Lucas 14

mri (MRI) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Ā, i tōna haere­nga ki te whare o tētahi o ngā ranga­tira, he Parihi, ki te kai taro i te hāpati, nā ti­tiro pū mai ana rātou ki a ia.
1 Num sábado, Jesus entrou na casa de certo líder fariseu para tomar uma refeição. E as pessoas que estavam ali olhavam para Jesus com muita atenção.
2 Nā, ko tētahi tangata i tōna aro­aro, he kōpū tetere tōna mate.
2 Um homem, com as pernas e os braços inchados, chegou perto dele.
3 Nā, ka oho a Īhu, ka kōrero ki ngā kai­whaka­ako o te ture, ki ngā Parihi, ka mea, “He mea tika rānei te whaka­ora i te hāpati?”
3 E Jesus perguntou aos mestres da Lei e aos fariseus:
4 Ā, kīhai rātou i kīkī. Nā, ka mau ia ki a ia, ā, whaka­ora­ngia ana, tukua ana kia haere.
4 Mas eles não responderam nada. Então Jesus pegou o homem, curou-o e o mandou embora.
5 Nā, ka whaka­hoki ia ki a rātou, ka mea, “Ki te taka te kāihe, te kau rānei, a tētahi o koutou ki te poka, e kore ianei e hūtia ake e ia i reira pū anō i te rā hāpati?”
5 Aí disse:
6 Ā, kīhai i taea e rātou te utu ēnei kupu āna.
6 E eles não puderam responder.
7 Nā, ka kōrero­tia e ia tētahi kupu whaka­rite ki te hunga i karanga­tia, i tōna kite­nga i a rātou e whiri­whiri ana i ngā nohoa­nga ranga­tira; i mea ia ki a rātou,
7 Certa vez Jesus estava reparando como os convidados escolhiam os melhores lugares à mesa. Então fez esta comparação:
8 “Ki te karanga­tia koe e tētahi ki te mārena, kaua e noho ki te noho­anga ranga­tira, kei karanga­tia hoki e ia tētahi he nui atu i a koe,
8 — Quando alguém convidá-lo para uma festa de casamento, não sente no melhor lugar. Porque pode ser que alguém mais importante tenha sido convidado.
9 ā, ka haere mai te tangata i karanga­tia ai kōrua, ka mea ki a koe, ‘Tukua he nohoa­nga mō tēnei,’ ā, ka whaka­mā koe, ka haere ki tō muri rawa nohoa­nga noho ai.
9 Então quem convidou você e o outro poderá dizer a você: “Dê esse lugar para este aqui.” Aí você ficará envergonhado e terá de sentar-se no último lugar.
10 Engari, ka karanga­tia koe, haere, e noho ki tō muri rawa nohoa­nga. Mō te tae rawa mai o te tangata nāna koe i karanga, nā, ka mea ia ki a koe, ‘E hoa, neke ake.’ Ko reira hoki koe whai korōria ai i te aro­aro o ngā tāngata e noho tahi ana koutou.
10 Pelo contrário, quando você for convidado, sente-se no último lugar. Assim quem o convidou vai dizer a você: “Meu amigo, venha sentar-se aqui num lugar melhor.” E isso será uma grande honra para você diante de todos os convidados.
11 Ki te whaka­nui hoki tētahi i a ia, ka whaka­iti­tia; ki te whaka­iti tētahi i a ia, ka whaka­nuia.”
11 Porque quem se engrandece será humilhado, mas quem se humilha será engrandecido.
12 Nā, ka mea ia ki te tangata nāna nei ia i karanga, “E taka koe i te tina, i te hapa rānei, kaua e karanga­tia ōu hoa, kaua hoki ōu tēina, kaua hoki ōu whanau­nga, kaua anō ngā tāngata taonga e noho tata ana; kei karanga­tia anō koe, ā, ka whai utu koe.
12 Depois Jesus disse ao homem que o havia convidado:
13 Engari, ka taka hākari koe, karanga­tia ngā rawa­kore, ngā hauā, ngā kopa, ngā matapō.
13 Mas, quando você der uma festa, convide os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos
14 Ā, ka koa koe; kāhore hoki ā rātou utu ki a koe; engari, ka utua koe ā te aranga o te hunga tika.”
14 e você será abençoado. Pois eles não poderão pagar o que você fez, mas Deus lhe pagará no dia em que as pessoas que fazem o bem ressuscitarem.
15 Ā, nō ka rongo tētahi o te hunga e noho tahi ana ki te kai ki ēnei mea, ka mea ki a ia, “Ka koa te tangata kai taro i te ranga­tira­tanga o te Atua.”
15 Um dos que estavam à mesa ouviu isso e disse para Jesus: — Felizes os que irão sentar-se à mesa no
16 Nā, ka mea ia ki a ia, “I takā he hapa nui e tētahi tangata, ā, he toko­maha i karanga­tia.
16 Então Jesus lhe disse:
17 Ā, ka tonoa tāna pono­nga i te hāora o te hapa, hei mea ki te hunga i karanga­tia, ‘Haere mai; kua rite hoki ngā mea katoa.’
17 Quando chegou a hora, mandou o seu empregado dizer aos convidados: “Venham, que tudo já está pronto!”
18 Nā, ka anga rātou katoa ka whaka­kāhore ngā­tahi. Ka mea tō mua ki a ia, ‘Kua hokona e ahau he māra, me haere ahau kia kite. E mea ana ahau ki a koe, kia tukua ahau kia whaka­kāhore.’
18 — Mas eles, um por um, começaram a dar desculpas. O primeiro disse ao empregado: “Comprei um sítio e tenho de dar uma olhada nele. Peço que me desculpe.”
19 Nā, ko te mea­tanga a tētahi, ‘E rima taki­rua ngā ōkiha kua hokona e ahau, ka haere ahau ki te whaka­mātau. E mea ana ahau ki a koe, kia tukua ahau kia whaka­kāhore.’
19 — Outro disse: “Comprei cinco juntas de bois e preciso ver se trabalham bem. Peço que me desculpe.”
20 I mea anō tētahi, ‘Kua mārena­tia ahau ki te wahine. He mea tēnei e kore ai ahau e āhei te haere atu.’
20 — E outro disse: “Acabei de casar e por isso não posso ir.”
21 “Ā, ko te haere­nga mai o taua pono­nga, ka kōrero­tia ēnei mea ki tōna ranga­tira, nā, ka riri te tangata i te whare, ka mea ki tāna pono­nga, ‘Hohoro te haere ki ngā ara, ki ngā hua­rahi o te pā, āra­hina mai ki konei ngā rawa­kore, ngā ngonge­ngonge, ngā matapō, me ngā kopa.’
21 — O empregado voltou e contou tudo ao patrão. Ele ficou com muita raiva e disse: “Vá depressa pelas ruas e pelos becos da cidade e traga os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.”
22 Nā, ka mea te pono­nga, ‘E kara, kua rite tāu i mea ai, ā, tēnei anō he wāhi takoto noa.’
22 — Mais tarde o empregado disse: “Patrão, já fiz o que o senhor mandou, mas ainda está sobrando lugar.”
23 Ā, ka mea te ranga­tira ki te pono­nga, ‘Haere ki ngā hua­rahi, ki ngā taiepa, tōia mai ki roto nei, kia kī ai tōku whare.
23 — Aí o patrão respondeu: “Então vá pelas estradas e pelos caminhos e obrigue os que você encontrar ali a virem, a fim de que a minha casa fique cheia.
24 Ko tāku kupu hoki tēnei ki a koutou, e kore tētahi o aua tāngata i karanga­tia rā e kai i tāku hapa.’ ”
24 Pois eu afirmo a vocês que nenhum dos que foram convidados provará o meu jantar!”
25 Nā, he tini te tangata i haere tahi me ia, ā, ka tahuri ia, ka mea ki a rātou,
25 Certa vez uma grande multidão estava acompanhando Jesus. Ele virou-se para eles e disse:
26 “Ki te haere mai tētahi ki ahau, ā, ka kore e whaka­kino ki tōna pāpā, whaea, wahine, tama­riki, tēina, tuā­hine, āe rā ki te ora anō mōna ake, e kore ia e āhei hei ākonga māku.
26 — Quem quiser me acompanhar não pode ser meu seguidor se não me amar mais do que ama o seu pai, a sua mãe, a sua esposa, os seus filhos, os seus irmãos, as suas irmãs e até a si mesmo.
27 Ki te kore tētahi e mau ki tōna rīpeka, e haere mai i muri i ahau, e kore ia e āhei hei ākonga māku.
27 Não pode ser meu seguidor quem não estiver pronto para morrer como eu vou morrer e me acompanhar.
28 “Ko wai hoki o koutou, ki te mea ia ki te hanga tau­maihi, e kore e mātua noho ki te tatau i ngā utu, me­he­mea e ranea ana āna mea hei whaka­oti?
28 Se um de vocês quer construir uma torre , primeiro senta e calcula quanto vai custar, para ver se o dinheiro dá.
29 Kei whaka­takoto ia i te tū­ranga, ka kore e taea te whaka­oti, ā, ka tāwai mai ki a ia te hunga katoa e mā­taki­taki ana,
29 Se não fizer isso, ele consegue colocar os alicerces, mas não pode terminar a construção. Aí todos os que virem o que aconteceu vão caçoar dele, dizendo:
30 ka mea, ‘I tīmata te tangata nei te hanga whare, ā, kīhai i taea te i whaka­oti.’
30 “Este homem começou a construir, mas não pôde terminar!”
31 “Ko tēhea kīngi rānei e haere ana ki te whawhai ki tētahi atu kīngi, e kore e mātua noho, e whaka­aro, e taea rānei e ia me ngā mano kotahi tekau te tū ki te riri ki tērā e haere mai rā ki a ia me ngā mano e rua tekau?
31 — Se um rei que tem dez mil soldados vai partir para combater outro que vem contra ele com vinte mil, ele senta primeiro e vê se está bastante forte para enfrentar o outro.
32 Ā, ki te kāhore, i te mea i tawhiti anō tērā, ka tukua atu e ia he karere, ka mea ki ngā kaupapa e houhia ai te rongo.
32 Se não fizer isso, acabará precisando mandar mensageiros ao outro rei, enquanto este ainda estiver longe, para combinar condições de paz. Jesus terminou, dizendo:
33 Wai­hoki, ko te tangata o koutou e kore e whaka­rere i āna mea katoa, e kore e āhei hei ākonga māku.
33 — Assim nenhum de vocês pode ser meu discípulo se não deixar tudo o que tem.
34 “Nō reira, he pai te tote; otirā ki te hemo te hā o te tote, mā te aha ka whai hā ai?
34 — O sal é uma coisa útil; mas, se perde o gosto, deixa de ser sal.
35 E kore e pai mō te whenua, e kore anō hei whaka­wairākau; ā, ka ākiri­tia ai e te tangata ki waho. Ko ia he tari­nga ōna hei whaka­rongo, kia rongo ia.”
35 É jogado fora, pois não serve mais nem para a terra nem para o monte de esterco. Se vocês têm ouvidos para ouvirem, então ouçam.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.