Lucas 7

mri (MRI) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Ā, nō ka mutu ēnei kupu katoa āna, me te whaka­rongo anō te iwi, ka tomo ia ki Kaperenauma.
1 E, depois de concluir todos esses discursos perante o povo, entrou em Cafarnaum.
2 Nā, e mate ana te pono­nga a tētahi kene­turio, meāke marere, ko tāna hoki i mate­nui ai.
2 E o servo de um certo centurião, a quem este muito estimava, estava doente e moribundo.
3 Ā, nō tōna rongo­nga i a Īhu, ka tonoa mai ki a ia ētahi kaumātua o ngā Hūrai, hei mea ki a ia kia haere ki te whaka­ora i tāna pono­nga.
3 E, quando ouviu falar de Jesus, enviou-lhe uns anciãos dos judeus, rogando-lhe que viesse curar o seu servo.
4 Ā, i tō rātou taenga ki a Īhu, he kaha tā rātou īnoi, ka mea, “He pai te tangata e meatia ai tēnei e koe,
4 E, chegando eles junto de Jesus, rogaram-lhe muito, dizendo: É digno de que lhe concedas isso.
5 E aroha ana hoki ia ki tō tātou iwi, nāna hoki i hanga te whare kara­kia mō mātou.”
5 Porque ama a nossa nação e ele mesmo nos edificou a sinagoga.
6 Nā, haere tahi ana a Īhu me rātou. Ā, i a ia kāhore nei i matara i te whare, ka tono te kene­turio i ētahi hoa ki a ia, ka mea ki a ia, “E te Ariki, kei mau­mau nge­nge noa koe, ehara hoki ahau i te tikanga tangata e haere ake ai koe ki raro i tōku tuanui;
6 E foi Jesus com eles; mas, quando já estava perto da casa, enviou-lhe o centurião uns amigos, dizendo-lhe: Senhor, não te incomodes, porque não sou digno de que entres debaixo do meu telhado;
7 koia tē tae ai tōku aro ki te haere atu ki a koe. Engari kia puaki mai tāu kupu, ā, ka ora tāku pono­nga.
7 e, por isso, nem ainda me julguei digno de ir ter contigo; dize, porém, uma palavra, e o meu criado sarará.
8 He tangata hoki ahau e whaka­haua ana, he hōia anō āku hei whaka­hau­nga māku, nā, ka mea ahau ki tēnei, ‘Haere,’ ā, ka haere; ki tētahi atu hoki, ‘Haere mai,’ ā, ka haere mai; ki tāku pono­nga anō hoki, ‘Meatia tēnei,’ ā, ka meatia e ia.”
8 Porque também eu sou homem sujeito à autoridade, e tenho soldados sob o meu poder, e digo a este: vai; e ele vai; e a outro: vem; e ele vem; e ao meu servo: faze isto; e ele o faz.
9 Ā, i te rongo­nga o Īhu ki ēnei mea, ka mīharo ki a ia, ka tahuri, ka mea ki te mano e aru ana i a ia, “Ko tāku kupu tēnei ki a koutou, kāhore anō ahau i kite i te whaka­pono hei rite mō tēnei te nui, ahakoa i roto i a Īharaira.”
9 E, ouvindo isso, Jesus maravilhou-se dele e, voltando-se, disse à multidão que o seguia: Digo-vos
10 Ā, roko­hanga atu e te hunga i tonoa, i tō rātou hoki­nga atu ki te whare, kua ora te pono­nga rā.
10 E, voltando para casa os que foram enviados, acharam são o servo enfermo.
11 Nā, i muri tata iho ka haere ia ki tētahi pā, ko Naina te ingoa; ā, i haere tahi āna ākonga me ia, he rahi hoki te hui.
11 E aconteceu, pouco depois, ir ele à cidade chamada Naim, e com ele iam muitos dos seus discípulos e uma grande multidão.
12 Ā, ka whaka­tata ia ki te kūwaha o te pā, nā, he tū­pā­paku tērā e kauhoa­tia ana mai, he hua­tahi nā tōna whaea, ā, he pouaru tērā: he toko­maha o te pā e haere tahi ana me ia.
12 E, quando chegou perto da porta da cidade, eis que levavam um defunto, filho único de sua mãe, que era viúva; e com ela ia uma grande multidão da cidade.
13 Ā, i te kite­nga o te Ariki i a ia, ka aroha ki a ia, ka mea ki a ia, “Kaua e tangi.”
13 E, vendo-a, o Senhor moveu-se de íntima compaixão por ela e disse-lhe: Não chores.
14 Nā, ka whaka­tata ia, ka pā ki te kauhoa, ā, tū tonu ngā kai­kauhoa. Nā, ko tāna mea­tanga, “E tama, ko tāku kupu tēnei ki a koe, e ara.”
14 E, chegando-se, tocou o esquife (e os que o levavam pararam) e disse: Jovem, eu te digo: Levanta-te.
15 Nā, ka noho te tū­pā­paku ki runga, ka anga, ka kōrero, ā, hoatu ana ia e ia ki tōna whaea.
15 E o defunto assentou-se e começou a falar. E entregou-o à sua mãe.
16 Nā, ka tau te wehi ki a rātou katoa; ka whaka­korōria i te Atua, ka mea, “Kua puta ake i roto i a tātou he poro­piti nui!” ā, “Kua ti­tiro mai hoki te Atua ki tāna iwi.”
16 E de todos se apoderou o temor, e glorificavam a Deus, dizendo: Um grande profeta se levantou entre nós, e Deus visitou o seu povo.
17 Nā, haere ana tēnei kōrero mōna puta noa i Hūria, i ngā wāhi pātata katoa anō hoki.
17 E correu dele esta fama por toda a Judeia e por toda a terra circunvizinha.
18 Ā, ka kōrero­tia ēnei mea katoa ki a Hoani e āna ākonga.
18 E os discípulos de João anunciaram-lhe todas essas coisas.
19 Nā, ka karanga­tia e Hoani ētahi o āna ākonga toko­rua, ka tonoa ki te Ariki, mea ai, “Ko koe rānei tērā e haere mai ana? Me tatari rānei tātou ki tētahi atu?”
19 E João, chamando dois dos seus discípulos, enviou- os a Jesus, dizendo: És tu aquele que havia de vir ou esperamos outro?
20 Ā, nō te taenga mai o aua tāngata ki a ia, ka mea, “Kua tonoa mai māua e Hoani Kai­iri­iri ki a koe, mea ai, Ko koe rānei tērā e haere mai ana? Me tatari rānei tātou ki tētahi atu?”
20 E, quando aqueles homens chegaram junto dele, disseram: João Batista enviou-nos a perguntar-te: És tu aquele que havia de vir ou esperamos outro?
21 I taua wā pū anō he toko­maha te hunga i whaka­ora­ngia e ia i ngā tū­roro­tanga, i ngā mate, i ngā wairua kino; he toko­maha ngā matapō i meinga kia kite.
21 E, na mesma hora, curou muitos de enfermidades, e males, e espíritos maus; e deu vista a muitos cegos.
22 Ā, ka whaka­hoki ia, ka mea ki a rāua, “Haere, kōrero­tia ki a Hoani ngā mea e kite nei, e rongo nei kōrua; ko ngā matapō e ti­tiro ana, ko ngā kopa e hāere­ere ana, ko ngā repera kua mā, ko ngā turi e rongo ana, ko ngā tū­pā­paku e whaka­ara­hia ana, e kauwhau­tia ana te rongo­pai ki te hunga rawa­kore;
22 Respondendo, então, Jesus, disse-lhes: Ide e anunciai a João o que tendes visto e ouvido: os cegos veem, os coxos andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos ressuscitam e aos pobres anuncia-se o evangelho.
23 nā, ka koa te tangata e kore e hē ki ahau.”
23 E bem-aventurado aquele que em mim se não escandalizar.
24 Ā, nō te riro­nga atu o ngā karere a Hoani, ka tīmata ia ki te kōrero ki te mano mō Hoani: “I haere atu koutou ki te koraha kia kite i te aha? I te kākaho e whaka­ngāue­ue­tia ana e te hau?
24 E, tendo-se retirado os mensageiros de João, começou a dizer à multidão acerca de João: Que saístes a ver no deserto? Uma cana abalada pelo vento?
25 Anō rā, i haere koutou kia kite i te aha? I te tangata he kākahu māeneene ōna? Nā, kei ngā whare kīngi te hunga i ngā kākahu whaka­pai­pai, i ngā kai papai.
25 Mas que saístes a ver? Um homem trajado de vestes delicadas? Eis que os que andam com vestes preciosas e em delícias estão nos paços reais.
26 Anō rā, i haere koutou kia kite i te aha? I te poro­piti? Āe rā, ko tāku kupu tēnei ki a koutou, tērā atu i te poro­piti.
26 Mas que saístes a ver? Um profeta? Sim, vos digo, e muito mais do que profeta.
27 Mōna te mea kua tuhi­tuhia nei, ‘Nā, ka tonoa e ahau tāku karere ki mua i tōu aro­aro, māna e whaka­pai tōu hua­rahi i mua i a koe.’
27 Este é aquele de quem está escrito: Eis que envio o meu anjo diante da tua face, o qual preparará diante de ti o teu caminho.
28 Ko tāku kupu hoki tēnei ki a koutou, kāhore he poro­piti nui atu i a Hoani Kai­iri­iri i roto i ngā whānau a te wahine; heoi, rahi ake i a ia te nohi­nohi rawa o te ranga­tira­tanga o te Atua.”
28 E eu vos digo que, entre os nascidos de mulheres, não há maior profeta do que João Batista; mas o menor no Reino de Deus é maior do que ele.
29 Nā, i tō rātou rongo­nga ai, whaka­tikaia ana tā te Atua e te hunga katoa i rongo, e ngā pupiri­kana anō, i iri­iria hoki rātou ki te iri­iri a Hoani.
29 E todo o povo que o ouviu e os publicanos, tendo sido batizados com o batismo de João, justificaram a Deus.
30 Ko ngā Parihi ia rātou ko ngā kai­whaka­ako o te ture i whaka­kāhore i tā te Atua whaka­aro ki a rātou, kīhai nei rātou i iri­iria e ia.
30 Mas os fariseus e os doutores da lei rejeitaram o conselho de Deus contra si mesmos, não tendo sido batizados por ele.
31 “Me whaka­rite e ahau ngā tāngata o tēnei whaka­papa­ranga ki te aha? He rite rātou ki te aha?
31 E disse o Senhor: A quem, pois, compararei os homens desta geração, e a quem são semelhantes?
32 He rite ki ngā tama­riki e noho ana i te kāinga hoko­hoko, e karanga ana ki a rātou anō, e mea ana, ‘Whaka­tangi noa mātou i te pūtō­rino ki a koutou, ā, kāhore koutou i kani­kani. Auē noa mātou ki a koutou, nā, kāhore koutou i tangi.’
32 São semelhantes aos meninos que, assentados nas praças, clamam uns aos outros e dizem: Nós vos tocamos flauta, e não dançastes; cantamos lamentações, e não chorastes.
33 I haere mai hoki a Hoani Kai­iri­iri, kīhai i kai taro, kīhai i inu wāina; heoi ka mea koutou, ‘He rēwera tōna.’
33 Porque veio João Batista, que não comia pão nem bebia vinho, e dizeis: Tem demônio.
34 I haere mai te Tama a te tangata me te kai, me te inu; ā, ka mea koutou, ‘Nā, he tangata kakai, he tangata inu wāina, he hoa nō ngā pupiri­kana, nō ngā tāngata hara!’
34 Veio o Filho do Homem, que come e bebe, e dizeis: Eis aí um homem comilão e bebedor de vinho, amigo dos publicanos e dos pecadores.
35 Otirā, e whaka­tikaia ana te whaka­aro nui e āna tama­riki katoa.”
35 Mas a sabedoria é justificada por todos os seus filhos.
36 Nā, ka mea tētahi o ngā Parihi ki a ia kia kai tahi rāua. Ā, ka tomo ia ki te whare o te Parihi, ka noho.
36 E rogou-lhe um dos fariseus que comesse com ele; e, entrando em casa do fariseu, assentou-se à mesa.
37 Nā, tērā tētahi wahine hara o te pā ka mōhio, kei te whare o te Parihi ia e noho ana; nā, ka kawea mai e ia tētahi pouaka kōhatu, he hinu i roto.
37 E eis que uma mulher da cidade, uma pecadora, sabendo que ele estava à mesa em casa do fariseu, levou um vaso de alabastro com unguento.
38 Ā, tū tangi ana i muri i ōna wae­wae, ka anga ka whaka­mākūkū i ōna wae­wae ki ōna roi­mata, ka muru ki ngā makawe o tōna māte­nga, ka kihi i ōna wae­wae, ka whaka­wahi ki te hinu kakara.
38 E, estando por detrás, aos seus pés, chorando, começou a regar-lhe os pés com lágrimas, e enxugava-lhos com os cabelos da sua cabeça e beijava-lhe os pés, e ungia-lhos com o unguento.
39 Nā, i te kite­nga o te Parihi nāna rā ia i karanga, ka kōrero i roto i a ia, ka mea, “Me he poro­piti tēnei, kua mātau ia ki te wahine e pā nei ki a ia, tōna pēhea­tanga; he wahine hara hoki.”
39 Quando isso viu o fariseu que o tinha convidado, falava consigo, dizendo: Se este fora profeta, bem saberia quem e qual é a mulher que lhe tocou, pois é uma pecadora.
40 Nā, ka kōrero a Īhu, ka mea ki a ia, “E Haimona, he kupu tāku ki a koe.”
40 E, respondendo, Jesus disse-lhe: Simão, uma coisa tenho a dizer-te. E ele disse: Dize-a, Mestre.
41 “Nā, toko­rua ngā tāngata i a rāua te moni a tētahi kai­tuku moni; e rima rau ngā pene i tētahi, e rima tekau i tētahi.
41 Um certo credor tinha dois devedores; um devia-
42 I te kore ngā mea a rāua hei whaka­utu, whaka­rērea noatia ana e ia ki a rāua; tēnā, ko wai o rāua e tino nui tōna aroha ki a ia?”
42 E, não tendo eles com que pagar, perdoou-lhes a ambos. Dize, pois: qual deles o amará mais?
43 Nā, ka whaka­hoki a Haimona, ka mea, “Ki tōku whaka­aro, ko te tangata nāna te mea nui i whaka­rērea noatia atu.”
43 E Simão, respondendo, disse: Tenho para mim que é aquele a quem mais perdoou. E ele lhe disse: Julgaste bem.
44 Nā, ka tahuri ia ki te wahine, ka mea ki a Haimona, “E kite ana koe i tēnei wahine? I haere mai ahau ki roto ki tōu whare, kāhore i hōmai e koe he wai mō ōku wae­wae; nāna ia i whaka­mākūkū ōku wae­wae ki ōna roi­mata, ā, murua iho ki ngā makawe o tōna māte­nga.
44 E, voltando-se para a mulher, disse a Simão: Vês tu esta mulher? Entrei em tua casa, e não me deste água para os pés; mas esta regou-me os pés com lágrimas e mos enxugou com os seus cabelos.
45 Kīhai koe i kihi i ahau; tēnā ko ia, mai o tōku taenga mai, kāhore anō i tāmutu te kihi i ōku wae­wae.
45 Não me deste ósculo, mas esta, desde que entrou, não tem cessado de me beijar os pés.
46 Kīhai koe i whaka­wahi i tōku māte­nga ki te hinu; nāna ia ōku wae­wae i whaka­wahi ki te hinu.
46 Não me ungiste a cabeça com óleo, mas esta ungiu-me os pés com unguento.
47 Koia ahau ka mea nei ki a koe, kua murua ōna tini hara; he nui hoki tōna aroha; ko te tangata ia he iti ngā mea i murua ka iti anō tōna aroha.”
47 Por isso, te digo que os seus muitos pecados
48 Ā, ka mea ia ki a ia, “Kua murua ōu hara.”
48 E disse a ela: Os teus pecados
49 Nā, ka anga ōna hoa noho ka kōrero ki a rātou anō, “Ko wai tēnei, muru rawa hoki i ngā hara?”
49 E os que estavam à mesa começaram a dizer entre si: Quem é este, que até perdoa pecados?
50 Nā, ko tāna mea­tanga ki te wahine, “Nā, tōu whaka­pono koe i ora ai; haere mārie.”
50 E disse à mulher: A tua fé te salvou; vai-te em paz.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.