Lucas 22

mri (MRI) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Nā, kua tata te Hākari Taro Rēwenakore e kīa nei ko te Kape­nga.
1 Estava próxima a Festa dos Pães Asmos, chamada Páscoa.
2 Ā, ka rapu ngā tohu­nga nui me ngā kara­ipi ki te pēhea e whaka­mate ai rātou i a ia, i mataku hoki rātou i te iwi.
2 Preocupavam-se os principais sacerdotes e os escribas em como tirar a vida a Jesus; porque temiam o povo.
3 Nā, ka uru a Hātana ki a Hūrā, tōna ingoa nei ko Ikariote, ko ia nei tētahi o te tekau mā rua.
3 Ora, Satanás entrou em Judas, chamado Iscariotes, que era um dos doze.
4 Ā, ka haere ia, ka kōrero ki ngā tohu­nga nui, ki ngā ranga­tira hōia, me pēhea e tukua ai ia e ia ki a rātou.
4 Este foi entender-se com os principais sacerdotes e os capitães sobre como lhes entregaria a Jesus;
5 Ā, ka hari rātou, ka whaka­ae kia hoatu he moni ki a ia.
5 então, eles se alegraram e combinaram em lhe dar dinheiro.
6 Nā, ka whaka­ae ia, ka rapu i te wā pai hei tuku­nga i a ia ki a rātou i te mea e ngaro atu ana te mano.
6 Judas concordou e buscava uma boa ocasião de lho entregar sem tumulto.
7 Nā, ka taka mai te rā o te Taro Rēwenakore i tika nei kia patua te Kape­nga.
7 Chegou o dia da Festa dos Pães Asmos, em que importava comemorar a Páscoa.
8 Ka tonoa e ia a Pita rāua ko Hoani ka mea, “Tīkina, takā te Kape­nga mā tātou, kia kai ai tātou.”
8 Jesus, pois, enviou Pedro e João, dizendo: Ide preparar-nos a Páscoa para que a comamos.
9 Nā, ka mea rāua ki a ia, “Ko hea koe pai ai kia takā e māua?”
9 Eles lhe perguntaram: Onde queres que a preparemos?
10 Ka mea ia ki a rāua “Nā, ka tomo kōrua ki te pā, ka tūtaki he tangata ki a kōrua e mau ana i te kāhaka wai, e aru kōrua i a ia ki te whare e tomo ai ia.
10 Então, lhes explicou Jesus: Ao entrardes na cidade, encontrareis um homem com um cântaro de água; segui-o até à casa em que ele entrar
11 Ka kī atu ki te tangata i te whare, ‘E mea ana te Kai­whaka­ako ki a koe, “Kei hea te rūma e kai ai mātou ko āku ākonga i te Kape­nga?” ’
11 e dizei ao dono da casa: O Mestre manda perguntar-te: Onde é o aposento no qual hei de comer a Páscoa com os meus discípulos?
12 Ā, ka whaka­atu­ria e ia ki a kōrua he rūma nui i runga, oti rawa te whā­riki; me taka e kōrua ki reira.”
12 Ele vos mostrará um espaçoso cenáculo mobilado; ali fazei os preparativos.
13 Nā, haere ana rāua, ā, roko­hanga atu rite tonu ki tāna i kōrero ai ki a rāua, ā, takā ana e rāua te Kape­nga.
13 E, indo, tudo encontraram como Jesus lhes dissera e prepararam a Páscoa.
14 Ā, ka rite te hāora, ka noho ia, rātou ko ngā āpō­toro kotahi tekau mā rua.
14 Chegada a hora, pôs-se Jesus à mesa, e com ele os apóstolos.
15 Nā, ka mea ia ki a rātou, “Nui atu tōku hia­hia kia kai tahi tātou i tēnei Kape­nga, i te mea kāhore anō ahau i mate noa.
15 E disse-lhes: Tenho desejado ansiosamente comer convosco esta Páscoa, antes do meu sofrimento.
16 Ko tāku kupu hoki tēnei ki a koutou, e kore ahau e kai i tēnei ā muri ake nei, kia tino rite rā anō i te ranga­tira­tanga o te Atua.”
16 Pois vos digo que nunca mais a comerei, até que ela se cumpra no reino de Deus.
17 Nā, ka mau ia ki te kapu, ka mutu te whaka­whetai, ka mea ia, “Tango­hia tēnei, tu­whai­na mā koutou,
17 E, tomando um cálice, havendo dado graças, disse: Recebei e reparti entre vós;
18 ko tāku kupu hoki tēnei ki a koutou, e kore ahau e inu i te hua o te wāina, kia tae mai rā anō te ranga­tira­tanga o te Atua.”
18 pois vos digo que, de agora em diante, não mais beberei do fruto da videira, até que venha o reino de Deus.
19 Nā, ka mau ia ki te taro, ka mutu te whaka­whetai, ka whawhati, ka hoatu e ia ki a rātou, ka mea, “Ko tōku tinana tēnei e hoatu ana mō koutou; meinga tēnei hei whaka­mahara ki ahau.”
19 E, tomando um pão, tendo dado graças, o partiu e lhes deu, dizendo: Isto é o meu corpo oferecido por vós; fazei isto em memória de mim.
20 I pērā­tia anō hoki te kapu, i muri iho i te hapa, ā, i mea ia, “Ko te kawe­nata hou tēnei kapu i runga i ōku toto e ringi­hia nei mō koutou.
20 Semelhantemente, depois de cear, tomou o cálice, dizendo: Este é o cálice da nova aliança no meu sangue derramado em favor de vós.
21 “Otirā, tēnei kei ahau nei, kei te tēpu, te ringa o te kai­tuku i ahau.
21 Todavia, a mão do traidor está comigo à mesa.
22 E haere ana hoki rā te Tama a te tangata, e pērā ana me te mea i whaka­ritea; otirā, auē mō te tangata e tukua ai ia!”
22 Porque o Filho do Homem, na verdade, vai segundo o que está determinado, mas ai daquele por intermédio de quem ele está sendo traído!
23 Nā, ka anga rātou, ka rapu ki a rātou anō, mā wai o rātou tēnei e mea.
23 Então, começaram a indagar entre si quem seria, dentre eles, o que estava para fazer isto.
24 Ā, ka ara anō he tau­tohe a rātou, ko wai o rātou e meinga ko te tangata tino nui.
24 Suscitaram também entre si uma discussão sobre qual deles parecia ser o maior.
25 Nā, ka mea ia ki a rātou, “Ko ngā kīngi o ngā tauiwi e whaka­rangatira ana ki a rātou; ko te hunga whai mana ki runga i a rātou ka kīa, ‘He hunga ata­whai’.
25 Mas Jesus lhes disse: Os reis dos povos dominam sobre eles, e os que exercem autoridade são chamados benfeitores.
26 Otiia, kaua koutou e pērā; engari, kia rite ki tō muri te mea nui o koutou kia rite anō te tino tangata ki te kai­mahi.
26 Mas vós não sois assim; pelo contrário, o maior entre vós seja como o menor; e aquele que dirige seja como o que serve.
27 Ko wai hoki te mea nui, ko ia e noho ana ki te kai, ko te kai­mahi rānei? Ehara rānei te tangata e noho ana ki te kai? Tēnei rāia ahau i roto i a koutou te rite nei ki te kai­mahi.
27 Pois qual é maior: quem está à mesa ou quem serve? Porventura, não é quem está à mesa? Pois, no meio de vós, eu sou como quem serve.
28 “Otirā, ko koutou te hunga i noho tahi tonu me ahau i ōku whaka­mā­tautau­ranga.
28 Vós sois os que tendes permanecido comigo nas minhas tentações.
29 Ā, ka whaka­rite ahau i te ranga­tira­tanga mō koutou, i te pērā me tā tōku Matua i whaka­rite ai mōku;
29 Assim como meu Pai me confiou um reino, eu vo-lo confio,
30 kia kai ai, kia inu ai koutou ki tāku tēpu i tōku ranga­tira­tanga, ā, ka noho koutou ki runga ki ngā torōna, whaka­wā ai i ngā iwi kotahi tekau mā rua o Īharaira.”
30 para que comais e bebais à minha mesa no meu reino; e vos assentareis em tronos para julgar as doze tribos de Israel.
31 “E Haimona, e Haimona, nā, kua īnoi a Hātana kia riro koe i a ia, kia tā­tari­tia ai koutou e ia, ānō he wīti.
31 Simão, Simão, eis que Satanás vos reclamou para vos peneirar como trigo!
32 Otiia, kua īnoi ahau mōu, kei hemo tōu whaka­pono, ā, ki te tahuri mai anō koe, whaka­kaha­ngia ōu tēina.”
32 Eu, porém, roguei por ti, para que a tua fé não desfaleça; tu, pois, quando te converteres, fortalece os teus irmãos.
33 Nā, ka mea tērā ki a ia, “E te Ariki, e pai ana ahau kia haere hei hoa mōu ki te whare here­here, ki te mate hoki.”
33 Ele, porém, respondeu: Senhor, estou pronto a ir contigo, tanto para a prisão como para a morte.
34 Anō rā ko ia, “Tēnei tāku kupu ki a koe, e Pita, e kore te tī­kao­kao e tangi āia­nei, ka toru āu whaka­kāhore­tanga i tōu mātau ki ahau.”
34 Mas Jesus lhe disse: Afirmo-te, Pedro, que, hoje, três vezes negarás que me conheces, antes que o galo cante.
35 Ā, ka mea ia ki a rātou, “I tāku tono­nga i a koutou, kāhore he pēke moni, kāhore he pūtea, kāhore he hū, i hapa rānei koutou i tētahi mea?”
35 A seguir, Jesus lhes perguntou: Quando vos mandei sem bolsa, sem alforje e sem sandálias, faltou-vos, porventura, alguma coisa? Nada, disseram eles.
36 Anō rā ko ia ki a rātou, “Tēnā, ko tēnei ki te mea he pēke moni tā tētahi, mauria atu, me te pūtea anō; me ia hoki kāhore āna hoari, hokona atu tōna kākahu, ka hoko mai ai i tētahi.
36 Então, lhes disse: Agora, porém, quem tem bolsa, tome-a, como também o alforje; e o que não tem espada, venda a sua capa e compre uma.
37 Ko tāku kupu hoki tēnei ki a koutou, ko te tikanga tēnei, kia rite i ahau te mea kua oti nei te tuhi­tuhi, arā, ‘Kua hui­huia ia ki te hunga hara,’ he tutuki­tanga hoki tō ngā mea mōku.”
37 Pois vos digo que importa que se cumpra em mim o que está escrito:
38 Nā, ka mea rātou, “E te Ariki, nā, e rua ēnei hoari.”
38 Então, lhe disseram: Senhor, eis aqui duas espadas! Respondeu-lhes: Basta!
39 Nā, ka puta atu ia, ka haere ki Maunga Ōriwa, ko tāna hanga hoki tērā; me te aru anō āna ākonga i a ia.
39 E, saindo, foi, como de costume, para o monte das Oliveiras; e os discípulos o acompanharam.
40 Ā, i a ia i taua wāhi, ka mea ia ki a rātou, “Me īnoi kei uru koutou ki te whaka­mā­tautau­ranga.”
40 Chegando ao lugar escolhido, Jesus lhes disse: Orai, para que não entreis em tentação.
41 Nā, ka mawehe atu ia i a rātou, kei tō te taunga kāmaka te matara, ā, ka tuku i ōna turi ka īnoi,
41 Ele, por sua vez, se afastou, cerca de um tiro de pedra, e, de joelhos, orava,
42 ka mea, “E Pā, ki te pai koe, tango­hia atu tēnei kapu i ahau; otirā kauaka e waiho i tāku e pai ai, engari i tāu.”
42 dizendo: Pai, se queres, passa de mim este cálice; contudo, não se faça a minha vontade, e sim a tua.
43 Nā, ka puta mai ki a ia tētahi ana­hera i te rangi, e whaka­kaha ana i a ia.
43 [Então, lhe apareceu um anjo do céu que o confortava.
44 Ā, i te oke o tōna wairua, ka hōhonu ake tāna īnoi; ko tōna kakawa ka pēnā i te tepe toto e turu­turu iho ana ki te whenua.
44 E, estando em agonia, orava mais intensamente. E aconteceu que o seu suor se tornou como gotas de sangue caindo sobre a terra.]
45 Nā, ka ara ia i te īnoi, ā, ka tae ki āna ākonga, roko­hanga atu e moe ana rātou, he ngākau pōuri hoki.
45 Levantando-se da oração, foi ter com os discípulos, e os achou dormindo de tristeza,
46 Nā, ko tāna mea­tanga ki a rātou, “He aha koutou ka moe ai? Whaka­tika ki te īnoi, kei uru koutou ki te whaka­mā­tautau­ranga.”
46 e disse-lhes: Por que estais dormindo? Levantai-vos e orai, para que não entreis em tentação.
47 I a ia e kōrero ana, nā, ko te hui­hui­nga tāngata, ā, ko tērā e huaina rā ko Hūrā, ko tētahi o te tekau mā rua, e haere ana i mua i a rātou; ā, ka whaka­tata ia ki a Īhu ki te kihi i a ia.
47 Falava ele ainda, quando chegou uma multidão; e um dos doze, o chamado Judas, que vinha à frente deles, aproximou-se de Jesus para o beijar.
48 Anō rā ko Īhu ki a ia, “E Hūrā, he kihi tāu hei tuku mō te Tama a te tangata?”
48 Jesus, porém, lhe disse: Judas, com um beijo trais o Filho do Homem?
49 Ā, nō te kite­nga o te hunga i tōna taha i ngā mea tērā e tūpono, ka mea rātou, “E te Ariki, me patu rānei e mātou ki te hoari?”
49 Os que estavam ao redor dele, vendo o que ia suceder, perguntaram: Senhor, feriremos à espada?
50 Nā, hāua iho e tētahi o rātou te pono­nga a te tohu­nga nui, poroa ana tōna tari­nga matau.
50 Um deles feriu o servo do sumo sacerdote e cortou-lhe a orelha direita.
51 Nā, ka oho a Īhu, ka mea, “Kāti rā i tēnei.” Whaka­pā­kia ana tōna tari­nga, nā kua ora.
51 Mas Jesus acudiu, dizendo: Deixai, basta. E, tocando-lhe a orelha, o curou.
52 Kātahi a Īhu ka mea ki ngā tohu­nga nui, ki ngā ranga­tira o te teme­para, ki ngā kaumātua, i haere atu ki a ia, “He tāhae ahau i haere mai ai koutou me ngā hoari, me ngā patu?
52 Então, dirigindo-se Jesus aos principais sacerdotes, capitães do templo e anciãos que vieram prendê-lo, disse: Saístes com espadas e porretes como para deter um salteador?
53 I ahau e noho ana i a koutou i te teme­para i ia rā, i ia rā, kīhai i totoro mai ō koutou ringa ki ahau. Otirā, nō koutou tēnei hāora, ko te kaha­nga hoki o te pōuri.”
53 Diariamente, estando eu convosco no templo, não pusestes as mãos sobre mim. Esta, porém, é a vossa hora e o poder das trevas.
54 Nā, ka hopu­kina ia e rātou, ka āra­hina atu, ā, kawea ana ki roto ki te whare o te tino tohu­nga. Ko Pita ia i aru mai i tawhiti.
54 Então, prendendo-o, o levaram e o introduziram na casa do sumo sacerdote. Pedro seguia de longe.
55 Ā, nō ka oti i a rātou he kāpura te tahu ki waenga marae, i a rātou e noho tahi ana, ka noho hoki a Pita i waenga­nui o rātou.
55 E, quando acenderam fogo no meio do pátio e juntos se assentaram, Pedro tomou lugar entre eles.
56 Nā, ka kitea ia e tētahi kōtiro, i a ia e noho ana i te mārama o te kāpura, ā, mata­tau tonu te ti­tiro ki a ia, ka mea, “I a ia anō hoki tēnei.”
56 Entrementes, uma criada, vendo-o assentado perto do fogo, fitando-o, disse: Este também estava com ele.
57 Nā, ka whaka­kāhore ia ki a ia, ka mea, “E kō, kāhore ahau e mōhio ki a ia.”
57 Mas Pedro negava, dizendo: Mulher, não o conheço.
58 Ā, taro kau iho ka kite tētahi atu i a ia, ka mea, “Nō rātou hoki koe.”
58 Pouco depois, vendo-o outro, disse: Também tu és dos tais. Pedro, porém, protestava: Homem, não sou.
59 Ā, me te mea kotahi te hāora i muri iho, ka tohe anō tētahi atu, ka mea, “He pono i a ia anō hoki tēnei; nō Kariri hoki.”
59 E, tendo passado cerca de uma hora, outro afirmava, dizendo: Também este, verdadeiramente, estava com ele, porque também é galileu.
60 Ā, ka mea a Pita, “E mara, kāhore ahau e mātau ki tāu e mea nā.”
60 Mas Pedro insistia: Homem, não compreendo o que dizes. E logo, estando ele ainda a falar, cantou o galo.
61 Nā, ka tahuri te Ariki, ka ti­tiro ki a Pita. Ā, ka mahara a Pita ki te kupu a te Ariki, ki tāna mea­tanga ki a ia, “E kore e tangi te tī­kao­kao, ka toru āu whaka­kāhore­tanga i ahau.”
61 Então, voltando-se o Senhor, fixou os olhos em Pedro, e Pedro se lembrou da palavra do Senhor, como lhe dissera: Hoje, três vezes me negarás, antes de cantar o galo.
62 Nā, haere atu ana a Pita ki waho, ā, nui atu tōna tangi.
62 Então, Pedro, saindo dali, chorou amargamente.
63 Nā, ka taunu ngā kai­pupuri o Īhu ki a ia, ka whiu i a ia.
63 Os que detinham Jesus zombavam dele, davam-lhe pancadas e,
64 Ka kōparea ōna kanohi, ā, ka ui rātou ki a ia, ka mea, “Poro­piti mai, nā wai koe i papaki?”
64 vendando-lhe os olhos, diziam: Profetiza-nos: quem é que te bateu?
65 He maha hoki ērā atu kupu kino i kōrero ai rātou ki a ia.
65 E muitas outras coisas diziam contra ele, blasfemando.
66 Ā, i te aonga tonu­tanga o te rā, ka hui­hui ngā kaumātua o te iwi, ngā tohu­nga nui, me ngā kara­ipi, ā, āra­hina atu ana ia ki tō rātou rū­nanga, ka mea rātou,
66 Logo que amanheceu, reuniu-se a assembleia dos anciãos do povo, tanto os principais sacerdotes como os escribas, e o conduziram ao Sinédrio, onde lhe disseram:
67 “Ki te mea ko te Karaiti koe, kōrero­tia mai ki a mātou.”
67 Se tu és o Cristo, dize-nos. Então, Jesus lhes respondeu: Se vo-lo disser, não o acreditareis;
68 ki te ui ahau, e kore koutou e whaka­hoki kupu mai ki ahau.
68 também, se vos perguntar, de nenhum modo me respondereis.
69 Haere ake nei ka noho te Tama a te tangata ki matau o te kaha o te Atua.”
69 Desde agora, estará sentado o Filho do Homem à direita do Todo-Poderoso Deus.
70 Nā, ka mea rātou katoa, “Ko te Tama rānei koe a te Atua?”
70 Então, disseram todos: Logo, tu és o Filho de Deus? E ele lhes respondeu: Vós dizeis que eu sou.
71 Nā, ka mea rātou, “Hei aha ake he kai­whaka­atu mā tātou? Kua rongo nei hoki tātou i tā tōna māngai.”
71 Clamaram, pois: Que necessidade mais temos de testemunho? Porque nós mesmos o ouvimos da sua própria boca.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.