Lucas 24

mri (MRI) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Nā, i te rā tua­tahi o te wiki, i te tino ata pō, ka haere mai rātou ki te urupā, me te mau mai i ngā mea kakara kua mahia nei e rātou.
1 No primeiro dia da semana, muito cedo, dirigiram-se ao sepulcro com os aromas que haviam preparado.
2 Ā, roko­hanga atu e rātou kua huri­hia te kāmaka i te urupā.
2 Acharam a pedra removida longe da abertura do sepulcro.
3 Ā, ka tomo rātou ki roto, kīhai i kitea te tinana o te Ariki, o Īhu.
3 Entraram, mas não encontraram o corpo do Senhor Jesus.
4 Nā, i a rātou e pō­kai­kaha ana ki tēnei, nā, tū ana ngā tāngata toko­rua i ō rātou taha, uira tonu ngā kākahu.
4 Não sabiam elas o que pensar, quando apareceram em frente delas dois personagens com vestes resplandecentes.
5 Nā, i a rātou e mataku ana, e kūpapa iho ana ō rātou kanohi ki te whenua, ka mea rāua ki a rātou, “He aha koutou ka rapu ai i te tangata ora i roto i te hunga mate?
5 Como estivessem amedrontadas e voltassem o rosto para o chão, disseram-lhes eles: Por que buscais entre os mortos aquele que está vivo?
6 Kāhore ia i konei, engari kua ara. Kia mahara ki tāna i mea ai ki a koutou i a ia anō i Kariri,
6 Não está aqui, mas ressuscitou. Lembrai-vos de como ele vos disse, quando ainda estava na Galiléia:
7 ki tāna mea­tanga, ‘Kua takoto te tikanga kia tukua te Tama a te tangata ki ngā ringa o te hunga hara, kia rīpeka­tia, ā, i te toru o ngā rā ka ara.’ ”
7 O Filho do Homem deve ser entregue nas mãos dos pecadores e crucificado, mas ressuscitará ao terceiro dia.
8 Nā, ka mahara rātou ki āna kupu,
8 Então elas se lembraram das palavras de Jesus.
9 ā, hoki mai ana i te urupā, ka kōrero i ēnei mea katoa ki te tekau mā tahi, ki a rātou ko ērā atu katoa.
9 Voltando do sepulcro, contaram tudo isso aos Onze e a todos os demais.
10 Nā, ko Meri Makarini rātou ko Hoana, ko Meri whaea o Hēmi, ko ō rātou hoa wāhine, ngā kai­kōrero i ēnei mea ki ngā āpō­toro.
10 Eram elas Maria Madalena, Joana e Maria, mãe de Tiago; as outras suas amigas relataram aos apóstolos a mesma coisa.
11 Ā, ko te āhua o aua kupu ki tā rātou whaka­aro he mea tito noa; kīhai i whaka­pono­hia e rātou.
11 Mas essas notícias pareciam-lhes como um delírio, e não lhes deram crédito.
12 Kātahi ka whaka­tika a Pita, ka oma ki te urupā. Ā, ko tōna piko­nga iho ka kite, ko ngā kākahu tākai anake e takoto ana; ā, hoki ana ki tōna whare me te mīharo anō i roto i a ia ki taua mea i meatia.
12 Contudo, Pedro correu ao sepulcro; inclinando-se para olhar, viu só os panos de linho na terra. Depois, retirou-se para a sua casa, admirado do que acontecera.
13 Nā, toko­rua o rātou e haere ana i taua rā ki tētahi kāinga, e ono tekau pā­ronga te matara i Hiruhārama, ko Emāuha te ingoa.
13 Nesse mesmo dia, dois discípulos caminhavam para uma aldeia chamada Emaús, distante de Jerusalém sessenta estádios.
14 E kōrero­rero ana hoki rāua tētahi ki tētahi ki ēnei mea katoa i meinga.
14 Iam falando um com o outro de tudo o que se tinha passado.
15 Ā, i a rāua e kōrero­rero ana, e uiui ana ki a rāua, nā ko Īhu, ko ia tonu, kua whaka­tata, ā, haere tahi ana me rāua.
15 Enquanto iam conversando e discorrendo entre si, o mesmo Jesus aproximou-se deles e caminhava com eles.
16 I puri­tia hoki ō rāua kanohi, i kore ai rāua e mōhio ki a ia.
16 Mas os olhos estavam-lhes como que vendados e não o reconheceram.
17 Nā, ka mea ia ki a rāua, “He aha ēnei kupu e kōrero nei kōrua ki a kōrua, i a kōrua e haere nei?”
17 Perguntou-lhes, então: De que estais falando pelo caminho, e por que estais tristes?
18 Nā, ka whaka­hoki tētahi, ko Kereopa te ingoa, ka mea ki a ia, “I Hiruhārama koe e noho ana, ā, ko koe anake kāhore i mōhio ki ngā mea kua meinga nei ki reira i ēnei rā?”
18 Um deles, chamado Cléofas, respondeu-lhe: És tu acaso o único forasteiro em Jerusalém que não sabe o que nela aconteceu estes dias?
19 Ka mea ia ki a rāua, “Ki ēhea mea?”
19 Perguntou-lhes ele: Que foi? Disseram: A respeito de Jesus de Nazaré... Era um profeta poderoso em obras e palavras, diante de Deus e de todo o povo.
20 Ki tōna hoatu­tanga e ngā tohu­nga nui, e ō mātou ranga­tira hoki kia tukua ki te mate, ā, rīpeka­tia ana ia.
20 Os nossos sumos sacerdotes e os nossos magistrados o entregaram para ser condenado à morte e o crucificaram.
21 I tū­mana­ko anō mātou ki a ia, māna e whaka­ora a Īharaira. Nā, i te taha o ēnei mea katoa, ko te toru tēnei o ngā rā i meinga ai ēnei mea.
21 Nós esperávamos que fosse ele quem havia de restaurar Israel e agora, além de tudo isto, é hoje o terceiro dia que essas coisas sucederam.
22 Ā, mīharo noa iho mātou ki ētahi wāhine o mātou, i haere i te atatū ki te urupā;
22 É verdade que algumas mulheres dentre nós nos alarmaram. Elas foram ao sepulcro, antes do nascer do sol;
23 heoi, i te kore­nga i kitea e rātou tōna tinana, ka hoki mai, ka mea, i kitea anō e rātou he pu­tanga ana­hera, e kī ana mai kei te ora ia.
23 e não tendo achado o seu corpo, voltaram, dizendo que tiveram uma visão de anjos, os quais asseguravam que está vivo.
24 Nā, ka haere atu ētahi o ō māua hoa ki te urupā, ā, roko­hanga atu, rite tonu ki tā ngā wāhine i kōrero ai; otirā, kīhai ia i kitea.”
24 Alguns dos nossos foram ao sepulcro e acharam assim como as mulheres tinham dito, mas a ele mesmo não viram.
25 Nā, ko tāna mea­tanga ki a rāua, “E te hunga whaka­aro­kore, ngākau pūhoi ki te whaka­pono ki ngā mea katoa i kōrero ai ngā poro­piti.
25 Jesus lhes disse: Ó gente sem inteligência! Como sois tardos de coração para crerdes em tudo o que anunciaram os profetas!
26 Kāhore ianei i takoto te tikanga kia pā ēnei mea ki a te Karaiti, kia tomo ia ki tōna korōria?”
26 Porventura não era necessário que Cristo sofresse essas coisas e assim entrasse na sua glória?
27 Nā, ka tīmata ia ki tā Mohi, ki tā ngā poro­piti katoa, whaka­atu­ria ana ki a rāua ngā mea mōna o ngā karaipi­ture katoa.
27 E começando por Moisés, percorrendo todos os profetas, explicava-lhes o que dele se achava dito em todas as Escrituras.
28 Ā, ka tata ki te kāinga i haere ai rāua, nā, ka ahu atu ia, me te mea e haere tonu ana ia.
28 Aproximaram-se da aldeia para onde iam e ele fez como se quisesse passar adiante.
29 Nā, ka tohe rāua ki a ia, ka mea “E noho ki a māua; kua ahi­ahi hoki, kua tītaha te rā.” Nā, ka tomo atu ia, ka noho ki a rāua.
29 Mas eles forçaram-no a parar: Fica conosco, já é tarde e já declina o dia. Entrou então com eles.
30 Ā, i tōna nohoa­nga iho ki a rāua ki te kai, ka mau ia ki te taro, ka whaka­pai, ka whawhati, ā, hoatu ana ki a rāua.
30 Aconteceu que, estando sentado conjuntamente à mesa, ele tomou o pão, abençoou-o, partiu-o e serviu-lho.
31 Nā, kua kite ō rāua kanohi, ā, ka mōhio ki a ia; ā, ngaro whaka­rere atu ia i a rāua.
31 Então se lhes abriram os olhos e o reconheceram... mas ele desapareceu.
32 Ā, ka mea rāua ki a rāua, “Kīhai koia ō tāua ngākau i mu­mura i roto i a tāua, i a ia e kōrero ana ki a tāua i te ara, e whaka­atu ana i ngā karaipi­ture ki a tāua?”
32 Diziam então um para o outro: Não se nos abrasava o coração, quando ele nos falava pelo caminho e nos explicava as Escrituras?
33 Nā, ka whaka­tika rāua i taua hāora anō, ā, hoki ana ki Hiruhārama, ā, roko­hanga atu kua hui­hui te tekau mā tahi me ō rātou hoa.
33 Levantaram-se na mesma hora e voltaram a Jerusalém. Aí acharam reunidos os Onze e os que com eles estavam.
34 E mea ana, “Koia rawa anō! Kua ara te Ariki, kua puta ki a Haimona.”
34 Todos diziam: O Senhor ressuscitou verdadeiramente e apareceu a Simão.
35 Nā, ka kōrero­tia e rāua ngā mea­tanga i te ara, tō rāua mōhio­tanga hoki ki a ia i te whati­whatinga o te taro.
35 Eles, por sua parte, contaram o que lhes havia acontecido no caminho e como o tinham reconhecido ao partir o pão.
36 Ā, i a rāua e kōrero ana i ēnei mea, nā tērā ia tū ana i waenga­nui o rātou, mea ana ki a rātou, “Kia tau te rangi­mārie ki a koutou.”
36 Enquanto ainda falavam dessas coisas, Jesus apresentou-se no meio deles e disse-lhes: A paz esteja convosco!
37 Otirā, koera ana rātou, wehi ana; i mahara hoki he wairua tā rātou i kite ai.
37 Perturbados e espantados, pensaram estar vendo um espírito.
38 Nā, ko tāna mea­tanga ki a rātou, “He aha koutou ka poro­raru ai? Nā te aha hoki i puta ake ai ngā whaka­aro­aro­nga i roto i ō koutou ngākau?
38 Mas ele lhes disse: Por que estais perturbados, e por que essas dúvidas nos vossos corações?
39 Tiro­hia ōku ringa me ōku wae­wae, ko ahau tonu tēnei; whā­whā­kia ahau, kia kite ai koutou; kāhore hoki o te wairua kiko­kiko, wheua rānei, pēnei i ōku e kitea mai nā e koutou.”
39 Vede minhas mãos e meus pés, sou eu mesmo; apalpai e vede: um espírito não tem carne nem ossos, como vedes que tenho.
40 Ā, nō ka kōrero­tia e ia tēnei, ka whaka­kitea e ia ki a rātou ōna ringa me ōna wae­wae.
40 E, dizendo isso, mostrou-lhes as mãos e os pés.
41 Ā, i a rātou kāhore nei i whaka­pono i te hari, e mīharo ana hoki, ka mea ia ki a rātou, “He kai rānei tā koutou kei konei?”
41 Mas, vacilando eles ainda e estando transportados de alegria, perguntou: Tendes aqui alguma coisa para comer?
42 Nā, ka hoatu e rātou ki a ia tētahi ika, he mea tunu­tunu.
42 Então ofereceram-lhe um pedaço de peixe assado.
43 Nā, ka tango ia, ā, kainga ana e ia i tō rātou aro­aro.
43 Ele tomou e comeu à vista deles.
44 I mea anō ia ki a rātou, “Ko ngā kupu ēnei i kōrero ai ahau ki a koutou, i ahau anō i a koutou, me whaka­rite ngā mea katoa kua oti te tuhi­tuhi i roto i te ture a Mohi, i ngā poro­piti, i ngā waiata, mōku.”
44 Depois lhes disse: Isto é o que vos dizia quando ainda estava convosco: era necessário que se cumprisse tudo o que de mim está escrito na Lei de Moisés, nos profetas e nos Salmos.
45 Kātahi ia ka whaka­makoha i ō rātou hine­ngaro, kia mātau ai ki ngā karaipi­ture,
45 Abriu-lhes então o espírito, para que compreendessem as Escrituras, dizendo:
46 ka mea ki a rātou, “Ko te mea tēnei i tuhi­tuhia: ko te tikanga anō tēnei, ko te Karaiti kia whaka­mamae­tia, kia ara anō i te hunga mate i te toru o ngā rā;
46 Assim é que está escrito, e assim era necessário que Cristo padecesse, mas que ressurgisse dos mortos ao terceiro dia.
47 kia kauwhau­tia hoki te rīpe­netā me te muru­nga hara i runga i tōna ingoa ki ngā tauiwi katoa, ki Hiruhārama tīmata ai.
47 E que em seu nome se pregasse a penitência e a remissão dos pecados a todas as nações, começando por Jerusalém.
48 Nā, ko koutou hei kai­whaka­atu mō ēnei mea.
48 Vós sois as testemunhas de tudo isso.
49 Nana, māku e tuku ki a koutou te mea i kōrero­tia i mua e tōku Matua; otiia, e noho koutou ki te pā, ki Hiruhārama, kia whi­whi rā anō ki te kaha i runga.”
49 Eu vos mandarei o Prometido de meu Pai; entretanto, permanecei na cidade, até que sejais revestidos da força do alto.
50 Nā, āra­hina ana rātou e ia ki waho, ki Petani, nā, kua ara ōna ringa, whaka­pai­ngia ana rātou e ia.
50 Depois os levou para Betânia e, levantando as mãos, os abençoou.
51 Ā, i a ia e whaka­pai ana i a rātou, ka mawehe atu ia i a rātou, kā­hakina atu ana ki te rangi.
51 Enquanto os abençoava, separou-se deles e foi arrebatado ao céu.
52 Nā, ka koro­piko rātou ki a ia, ā, hoki ana ki Hiruhārama, he nui hoki te koa.
52 Depois de o terem adorado, voltaram para Jerusalém com grande júbilo.
53 Ā, noho tonu ai rātou i te teme­para, me te whaka­pai ki te Atua. Āmine.
53 E permaneciam no templo, louvando e bendizendo a Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.