Lucas 24

mri (MRI) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Nā, i te rā tua­tahi o te wiki, i te tino ata pō, ka haere mai rātou ki te urupā, me te mau mai i ngā mea kakara kua mahia nei e rātou.
1 Mas, no primeiro dia da semana, alta madrugada, foram elas ao túmulo, levando os aromas que haviam preparado.
2 Ā, roko­hanga atu e rātou kua huri­hia te kāmaka i te urupā.
2 E encontraram a pedra removida do sepulcro;
3 Ā, ka tomo rātou ki roto, kīhai i kitea te tinana o te Ariki, o Īhu.
3 mas, ao entrarem, não acharam o corpo do Senhor Jesus.
4 Nā, i a rātou e pō­kai­kaha ana ki tēnei, nā, tū ana ngā tāngata toko­rua i ō rātou taha, uira tonu ngā kākahu.
4 Aconteceu que, perplexas a esse respeito, apareceram-lhes dois varões com vestes resplandecentes.
5 Nā, i a rātou e mataku ana, e kūpapa iho ana ō rātou kanohi ki te whenua, ka mea rāua ki a rātou, “He aha koutou ka rapu ai i te tangata ora i roto i te hunga mate?
5 Estando elas possuídas de temor, baixando os olhos para o chão, eles lhes falaram: Por que buscais entre os mortos ao que vive?
6 Kāhore ia i konei, engari kua ara. Kia mahara ki tāna i mea ai ki a koutou i a ia anō i Kariri,
6 Ele não está aqui, mas ressuscitou. Lembrai-vos de como vos preveniu, estando ainda na Galileia,
7 ki tāna mea­tanga, ‘Kua takoto te tikanga kia tukua te Tama a te tangata ki ngā ringa o te hunga hara, kia rīpeka­tia, ā, i te toru o ngā rā ka ara.’ ”
7 quando disse: Importa que o Filho do Homem seja entregue nas mãos de pecadores, e seja crucificado, e ressuscite no terceiro dia.
8 Nā, ka mahara rātou ki āna kupu,
8 Então, se lembraram das suas palavras.
9 ā, hoki mai ana i te urupā, ka kōrero i ēnei mea katoa ki te tekau mā tahi, ki a rātou ko ērā atu katoa.
9 E, voltando do túmulo, anunciaram todas estas coisas aos onze e a todos os mais que com eles estavam.
10 Nā, ko Meri Makarini rātou ko Hoana, ko Meri whaea o Hēmi, ko ō rātou hoa wāhine, ngā kai­kōrero i ēnei mea ki ngā āpō­toro.
10 Eram Maria Madalena, Joana e Maria, mãe de Tiago; também as demais que estavam com elas confirmaram estas coisas aos apóstolos.
11 Ā, ko te āhua o aua kupu ki tā rātou whaka­aro he mea tito noa; kīhai i whaka­pono­hia e rātou.
11 Tais palavras lhes pareciam um como delírio, e não acreditaram nelas.
12 Kātahi ka whaka­tika a Pita, ka oma ki te urupā. Ā, ko tōna piko­nga iho ka kite, ko ngā kākahu tākai anake e takoto ana; ā, hoki ana ki tōna whare me te mīharo anō i roto i a ia ki taua mea i meatia.
12 Pedro, porém, levantando-se, correu ao sepulcro. E, abaixando-se, nada mais viu, senão os lençóis de linho; e retirou-se para casa, maravilhado do que havia acontecido.
13 Nā, toko­rua o rātou e haere ana i taua rā ki tētahi kāinga, e ono tekau pā­ronga te matara i Hiruhārama, ko Emāuha te ingoa.
13 Naquele mesmo dia, dois deles estavam de caminho para uma aldeia chamada Emaús, distante de Jerusalém sessenta estádios.
14 E kōrero­rero ana hoki rāua tētahi ki tētahi ki ēnei mea katoa i meinga.
14 E iam conversando a respeito de todas as coisas sucedidas.
15 Ā, i a rāua e kōrero­rero ana, e uiui ana ki a rāua, nā ko Īhu, ko ia tonu, kua whaka­tata, ā, haere tahi ana me rāua.
15 Aconteceu que, enquanto conversavam e discutiam, o próprio Jesus se aproximou e ia com eles.
16 I puri­tia hoki ō rāua kanohi, i kore ai rāua e mōhio ki a ia.
16 Os seus olhos, porém, estavam como que impedidos de o reconhecer.
17 Nā, ka mea ia ki a rāua, “He aha ēnei kupu e kōrero nei kōrua ki a kōrua, i a kōrua e haere nei?”
17 Então, lhes perguntou Jesus: Que é isso que vos preocupa e de que ides tratando à medida que caminhais? E eles pararam entristecidos.
18 Nā, ka whaka­hoki tētahi, ko Kereopa te ingoa, ka mea ki a ia, “I Hiruhārama koe e noho ana, ā, ko koe anake kāhore i mōhio ki ngā mea kua meinga nei ki reira i ēnei rā?”
18 Um, porém, chamado Cleopas, respondeu, dizendo: És o único, porventura, que, tendo estado em Jerusalém, ignoras as ocorrências destes últimos dias?
19 Ka mea ia ki a rāua, “Ki ēhea mea?”
19 Ele lhes perguntou: Quais? E explicaram: O que aconteceu a Jesus, o Nazareno, que era varão profeta, poderoso em obras e palavras, diante de Deus e de todo o povo,
20 Ki tōna hoatu­tanga e ngā tohu­nga nui, e ō mātou ranga­tira hoki kia tukua ki te mate, ā, rīpeka­tia ana ia.
20 e como os principais sacerdotes e as nossas autoridades o entregaram para ser condenado à morte e o crucificaram.
21 I tū­mana­ko anō mātou ki a ia, māna e whaka­ora a Īharaira. Nā, i te taha o ēnei mea katoa, ko te toru tēnei o ngā rā i meinga ai ēnei mea.
21 Ora, nós esperávamos que fosse ele quem havia de redimir a Israel; mas, depois de tudo isto, é já este o terceiro dia desde que tais coisas sucederam.
22 Ā, mīharo noa iho mātou ki ētahi wāhine o mātou, i haere i te atatū ki te urupā;
22 É verdade também que algumas mulheres, das que conosco estavam, nos surpreenderam, tendo ido de madrugada ao túmulo;
23 heoi, i te kore­nga i kitea e rātou tōna tinana, ka hoki mai, ka mea, i kitea anō e rātou he pu­tanga ana­hera, e kī ana mai kei te ora ia.
23 e, não achando o corpo de Jesus, voltaram dizendo terem tido uma visão de anjos, os quais afirmam que ele vive.
24 Nā, ka haere atu ētahi o ō māua hoa ki te urupā, ā, roko­hanga atu, rite tonu ki tā ngā wāhine i kōrero ai; otirā, kīhai ia i kitea.”
24 De fato, alguns dos nossos foram ao sepulcro e verificaram a exatidão do que disseram as mulheres; mas não o viram.
25 Nā, ko tāna mea­tanga ki a rāua, “E te hunga whaka­aro­kore, ngākau pūhoi ki te whaka­pono ki ngā mea katoa i kōrero ai ngā poro­piti.
25 Então, lhes disse Jesus: Ó néscios e tardos de coração para crer tudo o que os profetas disseram!
26 Kāhore ianei i takoto te tikanga kia pā ēnei mea ki a te Karaiti, kia tomo ia ki tōna korōria?”
26 Porventura, não convinha que o Cristo padecesse e entrasse na sua glória?
27 Nā, ka tīmata ia ki tā Mohi, ki tā ngā poro­piti katoa, whaka­atu­ria ana ki a rāua ngā mea mōna o ngā karaipi­ture katoa.
27 E, começando por Moisés, discorrendo por todos os Profetas, expunha-lhes o que a seu respeito constava em todas as Escrituras.
28 Ā, ka tata ki te kāinga i haere ai rāua, nā, ka ahu atu ia, me te mea e haere tonu ana ia.
28 Quando se aproximavam da aldeia para onde iam, fez ele menção de passar adiante.
29 Nā, ka tohe rāua ki a ia, ka mea “E noho ki a māua; kua ahi­ahi hoki, kua tītaha te rā.” Nā, ka tomo atu ia, ka noho ki a rāua.
29 Mas eles o constrangeram, dizendo: Fica conosco, porque é tarde, e o dia já declina. E entrou para ficar com eles.
30 Ā, i tōna nohoa­nga iho ki a rāua ki te kai, ka mau ia ki te taro, ka whaka­pai, ka whawhati, ā, hoatu ana ki a rāua.
30 E aconteceu que, quando estavam à mesa, tomando ele o pão, abençoou-o e, tendo-o partido, lhes deu;
31 Nā, kua kite ō rāua kanohi, ā, ka mōhio ki a ia; ā, ngaro whaka­rere atu ia i a rāua.
31 então, se lhes abriram os olhos, e o reconheceram; mas ele desapareceu da presença deles.
32 Ā, ka mea rāua ki a rāua, “Kīhai koia ō tāua ngākau i mu­mura i roto i a tāua, i a ia e kōrero ana ki a tāua i te ara, e whaka­atu ana i ngā karaipi­ture ki a tāua?”
32 E disseram um ao outro: Porventura, não nos ardia o coração, quando ele, pelo caminho, nos falava, quando nos expunha as Escrituras?
33 Nā, ka whaka­tika rāua i taua hāora anō, ā, hoki ana ki Hiruhārama, ā, roko­hanga atu kua hui­hui te tekau mā tahi me ō rātou hoa.
33 E, na mesma hora, levantando-se, voltaram para Jerusalém, onde acharam reunidos os onze e outros com eles,
34 E mea ana, “Koia rawa anō! Kua ara te Ariki, kua puta ki a Haimona.”
34 os quais diziam: O Senhor ressuscitou e já apareceu a Simão!
35 Nā, ka kōrero­tia e rāua ngā mea­tanga i te ara, tō rāua mōhio­tanga hoki ki a ia i te whati­whatinga o te taro.
35 Então, os dois contaram o que lhes acontecera no caminho e como fora por eles reconhecido no partir do pão.
36 Ā, i a rāua e kōrero ana i ēnei mea, nā tērā ia tū ana i waenga­nui o rātou, mea ana ki a rātou, “Kia tau te rangi­mārie ki a koutou.”
36 Falavam ainda estas coisas quando Jesus apareceu no meio deles e lhes disse: Paz seja convosco!
37 Otirā, koera ana rātou, wehi ana; i mahara hoki he wairua tā rātou i kite ai.
37 Eles, porém, surpresos e atemorizados, acreditavam estarem vendo um espírito.
38 Nā, ko tāna mea­tanga ki a rātou, “He aha koutou ka poro­raru ai? Nā te aha hoki i puta ake ai ngā whaka­aro­aro­nga i roto i ō koutou ngākau?
38 Mas ele lhes disse: Por que estais perturbados? E por que sobem dúvidas ao vosso coração?
39 Tiro­hia ōku ringa me ōku wae­wae, ko ahau tonu tēnei; whā­whā­kia ahau, kia kite ai koutou; kāhore hoki o te wairua kiko­kiko, wheua rānei, pēnei i ōku e kitea mai nā e koutou.”
39 Vede as minhas mãos e os meus pés, que sou eu mesmo; apalpai-me e verificai, porque um espírito não tem carne nem ossos, como vedes que eu tenho.
40 Ā, nō ka kōrero­tia e ia tēnei, ka whaka­kitea e ia ki a rātou ōna ringa me ōna wae­wae.
40 Dizendo isto, mostrou-lhes as mãos e os pés.
41 Ā, i a rātou kāhore nei i whaka­pono i te hari, e mīharo ana hoki, ka mea ia ki a rātou, “He kai rānei tā koutou kei konei?”
41 E, por não acreditarem eles ainda, por causa da alegria, e estando admirados, Jesus lhes disse: Tendes aqui alguma coisa que comer?
42 Nā, ka hoatu e rātou ki a ia tētahi ika, he mea tunu­tunu.
42 Então, lhe apresentaram um pedaço de peixe assado [e um favo de mel].
43 Nā, ka tango ia, ā, kainga ana e ia i tō rātou aro­aro.
43 E ele comeu na presença deles.
44 I mea anō ia ki a rātou, “Ko ngā kupu ēnei i kōrero ai ahau ki a koutou, i ahau anō i a koutou, me whaka­rite ngā mea katoa kua oti te tuhi­tuhi i roto i te ture a Mohi, i ngā poro­piti, i ngā waiata, mōku.”
44 A seguir, Jesus lhes disse: São estas as palavras que eu vos falei, estando ainda convosco: importava se cumprisse tudo o que de mim está escrito na Lei de Moisés, nos Profetas e nos Salmos.
45 Kātahi ia ka whaka­makoha i ō rātou hine­ngaro, kia mātau ai ki ngā karaipi­ture,
45 Então, lhes abriu o entendimento para compreenderem as Escrituras;
46 ka mea ki a rātou, “Ko te mea tēnei i tuhi­tuhia: ko te tikanga anō tēnei, ko te Karaiti kia whaka­mamae­tia, kia ara anō i te hunga mate i te toru o ngā rā;
46 e lhes disse: Assim está escrito que o Cristo havia de padecer e ressuscitar dentre os mortos no terceiro dia
47 kia kauwhau­tia hoki te rīpe­netā me te muru­nga hara i runga i tōna ingoa ki ngā tauiwi katoa, ki Hiruhārama tīmata ai.
47 e que em seu nome se pregasse arrependimento para remissão de pecados a todas as nações, começando de Jerusalém.
48 Nā, ko koutou hei kai­whaka­atu mō ēnei mea.
48 Vós sois testemunhas destas coisas.
49 Nana, māku e tuku ki a koutou te mea i kōrero­tia i mua e tōku Matua; otiia, e noho koutou ki te pā, ki Hiruhārama, kia whi­whi rā anō ki te kaha i runga.”
49 Eis que envio sobre vós a promessa de meu Pai; permanecei, pois, na cidade, até que do alto sejais revestidos de poder.
50 Nā, āra­hina ana rātou e ia ki waho, ki Petani, nā, kua ara ōna ringa, whaka­pai­ngia ana rātou e ia.
50 Então, os levou para Betânia e, erguendo as mãos, os abençoou.
51 Ā, i a ia e whaka­pai ana i a rātou, ka mawehe atu ia i a rātou, kā­hakina atu ana ki te rangi.
51 Aconteceu que, enquanto os abençoava, ia-se retirando deles, sendo elevado para o céu.
52 Nā, ka koro­piko rātou ki a ia, ā, hoki ana ki Hiruhārama, he nui hoki te koa.
52 Então, eles, adorando-o, voltaram para Jerusalém, tomados de grande júbilo;
53 Ā, noho tonu ai rātou i te teme­para, me te whaka­pai ki te Atua. Āmine.
53 e estavam sempre no templo, louvando a Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.