4 Ā, i tō rātou taenga ki a Īhu, he kaha tā rātou īnoi, ka mea, “He pai te tangata e meatia ai tēnei e koe,
4 Os líderes suplicaram insistentemente que Jesus socorresse o homem, dizendo: “Ele merece sua ajuda,
5 E aroha ana hoki ia ki tō tātou iwi, nāna hoki i hanga te whare kara­kia mō mātou.”
5 pois ama o povo judeu e até nos construiu uma sinagoga”.
6 Nā, haere tahi ana a Īhu me rātou. Ā, i a ia kāhore nei i matara i te whare, ka tono te kene­turio i ētahi hoa ki a ia, ka mea ki a ia, “E te Ariki, kei mau­mau nge­nge noa koe, ehara hoki ahau i te tikanga tangata e haere ake ai koe ki raro i tōku tuanui;
6 Jesus foi com eles, mas, antes de chegarem à casa, o oficial mandou alguns amigos para dizer: “Senhor, não se incomode em vir à minha casa, pois não sou digno de tamanha honra.
7 koia tē tae ai tōku aro ki te haere atu ki a koe. Engari kia puaki mai tāu kupu, ā, ka ora tāku pono­nga.
7 Não sou digno sequer de ir ao seu encontro. Basta uma ordem sua, e meu servo será curado.
8 He tangata hoki ahau e whaka­haua ana, he hōia anō āku hei whaka­hau­nga māku, nā, ka mea ahau ki tēnei, ‘Haere,’ ā, ka haere; ki tētahi atu hoki, ‘Haere mai,’ ā, ka haere mai; ki tāku pono­nga anō hoki, ‘Meatia tēnei,’ ā, ka meatia e ia.”
8 Sei disso porque estou sob a autoridade de meus superiores e tenho autoridade sobre meus soldados. Só preciso dizer ‘Vão’, e eles vão, ou ‘Venham’, e eles vêm. E, se digo a meus escravos: ‘Façam isto’, eles fazem”.
9 Ā, i te rongo­nga o Īhu ki ēnei mea, ka mīharo ki a ia, ka tahuri, ka mea ki te mano e aru ana i a ia, “Ko tāku kupu tēnei ki a koutou, kāhore anō ahau i kite i te whaka­pono hei rite mō tēnei te nui, ahakoa i roto i a Īharaira.”
9 Quando Jesus ouviu isso, ficou admirado. Voltou-se para a multidão que o seguia e disse: “Eu lhes digo a verdade: jamais vi fé como esta em Israel!”.
10 Ā, roko­hanga atu e te hunga i tonoa, i tō rātou hoki­nga atu ki te whare, kua ora te pono­nga rā.
10 E, quando os amigos do oficial voltaram para a casa dele, encontraram o escravo em perfeita saúde.
11 Nā, i muri tata iho ka haere ia ki tētahi pā, ko Naina te ingoa; ā, i haere tahi āna ākonga me ia, he rahi hoki te hui.
11 Logo depois, Jesus foi com seus discípulos à cidade de Naim, e uma grande multidão o seguiu.
12 Ā, ka whaka­tata ia ki te kūwaha o te pā, nā, he tū­pā­paku tērā e kauhoa­tia ana mai, he hua­tahi nā tōna whaea, ā, he pouaru tērā: he toko­maha o te pā e haere tahi ana me ia.
12 Quando ele se aproximou da porta da cidade, estava saindo o enterro do único filho de uma viúva, e uma grande multidão da cidade a acompanhava.
13 Ā, i te kite­nga o te Ariki i a ia, ka aroha ki a ia, ka mea ki a ia, “Kaua e tangi.”
13 Quando o Senhor a viu, sentiu profunda compaixão por ela. “Não chore!”, disse ele.
14 Nā, ka whaka­tata ia, ka pā ki te kauhoa, ā, tū tonu ngā kai­kauhoa. Nā, ko tāna mea­tanga, “E tama, ko tāku kupu tēnei ki a koe, e ara.”
14 Então foi até o caixão, tocou nele e os carregadores pararam. E disse: “Jovem, eu lhe digo: levante-se!”.
15 Nā, ka noho te tū­pā­paku ki runga, ka anga, ka kōrero, ā, hoatu ana ia e ia ki tōna whaea.
15 O jovem que estava morto se levantou e começou a conversar, e Jesus o devolveu à sua mãe.
16 Nā, ka tau te wehi ki a rātou katoa; ka whaka­korōria i te Atua, ka mea, “Kua puta ake i roto i a tātou he poro­piti nui!” ā, “Kua ti­tiro mai hoki te Atua ki tāna iwi.”
16 Grande temor tomou conta da multidão, que louvava a Deus, dizendo: “Um profeta poderoso se levantou entre nós!” e “Hoje Deus visitou seu povo!”.
17 Nā, haere ana tēnei kōrero mōna puta noa i Hūria, i ngā wāhi pātata katoa anō hoki.
17 Essa notícia sobre Jesus se espalhou por toda a Judeia e seus arredores.
18 Ā, ka kōrero­tia ēnei mea katoa ki a Hoani e āna ākonga.
18 Os discípulos de João Batista lhe contaram tudo que Jesus estava fazendo. Então João chamou dois de seus discípulos
19 Nā, ka karanga­tia e Hoani ētahi o āna ākonga toko­rua, ka tonoa ki te Ariki, mea ai, “Ko koe rānei tērā e haere mai ana? Me tatari rānei tātou ki tētahi atu?”
19 e os enviou ao Senhor, para lhe perguntar: “O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?”.
20 Ā, nō te taenga mai o aua tāngata ki a ia, ka mea, “Kua tonoa mai māua e Hoani Kai­iri­iri ki a koe, mea ai, Ko koe rānei tērā e haere mai ana? Me tatari rānei tātou ki tētahi atu?”
20 Os dois discípulos de João encontraram Jesus e lhe disseram: “João Batista nos enviou para lhe perguntar: ‘O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?’”.
21 I taua wā pū anō he toko­maha te hunga i whaka­ora­ngia e ia i ngā tū­roro­tanga, i ngā mate, i ngā wairua kino; he toko­maha ngā matapō i meinga kia kite.
21 Naquela mesma hora, Jesus curou muitas pessoas de suas doenças, enfermidades e espíritos impuros, e restaurou a visão a muitos cegos.
22 Ā, ka whaka­hoki ia, ka mea ki a rāua, “Haere, kōrero­tia ki a Hoani ngā mea e kite nei, e rongo nei kōrua; ko ngā matapō e ti­tiro ana, ko ngā kopa e hāere­ere ana, ko ngā repera kua mā, ko ngā turi e rongo ana, ko ngā tū­pā­paku e whaka­ara­hia ana, e kauwhau­tia ana te rongo­pai ki te hunga rawa­kore;
22 Em seguida, disse aos discípulos de João: “Voltem a João e contem a ele o que vocês viram e ouviram: os cegos veem, os aleijados andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados e as boas-novas são anunciadas aos pobres”.
23 nā, ka koa te tangata e kore e hē ki ahau.”
23 E disse ainda: “Felizes são aqueles que não se sentem ofendidos por minha causa”.
24 Ā, nō te riro­nga atu o ngā karere a Hoani, ka tīmata ia ki te kōrero ki te mano mō Hoani: “I haere atu koutou ki te koraha kia kite i te aha? I te kākaho e whaka­ngāue­ue­tia ana e te hau?
24 Depois que os discípulos de João saíram, Jesus começou a falar a respeito dele para as multidões: “Que tipo de homem vocês foram ver no deserto? Um caniço que qualquer brisa agita?
25 Anō rā, i haere koutou kia kite i te aha? I te tangata he kākahu māeneene ōna? Nā, kei ngā whare kīngi te hunga i ngā kākahu whaka­pai­pai, i ngā kai papai.
25 Afinal, o que esperavam ver? Um homem vestido com roupas caras? Não, quem veste roupas caras e vive no luxo mora em palácios.
26 Anō rā, i haere koutou kia kite i te aha? I te poro­piti? Āe rā, ko tāku kupu tēnei ki a koutou, tērā atu i te poro­piti.
26 Acaso procuravam um profeta? Sim, ele é mais que profeta.
27 Mōna te mea kua tuhi­tuhia nei, ‘Nā, ka tonoa e ahau tāku karere ki mua i tōu aro­aro, māna e whaka­pai tōu hua­rahi i mua i a koe.’
27 João é o homem ao qual as Escrituras se referem quando dizem: ‘Envio meu mensageiro adiante de ti, e ele preparará teu caminho à tua frente’.
28 Ko tāku kupu hoki tēnei ki a koutou, kāhore he poro­piti nui atu i a Hoani Kai­iri­iri i roto i ngā whānau a te wahine; heoi, rahi ake i a ia te nohi­nohi rawa o te ranga­tira­tanga o te Atua.”
28 Eu lhes digo: de todos que nasceram de mulher, nenhum é maior que João Batista. E, no entanto, até o menor no reino de Deus é maior que ele”.
29 Nā, i tō rātou rongo­nga ai, whaka­tikaia ana tā te Atua e te hunga katoa i rongo, e ngā pupiri­kana anō, i iri­iria hoki rātou ki te iri­iri a Hoani.
29 Todos que ouviram as palavras de Jesus, até mesmo os cobradores de impostos, concordaram que o caminho de Deus era justo, pois tinham sido batizados por João.
30 Ko ngā Parihi ia rātou ko ngā kai­whaka­ako o te ture i whaka­kāhore i tā te Atua whaka­aro ki a rātou, kīhai nei rātou i iri­iria e ia.
30 Os fariseus e mestres da lei, no entanto, rejeitaram o propósito de Deus para eles, pois recusaram o batismo de João.
31 “Me whaka­rite e ahau ngā tāngata o tēnei whaka­papa­ranga ki te aha? He rite rātou ki te aha?
31 “Assim, a que posso comparar o povo desta geração?”, perguntou Jesus.
32 He rite ki ngā tama­riki e noho ana i te kāinga hoko­hoko, e karanga ana ki a rātou anō, e mea ana, ‘Whaka­tangi noa mātou i te pūtō­rino ki a koutou, ā, kāhore koutou i kani­kani. Auē noa mātou ki a koutou, nā, kāhore koutou i tangi.’
32 “Como posso descrevê-los? São como crianças que brincam na praça. Queixam-se a seus amigos: ‘Tocamos flauta, e vocês não dançaram, entoamos lamentos, e vocês não choraram’.
33 I haere mai hoki a Hoani Kai­iri­iri, kīhai i kai taro, kīhai i inu wāina; heoi ka mea koutou, ‘He rēwera tōna.’
33 Quando João Batista apareceu, não costumava comer e beber em público, e vocês disseram: ‘Está possuído por demônio’.
34 I haere mai te Tama a te tangata me te kai, me te inu; ā, ka mea koutou, ‘Nā, he tangata kakai, he tangata inu wāina, he hoa nō ngā pupiri­kana, nō ngā tāngata hara!’
34 O Filho do Homem, por sua vez, come e bebe, e vocês dizem: ‘É comilão e beberrão, amigo de cobradores de impostos e pecadores’.
35 Otirā, e whaka­tikaia ana te whaka­aro nui e āna tama­riki katoa.”
35 Mas a sabedoria é comprovada pela vida daqueles que a seguem.”
36 Nā, ka mea tētahi o ngā Parihi ki a ia kia kai tahi rāua. Ā, ka tomo ia ki te whare o te Parihi, ka noho.
36 Um dos fariseus convidou Jesus para jantar. Jesus foi à casa dele e tomou lugar à mesa.
37 Nā, tērā tētahi wahine hara o te pā ka mōhio, kei te whare o te Parihi ia e noho ana; nā, ka kawea mai e ia tētahi pouaka kōhatu, he hinu i roto.
37 Quando uma mulher daquela cidade, uma pecadora, soube que ele estava jantando ali, trouxe um frasco de alabastro contendo um perfume caro.
38 Ā, tū tangi ana i muri i ōna wae­wae, ka anga ka whaka­mākūkū i ōna wae­wae ki ōna roi­mata, ka muru ki ngā makawe o tōna māte­nga, ka kihi i ōna wae­wae, ka whaka­wahi ki te hinu kakara.
38 Em seguida, ajoelhou-se aos pés de Jesus, chorando. As lágrimas caíram sobre os pés dele, e ela os secou com seu cabelo; e continuou a beijá-los e a derramar perfume sobre eles.
39 Nā, i te kite­nga o te Parihi nāna rā ia i karanga, ka kōrero i roto i a ia, ka mea, “Me he poro­piti tēnei, kua mātau ia ki te wahine e pā nei ki a ia, tōna pēhea­tanga; he wahine hara hoki.”
39 Quando o fariseu que havia convidado Jesus viu isso, disse consigo: “Se este homem fosse profeta, saberia que tipo de mulher está tocando nele. Ela é uma pecadora!”.
40 Nā, ka kōrero a Īhu, ka mea ki a ia, “E Haimona, he kupu tāku ki a koe.”
40 Jesus disse ao fariseu: “Simão, tenho algo a lhe dizer”. “Diga, mestre”, respondeu Simão.
41 “Nā, toko­rua ngā tāngata i a rāua te moni a tētahi kai­tuku moni; e rima rau ngā pene i tētahi, e rima tekau i tētahi.
41 Então Jesus lhe contou a seguinte história: “Um homem emprestou dinheiro a duas pessoas: quinhentas moedas de prata a uma delas e cinquenta à outra.
42 I te kore ngā mea a rāua hei whaka­utu, whaka­rērea noatia ana e ia ki a rāua; tēnā, ko wai o rāua e tino nui tōna aroha ki a ia?”
42 Como nenhum dos devedores conseguiu lhe pagar, ele generosamente perdoou ambos e cancelou suas dívidas. Qual deles o amou mais depois disso?”.
43 Nā, ka whaka­hoki a Haimona, ka mea, “Ki tōku whaka­aro, ko te tangata nāna te mea nui i whaka­rērea noatia atu.”
43 Simão respondeu: “Suponho que aquele de quem ele perdoou a dívida maior”. “Você está certo”, disse Jesus.
44 Nā, ka tahuri ia ki te wahine, ka mea ki a Haimona, “E kite ana koe i tēnei wahine? I haere mai ahau ki roto ki tōu whare, kāhore i hōmai e koe he wai mō ōku wae­wae; nāna ia i whaka­mākūkū ōku wae­wae ki ōna roi­mata, ā, murua iho ki ngā makawe o tōna māte­nga.
44 Então voltou-se para a mulher e disse a Simão: “Veja esta mulher ajoelhada aqui. Quando entrei em sua casa, você não ofereceu água para eu lavar os pés, mas ela os lavou com suas lágrimas e os secou com seus cabelos.
45 Kīhai koe i kihi i ahau; tēnā ko ia, mai o tōku taenga mai, kāhore anō i tāmutu te kihi i ōku wae­wae.
45 Você não me cumprimentou com um beijo, mas, desde a hora em que entrei, ela não parou de beijar meus pés.
46 Kīhai koe i whaka­wahi i tōku māte­nga ki te hinu; nāna ia ōku wae­wae i whaka­wahi ki te hinu.
46 Você não me ofereceu óleo para ungir minha cabeça, mas ela ungiu meus pés com um perfume raro.
47 Koia ahau ka mea nei ki a koe, kua murua ōna tini hara; he nui hoki tōna aroha; ko te tangata ia he iti ngā mea i murua ka iti anō tōna aroha.”
47 “Eu lhe digo: os pecados dela, que são muitos, foram perdoados e, por isso, ela demonstrou muito amor por mim. Mas a pessoa a quem pouco foi perdoado demonstra pouco amor”.
48 Ā, ka mea ia ki a ia, “Kua murua ōu hara.”
48 Então Jesus disse à mulher: “Seus pecados estão perdoados”.
49 Nā, ka anga ōna hoa noho ka kōrero ki a rātou anō, “Ko wai tēnei, muru rawa hoki i ngā hara?”
49 Os homens que estavam à mesa diziam entre si: “Quem é esse que anda por aí perdoando pecados?”.
50 Nā, ko tāna mea­tanga ki te wahine, “Nā, tōu whaka­pono koe i ora ai; haere mārie.”
50 E Jesus disse à mulher: “Sua fé a salvou. Vá em paz”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.