Lucas 24

mri (MRI) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Nā, i te rā tua­tahi o te wiki, i te tino ata pō, ka haere mai rātou ki te urupā, me te mau mai i ngā mea kakara kua mahia nei e rātou.
1 No domingo bem cedo, as mulheres foram ao túmulo, levando os perfumes que haviam preparado.
2 Ā, roko­hanga atu e rātou kua huri­hia te kāmaka i te urupā.
2 Elas viram que a pedra tinha sido tirada da entrada do túmulo.
3 Ā, ka tomo rātou ki roto, kīhai i kitea te tinana o te Ariki, o Īhu.
3 Porém, quando entraram, não acharam o corpo do Senhor Jesus
4 Nā, i a rātou e pō­kai­kaha ana ki tēnei, nā, tū ana ngā tāngata toko­rua i ō rātou taha, uira tonu ngā kākahu.
4 e não sabiam o que pensar. De repente, apareceram diante delas dois homens vestidos com roupas muito brilhantes.
5 Nā, i a rātou e mataku ana, e kūpapa iho ana ō rātou kanohi ki te whenua, ka mea rāua ki a rātou, “He aha koutou ka rapu ai i te tangata ora i roto i te hunga mate?
5 E elas ficaram com medo, e se ajoelharam, e encostaram o rosto no chão. Então os homens disseram a elas: — Por que é que vocês estão procurando entre os mortos quem está vivo?
6 Kāhore ia i konei, engari kua ara. Kia mahara ki tāna i mea ai ki a koutou i a ia anō i Kariri,
6 Ele não está aqui, mas foi ressuscitado. Lembrem que, quando estava na Galileia, ele disse a vocês:
7 ki tāna mea­tanga, ‘Kua takoto te tikanga kia tukua te Tama a te tangata ki ngā ringa o te hunga hara, kia rīpeka­tia, ā, i te toru o ngā rā ka ara.’ ”
7 “O Filho do Homem precisa ser entregue aos pecadores, precisa ser crucificado e precisa ressuscitar no terceiro dia”.
8 Nā, ka mahara rātou ki āna kupu,
8 Então as mulheres lembraram das palavras dele
9 ā, hoki mai ana i te urupā, ka kōrero i ēnei mea katoa ki te tekau mā tahi, ki a rātou ko ērā atu katoa.
9 e, quando voltaram do túmulo, contaram tudo isso aos onze apóstolos e a todos os outros.
10 Nā, ko Meri Makarini rātou ko Hoana, ko Meri whaea o Hēmi, ko ō rātou hoa wāhine, ngā kai­kōrero i ēnei mea ki ngā āpō­toro.
10 Essas mulheres eram Maria Madalena, Joana e Maria, mãe de Tiago. Estas e as outras mulheres que foram com elas contaram tudo isso aos apóstolos.
11 Ā, ko te āhua o aua kupu ki tā rātou whaka­aro he mea tito noa; kīhai i whaka­pono­hia e rātou.
11 Mas eles acharam que o que as mulheres estavam dizendo era tolice e não acreditaram.
12 Kātahi ka whaka­tika a Pita, ka oma ki te urupā. Ā, ko tōna piko­nga iho ka kite, ko ngā kākahu tākai anake e takoto ana; ā, hoki ana ki tōna whare me te mīharo anō i roto i a ia ki taua mea i meatia.
12 Porém Pedro se levantou e correu para o túmulo. Abaixou-se para olhar e viu somente os lençóis de linho e nada mais. Aí voltou para casa, admirado com o que havia acontecido.
13 Nā, toko­rua o rātou e haere ana i taua rā ki tētahi kāinga, e ono tekau pā­ronga te matara i Hiruhārama, ko Emāuha te ingoa.
13 Naquele mesmo dia, dois dos seguidores de Jesus estavam indo para um povoado chamado Emaús, que fica a mais ou menos dez quilômetros de Jerusalém.
14 E kōrero­rero ana hoki rāua tētahi ki tētahi ki ēnei mea katoa i meinga.
14 Eles estavam conversando a respeito de tudo o que havia acontecido.
15 Ā, i a rāua e kōrero­rero ana, e uiui ana ki a rāua, nā ko Īhu, ko ia tonu, kua whaka­tata, ā, haere tahi ana me rāua.
15 Enquanto conversavam e discutiam, o próprio Jesus chegou perto e começou a caminhar com eles,
16 I puri­tia hoki ō rāua kanohi, i kore ai rāua e mōhio ki a ia.
16 mas alguma coisa não deixou que eles o reconhecessem.
17 Nā, ka mea ia ki a rāua, “He aha ēnei kupu e kōrero nei kōrua ki a kōrua, i a kōrua e haere nei?”
17 Então Jesus perguntou: Eles pararam, com um jeito triste,
18 Nā, ka whaka­hoki tētahi, ko Kereopa te ingoa, ka mea ki a ia, “I Hiruhārama koe e noho ana, ā, ko koe anake kāhore i mōhio ki ngā mea kua meinga nei ki reira i ēnei rā?”
18 e um deles, chamado Cleopas, disse: — Será que você é o único morador de Jerusalém que não sabe o que aconteceu lá, nestes últimos dias?
19 Ka mea ia ki a rāua, “Ki ēhea mea?”
19 — O que foi? — perguntou ele. Eles responderam: — O que aconteceu com Jesus de Nazaré. Esse homem era
20 Ki tōna hoatu­tanga e ngā tohu­nga nui, e ō mātou ranga­tira hoki kia tukua ki te mate, ā, rīpeka­tia ana ia.
20 Os chefes dos sacerdotes e os nossos líderes o entregaram para ser condenado à morte e o crucificaram.
21 I tū­mana­ko anō mātou ki a ia, māna e whaka­ora a Īharaira. Nā, i te taha o ēnei mea katoa, ko te toru tēnei o ngā rā i meinga ai ēnei mea.
21 E a nossa esperança era que fosse ele quem iria libertar o povo de Israel. Porém já faz três dias que tudo isso aconteceu.
22 Ā, mīharo noa iho mātou ki ētahi wāhine o mātou, i haere i te atatū ki te urupā;
22 Algumas mulheres do nosso grupo nos deixaram espantados, pois foram de madrugada ao túmulo
23 heoi, i te kore­nga i kitea e rātou tōna tinana, ka hoki mai, ka mea, i kitea anō e rātou he pu­tanga ana­hera, e kī ana mai kei te ora ia.
23 e não encontraram o corpo dele. Voltaram dizendo que viram anjos e que estes afirmaram que ele está vivo.
24 Nā, ka haere atu ētahi o ō māua hoa ki te urupā, ā, roko­hanga atu, rite tonu ki tā ngā wāhine i kōrero ai; otirā, kīhai ia i kitea.”
24 Alguns do nosso grupo foram ao túmulo e viram que realmente aconteceu o que as mulheres disseram, mas não viram Jesus.
25 Nā, ko tāna mea­tanga ki a rāua, “E te hunga whaka­aro­kore, ngākau pūhoi ki te whaka­pono ki ngā mea katoa i kōrero ai ngā poro­piti.
25 Então Jesus lhes disse:
26 Kāhore ianei i takoto te tikanga kia pā ēnei mea ki a te Karaiti, kia tomo ia ki tōna korōria?”
26 Pois era preciso que o
27 Nā, ka tīmata ia ki tā Mohi, ki tā ngā poro­piti katoa, whaka­atu­ria ana ki a rāua ngā mea mōna o ngā karaipi­ture katoa.
27 E começou a explicar todas as passagens das Escrituras Sagradas que falavam dele, iniciando com os livros de Moisés e os escritos de todos os Profetas .
28 Ā, ka tata ki te kāinga i haere ai rāua, nā, ka ahu atu ia, me te mea e haere tonu ana ia.
28 Quando chegaram perto do povoado para onde iam, Jesus fez como quem ia para mais longe.
29 Nā, ka tohe rāua ki a ia, ka mea “E noho ki a māua; kua ahi­ahi hoki, kua tītaha te rā.” Nā, ka tomo atu ia, ka noho ki a rāua.
29 Mas eles insistiram com ele para que ficasse, dizendo: — Fique conosco porque já é tarde, e a noite vem chegando. Então Jesus entrou para ficar com os dois.
30 Ā, i tōna nohoa­nga iho ki a rāua ki te kai, ka mau ia ki te taro, ka whaka­pai, ka whawhati, ā, hoatu ana ki a rāua.
30 Sentou-se à mesa com eles, pegou o pão e deu graças a Deus. Depois partiu o pão e deu a eles.
31 Nā, kua kite ō rāua kanohi, ā, ka mōhio ki a ia; ā, ngaro whaka­rere atu ia i a rāua.
31 Aí os olhos deles foram abertos, e eles reconheceram Jesus. Mas ele desapareceu.
32 Ā, ka mea rāua ki a rāua, “Kīhai koia ō tāua ngākau i mu­mura i roto i a tāua, i a ia e kōrero ana ki a tāua i te ara, e whaka­atu ana i ngā karaipi­ture ki a tāua?”
32 Então eles disseram um para o outro: — Não parecia que o nosso coração queimava dentro do peito quando ele nos falava na estrada e nos explicava as Escrituras Sagradas?
33 Nā, ka whaka­tika rāua i taua hāora anō, ā, hoki ana ki Hiruhārama, ā, roko­hanga atu kua hui­hui te tekau mā tahi me ō rātou hoa.
33 Eles se levantaram logo e voltaram para Jerusalém, onde encontraram os onze apóstolos reunidos com outros seguidores de Jesus.
34 E mea ana, “Koia rawa anō! Kua ara te Ariki, kua puta ki a Haimona.”
34 E os apóstolos diziam: — De fato, o Senhor foi ressuscitado e foi visto por Simão!
35 Nā, ka kōrero­tia e rāua ngā mea­tanga i te ara, tō rāua mōhio­tanga hoki ki a ia i te whati­whatinga o te taro.
35 Então os dois contaram o que havia acontecido na estrada e como tinham reconhecido o Senhor quando ele havia partido o pão.
36 Ā, i a rāua e kōrero ana i ēnei mea, nā tērā ia tū ana i waenga­nui o rātou, mea ana ki a rātou, “Kia tau te rangi­mārie ki a koutou.”
36 Enquanto estavam contando isso, Jesus apareceu de repente no meio deles e disse:
37 Otirā, koera ana rātou, wehi ana; i mahara hoki he wairua tā rātou i kite ai.
37 Eles ficaram assustados e com muito medo e pensaram que estavam vendo um fantasma.
38 Nā, ko tāna mea­tanga ki a rātou, “He aha koutou ka poro­raru ai? Nā te aha hoki i puta ake ai ngā whaka­aro­aro­nga i roto i ō koutou ngākau?
38 Mas ele disse:
39 Tiro­hia ōku ringa me ōku wae­wae, ko ahau tonu tēnei; whā­whā­kia ahau, kia kite ai koutou; kāhore hoki o te wairua kiko­kiko, wheua rānei, pēnei i ōku e kitea mai nā e koutou.”
39 Olhem para as minhas mãos e para os meus pés e vejam que sou eu mesmo. Toquem em mim e vocês vão crer, pois um fantasma não tem carne nem ossos, como vocês estão vendo que eu tenho.
40 Ā, nō ka kōrero­tia e ia tēnei, ka whaka­kitea e ia ki a rātou ōna ringa me ōna wae­wae.
40 Jesus disse isso e mostrou as suas mãos e os seus pés.
41 Ā, i a rātou kāhore nei i whaka­pono i te hari, e mīharo ana hoki, ka mea ia ki a rātou, “He kai rānei tā koutou kei konei?”
41 Eles ainda não acreditavam, pois estavam muito alegres e admirados. Então ele perguntou:
42 Nā, ka hoatu e rātou ki a ia tētahi ika, he mea tunu­tunu.
42 Eles lhe deram um pedaço de peixe assado,
43 Nā, ka tango ia, ā, kainga ana e ia i tō rātou aro­aro.
43 que ele pegou e comeu diante deles.
44 I mea anō ia ki a rātou, “Ko ngā kupu ēnei i kōrero ai ahau ki a koutou, i ahau anō i a koutou, me whaka­rite ngā mea katoa kua oti te tuhi­tuhi i roto i te ture a Mohi, i ngā poro­piti, i ngā waiata, mōku.”
44 Depois disse:
45 Kātahi ia ka whaka­makoha i ō rātou hine­ngaro, kia mātau ai ki ngā karaipi­ture,
45 Então Jesus abriu a mente deles para que eles entendessem as Escrituras Sagradas
46 ka mea ki a rātou, “Ko te mea tēnei i tuhi­tuhia: ko te tikanga anō tēnei, ko te Karaiti kia whaka­mamae­tia, kia ara anō i te hunga mate i te toru o ngā rā;
46 e disse:
47 kia kauwhau­tia hoki te rīpe­netā me te muru­nga hara i runga i tōna ingoa ki ngā tauiwi katoa, ki Hiruhārama tīmata ai.
47 E que, em nome dele, a mensagem sobre o arrependimento e o perdão dos pecados seria anunciada a todas as nações, começando em Jerusalém.
48 Nā, ko koutou hei kai­whaka­atu mō ēnei mea.
48 Vocês são testemunhas dessas coisas.
49 Nana, māku e tuku ki a koutou te mea i kōrero­tia i mua e tōku Matua; otiia, e noho koutou ki te pā, ki Hiruhārama, kia whi­whi rā anō ki te kaha i runga.”
49 E eu lhes mandarei o que o meu Pai prometeu. Mas esperem aqui em Jerusalém, até que o poder de cima venha sobre vocês.
50 Nā, āra­hina ana rātou e ia ki waho, ki Petani, nā, kua ara ōna ringa, whaka­pai­ngia ana rātou e ia.
50 Então Jesus os levou para fora da cidade até o povoado de Betânia. Ali levantou as mãos e os abençoou.
51 Ā, i a ia e whaka­pai ana i a rātou, ka mawehe atu ia i a rātou, kā­hakina atu ana ki te rangi.
51 Enquanto os estava abençoando, Jesus se afastou deles e foi levado para o céu.
52 Nā, ka koro­piko rātou ki a ia, ā, hoki ana ki Hiruhārama, he nui hoki te koa.
52 Eles o adoraram e voltaram para Jerusalém cheios de alegria.
53 Ā, noho tonu ai rātou i te teme­para, me te whaka­pai ki te Atua. Āmine.
53 E passavam o tempo todo no pátio do Templo, louvando a Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.