Lucas 5

mri (MRI) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Ā, i te mano e āki ana ki a ia ki te whaka­rongo ki te kupu a te Atua, nā, e tū ana ia i te taha o te roto o Kenehareta,
1 Aconteceu que Jesus estava junto ao lago de Genesaré, e a multidão o apertava para ouvir a palavra de Deus.
2 nā, ka kite ia i ētahi kai­puke e rua e tū ana i te taha o te roto; ko ngā kaihao ia kua riro i runga, e horoi ana i ā rātou kupe­nga.
2 Então ele viu dois barcos junto à praia do lago. Os pescadores tinham desembarcado e estavam lavando as redes.
3 Nā, ka eke ia ki tētahi o ngā kai­puke, ki tō Haimona, ka mea ki a ia kia neke atu ki waho tata. Nā, noho ana ia, whaka­akona ana e ia te mano i runga i te kai­puke.
3 Entrando num dos barcos, que era o de Simão, Jesus pediu-lhe que o afastasse um pouco da praia; e, assentando-se, do barco ensinava as multidões.
4 Ā, ka mutu tāna kōrero, ka mea ia ki a Haimona, “Neke atu ki te wāhi hōhonu, ka tuku ai i ā koutou kupe­nga ki te hao.”
4 Quando acabou de falar, Jesus disse a Simão:
5 Nā, ka whaka­hoki a Haimona, ka mea ki a ia, “E kara, mahi noa mātou i te pō roa nei, tē mau tētahi; heoi, nāu nā te kupu me tuku e ahau te kupe­nga.”
5 Em resposta, Simão disse: — Mestre, havendo trabalhado toda a noite, nada apanhamos; mas, sob esta sua palavra, lançarei as redes.
6 Ā, nō tā rātou mea­tanga i tēnei, he mano tini ngā ika i mau i a rātou; ka whaka­pakaru tā rātou kupe­nga.
6 Fazendo isso, apanharam grande quantidade de peixes; e as redes deles começaram a se romper.
7 Nā, ka tā­whiri rātou ki ō rātou hoa i tērā o ngā kai­puke kia hoe mai hei hoa mō rātou. Ā, i tō rātou taenga mai, whaka­kīa ana ngā kai­puke e rua, nō ka whaka­totohu.
7 Então fizeram sinais aos companheiros do outro barco, para que fossem ajudá-los. E foram e encheram ambos os barcos, a ponto de quase afundarem.
8 Otiia, nō te kite­nga o Haimona Pita, ka hinga iho ki ngā turi o Īhu, ka mea, “Mawehe atu i ahau, e te Ariki, he tangata hara hoki ahau.”
8 Vendo isto, Simão Pedro prostrou-se aos pés de Jesus, dizendo: — Senhor, afaste-se de mim, porque sou pecador.
9 Mau tonu hoki tōna mīharo me tō ōna hoa katoa, ki te haonga o ngā ika i haoa nei e rātou;
9 Pois, à vista da pesca que fizeram, a admiração se apoderou dele e de todos os seus companheiros,
10 i pērā anō hoki a Hēmi rāua ko Hoani, he tama rāua nā Heperi, he hoa hoki nō Haimona. Nā, ka mea a Īhu ki a Haimona, “Kaua e mataku; i ēnei wā e takoto ake nei ka hao tāngata koe.”
10 bem como de Tiago e João, filhos de Zebedeu, que eram seus sócios. Então Jesus disse a Simão:
11 Ā, ka whaka­ūria ngā kai­puke ki uta, mahue ake ngā mea katoa i a rātou, ā, aru ana i a ia.
11 E, arrastando eles os barcos para a praia, deixando tudo, o seguiram.
12 Nā, i a ia i tētahi o ngā pā, nā, ko tētahi tangata kapi tonu i te repera; ā, i tōna kite­nga i a Īhu, ka takoto tāpapa, ka īnoi ki a ia, ka mea, “E te Ariki, ki te pai koe, e taea ahau e koe te mea kia mā.”
12 Aconteceu que, estando Jesus numa das cidades, um homem coberto de lepra veio à sua presença. Quando ele viu Jesus, prostrou-se com o rosto em terra e pediu: — Senhor, se quiser, pode purificar-me.
13 Nā, ka totoro tōna ringa, ka pā ki a ia, ka mea, “E pai ana ahau. Kia mā koe.” Ā, mutu tonu ake tōna repera.
13 E Jesus, estendendo a mão, tocou nele, dizendo: E, no mesmo instante, a lepra daquele homem desapareceu.
14 Ā, ka whaka­tūpato ia i a ia kia kaua e kōrero­tia ki te tangata, engari “Haere, kia kite te tohu­nga i a koe, kawea atu hoki mō tōu whaka­mā­kanga ngā mea i whaka­ritea e Mohi, hei mea whaka­atu ki a rātou.”
14 Jesus ordenou-lhe que não contasse isso a ninguém. E acrescentou:
15 Heoi, tino pakū atu ana tōna rongo; he toko­maha noa atu hoki i hui­hui ki te whaka­rongo, kia whaka­ora­ngia ai e ia ō rātou ngoi­kore­tanga.
15 Porém o que se dizia a respeito de Jesus se espalhava cada vez mais, e grandes multidões afluíam para o ouvir e para serem curadas de suas enfermidades.
16 Otirā, haere ana ia, ko ia anake ki te koraha ki te īnoi.
16 Jesus, porém, se retirava para lugares solitários e orava.
17 Ā, i tētahi o aua rā, e whaka­ako ana ia, me te noho anō ngā Parihi me ngā kai­whaka­ako o te ture, i haere mai nei i ngā kāinga katoa o Kariri, o Hūria, o Hiruhārama; i reira anō te kaha o te Ariki hei whaka­ora i a rātou.
17 E aconteceu que, num daqueles dias, Jesus estava ensinando, e achavam-se ali assentados fariseus e mestres da Lei, vindos de todas as aldeias da Galileia, da Judeia e de Jerusalém. E o poder do Senhor estava com ele para curar.
18 Nā, ka kawea mai e ētahi tāngata i runga i te moenga tētahi tangata, he pararūtiki; mea noa rātou kia kawea ia ki roto, kia whaka­takoto­ria ki tōna aro­aro.
18 Vieram, então, alguns homens trazendo um paralítico deitado num leito. Eles procuravam levá-lo para dentro e colocá-lo diante de Jesus.
19 Ā, i te kore­nga e kitea e rātou he hua­rahi hei kawe­nga mai i a ia ki roto, i te mano o te tangata, ka kakea te whare, ā, tukua iho ana ia rā ngā taera, me te moenga anō, ki waenga­nui, ki te aro­aro o Īhu.
19 E, não encontrando uma forma de fazer isso por causa da multidão, subiram ao telhado e, por entre as telhas, desceram o paralítico no seu leito, deixando-o no meio das pessoas, diante de Jesus.
20 Ā, i tōna kite­nga i tō rātou whaka­pono, ka mea ia ki a ia, “E hoa, ka oti ōu hara te muru.”
20 Vendo-lhes a fé, Jesus disse ao paralítico:
21 Nā, ka anga, ka whaka­aro­aro ngā kara­ipi me ngā Parihi, ka mea, “Ko wai tēnei nāna ngā kupu kohu­kohu? Ko wai hei muru hara? Ko te Atua anake.”
21 E os escribas e fariseus começaram a pensar: — Quem é este que diz blasfêmias? Quem pode perdoar pecados, a não ser um, que é Deus?
22 Otirā, i mōhio a Īhu ki ā rātou whaka­aro­aro­nga, ka oho, ka mea ki a rātou, “He aha tā koutou e whaka­aro­aro nā i roto i ō koutou ngākau?
22 Jesus, porém, conhecendo os pensamentos deles, disse-lhes:
23 Ko tēhea te mea takoto noa, ko te mea, ‘Ka oti ōu hara te muru,’ ko te mea rānei, ‘Whaka­tika, haere’?
23 O que é mais fácil? Dizer: “Os seus pecados estão perdoados”, ou dizer: “Levante-se e ande”?
24 Otiia, kia mātau ai koutou he mana muru hara tō te Tama a te tangata i runga i te whenua.” Ka mea ia ki te pararūtiki, “Ko tāku kupu tēnei ki a koe, whaka­tika, tango­hia ake tōu moenga, haere ki tōu whare.”
24 Mas isto é para que vocês saibam que o Filho do Homem tem autoridade sobre a terra para perdoar pecados. E disse ao paralítico:
25 Nā, whaka­tika tonu ake ia i tō rātou aro­aro, tango­hia ake ana te mea i takoto ai ia, haere ana ki tōna whare, me te whaka­korōria i te Atua.
25 E imediatamente ele se levantou diante de todos e, pegando o leito em que até então estava deitado, voltou para casa, glorificando a Deus.
26 Nā, mīharo ana rātou katoa, ka whaka­korōria i te Atua, kī tonu hoki rātou i te mataku, ka mea, “Puta kē ngā mea i kite nei tātou ināia­nei!”
26 Todos ficaram muito admirados, davam glória a Deus e, cheios de temor, diziam: — Hoje vimos coisas extraordinárias!
27 Ā, i muri i ēnei mea, ka haere ia, ka kite i tētahi pupiri­kana, ko Rīwai te ingoa, e noho ana i te wāhi tango takoha, ka mea ki a ia, “Aru­mia mai ahau.”
27 Depois disso, Jesus saiu e viu um publicano, chamado Levi, sentado na coletoria. E lhe disse:
28 Nā, whaka­rērea ake e ia ngā mea katoa, whaka­tika ana, aru ana i a ia.
28 Ele se levantou e, deixando tudo, o seguiu.
29 Nā, ka takā e Rīwai he hākari nui māna i tōna whare; he toko­maha hoki ngā pupiri­kana me ngā tāngata kē i noho tahi rātou.
29 Então Levi lhe ofereceu um grande banquete em sua casa; e era grande o número de publicanos e outras pessoas que estavam com eles à mesa.
30 Nā, ka amu­amu ngā Parihi me ō rātou kara­ipi ki āna ākonga, ka mea, “He aha koutou ka kai tahi ai, ka inu tahi ai me ngā pupiri­kana, me ngā tāngata hara?”
30 Os fariseus e seus escribas murmuravam contra os discípulos de Jesus, perguntando: — Por que vocês comem e bebem com os publicanos e pecadores?
31 Nā, ka whaka­hoki a Īhu, ka mea ki a rātou, “Kāhore he aha o ngā tāngata ora e meatia ai e te rata, engari o te hunga e mate ana.
31 Jesus tomou a palavra e disse:
32 Kīhai ahau i haere mai ki te karanga i te hunga tika, engari i te hunga hara, kia rīpe­netā.”
32 Não vim chamar justos, e sim pecadores, ao arrependimento.
33 Nā, ka mea rātou ki a ia, “Ko ngā ākonga a Hoani hono tonu te noho­puku, te īnoi, me ngā ākonga anō a ngā Parihi; ko āu ia e kai ana, e inu ana.”
33 Então eles disseram a Jesus: — Os discípulos de João frequentemente jejuam e fazem orações, e os discípulos dos fariseus fazem o mesmo; mas os seus discípulos comem e bebem.
34 Nā, ko te mea­tanga a Īhu ki a rātou, “E taea rānei e koutou te mea kia noho­puku ngā tama o te whare mārena, i te mea kei a rātou te tāne mārena hou?
34 Jesus, porém, lhes disse:
35 Nā, tērā e tae mai ngā rā; ā, ina tango­hia te tāne mārena hou i a rātou, kātahi rātou ka noho­puku i aua rā.”
35 No entanto, virão dias em que o noivo lhes será tirado, e então, naqueles dias, eles vão jejuar.
36 I kōrero­tia anō e ia tētahi kupu whaka­rite ki a rātou: “E kore e hāea e te tangata tētahi wāhi o te kahu hou hei pāpaki mō te kahu tawhito; kei pakaru te mea hou, ā, e kore te pāpaki i tango­hia i te mea hou e hāngai ki te mea tawhito.
36 Também lhes contou uma parábola:
37 E kore hoki te tangata e riri­ngi i te wāina hou ki ngā ipu tawhito; kei pakaru ngā ipu i te wāina hou, nā, ka ma­ringi, ā, kore ake ngā ipu.
37 E ninguém põe vinho novo em odres velhos, porque, se fizer isso, o vinho novo romperá os odres, o vinho se derramará, e os odres se estragarão.
38 Engari me riri­ngi te wāina hou ki ngā ipu hou.
38 Pelo contrário, vinho novo deve ser posto em odres novos.
39 Ka inu hoki te tangata i te wāina tawhito, e kore ia e hia­hia ki te mea hou, e mea hoki ia, ‘Erangi te mea tawhito.’ ”
39 E ninguém, tendo bebido o vinho velho, prefere o novo, porque diz: “O velho é excelente.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.