Lucas 14

mri (MRI) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Ā, i tōna haere­nga ki te whare o tētahi o ngā ranga­tira, he Parihi, ki te kai taro i te hāpati, nā ti­tiro pū mai ana rātou ki a ia.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Nā, ko tētahi tangata i tōna aro­aro, he kōpū tetere tōna mate.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Nā, ka oho a Īhu, ka kōrero ki ngā kai­whaka­ako o te ture, ki ngā Parihi, ka mea, “He mea tika rānei te whaka­ora i te hāpati?”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Ā, kīhai rātou i kīkī. Nā, ka mau ia ki a ia, ā, whaka­ora­ngia ana, tukua ana kia haere.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Nā, ka whaka­hoki ia ki a rātou, ka mea, “Ki te taka te kāihe, te kau rānei, a tētahi o koutou ki te poka, e kore ianei e hūtia ake e ia i reira pū anō i te rā hāpati?”
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Ā, kīhai i taea e rātou te utu ēnei kupu āna.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Nā, ka kōrero­tia e ia tētahi kupu whaka­rite ki te hunga i karanga­tia, i tōna kite­nga i a rātou e whiri­whiri ana i ngā nohoa­nga ranga­tira; i mea ia ki a rātou,
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 “Ki te karanga­tia koe e tētahi ki te mārena, kaua e noho ki te noho­anga ranga­tira, kei karanga­tia hoki e ia tētahi he nui atu i a koe,
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 ā, ka haere mai te tangata i karanga­tia ai kōrua, ka mea ki a koe, ‘Tukua he nohoa­nga mō tēnei,’ ā, ka whaka­mā koe, ka haere ki tō muri rawa nohoa­nga noho ai.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Engari, ka karanga­tia koe, haere, e noho ki tō muri rawa nohoa­nga. Mō te tae rawa mai o te tangata nāna koe i karanga, nā, ka mea ia ki a koe, ‘E hoa, neke ake.’ Ko reira hoki koe whai korōria ai i te aro­aro o ngā tāngata e noho tahi ana koutou.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Ki te whaka­nui hoki tētahi i a ia, ka whaka­iti­tia; ki te whaka­iti tētahi i a ia, ka whaka­nuia.”
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Nā, ka mea ia ki te tangata nāna nei ia i karanga, “E taka koe i te tina, i te hapa rānei, kaua e karanga­tia ōu hoa, kaua hoki ōu tēina, kaua hoki ōu whanau­nga, kaua anō ngā tāngata taonga e noho tata ana; kei karanga­tia anō koe, ā, ka whai utu koe.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Engari, ka taka hākari koe, karanga­tia ngā rawa­kore, ngā hauā, ngā kopa, ngā matapō.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 Ā, ka koa koe; kāhore hoki ā rātou utu ki a koe; engari, ka utua koe ā te aranga o te hunga tika.”
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Ā, nō ka rongo tētahi o te hunga e noho tahi ana ki te kai ki ēnei mea, ka mea ki a ia, “Ka koa te tangata kai taro i te ranga­tira­tanga o te Atua.”
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Nā, ka mea ia ki a ia, “I takā he hapa nui e tētahi tangata, ā, he toko­maha i karanga­tia.
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Ā, ka tonoa tāna pono­nga i te hāora o te hapa, hei mea ki te hunga i karanga­tia, ‘Haere mai; kua rite hoki ngā mea katoa.’
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Nā, ka anga rātou katoa ka whaka­kāhore ngā­tahi. Ka mea tō mua ki a ia, ‘Kua hokona e ahau he māra, me haere ahau kia kite. E mea ana ahau ki a koe, kia tukua ahau kia whaka­kāhore.’
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Nā, ko te mea­tanga a tētahi, ‘E rima taki­rua ngā ōkiha kua hokona e ahau, ka haere ahau ki te whaka­mātau. E mea ana ahau ki a koe, kia tukua ahau kia whaka­kāhore.’
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 I mea anō tētahi, ‘Kua mārena­tia ahau ki te wahine. He mea tēnei e kore ai ahau e āhei te haere atu.’
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 “Ā, ko te haere­nga mai o taua pono­nga, ka kōrero­tia ēnei mea ki tōna ranga­tira, nā, ka riri te tangata i te whare, ka mea ki tāna pono­nga, ‘Hohoro te haere ki ngā ara, ki ngā hua­rahi o te pā, āra­hina mai ki konei ngā rawa­kore, ngā ngonge­ngonge, ngā matapō, me ngā kopa.’
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 Nā, ka mea te pono­nga, ‘E kara, kua rite tāu i mea ai, ā, tēnei anō he wāhi takoto noa.’
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 Ā, ka mea te ranga­tira ki te pono­nga, ‘Haere ki ngā hua­rahi, ki ngā taiepa, tōia mai ki roto nei, kia kī ai tōku whare.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Ko tāku kupu hoki tēnei ki a koutou, e kore tētahi o aua tāngata i karanga­tia rā e kai i tāku hapa.’ ”
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Nā, he tini te tangata i haere tahi me ia, ā, ka tahuri ia, ka mea ki a rātou,
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 “Ki te haere mai tētahi ki ahau, ā, ka kore e whaka­kino ki tōna pāpā, whaea, wahine, tama­riki, tēina, tuā­hine, āe rā ki te ora anō mōna ake, e kore ia e āhei hei ākonga māku.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Ki te kore tētahi e mau ki tōna rīpeka, e haere mai i muri i ahau, e kore ia e āhei hei ākonga māku.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 “Ko wai hoki o koutou, ki te mea ia ki te hanga tau­maihi, e kore e mātua noho ki te tatau i ngā utu, me­he­mea e ranea ana āna mea hei whaka­oti?
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 Kei whaka­takoto ia i te tū­ranga, ka kore e taea te whaka­oti, ā, ka tāwai mai ki a ia te hunga katoa e mā­taki­taki ana,
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 ka mea, ‘I tīmata te tangata nei te hanga whare, ā, kīhai i taea te i whaka­oti.’
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 “Ko tēhea kīngi rānei e haere ana ki te whawhai ki tētahi atu kīngi, e kore e mātua noho, e whaka­aro, e taea rānei e ia me ngā mano kotahi tekau te tū ki te riri ki tērā e haere mai rā ki a ia me ngā mano e rua tekau?
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Ā, ki te kāhore, i te mea i tawhiti anō tērā, ka tukua atu e ia he karere, ka mea ki ngā kaupapa e houhia ai te rongo.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Wai­hoki, ko te tangata o koutou e kore e whaka­rere i āna mea katoa, e kore e āhei hei ākonga māku.
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 “Nō reira, he pai te tote; otirā ki te hemo te hā o te tote, mā te aha ka whai hā ai?
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 E kore e pai mō te whenua, e kore anō hei whaka­wairākau; ā, ka ākiri­tia ai e te tangata ki waho. Ko ia he tari­nga ōna hei whaka­rongo, kia rongo ia.”
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.