Lucas 24

mri (MRI) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Nā, i te rā tua­tahi o te wiki, i te tino ata pō, ka haere mai rātou ki te urupā, me te mau mai i ngā mea kakara kua mahia nei e rātou.
1 Mas já no primeiro dia da semana, bem de madrugada, foram elas ao sepulcro, levando as especiarias que tinham preparado.
2 Ā, roko­hanga atu e rātou kua huri­hia te kāmaka i te urupā.
2 E acharam a pedra revolvida do sepulcro.
3 Ā, ka tomo rātou ki roto, kīhai i kitea te tinana o te Ariki, o Īhu.
3 Entrando, porém, não acharam o corpo do Senhor Jesus.
4 Nā, i a rātou e pō­kai­kaha ana ki tēnei, nā, tū ana ngā tāngata toko­rua i ō rātou taha, uira tonu ngā kākahu.
4 E, estando elas perplexas a esse respeito, eis que lhes apareceram dois varões em vestes resplandecentes;
5 Nā, i a rātou e mataku ana, e kūpapa iho ana ō rātou kanohi ki te whenua, ka mea rāua ki a rātou, “He aha koutou ka rapu ai i te tangata ora i roto i te hunga mate?
5 e ficando elas atemorizadas e abaixando o rosto para o chão, eles lhes disseram: Por que buscais entre os mortos aquele que vive?
6 Kāhore ia i konei, engari kua ara. Kia mahara ki tāna i mea ai ki a koutou i a ia anō i Kariri,
6 Ele não está aqui, mas ressurgiu. Lembrai-vos de como vos falou, estando ainda na Galiléia.
7 ki tāna mea­tanga, ‘Kua takoto te tikanga kia tukua te Tama a te tangata ki ngā ringa o te hunga hara, kia rīpeka­tia, ā, i te toru o ngā rā ka ara.’ ”
7 dizendo: Importa que o Filho do homem seja entregue nas mãos de homens pecadores, e seja crucificado, e ao terceiro dia ressurja.
8 Nā, ka mahara rātou ki āna kupu,
8 Lembraram-se, então, das suas palavras;
9 ā, hoki mai ana i te urupā, ka kōrero i ēnei mea katoa ki te tekau mā tahi, ki a rātou ko ērā atu katoa.
9 e, voltando do sepulcro, anunciaram todas estas coisas aos onze e a todos os demais.
10 Nā, ko Meri Makarini rātou ko Hoana, ko Meri whaea o Hēmi, ko ō rātou hoa wāhine, ngā kai­kōrero i ēnei mea ki ngā āpō­toro.
10 E eram Maria Madalena, e Joana, e Maria, mãe de Tiago; também as outras que estavam com elas relataram estas coisas aos apóstolos.
11 Ā, ko te āhua o aua kupu ki tā rātou whaka­aro he mea tito noa; kīhai i whaka­pono­hia e rātou.
11 E pareceram-lhes como um delírio as palavras das mulheres e não lhes deram crédito.
12 Kātahi ka whaka­tika a Pita, ka oma ki te urupā. Ā, ko tōna piko­nga iho ka kite, ko ngā kākahu tākai anake e takoto ana; ā, hoki ana ki tōna whare me te mīharo anō i roto i a ia ki taua mea i meatia.
12 Mas Pedro, levantando-se, correu ao sepulcro; e, abaixando-se, viu somente os panos de linho; e retirou-se, admirando consigo o que havia acontecido.
13 Nā, toko­rua o rātou e haere ana i taua rā ki tētahi kāinga, e ono tekau pā­ronga te matara i Hiruhārama, ko Emāuha te ingoa.
13 Nesse mesmo dia, iam dois deles para uma aldeia chamada Emaús, que distava de Jerusalém sessenta estádios;
14 E kōrero­rero ana hoki rāua tētahi ki tētahi ki ēnei mea katoa i meinga.
14 e iam comentando entre si tudo aquilo que havia sucedido.
15 Ā, i a rāua e kōrero­rero ana, e uiui ana ki a rāua, nā ko Īhu, ko ia tonu, kua whaka­tata, ā, haere tahi ana me rāua.
15 Enquanto assim comentavam e discutiam, o próprio Jesus se aproximou, e ia com eles;
16 I puri­tia hoki ō rāua kanohi, i kore ai rāua e mōhio ki a ia.
16 mas os olhos deles estavam como que fechados, de sorte que não o reconheceram.
17 Nā, ka mea ia ki a rāua, “He aha ēnei kupu e kōrero nei kōrua ki a kōrua, i a kōrua e haere nei?”
17 Então ele lhes perguntou: Que palavras são essas que, caminhando, trocais entre vós? Eles então pararam tristes.
18 Nā, ka whaka­hoki tētahi, ko Kereopa te ingoa, ka mea ki a ia, “I Hiruhārama koe e noho ana, ā, ko koe anake kāhore i mōhio ki ngā mea kua meinga nei ki reira i ēnei rā?”
18 E um deles, chamado Cleopas, respondeu-lhe: És tu o único peregrino em Jerusalém que não soube das coisas que nela têm sucedido nestes dias?
19 Ka mea ia ki a rāua, “Ki ēhea mea?”
19 Ao que ele lhes perguntou: Quais? Disseram-lhe: As que dizem respeito a Jesus, o nazareno, que foi profeta, poderoso em obras e palavras diante de Deus e de todo o povo.
20 Ki tōna hoatu­tanga e ngā tohu­nga nui, e ō mātou ranga­tira hoki kia tukua ki te mate, ā, rīpeka­tia ana ia.
20 e como os principais sacerdotes e as nossas autoridades e entregaram para ser condenado à morte, e o crucificaram.
21 I tū­mana­ko anō mātou ki a ia, māna e whaka­ora a Īharaira. Nā, i te taha o ēnei mea katoa, ko te toru tēnei o ngā rā i meinga ai ēnei mea.
21 Ora, nós esperávamos que fosse ele quem havia de remir Israel; e, além de tudo isso, é já hoje o terceiro dia desde que essas coisas aconteceram.
22 Ā, mīharo noa iho mātou ki ētahi wāhine o mātou, i haere i te atatū ki te urupā;
22 Verdade é, também, que algumas mulheres do nosso meio nos encheram de espanto; pois foram de madrugada ao sepulcro
23 heoi, i te kore­nga i kitea e rātou tōna tinana, ka hoki mai, ka mea, i kitea anō e rātou he pu­tanga ana­hera, e kī ana mai kei te ora ia.
23 e, não achando o corpo dele voltaram, declarando que tinham tido uma visão de anjos que diziam estar ele vivo.
24 Nā, ka haere atu ētahi o ō māua hoa ki te urupā, ā, roko­hanga atu, rite tonu ki tā ngā wāhine i kōrero ai; otirā, kīhai ia i kitea.”
24 Além disso, alguns dos que estavam conosco foram ao sepulcro, e acharam ser assim como as mulheres haviam dito; a ele, porém, não o viram.
25 Nā, ko tāna mea­tanga ki a rāua, “E te hunga whaka­aro­kore, ngākau pūhoi ki te whaka­pono ki ngā mea katoa i kōrero ai ngā poro­piti.
25 Então ele lhes disse: ó néscios, e tardos de coração para crerdes tudo o que os profetas disseram!
26 Kāhore ianei i takoto te tikanga kia pā ēnei mea ki a te Karaiti, kia tomo ia ki tōna korōria?”
26 Porventura não importa que o Cristo padecesse essas coisas e entrasse na sua glória?
27 Nā, ka tīmata ia ki tā Mohi, ki tā ngā poro­piti katoa, whaka­atu­ria ana ki a rāua ngā mea mōna o ngā karaipi­ture katoa.
27 E, começando por Moisés, e por todos os profetas, explicou-lhes o que dele se achava em todas as Escrituras.
28 Ā, ka tata ki te kāinga i haere ai rāua, nā, ka ahu atu ia, me te mea e haere tonu ana ia.
28 Quando se aproximaram da aldeia para onde iam, ele fez como quem ia para mais longe.
29 Nā, ka tohe rāua ki a ia, ka mea “E noho ki a māua; kua ahi­ahi hoki, kua tītaha te rā.” Nā, ka tomo atu ia, ka noho ki a rāua.
29 Eles, porém, o constrangeram, dizendo: Fica conosco; porque é tarde, e já declinou o dia. E entrou para ficar com eles.
30 Ā, i tōna nohoa­nga iho ki a rāua ki te kai, ka mau ia ki te taro, ka whaka­pai, ka whawhati, ā, hoatu ana ki a rāua.
30 Estando com eles à mesa, tomou o pão e o abençoou; e, partindo-o, lho dava.
31 Nā, kua kite ō rāua kanohi, ā, ka mōhio ki a ia; ā, ngaro whaka­rere atu ia i a rāua.
31 Abriram-se-lhes então os olhos, e o reconheceram; nisto ele desapareceu de diante deles.
32 Ā, ka mea rāua ki a rāua, “Kīhai koia ō tāua ngākau i mu­mura i roto i a tāua, i a ia e kōrero ana ki a tāua i te ara, e whaka­atu ana i ngā karaipi­ture ki a tāua?”
32 E disseram um para o outro: Porventura não se nos abrasava o coração, quando pelo caminho nos falava, e quando nos abria as Escrituras?
33 Nā, ka whaka­tika rāua i taua hāora anō, ā, hoki ana ki Hiruhārama, ā, roko­hanga atu kua hui­hui te tekau mā tahi me ō rātou hoa.
33 E na mesma hora levantaram-se e voltaram para Jerusalém, e encontraram reunidos os onze e os que estavam com eles,
34 E mea ana, “Koia rawa anō! Kua ara te Ariki, kua puta ki a Haimona.”
34 os quais diziam: Realmente o Senhor ressurgiu, e apareceu a Simão.
35 Nā, ka kōrero­tia e rāua ngā mea­tanga i te ara, tō rāua mōhio­tanga hoki ki a ia i te whati­whatinga o te taro.
35 Então os dois contaram o que acontecera no caminho, e como se lhes fizera conhecer no partir do pão.
36 Ā, i a rāua e kōrero ana i ēnei mea, nā tērā ia tū ana i waenga­nui o rātou, mea ana ki a rātou, “Kia tau te rangi­mārie ki a koutou.”
36 Enquanto ainda falavam nisso, o próprio Jesus se apresentou no meio deles, e disse-lhes: Paz seja convosco.
37 Otirā, koera ana rātou, wehi ana; i mahara hoki he wairua tā rātou i kite ai.
37 Mas eles, espantados e atemorizados, pensavam que viam algum espírito.
38 Nā, ko tāna mea­tanga ki a rātou, “He aha koutou ka poro­raru ai? Nā te aha hoki i puta ake ai ngā whaka­aro­aro­nga i roto i ō koutou ngākau?
38 Ele, porém, lhes disse: Por que estais perturbados? e por que surgem dúvidas em vossos corações?
39 Tiro­hia ōku ringa me ōku wae­wae, ko ahau tonu tēnei; whā­whā­kia ahau, kia kite ai koutou; kāhore hoki o te wairua kiko­kiko, wheua rānei, pēnei i ōku e kitea mai nā e koutou.”
39 Olhai as minhas mãos e os meus pés, que sou eu mesmo; apalpai-me e vede; porque um espírito não tem carne nem ossos, como percebeis que eu tenho.
40 Ā, nō ka kōrero­tia e ia tēnei, ka whaka­kitea e ia ki a rātou ōna ringa me ōna wae­wae.
40 E, dizendo isso, mostrou-lhes as mãos e os pés.
41 Ā, i a rātou kāhore nei i whaka­pono i te hari, e mīharo ana hoki, ka mea ia ki a rātou, “He kai rānei tā koutou kei konei?”
41 Não acreditando eles ainda por causa da alegria, e estando admirados, perguntou-lhes Jesus: Tendes aqui alguma coisa que comer?
42 Nā, ka hoatu e rātou ki a ia tētahi ika, he mea tunu­tunu.
42 Então lhe deram um pedaço de peixe assado,
43 Nā, ka tango ia, ā, kainga ana e ia i tō rātou aro­aro.
43 o qual ele tomou e comeu diante deles.
44 I mea anō ia ki a rātou, “Ko ngā kupu ēnei i kōrero ai ahau ki a koutou, i ahau anō i a koutou, me whaka­rite ngā mea katoa kua oti te tuhi­tuhi i roto i te ture a Mohi, i ngā poro­piti, i ngā waiata, mōku.”
44 Depois lhe disse: São estas as palavras que vos falei, estando ainda convosco, que importava que se cumprisse tudo o que de mim estava escrito na Lei de Moisés, nos Profetas e nos Salmos.
45 Kātahi ia ka whaka­makoha i ō rātou hine­ngaro, kia mātau ai ki ngā karaipi­ture,
45 Então lhes abriu o entendimento para compreenderem as Escrituras;
46 ka mea ki a rātou, “Ko te mea tēnei i tuhi­tuhia: ko te tikanga anō tēnei, ko te Karaiti kia whaka­mamae­tia, kia ara anō i te hunga mate i te toru o ngā rā;
46 e disse-lhes: Assim está escrito que o Cristo padecesse, e ao terceiro dia ressurgisse dentre os mortos;
47 kia kauwhau­tia hoki te rīpe­netā me te muru­nga hara i runga i tōna ingoa ki ngā tauiwi katoa, ki Hiruhārama tīmata ai.
47 e que em seu nome se pregasse o arrependimento para remissão dos pecados, a todas as nações, começando por Jerusalém.
48 Nā, ko koutou hei kai­whaka­atu mō ēnei mea.
48 Vós sois testemunhas destas coisas.
49 Nana, māku e tuku ki a koutou te mea i kōrero­tia i mua e tōku Matua; otiia, e noho koutou ki te pā, ki Hiruhārama, kia whi­whi rā anō ki te kaha i runga.”
49 E eis que sobre vós envio a promessa de meu Pai; ficai porém, na cidade, até que do alto sejais revestidos de poder.
50 Nā, āra­hina ana rātou e ia ki waho, ki Petani, nā, kua ara ōna ringa, whaka­pai­ngia ana rātou e ia.
50 Então os levou fora, até Betânia; e levantando as mãos, os abençoou.
51 Ā, i a ia e whaka­pai ana i a rātou, ka mawehe atu ia i a rātou, kā­hakina atu ana ki te rangi.
51 E aconteceu que, enquanto os abençoava, apartou-se deles; e foi elevado ao céu.
52 Nā, ka koro­piko rātou ki a ia, ā, hoki ana ki Hiruhārama, he nui hoki te koa.
52 E, depois de o adorarem, voltaram com grande júbilo para Jerusalém;
53 Ā, noho tonu ai rātou i te teme­para, me te whaka­pai ki te Atua. Āmine.
53 e estavam continuamente no templo, bendizendo a Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.